NAGPANGGAP NA PULUBI ANG BILYONARYO PARA HUMINGI NG PAGKAIN SA RESTAURANT — PINANDIRIAN SIYA NG LAHAT, PERO ISANG MAG-INANG NAGHAHATI SA ISANG TINAPAY ANG NAGBIGAY SA KANYA NG PAG-ASA

ANG BILYONARYONG NAGHAHANAP NG PUSO

Si Don Manuel ay ang may-ari ng pinakamalaking chain of malls sa bansa. Matanda na siya at naghahanap ng taong karapat-dapat na mamuno sa bago niyang Charity Foundation. Pagod na siya sa mga taong lumalapit lang sa kanya dahil sa pera.

“Gusto kong makakita ng taong mabuti ang puso kahit walang nakatingin,” sabi ni Don Manuel.

Isang araw, nagsuot siya ng gusgusing damit. Naglagay siya ng uling sa mukha, nagsuot ng sirang tsinelas, at nagmukhang isang matandang pulubi na ilang araw nang hindi kumakain.

Pumunta siya sa kanyang sariling high-end restaurant, ang “Le Grand Bistro”, nang hindi alam ng kanyang mga empleyado.

ANG KALUPITAN NG MUNDO

Tanghaling tapat. Puno ang restaurant ng mga mayayamang negosyante at sosyal na pamilya.

Pumasok si Don Manuel, nakayuko at nanginginig ang kamay.

“Penge naman pong tubig… o kahit tirang tinapay lang…” paos na sabi ni Don Manuel sa isang waiter.

Agad na lumapit ang Manager na si Mr. Cruz.

“Hoy! Manong!” sigaw ni Mr. Cruz. “Paano ka nakapasok dito?! Ang baho-baho mo! Nakakasira ka ng appetite ng mga customer ko! Alis!”

“Gutom lang ako…” pakiusap ni Don Manuel.

“Guard! Ilabas niyo ang pulubing ito!” utos ng Manager.

Nagtawanan ang mga customer.

“Yuck, kadiri.”

“Bakit ba pinapapasok ang mga hampaslupa dito?”

Kinaladkad ng guard si Don Manuel palabas at itinulak sa mainit na semento sa gilid ng restaurant.

“Dyan ka lang! Huwag kang lalapit sa pinto!” banta ng guard.

Napaupo si Don Manuel sa gilid ng kalsada. Masakit ang katawan niya, pero mas masakit ang puso niya. Ganito pala ang tingin nila sa mahihirap, isip niya. Wala na bang natitirang kabutihan sa mundo?

ANG MAG-INA SA GILID

Sa di kalayuan, sa isang waiting shed, nakaupo ang isang nanay na si Aling Susan at ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Nica.

Galing sila sa ospital. Naubos ang pera nila pambili ng gamot para sa hika ni Nica. Ang natitira na lang nilang pera ay Dalawampung Piso.

Bumili si Aling Susan ng isang pirasong tinapay.

“Anak, hati tayo ha?” sabi ni Aling Susan. “Pasensya ka na, ito lang ang kaya ni Nanay ngayon.”

“Okay lang po, Nay,” ngiti ni Nica. “Basta magkasama tayo.”

Kakagat na sana si Nica nang makita niya ang matandang “pulubi” (si Don Manuel) na nakaupo sa semento at hinihimas ang tiyan.

“Nay…” turo ni Nica. “Gutom po yata si Lolo. Kawawa naman po.”

Tinignan ni Aling Susan ang matanda. Pagkatapos, tinignan niya ang kakarampot nilang tinapay. Alam niyang gutom din sila, pero mas masakit sa kanya ang makakita ng matandang nagugutom.

“Halika, anak,” sabi ni Aling Susan.

Lumapit ang mag-ina kay Don Manuel.

“Tay,” tawag ni Aling Susan. “Pasensya na po kayo, wala kaming pera. Pero may tinapay po kami. Heto po, kainin niyo na ang kalahati.”

Inabot ni Nica ang tinapay at isang bote ng tubig na may laman pa.

“Lolo, kain po kayo,” malambing na sabi ng bata. “Huwag na po kayong malungkot.”

Nagulat si Don Manuel.

“Sigurado kayo?” tanong niya. “Mukhang kulang pa ito sa inyo eh.”

“Okay lang po,” sagot ni Aling Susan. “Ang pera po kikitain, pero ang gutom mahirap tiisin. Mas kailangan niyo po ito.“

Tinanggap ni Don Manuel ang tinapay. Kinain niya ito habang pinagmamasdan ang mag-ina na masayang pinaghahatian ang natirang kapirasong tinapay.

ANG PAGBABALIK NG HARI

Habang kumakain sila, lumabas ulit ang Manager ng restaurant.

“Hoy! Diba sinabi ko umalis na kayo dyan?!” sigaw ng Manager kay Don Manuel at sa mag-ina. “Ginawa niyo nang tambayan ang harap ng restaurant ko! Layas!”

Akmang sisipain ng Manager ang bote ng tubig ni Don Manuel.

Pero bago pa tumama ang paa niya…

SCREEECH!

Tatlong itim na Luxury SUV ang huminto sa tapat nila. Bumaba ang anim na Bodyguards na naka-barong.

Agad na pinalibutan ng mga bodyguard si Don Manuel at ang mag-ina.

“Anong nangyayari dito?!” takot na tanong ng Manager.

Tumayo si Don Manuel. Inayos niya ang kanyang tindig. Nawala ang pagiging kuba niya. Ang kanyang boses ay naging matikas at puno ng kapangyarihan.

“Security,” tawag ni Don Manuel sa head bodyguard. “Bigyan mo ako ng panyo.”

Pinunasan ni Don Manuel ang uling sa mukha niya.

Nanlaki ang mata ng Manager. Ang “pulubi” na tinulak niya… ay si Don Manuel, ang may-ari ng gusaling kinatatayuan nila!

“D-Don Manuel?!” nanginginig na sabi ng Manager. “K-Kayo po pala ‘yan! Sir! Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi lang!”

“Dahil akala mo pulubi, may karapatan ka nang manakit?” sigaw ni Don Manuel. “Tinatanggal kita sa trabaho. Ngayon din! I don’t want people like you in my company!”

ANG GANTIMPALA NG KABUTIHAN

Humarap si Don Manuel kay Aling Susan at Nica, na gulat na gulat at takot.

“Huwag kayong matakot,” ngiti ni Don Manuel.

Lumuhod ang bilyonaryo sa harap ni Nica.

“Salamat sa tinapay, hija. Iyon ang pinakamasarap na tinapay na natikman ko sa buong buhay ko.”

Humarap siya kay Aling Susan.

“Ginutom niyo ang sarili niyo para pakainin ang isang estranghero. Ibinigay niyo ang kalahati ng meron kayo kahit kulang pa ito sa inyo.”

“Bilang ganti,” sabi ni Don Manuel. “Ibibigay ko sa inyo ang hindi niyo inaasahan.”

“Manager!” tawag ni Don Manuel sa Assistant niya.

“Yes, Sir?”

“Ibigay mo sa mag-inang ito ang susi ng bago kong House and Lot sa subdivision. Bigyan mo rin si Aling Susan ng trabaho bilang Manager ng foundation ko. At si Nica…”

Hinaplos ni Don Manuel ang buhok ng bata.

“…Sagot ko na ang pag-aaral mo sa pinakamagandang paaralan hanggang maging doktor ka o kung anong gusto mo.”

Napaupo si Aling Susan sa iyak. “Sir… totoo po ba ito? Sobra-sobra po…”

“Hindi ito sobra,” sagot ni Don Manuel. “Dahil napatunayan niyo na sa mundo ng mga mapagpanggap, may natitira pang totoong tao.”

Dinala ni Don Manuel ang mag-ina sa loob ng Le Grand Bistro. Ang mga taong nandidiri kanina ay nakayuko na sa hiya. Pinakain sila ni Don Manuel ng pinakamasasarap na pagkain—hindi bilang pulubi, kundi bilang mga VIP ng buhay niya.

WAKAS