NAGPANGGAP NA PULUBI ANG AMANG BILYONARYO — PINALAYAS SIYA NG KANYANG MGA TUNAY NA ANAK, PERO ANG KANYANG “ANAK SA LABAS” ANG NAGBIGAY SA KANYA NG HULING PAGKAIN NITO

Si Don Eduardo ay may-ari ng isang malawak na Business Empire na nagkakahalaga ng $100 Million. Matanda na siya at mahina. Mayroon siyang tatlong anak: sina Rico at Sabrina (mga tunay na anak na lumaki sa layaw), at si Kiko (kanyang stepson o anak sa labas na laging inaapi ng magkapatid).

Isang gabi, naisip ni Don Eduardo na subukan ang kanyang mga tagapagmana.

“Gusto kong malaman kung sino sa kanila ang may tunay na puso, at hindi lang naghihintay na mamatay ako para sa pera,” bulong niya.

Nagsuot si Don Eduardo ng lumang damit na puno ng putik. Naglagay siya ng prosthetics para magmukhang sugatan at mabaho. Umalis siya ng mansyon sa gitna ng malakas na ulan.

Una siyang pumunta sa condo ni Rico, ang panganay.

Kumatok siya. “Anak… tulungan mo ako… gutom na gutom na ako…”

Pagbukas ni Rico, nakita niya ang “pulubi.”

“Yuck!” sigaw ni Rico. “Sino ka?! Guard! Bakit niyo pinapasok ang basurang ‘to?! Alis! Madudumihan ang carpet ko! Layas!”

Tinulak ni Rico ang matanda sa ulan at isinarado ang pinto.

Sunod siyang pumunta sa boutique ni Sabrina.

“Anak… kahit tubig lang…” pakiusap ng matanda.

“Eew!” tili ni Sabrina habang tinatakpan ang ilong. “Umalis ka dito! Ang baho mo! Nakakatakot ka sa mga customers ko! Security, kaladkarin niyo nga palabas ‘tong pulubi na ‘to bago ko pa siya masagasaan ng kotse ko!”

Kinaladkad ng guard si Don Eduardo at itinapon sa gilid ng kalsada.

Basang-basa, giniginaw, at masama ang loob, pumunta si Don Eduardo sa maliit na paupahang bahay ni Kiko. Si Kiko ay namumuhay nang simple dahil hindi siya binibigyan ng pera nina Rico at Sabrina.

Kumatok ang matanda. “Tao po… makikilimos po…”

Bumukas ang pinto. Nakita ni Kiko ang matandang nanginginig.

“Tay!” nag-aalalang sabi ni Kiko. “Diyos ko, basang-basa po kayo! Halika po, pasok kayo!”

Inalalayan ni Kiko ang “pulubi” papasok. Kumuha siya ng tuwalya at pinunasan ito.

“Pasensya na po kayo, Tay,” sabi ni Kiko. “Wala akong masyadong pera. Ito lang po ang hapunan ko—kalahating itlog at kanin. Paghatian na lang po natin.”

Ibinigay ni Kiko ang kanyang sariling pagkain sa matanda. Pinainom niya ito ng mainit na kape. At noong matutulog na, ibinigay ni Kiko ang nag-iisa niyang kumot at unan.

“Sa sahig na lang po ako matutulog, Tay. Kayo na po sa kama para makapagpahinga kayo.”

Lihim na napaluha si Don Eduardo. Nakita niya ang puso ng isang tunay na anak.

Kinabukasan.

Ipinatawag ang tatlong anak sa Mansyon. Akala nina Rico at Sabrina ay patay na ang ama at babasahin na ang Last Will.

Naka-itim na suit sina Rico at Sabrina, nag-aabang sa yaman. Si Kiko ay nasa gilid lang, nakayuko.

Dumating ang Abogado.

“Ngayong umaga,” panimula ng Abogado. “Babasahin natin ang desisyon ni Don Eduardo.”

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Don Eduardo—naka-suit, malakas, at hindi mukhang mamamatay.

“Papa?!” gulat na sigaw nina Rico at Sabrina. “Buhay ka?”

“Oo,” seryosong sagot ng Don. “At kagabi, dinalaw ko kayong tatlo.”

Nag-play sa malaking screen ang video footage ng CCTV at Hidden Camera.

Kitang-kita kung paano tinulak ni Rico ang ama.

Kitang-kita kung paano pandirihan ni Sabrina ang ama.

At kitang-kita kung paano ibigay ni Kiko ang huling pagkain niya sa ama.

Namutla sina Rico at Sabrina. “P-Papa… ikaw ‘yun? Nagpapaliwanag kami! Akala namin…”

“Akala niyo pulubi ako?” putol ni Don Eduardo. “Tinuring niyo akong basura. Kung sa pulubi ay wala kayong awa, paano pa kaya sa mga empleyado ng kumpanya ko?”

Humarap si Don Eduardo kay Kiko.

“Kiko,” naiiyak na sabi ng ama. “Kahit hindi kita kadugo, ikaw ang nagparamdam sa akin ng pagmamahal. Ibinigay mo ang lahat kahit wala ka nang natira.”

Binasa ng Abogado ang desisyon.

“Ang buong ari-arian, ang kumpanya, ang mga mansyon, at ang $100 Million cash ay mapupunta sa nag-iisang tagapagmana… kay KIKO.”

“WHAT?!” sigaw ni Rico. “Anak sa labas lang siya!”

“Siya ang anak sa puso,” sagot ng Don. “Kayong dalawa, Rico at Sabrina… tinatanggalan ko kayo ng mana. Matuto kayong magtrabaho para malaman niyo ang halaga ng pera at tao.”

Pinalayas sina Rico at Sabrina sa mansyon. Umuwi silang luhaan at nagsisisi.

Si Kiko, ang dating inaapi at walang-wala, ay naging bagong CEO. Napatunayan niya na ang kabutihan ay bumabalik ng siksik, liglig, at umaapaw—dahil ang kamay na marunong magbigay ay siya ring kamay na pagpapalain.