Maingay, makulay, at amoy popcorn na humahalo sa usok ng barbecue—ganito ang senaryo sa sikat na peryahan sa Dasmariñas, Cavite noong Biyernes ng gabi. Dagsa ang mga tao, lalo na ang mga magkasintahan na nagde-date.

Kabilang sa mga pumapasyal si Jeric, 21-anyos, nakasuot ng black shirt na may tatak na “One Shot, One Kill” (logo ng isang sikat na video game). Kasama niya ang kanyang nililigawan na si Sheila, 19-anyos, isang tahimik at mahinhing dalaga na nakasuot ng simpleng floral dress at salamin sa mata.

Gustong-gusto ni Jeric na magpasikat kay Sheila. Nang mapadaan sila sa Shooting Booth, nakita ni Sheila ang isang dambuhalang Stitch na stuffed toy na nakasabit sa itaas bilang Grand Prize.
“Ang cute naman nun…” bulong ni Sheila, nakatingin sa manika.

Narinig ito ni Jeric. Agad siyang ngumisi at inakbayan ang dalaga (kahit hindi pa sila).
“Gusto mo ba ‘yan, Shei?” tanong ni Jeric nang may halong yabang. “Maliit na bagay! Kukunin ko ‘yan para sa’yo. Alam mo naman, Sniper Main ako sa Call of Duty at Valorant. Sisiw lang sa akin ang mga ganyang target.”

Lumapit si Jeric sa Bangkero ng shooting booth. Nagbayad siya ng singkwenta pesos para sa 15 shots. Ang objective: Putukin ang lahat ng 12 na maliliit na lobo para makuha ang Grand Prize.
“Watch and learn, baby,” kindat ni Jeric kay Sheila.

Kinuha ni Jeric ang mahabang pellet gun (air gun). Ang pustura niya ay parang action star sa pelikula—naka-tikwas ang siko, hindi maayos ang tayo, at puro porma lang. Sa likod nila, nagkukumpulan ang mga tambay na nanonood.
“Orayt! Tignan natin ang galing ni Idol!” sigaw ng isang tambay na naka-sando.

Bumwelo si Jeric at tinutok ang baril.
PAK!
Sumablay. Tumama lang sa plywood sa gilid ng lobo.
“Ay, hangin! Ang lakas ng hangin,” palusot ni Jeric, kahit wala namang hangin sa loob ng booth.

PAK! PAK! PAK!
Sunod-sunod na tira—lahat sablay. Kung hindi sa taas, sa baba tumatama. Minsan, sa bakal na harang.

Nagsimulang magtawanan ang mga tambay.
“Hala, anyare sa sniper? Baka lag lang pre?”
“Need mo yata ng mouse, hindi baril!”

Namula si Jeric at pinagpawisan nang malapot. Sa 15 na bala, wala siyang napatama kahit isa—zero, bokya.
“Sira yata baril niyo eh! Baluktot ang barrel!” reklamo niya sa tindero. “Tara na nga Shei, scam ‘to. Bili na lang kita ng cotton candy.”

Hihilahin na sana niya si Sheila paalis nang magsalita ang dalaga.
“Jeric, wait lang. Sayang naman ‘yung Stitch. Pwede bang… ako naman ang mag-try?”

Tumawa si Jeric nang pilit.
“Ikaw? Sus, Shei, mabigat ‘yang baril. Baka sa paa mo lang matama. Ako ngang gamer hindi kinaya, ikaw pa kaya na takot sa ipis?”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

“Subukan ko lang naman,” sagot ni Sheila sabay abot ng singkwenta pesos sa tindero. Kinuha niya ang baril at biglang nagbago ang awra ng mahinhing dalaga. Tinanggal niya ang salamin, itinali ang buhok, inayos ang tayo, at maayos na inilapat ang stock ng baril sa balikat—proper rifle grip, walang arte.

Huminga siya nang malalim. Inhale… Exhale… Pause. Tumahimik ang mga tambay.
PAK! Gitnang-gitna.
PAK! PAK! PAK! Sunod-sunod, walang mintis.

“Tsamba…” bulong ni Jeric. Pero hindi iyon tsamba.
PAK! PAK! PAK! PAK! Parang makina si Sheila—bawat kalabit, may sumasabog na lobo. Kalmado, fokus, walang yabang.

Sa huling bala, tinutok niya ang pinakamaliit na lobo sa pinakasulok.
BLAG!
12 out of 12 balloons. Perfect score.

Naghiyawan ang mga tambay.
“WOOOOH! LUPET MO ATE!”
“Yan ang tunay na sniper! Walang trashtalk, puro headshot!”

Inabot ng tindero ang dambuhalang Stitch kay Sheila.
“Paano mo nagawa ‘yun?” tanong ni Jeric. “Naglalaro ka rin ba ng Call of Duty?”

Ngumiti si Sheila. “Hindi. Pero ang Papa ko, dating Marine Scout Ranger. Bata pa lang ako, tinuruan na niya ako ng breathing control at trigger discipline. Sabi niya, sa baril, bawal ang yabang.”

Bago sila umalis, sabi ni Sheila sa tindero, “May consolation prize ba para sa kasama ko?”
Inabot kay Jeric ang isang supot na may pink na sisiw.

Umuwi silang gabi na iyon na hindi malilimutan ng perya: si Sheila, yakap ang higanteng Stitch; si Jeric, nakayuko, bitbit ang sisiw na nagti-tweet. Mula noon, natutunan niya ang leksyon—huwag maliitin ang tahimik, dahil baka mas matindi pa ang tama nito kaysa sa lahat ng yabang mo.