ANG MISTERYO SA KUSINA

Si Don Alfonso ay isang matagumpay na negosyante ngunit kilala sa pagiging istrikto at kuripot. Mag-isa na lang siya sa kanyang malawak na mansyon mula nang mamatay ang kanyang asawa at “maglayas” ang kaisa-isa niyang anak na si Mia limang taon na ang nakakaraan dahil sa matindi nilang pag-aaway.

Ang tanging kasama niya sa bahay ay ang kanyang Mayor na Katiwala na si Manang Loring. Si Loring ay 20 taon nang naninilbihan sa pamilya.

Nitong mga nakaraang buwan, napansin ni Don Alfonso na mabilis maubos ang mga groceries.

Nawawala ang mga mamahaling steak.

Nawawala ang mga gamot sa cabinet.

Maging ang mga lumang damit ng kanyang yumaong asawa ay nawawala sa bodega.

“Loring!” sigaw ni Alfonso isang umaga. “Saan napupunta ang Angus Beef na binili ko kahapon? Bakit sardinas ang ulam ko?!”

“Sir…” nanginginig na sagot ni Loring. “Napahamak po kasi… kinain po ng pusa… pasensya na po.”

“Pusa?! Anong klaseng pusa ang kumakain ng dalawang kilong steak?! Ninanakaw mo ba at ibinibenta sa labas?!”

“Hindi po Sir! Hinding-hindi ko po gagawin ‘yun!” tanggi ni Loring habang umiiyak.

Dahil sa hinala, nagpasya si Alfonso. Nagpakabit siya ng High-Tech Hidden Cameras sa kusina, sa bodega, at sa likod-bahay nang hindi alam ni Loring.

“Huhulihin kita sa akto,” bulong ni Alfonso. “Kapag napatunayan kong nagnanakaw ka, ipakukulong kita.”

ANG PAGMAMASID

Kinabukasan, nasa opisina si Alfonso. Binuksan niya ang kanyang laptop para panuorin ang Live Feed ng CCTV.

Alas-kwatro ng hapon. Nakita niya si Manang Loring sa kusina.

Nagluto si Loring. Hindi lang basta prito. Nagluto ito ng Sinigang na Baboy—ang paborito ng anak niyang si Mia noon. Naghanda rin ito ng mainit na gatas at kumuha ng kumot at unan mula sa bodega.

“Aha!” sabi ni Alfonso. “Kitang-kita! Kumuha ng pagkain at gamit! Siguro may pinapakain itong kamag-anak sa labas!”

Sinundan ni Alfonso ang galaw ni Loring sa camera.

Lumabas si Loring sa kusina, bitbit ang tray ng pagkain at mga kumot.

Naglakad ito papunta sa likod ng mansyon… papunta sa Lumang Tool Shed (bodega ng mga sirang gamit) na nasa dulo ng hardin. Matagal nang bawal puntahan ang lugar na iyon dahil sira-sira na.

“Anong ginagawa niya sa Tool Shed?” taka ni Alfonso.

Binuksan ni Alfonso ang Audio ng camera na nakatutok malapit sa shed.

Pumasok si Loring sa loob.

Nakita ni Alfonso sa camera ang loob ng madilim at maalikabok na bodega. May isang lumang folding bed sa sulok.

At may taong nakahiga doon.

Isang babaeng payat na payat. Maputla. Halos buto’t balat. Ubo nang ubo.

Lumapit si Manang Loring sa babae at inalalayan itong umupo.

“Anak… kumain ka na,” malambing na sabi ni Loring habang sinusubuan ang babae. “Mainit na sinigang ‘to. Paborito mo ‘to diba?”

Tumingala ang babae. Nang tamaan ng liwanag ang mukha nito, huminto ang tibok ng puso ni Don Alfonso.

Nabitawan niya ang kanyang kape sa opisina.

Ang babaeng payat, may sakit, at nagtatago sa kanyang bodega…

Ay ang anak niyang si Mia.

ANG REBELASYON NG SAKIT

Nanlaki ang mata ni Alfonso habang nakadikit ang mukha sa screen.

“Yaya Loring…” mahinang boses ni Mia sa video. “S-Salamat ha. Kung hindi dahil sa’yo, matagal na akong patay sa gutom.”

“Huwag mong sabihin ‘yan, Mia,” iyak ni Loring. “Bakit kasi ayaw mong ipaalam sa Daddy mo na nandito ka? Na may Stage 4 Lung Cancer ka? Mayaman ang Daddy mo. Maipapagamot ka niya sa ospital!”

Umiling si Mia. Tumulo ang luha nito sa pisngi.

“Hindi, Yaya. Galit sa akin si Daddy. Diba sabi niya noong pinalayas niya ako? ‘Wala na akong anak. Patay ka na sa akin.’ Ayaw kong maging pabigat sa kanya lalo na ngayong mamamatay na ako.”

“Bumalik lang ako dito, Yaya… kasi gusto kong mamatay sa lugar kung saan ako lumaki. Gusto ko lang siyang makita kahit sa malayo. Kahit sa bintana lang.”

“Pero Mia…”

“Yaya, promise mo sa akin,” hawak ni Mia ang kamay ni Loring. “Huwag mong sasabihin kay Daddy na nandito ako sa bodega. Kapag nalaman niya, ipapatawag niya ang pulis para paalisin ako. Hayaan mo na lang akong mamatay dito nang tahimik. Mahal na mahal ko si Daddy, kahit galit siya sa akin.”

Humagulgol si Manang Loring at niyakap ang alaga.

Sa opisina, napaluhod si Don Alfonso.

Ang mga luhang limang taon niyang pinigil ay bumuhos. Ang galit at pride na naghari sa puso niya ay gumuho sa isang iglap.

Ang anak niya… ang prinsesa niya… ay nasa likod lang ng bahay niya. Natutulog sa alikabok, kumakain ng tira-tira, at naghihintay mamatay—dahil sa takot na itaboy siya ulit ng sarili niyang ama.

“Diyos ko… anong ginawa ko?!” sigaw ni Alfonso.

Tumakbo si Alfonso palabas ng opisina. “Driver! Uwi! Bilisan mo!”

ANG PAGTATAGPO

Walang traffic na makakapigil kay Alfonso. Pagdating sa mansyon, hindi na siya naghintay na pagbuksan ng gate. Tumakbo siya papunta sa likod ng bahay.

Binuksan niya ang pinto ng Tool Shed nang padabog.

“MIA!”

Nagulat si Manang Loring. “Sir Alfonso?!”

Si Mia, na nakahiga at nanghihina, ay napatingin sa pinto. Takot ang rumehistro sa kanyang mga mata. Sinubukan niyang magtalukbong ng kumot.

“D-Daddy… sorry… aalis na po ako… huwag niyo po akong saktan…” nanginginig na bulong ni Mia.

Dumurog ito sa puso ni Alfonso.

Lumapit ang bilyonaryo at lumuhod sa maruming sahig. Niyakap niya ang kanyang anak na puno ng dumi at sakit.

“Hindi… hindi…” hagulgol ni Alfonso. “Huwag kang humingi ng tawad, anak. Ako ang dapat lumuhod sa’yo. Ako ang may kasalanan.”

“Daddy?”

“Bakit hindi mo sinabi? Bakit kailangan mong magtago?!” iyak ni Alfonso habang hinahalikan ang noo ng anak. “Kahit ubusin ko ang lahat ng yaman ko, ipapagamot kita! Hindi ka mamamatay! Anak kita! Mahal na mahal kita!”

“Akala ko po… galit kayo…”

“Ang galit ay nawawala, pero ang pagiging ama ay hindi,” sabi ni Alfonso.

Tumingin si Alfonso kay Manang Loring.

“Loring… salamat,” iyak ni Alfonso. “Salamat dahil naging ina ka sa kanya noong naging halimaw ako. Salamat dahil ninakawan mo ako para buhayin siya. Utang ko sa’yo ang buhay ng anak ko.”

WAKAS

Agad na isinugod si Mia sa pinakamagandang ospital. Ibinenta ni Alfonso ang ilan sa kanyang kumpanya para makuha ang pinakamagaling na espesyalista sa ibang bansa.

Himala at dahil sa pagmamahal, naka-survive si Mia. Mahaba ang naging gamutan, pero hindi siya iniwan ni Alfonso sa tabi niya kahit isang minuto.

Makalipas ang isang taon.

Magkasamang nag-aalmusal si Don Alfonso at si Mia sa garden. Masigla na si Mia.

Dumating si Manang Loring na may dalang juice.

“Loring,” tawag ni Alfonso. “Umupo ka dito. Sumabay ka sa amin.”

“Sir? Katulong lang po ako.”

“Hindi,” ngiti ni Alfonso. “Ikaw ang nagligtas sa pamilyang ito. Parte ka ng pamilya.”

Dahil sa isang hidden camera, hindi lang magnanakaw ang nahuli ni Alfonso. Nahuli niya ang kanyang sarili bago tuluyang mahuli ang lahat para sa pagkakataong maging isang tunay na ama.

WAKAS