NAG-OVERTIME AKO PARA BILHAN NG MAMAHALING RELO ANG ASAWA KO—PERO ANG BUNTIS NA INALAGAAN KO SA VIP ROOM, SIYA PALANG INA NG ANAK NIYA
Tatlong buwan akong lihim na nag-overtime para bilhan ng mamahaling relo ang asawa ko.
Pero sa mismong araw na sapat na ang ipon ko, isang buntis sa VIP room ang nagpakita sa akin ng litrato ng “dating asawa” ng kanyang nobyo.
Ang bahay sa litrato ay bahay namin.
At ang babaeng tinatawag niyang tanga ay ako.
Ako si Dr. Amara Villanueva, tatlumpu’t dalawang taong gulang, residente sa obstetrics and gynecology sa isang pribadong ospital sa Quezon City.
Matagal ko nang pinapangarap na makapagpatuloy sa fellowship, pero ilang beses ko iyong ipinagpaliban para masuportahan ang asawa kong si Gabriel Monteverde habang tinatapos niya ang doctorate degree niya sa engineering.
May gaganaping malaking technology summit sa Bonifacio Global City. Doon unang dadalo si Gabriel bilang founder ng maliit daw niyang startup.
Ilang gabi ko siyang narinig na nag-aalala.
“Baka magmukha akong kawawa sa harap ng mga investor,” biro niya minsan habang tinitingnan ang luma niyang relo.
Kaya naisip kong bilhan siya ng custom-made luxury watch.
Hindi niya alam na kinansela ko ang leave ko at tumanggap ng dagdag na duty sa maternity ward.
Noong araw na iyon, ako ang naatasang magbantay sa pasyenteng nasa pinakamahal na suite ng ospital.
Ang pangalan niya ay Celina Rosales.
Nasa huling buwan na siya ng pagbubuntis. Maayos ang makeup, mamahalin ang damit, at may private caregiver na halos hindi lumalayo sa kanya.
Habang inaayos ko ang tray sa tabi ng kanyang kama, aksidente kong natamaan ang isang porcelain cup.
Bumagsak iyon at nabasag.
“Pasensya na po,” agad kong sabi. “Babayaran ko—”
Ngumiti siya.
“Hayaan mo na. Ilang libo lang naman iyon.”
Hinaplos niya ang kanyang tiyan.
“Mas importante ang baby ko. Ayos lang ba siya?”
Sinuri ko ang monitor.
“Maayos ang heartbeat. Wala kayong dapat ipag-alala.”
Huminga siya nang maluwag.
“Buti naman. Kapag naisilang ko raw nang ligtas ang batang ito, bibigyan ako ng boyfriend ko ng sampung milyong piso.”
Napatingin ako sa kanya.
“Sampung milyon?”
“Oo. Bukod pa sa condo, sasakyan at educational fund ng anak namin.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
“Napakabukas-palad naman ng asawa ninyo.”
“Hindi pa kami kasal,” sagot niya. “Pero malapit na. Hinihintay lang naming maging final ang ilang dokumento.”
Pagkatapos ay tiningnan niya ang simpleng wedding ring sa daliri ko.
“May anak na kayo?”
Bahagya akong natahimik.
“Wala. Nagbubuo pa ako ng career. Nag-apply din ako para sa fellowship.”
“Talaga? Ano ang sabi ng asawa mo?”
“Suportado raw niya ako. Pero biro niya, kapag nabuntis ako, bibigyan niya ako ng sampung libo.”
Napatawa si Celina.
“Sampung libo lang? Grabe naman.”
Hindi ko alam kung bakit, pero may bahid ng pangungutya sa kanyang tinig.
“Alam mo, huwag mong ubusin ang sarili mo para sa isang lalaki. Ganyan ang dating asawa ng boyfriend ko.”
Kinapa niya ang malaking diamond ring sa daliri niya.
“Ginapang daw siya sa pag-aaral. Nakatira sila sa lumang apartment na walang elevator at halos lahat ng sweldo ng babae, napupunta sa tuition at research expenses niya.”
Unti-unting nanlamig ang mga daliri ko.
Kami ni Gabriel ay nakatira sa isang lumang apartment sa Project 4.
Nasa ikaanim na palapag.
Walang elevator.
Sinubukan kong ngumiti.
“Maraming ganyang kuwento.”
“Pero sobrang tanga talaga ng babaeng iyon,” pagpapatuloy niya. “Hindi niya alam na matagal nang successful ang asawa niya.”
Inilabas ni Celina ang kanyang cellphone.
“Sa unang taon pa lang ng doctorate niya, nakahanap na raw siya ng investor. Ngayon, mahigit dalawang daang milyong piso na ang halaga ng kumpanya niya.”
Naramdaman kong may humigpit sa dibdib ko.
Si Gabriel ay palaging umuuwi na pagod.
Paulit-ulit niyang sinasabi na halos walang kinikita ang startup niya.
Kapag may bayarin, ako ang sumasagot.
Kapag kulang ang pera para sa laboratory materials niya, ako ang nagbibigay.
“Sinabi niya sa inyo ang lahat?” tanong ko.
“Syempre. Hindi ako papayag na lokohin niya ako gaya ng dating asawa niya.”
Ipinakita niya sa akin ang litrato ng isang lumang gusali.
Parang tumigil ang paghinga ko.
Iyon ang apartment namin.
Kita pa sa litrato ang halaman kong nasa bintana.
Ang asul na kurtinang ako mismo ang nagtahi.
“At tingnan mo,” sabi ni Celina. “Diyan niya pinatira ang asawa niya habang ako, binilhan niya ng condo sa BGC.”
Hindi ko na halos marinig ang paligid.
“Bakit hindi siya hiniwalayan agad?”
“Practical daw kasi. Kapag iniwan niya nang maaga, baka humingi ng parte sa kumpanya.”
Natawa siya.
“Kaya pinaniwala niyang naghihirap pa rin sila. Habang ang babae, halos mabali ang likod sa kakatrabaho.”
Mariing kumapit ang mga kamay ko sa gilid ng tray.
“Pero hindi ba natakot ang boyfriend mo na mabuking?”
“Hindi. Sabi niya, sobrang tiwala raw sa kanya ng asawa niya.”
Tiningnan niya ako nang diretso.
“Ang mga babaeng sobrang mapagmahal, sila rin ang pinakamadaling lokohin.”
Parang may kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.
Limang taon na kaming kasal ni Gabriel.
Nang mag-propose siya, umiiyak pa siyang nagsabi:
“Hindi kita mabibigyan agad ng marangyang buhay, Amara. Pero ang puso ko, buong-buo at sa iyo lang.”
Pinaniwalaan ko siya.
Hanggang sa nawalan kami ng anak.
Dalawang taon na ang nakalipas, pitong buwan akong buntis.
Nagkaroon ng kaguluhan sa emergency room. Sa gitna ng tulakan, nadapa ako at malakas na tumama ang tiyan ko sa sahig.
Dugo ang huli kong nakita bago ako mawalan ng malay.
Paulit-ulit kong tinawagan si Gabriel.
Hindi niya sinagot.
Ako mismo ang pumirma sa consent form para maoperahan.
Nakaligtas ako.
Ang anak namin, hindi.
Kinabukasan, dumating si Gabriel na gusot ang damit at mugto ang mga mata.
Sinabi niyang pinatay niya ang cellphone dahil nasa mahalagang experiment siya.
Humagulgol siya sa tabi ng kama ko.
“Nabigo kita. Hindi na kita iiwan kailanman.”
Pagkatapos ng ilang minuto, nahihiya niyang sinabi:
“Amara, wala akong pambayad sa hospital bill. Naubos sa materials ang pera ko.”
Ako pa rin ang nagbayad.
Ako pa rin ang yumakap sa kanya.
Ako pa rin ang humingi ng tawad dahil pakiramdam ko, kasalanan kong hindi ko nailigtas ang anak namin.
Pero ngayon, dahan-dahang yumuko si Celina at bumulong:
“Alam mo ba kung bakit hindi nasagot ng boyfriend ko ang tawag ng asawa niya noong nawalan iyon ng anak?”
Nanigas ako.
“Nasa condo ko siya.”
Ngumiti siya na para bang nagkukuwento lamang ng tsismis.
“Magkasama kami buong gabi. Paulit-ulit tumatawag ang asawa niya kaya pinatay niya ang cellphone.”
Namilog ang paningin ko.
“Kinabukasan lang niya nalaman na namatay ang baby.”
Napakapit ako sa bulsa ng aking coat para hindi bumagsak.
Hindi iyon pagkakatulad lang.
Hindi iyon pagkakataon.
Si Gabriel ang tinutukoy niya.
Ang lalaking ipinagtanggol ko sa lahat.
Ang lalaking binigyan ko ng pera, panahon, pangarap at halos buong buhay ko.
“Sigurado ka bang hiwalay na sila?” tanong ko, pinipilit maging steady ang boses.
“Syempre.”
Binuksan niya ang gallery ng kanyang cellphone at ipinakita sa akin ang larawan ng isang annulment decree.
Bahagyang natatakpan ang pangalan ng babae.
Pero malinaw ang pangalan ng lalaki.
Gabriel A. Monteverde.
Pati birth date at address, eksaktong pareho.
Peke ang dokumento.
Kasal pa rin kami.
At sa mata ng babae sa harap ko, ako ang dating asawang pinaglaruan at itinapon.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Mensahe mula kay Gabriel.
Love, sana nag-e-enjoy ka sa leave mo. May overnight meeting ako sa office. Para sa future natin lahat ng ginagawa ko. Mahal na mahal kita.
May kasunod na emoji ng singsing.
Sa kabilang kama, napangiti si Celina habang binabasa ang sarili niyang mensahe.
“Darating siya ngayong gabi,” masaya niyang sabi. “Gusto niyang siya ang unang makakita sa anak namin.”
Pagkatapos ay lumapit siya sa akin at ibinaba ang boses.
“May sasabihin ako sa iyo, Doc. Ang nakakatuwa, nagtatrabaho rin daw sa ospital na ito ang asawa niya.”
Hindi ko napigilang tumingin sa pintuan.
Dahil sa salamin sa labas ng VIP suite, nakita ko ang isang pamilyar na lalaking naglalakad papunta sa amin.
May dala siyang malaking bouquet at velvet jewelry box.
Si Gabriel.
At nang makita niya akong nakatayo sa tabi ng kama ni Celina, bigla siyang namutla.
…
Nabitawan ni Gabriel ang bouquet.
Kumalat sa sahig ang mga puting rosas.
Hindi siya agad nakapagsalita. Nanatili lamang siyang nakatayo sa pintuan, parang hindi makapaniwala sa nakikita.
“Amara…”
Napalingon si Celina sa akin.
Pagkatapos ay sa kanya.
“Magkakilala kayo?”
Hindi ako sumagot.
Tinitigan ko ang lalaking limang taon kong minahal.
Suot niya ang navy suit na sinabi niyang hiniram lamang niya para sa summit. Sa pulso niya ay may mamahaling relo na hindi ko kailanman nakita.
Akala ko gusto niya ng magandang relo.
Mayroon na pala siya.
At mas mahal pa kaysa sa kayang bilhin ng tatlong buwan kong overtime.
Lumapit siya sa akin.
“Amara, makinig ka muna—”
“Bakit mo kilala ang doktor ko?” tanong ni Celina.
Nagsimulang bumilis ang tunog ng fetal monitor.
Agad akong bumalik sa pagiging doktor.
“Ma’am Celina, huminga kayo nang malalim. Hindi maganda sa inyo at sa baby ang stress.”
“Hindi ako makakalma hangga’t hindi ko alam kung ano ito!”
Hinawakan niya ang braso ni Gabriel.
“Gabriel, sino siya?”
Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa ang mga mata.
Hindi ko siya iniligtas.
“Ako ang asawa niya.”
Parang naglaho ang lahat ng kulay sa mukha ni Celina.
“Hindi maaari.”
Inagaw niya ang cellphone niya at ipinakita ang litrato ng decree.
“Annulled na ang kasal ninyo!”
“Peke iyon,” sagot ko.
Inilabas ko ang cellphone ko at binuksan ang larawan ng marriage certificate namin.
“Nagpunta kami sa city hall noong nakaraang buwan para kumuha ng certified copy. Kasal pa rin kami. Walang annulment. Walang legal separation.”
Napaatras si Celina.
“Sinabi mong tapos na ang lahat!”
“Celina, huwag kang magalit,” mabilis na sabi ni Gabriel. “Masama sa bata.”
Sinampal niya ang kamay nito palayo.
“Hindi ang bata ang inaalala mo! Ang sikreto mo!”
Tumunog ang alarm sa monitor.
Tumaas ang blood pressure niya at nagsimula siyang dumaing sa sakit.
Agad kong pinindot ang call button.
“Nurse, tawagin ang attending physician. Posibleng nagsisimula ang labor.”
Dumating ang medical team.
Habang inaasikaso si Celina, humarang si Gabriel sa harap ko.
“Amara, umuwi tayo. Ipaliwanag ko lahat.”
“Hindi ako aalis. Pasyente ko siya.”
“Hindi ka puwedeng manatili rito!”
Tiningnan ko siya nang malamig.
“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung saan ako puwedeng manatili.”
Hinila niya ako sa pasilyo.
Mahina ang boses niya, pero puno ng galit.
“Bakit ka ba nandito? Leave mo, hindi ba?”
“Nag-overtime ako.”
“Para saan?”
Sa unang pagkakataon, natawa ako.
Walang saya.
“Para bilhan ka ng relo.”
Napatingin siya sa sariling pulso.
Mabilis niyang itinago iyon sa ilalim ng manggas.
Pero huli na.
“Akala ko kasi nahihiya kang humarap sa investors dahil luma ang relo mo,” sabi ko. “Hindi ko alam na habang nagtitipid ako, milyon-milyon pala ang ginagastos mo sa ibang babae.”
“Amara, hindi ganoon kasimple.”
“Talaga? Anong bahagi ang komplikado? Ang pekeng annulment? Ang anak mo sa labas? O ang katotohanang kasama mo siya noong naghihingalo ang anak natin?”
Napapikit siya.
Iyon ang kumpirmasyong hindi ko na kailangan.
“Sinabi niya sa iyo iyon?”
“Sinabi niya ang lahat.”
“Galit lang si Celina. Hindi mo dapat paniwalaan ang lahat ng sinasabi niya.”
“Pero totoo.”
Hindi siya sumagot.
Napalunok siya at iniiwas ang tingin.
“Bakit?” tanong ko.
Sa loob ng maraming taon, hinanap ko ang dahilan kung bakit hindi niya sinagot ang tawag ko noong araw na iyon.
Ngayon, nasa harap ko na ang sagot.
Pero mas masakit pa rin nang marinig ko mula sa kanyang bibig.
“Natakot ako,” mahina niyang sabi.
“Sa ano?”
“Na kapag nalaman mong successful na ang kumpanya, hihilingin mong itigil ko ang lahat. Baka sabihin mong oras na para sa pamilya.”
Napanganga ako sa tindi ng kawalanghiyaan.
“Ako ang nagpaaral sa iyo. Ako ang nagbayad ng renta. Ako ang nagtrabaho habang binubuo mo ang kumpanya. Kailan kita pinigilan?”
“Hindi mo maintindihan ang pressure!”
“Dahil hindi mo ako binigyan ng pagkakataong maintindihan!”
Humakbang siya palapit.
“Mahal kita, Amara.”
Napailing ako.
“Hindi mo minahal ako. Minahal mo ang kaginhawaang ibinigay ko.”
“Hindi totoo iyon.”
“Ginawa mo akong libreng tagasuporta habang itinatago mo ang tagumpay mo. Ginawa mo akong katulong sa pangarap mo, pero hindi mo ako itinuring na kasama.”
Humawak siya sa kamay ko.
Mabilis kong binawi iyon.
“Pinatay mo ang cellphone mo habang dinudugo ako,” bulong ko. “At kinabukasan, humingi ka pa sa akin ng pambayad sa ospital.”
Namula ang kanyang mga mata.
“Pinagsisisihan ko iyon araw-araw.”
“Pero hindi sapat para tigilan mo siya.”
Bumukas ang pinto ng suite.
Lumabas ang attending physician.
“Dr. Villanueva, fully dilated na ang pasyente. Kailangan na siyang dalhin sa delivery room.”
Kahit nanginginig ang mga kamay ko, sumunod ako.
Doktor ako.
Hindi ko pababayaan ang bata dahil sa kasalanan ng ama nito.
Habang itinutulak ang kama, hinawakan ni Celina ang aking wrist.
“Doc…”
Maputla siya at pawis na pawis.
“Hindi ko alam na ikaw iyon.”
Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.
Kanina, puno siya ng yabang.
Ngayon, isa lamang siyang babaeng malapit nang manganak at biglang natuklasang kasinungalingan ang buhay na ipinangako sa kanya.
“Magpokus ka sa paghinga,” sabi ko. “Pagkatapos nito, saka natin pag-uusapan ang lahat.”
Sa delivery room, naging komplikado ang panganganak.
Biglang bumaba ang heartbeat ng sanggol.
Nagmamadaling naghanda ang team para sa emergency cesarean section.
“Ayoko mamatay,” umiiyak na sabi ni Celina.
“Hindi ka mamamatay,” sagot ko.
Hinawakan ko ang kanyang kamay bago siya tuluyang makatulog dahil sa anesthesia.
“Ilalabas namin kayong dalawa nang ligtas.”
Makalipas ang halos isang oras, umalingawngaw ang iyak ng isang sanggol na lalaki.
Malakas.
Buhay.
Ligtas.
Napapikit ako nang marinig iyon.
Dalawang taon na ang nakalipas, katahimikan ang sumalubong sa akin sa operating room.
Walang iyak.
Walang batang inilagay sa aking dibdib.
Ngayon, habang nakikita kong inilalapit sa nursery ang anak ni Gabriel, hindi ko alam kung galit, lungkot o ginhawa ang nangingibabaw sa akin.
Marahil lahat.
Paglabas ko ng operating room, naghihintay si Gabriel sa pasilyo.
“Kamusta sila?”
“Ligtas ang mag-ina.”
Napaluha siya.
“Salamat.”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya.
“Amara, nagsimula tayo sa wala. Ikaw ang taong pinili kong pakasalan. Hindi magbabago iyon.”
“Mali.”
Tinanggal ko ang wedding ring ko.
“Pinili mo lang akong panatilihin dahil maginhawa ako.”
Inilagay ko ang singsing sa kanyang palad.
“Ngayon, wala ka nang asawang uuwian.”
Namutla siya.
“Huwag mong gawin ito.”
“Matagal mo nang ginawa.”
Kinabukasan, matapos ang duty ko, hindi ako umuwi sa apartment.
Dumiretso ako sa opisina ng kaibigan kong abogado na si Atty. Lara Mendoza.
Dinala ko ang marriage certificate, bank transfers, tuition payments, research expenses at mga resibo ng halos anim na taon.
Matapos makita ang lahat, napailing siya.
“Amara, may mas malaking problema.”
“Ano?”
“Kung nagsimula ang kumpanya niya habang kasal kayo at ginamit ang pera mo bilang initial support, posible kang may karapatan sa bahagi ng assets.”
Ipinakita rin niya sa akin ang business records na nakuha mula sa public filings.
Hindi maliit na startup ang pag-aari ni Gabriel.
Ang kumpanyang Monteverde Advanced Systems ay may contracts sa dalawang malalaking telecommunications firms at tinatayang nagkakahalaga ng mahigit tatlong daang milyong piso.
May mga property siya sa Taguig, Makati at Antipolo.
Lahat ay nakapangalan sa holding companies.
Samantalang ako, ilang taon niyang pinaniwalang gipit kami.
Ipinagbenta ko ang alahas ng ina ko para mabayaran ang research trip niya.
Nagloan ako para sa laboratory equipment na hindi naman pala niya kailangan.
At sa bawat gabing hindi ako makatulog dahil sa bills, tahimik siyang nabubuhay bilang milyonaryo.
Nag-file ako ng petition para sa legal separation, accounting of conjugal assets at fraud.
Hindi ako nakipag-away sa social media.
Hindi ako nag-post ng mahahabang pahayag.
Mga dokumento ang hinayaan kong magsalita.
Makalipas ang isang linggo, nagpadala sa akin ng mensahe si Celina.
Kailangan kitang makausap. May bagay akong nakita sa laptop ni Gabriel.
Nagkita kami sa café malapit sa ospital.
Nang dumating siya, payat at maputla pa, pero maayos ang kalagayan. Kasama niya ang ina niya na may kargang sanggol.
Naglagay siya ng flash drive sa mesa.
“Akala ko ako ang pinili niya,” sabi niya. “Pero plano niya rin pala akong lokohin.”
Nasa flash drive ang kopya ng financial records, private messages at draft contracts.
May plano si Gabriel na ilipat ang karamihan ng shares sa offshore company bago pa lumabas ang bata.
May draft agreement din na nagbibigay lamang kay Celina ng limitadong allowance kapalit ng hindi pagsasampa ng kaso o paghingi ng karagdagang suporta.
Ginawa niya sa akin ang kasinungalingan.
At gagawin din niya kay Celina.
“Bakit mo ito ibinibigay sa akin?” tanong ko.
Tumingin siya sa sanggol.
“Dahil ayokong lumaki ang anak ko na ang ama niya ay naniniwalang puwedeng gamitin ang mga babae.”
Hindi kami naging magkaibigan agad.
Maraming sugat ang hindi kayang ayusin ng isang paghingi ng tawad.
Pero pareho naming piniling sabihin ang totoo.
Dumating ang araw ng technology summit ni Gabriel sa BGC.
Ayon sa schedule, iaanunsyo niya roon ang bagong investment round ng kumpanya.
Pero bago magsimula ang kanyang speech, dumating ang mga abogado at court officers na may dalang freeze order sa ilang assets habang iniimbestigahan ang posibleng fraudulent transfer.
Kasunod nilang dumating si Celina.
Kasama ang kanyang abogado.
Nang makita kami ni Gabriel sa likod ng auditorium, hindi na niya natuloy ang nakahandang ngiti.
“Amara,” bulong niya. “Ginagawa mo ito para wasakin ako.”
Umiling ako.
“Hindi. Ginawa mo ito sa sarili mo.”
Sinubukan niyang lapitan si Celina.
“Celina, isipin mo ang anak natin.”
“Iniisip ko siya,” sagot nito. “Kaya kita hinaharap.”
Sa harap ng kanyang investors at business partners, lumabas ang katotohanan.
Hindi lamang tungkol sa dalawang babaeng niloko niya.
Kundi tungkol sa perang itinago, pekeng legal document at mga asset na tangka niyang ilipat upang hindi mahabol.
Bumagsak ang deal noong araw na iyon.
Nag-resign ang dalawa niyang directors.
At nagsimula ang pormal na audit sa kumpanya.
Hindi ako nakaramdam ng saya nang makita siyang matalo.
Ang naramdaman ko ay katahimikan.
Sa wakas, wala na akong kailangang patunayan sa kanya.
Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon kami ng settlement.
Nakuha ko ang bahagi ng assets na naaayon sa mga kontribusyon at legal rights ko.
Hindi ko ginamit ang pera para bumili ng mamahaling bahay o sasakyan.
Ginamit ko iyon para ituloy ang fellowship na ilang taon kong ipinagpaliban.
Nagpatayo rin ako ng maliit na fund para sa mga babaeng kailangang sumailalim sa emergency maternal care ngunit walang kamag-anak na pipirma o walang pambayad sa ospital.
Tinawag ko iyong Lia Fund.
Lia ang pangalan sana ng anak kong hindi ko nakarga.
Samantala, nanatili si Celina sa kanyang pamilya at nagsimulang magtrabaho sa sarili niyang online business. Ipinaglaban niya ang legal support para sa anak niya, pero tumanggi siyang makipagbalikan kay Gabriel.
Isang gabi, nakatanggap ako ng huling mensahe mula sa dating asawa ko.
Amara, nagsisisi ako. Maaari ba tayong magsimula ulit?
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay pinindot ko ang delete.
Hindi lahat ng pagsisisi ay kailangang sagutin.
Hindi lahat ng humihingi ng ikalawang pagkakataon ay nararapat bigyan nito.
Minsan, ang tunay na bagong simula ay hindi ang pagbabalik sa dating minahal.
Kundi ang pagbabalik sa sarili mong matagal mong kinalimutan.
Mensahe sa mga mambabasa
Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa dami ng sakripisyong kaya mong tiisin. Kapag ang isang tao ay pinili kang lokohin, gamitin at pagkaitan ng katotohanan, hindi obligasyon ang manatili dahil lamang minsan mo siyang minahal. Huwag matakot piliin ang sarili. Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka gagawing bulag upang mapanatili ka—gagawin ka niyang kasama sa bawat katotohanan, pangarap at tagumpay.
