KINUYOG NG MGA CUSTOMER ANG LADY GUARD DAHIL SAPILITAN NIYANG INAGAW ANG UMIIYAK NA SANGGOL MULA SA KAAWA-AWANG BABAE SA LOOB NG MALL, PERO NATIGILAN SILA NANG DUMATING ANG MGA TUNAY NA MAGULANG

Isang maingay at siksikang Linggo ng hapon sa isang sikat na mall sa Quezon City. Puno ang lugar ng mga pamilya, magkakaibigan, at mga mamimili na nagpapalipas ng oras. Sa Main Entrance, nakatayo si Officer Sonia, isang lady guard na kilala sa pagiging mahigpit ngunit tahimik. Nakatuon ang kanyang atensyon sa radyo na nakakabit sa kanyang balikat kung saan sunod-sunod ang pagdating ng mga emergency dispatch.

“Code Black. Uulitin natin, Code Black sa second floor play area. Nawawala ang isang dalawang taong gulang na batang lalaki. Nakasuot ng asul na sombrero at pulang sapatos. I-lockdown ang lahat ng exit. Walang lalabas na may bitbit na bata nang hindi chine-check.”

Agad na isinara ni Sonia ang mga glass doors at pumwesto sa gitna. Ilang sandali lang, isang babae na nagngangalang Lorna ang nagmamadaling lumapit sa exit. Pawisan ito, balisa, at may kargang isang bata na nakabalot sa isang makapal na kumot at malaking jacket.

“Miss, padaanin niyo kami! Kailangan kong isugod sa ospital ang anak ko! Nilalagnat siya nang matindi at baka mag-kumbulsyon!” umiiyak na pakiusap ni Lorna habang tinutulak ang pinto.

Tinignan ni Sonia ang babae. Mapula ang mga mata nito at halatang natataranta. Ngunit sanay si Sonia sa pagbabasa ng ikinikilos ng mga tao. Tumingin siya sa batang karga nito. Nakayuko ang bata at tila tulog na tulog kahit napakaingay ng paligid. Sa paggalaw ni Lorna, bahagyang nalaglag ang kumot, at nakita ni Sonia ang isang asul na sombrero at ang dulo ng isang pulang sapatos na pambata.

“Ma’am, pasensya na po. Naka-lockdown po tayo ngayon. Pwede ko po bang makita ang mukha ng bata at ang laman ng bag niyo? May clinic po tayo sa loob, pwede po natin siyang dalhin doon para masuri agad ng doktor,” mahinahong sagot ni Sonia habang buong katawang hinaharangan ang pinto.

“Baliw ka ba?! Mamamatay na nga sa taas ng lagnat ang anak ko, tapos haharangin mo pa kami?! Padaanin mo ako!” nagwala si Lorna. Sumigaw siya nang napakalakas para makuha ang atensyon ng mga dumadaan. “Tulong! Ayaw kaming palabasin ng guard na ‘to! Papatayin niya ang anak ko!”

Agad na lumapit ang mga kumpol ng mga customer. Isang lalaki ang kumuha ng cellphone at nagsimulang mag-video. “Hoy, guard! Wala ka bang puso? Nakikita mong emergency ‘yan, tapos pinipigilan mo? Padaanin mo na ‘yung mag-ina! Wala kayong karapatang mang-ipit ng tao!”

“Sir, sumusunod lang po ako sa protocol. May nawawala pong bata sa taas,” kalmadong paliwanag ni Sonia, hindi natitinag sa dami ng taong nakapaligid sa kanila.

Akmang itutulak ni Lorna si Sonia gamit ang buong lakas para makadaan, ngunit mabilis ang naging reaksyon ng lady guard. Hinawakan ni Sonia nang mahigpit ang braso ni Lorna. “Ma’am, hindi po kayo lalabas hangga’t hindi dumadating ang management.”

Sa pagpupumiglas ng babae, mas lalong nahubad ang jacket ng bata. Pamilyar ang mukha ng bata sa ipinadalang picture sa group chat ng mga guard. Maputla ito at tila walang malay dahil sa epekto ng kung anong gamot na ibinigay sa kanya upang hindi umiyak.

Walang pag-aalinlangan, sapilitang inagaw ni Sonia ang sanggol mula sa pagkakayakap ni Lorna. “Akin na ang batang ‘to!” sigaw ni Sonia, kasabay ng pagdagan niya sa babae papunta sa malamig na sahig upang hindi ito makatakas.

Nagtilian ang mga tao sa mall. “Hala! Anong ginagawa niya?!” “Sinasaktan niya ‘yung nanay!” “Kinuha niya ‘yung bata, nababaliw na ‘yung guard!”

Galit na galit ang mga kalalakihan sa paligid. Dalawang lalaking dumadaan ang lumusob at pilit na inilayo si Sonia. Sinipa ng isa si Sonia sa binti habang ang isa naman ay sinabunutan siya upang mabitawan nito ang “kawawang” ina na ngayon ay humahagulgol na sa sahig.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Niyakap ni Sonia ang sanggol nang mahigpit para protektahan ito mula sa gulo habang pilit siyang binubugbog at dinuduro ng mga tao. “Tanggalin sa trabaho ‘yan! Ipa-Tulfo natin! Hayop kang guard ka, wala kang awang nananakit ng ina!” sigaw ng isang babaeng patuloy na nag-vi-video.

Umiiyak si Lorna sa sahig, nagpapa-awa sa mga tao. “Tulungan niyo ako… kinukuha niya ang anak ko… maawa kayo…”

Ngunit ang ingay ng pambubugbog at sigawan ay biglang natigil nang may umalingawngaw na boses mula sa escalator. Isang mag-asawa ang tumatakbo habang humahagulgol, kasunod ang hepe ng security at tatlong pulis na rumesponde sa tawag.

“Lucas! Lucas ko!” tili ng tunay na ina nang makita ang sanggol na yakap-yakap at pinoprotektahan ni Sonia mula sa mga sumusuntok sa kanya.

Agad na napaluhod sa sahig ang tunay na nanay at kinuha ang bata mula sa sugatang lady guard. Natigilan ang buong crowd. Ibinaba ng lalaki ang kanyang cellphone. Ang mga lalakeng nanakit kay Sonia ay napaatras, namumutla sa matinding gulat at kaba.

Mabilis na pinosasan ng mga pulis si Lorna na akmang gagapang sana para tumakas sa gitna ng kaguluhan. Hinalungkat ng hepe ang malaking bag ni Lorna at inilabas sa harap ng lahat ang isang nakakatakot na ebidensya—isang hiringgilya na may lamang pampatulog, malaking masking tape, at mga damit na pamalit upang itago ang pagkakakilanlan ng bata.

“Isa siyang notoryus na kidnapper ng mga sanggol na matagal na naming pinaghahanap,” anunsyo ng pulis sa mga nagulat na customer. “Kung nakalabas siya ng pinto ngayon, ibebenta na ang batang ito at hindi na makikita ng mga magulang na ito ang kanilang anak.”

Ang mga taong bumugbog at nanghusga kay Sonia kanina ay hindi makatingin nang diretso. Hiyang-hiya sila sa kanilang mob mentality. Ang akala nilang malupit na guard ay siya palang nagbuwis ng sariling kaligtasan at nagtiis ng bugbog upang iligtas ang isang inosenteng buhay.

Lumuhod ang mga tunay na magulang sa harap ng duguang si Sonia. “Maraming salamat po… utang namin sa inyo ang buhay ng nag-iisa naming anak,” umiiyak na pasasalamat ng ama habang hinahawakan ang kamay ng lady guard.

Pinunasan ni Sonia ang dugo sa kanyang labi at ngumiti nang tipid, kahit nahihirapang tumayo. “Walang anuman po. Tungkulin ko po ang siguruhing walang makakalabas na masama sa pintong binabantayan ko.”

Napatunayan ng lahat nang araw na iyon na ang pagiging alerto at matatag sa tungkulin, hindi ang pagpapadala sa emosyon ng nakararami, ang tunay na nagliligtas ng buhay.
—
Kinasuhan ng frustrated murder ang mga pabidang customer na bumugbog sa bayaning lady guard matapos ang kanilang maling panghuhusga kaya lubos ang pagsisisi nila nang hindi sila patawarin ng management habang ang matapang na gwardiya ay binigyan ng matinding reward at promotion dahil sa pagliligtas sa sanggol mula sa sikretong sindikato ng mga kidnapper sa mall.