Kakalabas Ko Lang sa Operasyon Nang Pilitin Akong Pumirma ng Hiwalayan Para sa Buntis Niyang Kabit—Isang Oras Pagkatapos, Siya Naman ang Nagmamakaawang Sagutin Ko Dahil Bumagsak ang Lahat ng Inakala Niyang Kanya
Kakalabas ko lang sa operasyon nang iharap ng asawa ko ang mga papeles ng paghihiwalay.
Hindi pa nga natatanggal ang hospital bracelet sa pulsuhan ko, pero nasa tabi na niya ang buntis niyang sekretarya.
Ngumiti sa akin ang babae at marahang hinaplos ang tiyan niya.
“Ma’am Mara, sana marunong kayong lumugar. Huwag n’yo nang hintaying kami pa ang magpalayas sa inyo.”
At ang mas masakit?
Walang sinabi ang asawa ko para pigilan siya.
“Pirmahan mo na.”
Iyon lang ang sinabi ni Adrian Villareal, ang lalaking anim na taon kong tinawag na asawa.
Nasa isang pribadong ospital ako sa Taguig. Manipis pa ang balat sa paligid ng tahi sa ibabang bahagi ng tiyan ko matapos ang operasyon. Bawat paghinga nang malalim ay parang may humihila sa sugat.
Sa labas ng bintana, bumubuhos ang ulan sa Metro Manila.
Tumingin ako kay Adrian.
“Adrian… kakalabas ko lang.”
“Inaayos ko nga para makapagpahinga ka agad,” malamig niyang sagot. “Pirmahan mo lang.”
Katabi niya si Bianca Reyes, dalawampu’t anim na taong gulang at executive secretary niya sa Villareal Holdings.
Nakasuot siya ng maluwag na cream dress, ngunit kitang-kita na ang bahagyang umbok ng tiyan niya.
Tatlong buwan.
Iyon ang nalaman ko ilang minuto bago nila ako puntahan.
Tatlong buwan nang buntis ang babae.
At isang buwan lamang ang nakalipas, nang sabihin sa akin ng doktor na baka mahirapan akong magkaanak matapos ang operasyon, niyakap pa ako ni Adrian.
“Hindi mahalaga kung magkaroon tayo ng anak o hindi,” sabi niya noon. “Ikaw ang pinili ko.”
Ngayon, parang hindi niya kailanman sinabi iyon.
Binuksan ko ang dokumento.
Kasunduan sa paghihiwalay.
Pagpapawalang-bisa sa anumang habol ko sa ilang ari-arian.
At isang halagang ₱500,000 bilang “financial assistance.”
Napatawa ako nang mahina.
“Limang daang libo?”
Sumimangot si Adrian.
“Hindi ka naman aalis nang walang dala.”
Napatingin ako sa kanya.
Anim na taon.
Noong nalulugi ang Villareal Holdings, ibinenta ko ang condominium unit na iniwan sa akin ng nanay ko sa Rockwell.
Halos ₱18 milyon ang naibigay ko kay Adrian.
Hindi ko siya siningil.
Noong naospital ang kanyang ina, ako ang natulog sa folding chair sa tabi nito nang halos dalawang linggo.
Noong halos hindi siya umuwi dahil sa trabaho, ako ang nagdala ng pagkain sa opisina niya.
Ngunit ngayong ako ang galing sa operasyon, hindi man lang niya ako sinamahan.
Ang sabi niya noon, nasa Cebu siya para sa isang emergency business meeting.
Ngayon ko nalaman kung nasaan talaga siya.
Kasama si Bianca sa prenatal checkup.
“Hindi ko kailangan ang ₱500,000 mo,” sabi ko.
Ngumisi si Bianca.
“Mas mabuti. Kailangan namin ang pera para sa baby.”
Napatingin ako sa tiyan niya.
“Sigurado ka bang kapag isinilang ang batang iyan, magiging Mrs. Villareal ka?”
Nawala ang ngiti niya.
Bumagsak ang palad ni Adrian sa mesa.
“Tama na!”
Napapitlag ako.
“Mara, kung hindi ka makapagbigay ng anak, huwag mong pagbuntungan ng galit ang taong kayang gawin iyon.”
Para akong sinampal.
Mas masakit pa sa sugat.
Mas masakit pa sa pagtataksil.
Dahil alam niyang iyon ang pinakamalalim kong takot.
At pinili niyang gamitin iyon laban sa akin.
Kinuha ko ang bolpen.
“Hindi mo babasahin lahat?” tanong niya.
“Hindi na.”
“Mara—”
“Gusto mo akong mawala, di ba?”
Hindi siya sumagot.
Kaya pumirma ako.
Mara Sarmiento Villareal.
Nanginginig ang huling letra.
Tinignan ni Adrian ang pirma at tila hindi makapaniwala.
“Hindi ka makikipagtalo?”
“May isang tanong lang ako.”
“Ano?”
“Kapag nalaman mong hindi pala talaga sa iyo ang mga bagay na ipinagmamalaki mong pag-aari mo… magsisisi ka ba sa ginawa mo ngayon?”
Humalakhak siya.
“Huwag mo akong takutin ng mga linyang galing sa teleserye.”
Tumayo ako.
Kinuha ko ang maliit kong maleta.
Habang dumaraan ako sa tabi ni Bianca, lumapit siya sa tainga ko.
“Alam mo ba kung bakit pumayag agad si Mommy Celeste na alisin ka sa pamilya?”
Huminto ako.
Ngumiti siya.
“Sabi niya, kailangan ng mga Villareal ng tagapagmana. Hindi ng baog na manugang.”
Hindi ako lumingon.
Kung lumingon ako, baka tuluyan akong mabasag.
Sa loob lang ng elevator ako umiyak.
Pero hindi ako umuwi sa condo naming mag-asawa.
Hindi rin ako pumunta sa bahay ng kaibigan ko.
May isang bagay akong biglang naalala.
Isang susi.
Maliit. Pilak. Luma.
Iniwan iyon ng tatay kong si Eduardo Sarmiento bago siya namatay pitong taon na ang nakaraan.
May kasama iyong isang bilin.
“Anak, may safety deposit box sa isang bangko sa Makati. Huwag mong bubuksan habang maayos ang pakikitungo sa iyo ng mga Villareal.”
Noon, nagtaka ako.
“Bakit, Papa?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Kung dumating ang araw na sila mismo ang magtaboy sa iyo, dalhin mo ang laman kay Attorney Ramon de Vera.”
Hindi ko na siya natanong pa.
Namatay siya makalipas ang ilang linggo.
Sa loob ng anim na taon kong pagsasama kay Adrian, hindi ko ginalaw ang susi.
Hanggang sa araw na iyon.
Makalipas ang apatnapung minuto, nakaupo ako sa isang pribadong receiving room ng bangko sa Makati.
Inilapag ng bank officer sa harap ko ang isang itim na kahon.
Binuksan ko iyon.
Walang alahas.
Walang pera.
Walang ginto.
Tatlong makakapal na folder lamang.
Isang lumang corporate seal.
At dalawang selyadong sobre.
Kinuha ko ang unang folder.
Nasa ibabaw ang pangalan:
VILLAREAL HOLDINGS CORPORATION.
Kasabay noon, nagsimulang tumunog ang cellphone ko.
Adrian.
Tinanggihan ko ang tawag.
Tumawag ulit.
Pangatlo.
Panglima.
Pangsampu.
Panglabindalawa.
Pagkatapos ay dumating ang mensahe.
MARA, NASAAN KA? SAGUTIN MO AKO.
Sumunod agad ang isa pa.
ANO ANG GINAWA MO SA VILLAREAL HOLDINGS?
Napakunot ang noo ko.
Wala pa akong ginagawa.
Ni hindi ko pa nauunawaan ang mga dokumentong hawak ko.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang lalaking nasa huling bahagi ng singkuwenta, naka-dark suit at may dalang leather briefcase.
Nakilala ko agad siya.
Attorney Ramon de Vera.
Matagal na siyang legal adviser ng tatay ko.
Nang makita niya ang bukas na kahon, namutla siya.
“Miss Sarmiento…”
Umupo siya sa tapat ko.
“Sa wakas, binuksan mo rin.”
Ipinakita ko ang cellphone ko.
“Bakit parang nababaliw si Adrian? Wala naman akong ginagawa.”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, may kinuha siyang isa pang sobre sa pinakailalim ng kahon.
Nakasulat sa sulat-kamay ng tatay ko:
BUBUKSAN LAMANG KAPAG OPISYAL NANG PINILI NG PAMILYANG VILLAREAL NA IWAN SI MARA.
Napalunok ako.
“Attorney… ano ba talaga ito?”
Tiningnan niya ang orasan.
“Naipasa na ba ni Adrian ang pinirmahan mong kasunduan sa abogado nila?”
“Oo. Sinabi niyang ipoproseso agad.”
Napapikit si Attorney Ramon.
Pagmulat niya, iba na ang tingin niya sa akin.
“Kung ganoon…”
Marahan niyang itinulak ang sobre sa direksiyon ko.
“…na-activate na ang huling kondisyon ng kasunduan ng ama mo.”
“Ano’ng kondisyon?”
Tumunog muli ang cellphone ko.
Adrian.
Sa pagkakataong iyon, sinagot ko.
“Mara!” sigaw niya. “Ano ang hawak mo mula sa tatay mo? Bakit sinabi ng corporate counsel na nawalan kami ng voting authority sa—”
Naputol ang tawag.
Nanginginig ang kamay ko.
Binuksan ko ang sobre.
May isang dokumento sa loob.
At sa pinakaunang pahina, may nakasulat na linyang nagpahinto sa paghinga ko.
BENEFICIAL OWNER: MARA EDUARDO SARMIENTO — 54% OF VILLAREAL HOLDINGS CORPORATION.
PARTE2
Hindi ako agad nakapagsalita.
Paulit-ulit kong binasa ang numero.
54%.
“Hindi ito posible.”
Iyon lang ang nasabi ko.
Tahimik na inilabas ni Attorney Ramon ang iba pang dokumento.
“Pitong taon na ang nakalipas,” paliwanag niya, “malapit nang bumagsak ang Villareal Holdings.”
Alam ko ang bahaging iyon.
Ilang buwan bago kami ikasal ni Adrian, muntik nang mawalan ng negosyo ang pamilya nila dahil sa malalaking utang at maling investments.
Ang kuwento sa akin noon, nakahanap daw ang ama ni Adrian ng private investors.
Hindi ko kailanman tinanong kung sino.
“Ang pangunahing investor,” sabi ni Attorney Ramon, “ay ang tatay mo.”
Napatitig ako sa kanya.
“Si Papa?”
“Mahigit ₱600 milyon ang inilabas niya para saluhin ang utang ng kumpanya at pigilan ang foreclosure sa ilang pangunahing properties.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi milyonaryo lang ang tatay ko.
May sarili siyang logistics at property businesses, pero simple ang pamumuhay namin. Palagi niyang sinasabing ayaw niyang lumaki akong iniisip na may pera akong masasandalan.
“Bakit walang nagsabi sa akin?”
“Dahil iyon ang gusto niya.”
Ipinakita sa akin ni Attorney Ramon ang isang kasunduan.
Kapalit ng rescue financing, nakakuha ang ama ko ng shares, convertible notes at voting rights na sa kalaunan ay umabot sa controlling interest.
Ngunit hindi niya inilagay sa sarili niyang pangalan.
Inilagay niya ang beneficial ownership sa akin.
“Ang pamilya Villareal ang patuloy na pinayagang magpatakbo ng kumpanya,” sabi ni Attorney Ramon, “dahil nais ng tatay mo na bigyan sila ng pagkakataong makabangon.”
“Bakit may kondisyon tungkol sa kasal ko?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil bago pa kayo ikasal, lumapit ang mga Villareal sa ama mo.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Ano ang ibig ninyong sabihin?”
“Alam ni Don Roberto Villareal—ang lolo ni Adrian—na ikaw ang tunay na beneficiary. Gusto nilang pagsamahin ang dalawang pamilya para hindi na kailangang ilipat ang kontrol.”
Unti-unting nabuo sa isip ko ang isang bagay na ayaw kong paniwalaan.
“Gusto nilang pakasalan ako ni Adrian dahil…”
“Dahil sa mga shares mo.”
Parang may bumagsak sa loob ko.
Anim na taon.
Lahat ng hapunan.
Lahat ng tawanan.
Lahat ng Pasko.
Lahat ng pagkakataong tinawag ako ni Celeste Villareal na “anak.”
May ibang dahilan pala sa simula.
“Alam ba ni Adrian?”
Umiling si Attorney Ramon.
“Base sa mga dokumento ng ama mo, ang lolo at mga magulang lamang ni Adrian ang lubos na nakakaalam. Ang alam ni Adrian, may matandang investor na malaki ang hawak sa kumpanya.”
Napapikit ako.
Hindi nito binura ang ginawa niya.
Pero may isang bagay na lalo akong nasaktan.
Ang ina niyang si Celeste.
Alam niya.
Alam niyang kanino talaga nakasalalay ang kumpanyang ipinagmamalaki nila.
At siya pa ang nagsabing wala akong silbi dahil hindi ako makapagbigay ng apo.
“Bakit ngayon nawawala ang voting authority nila?”
Tinuro ni Attorney Ramon ang isang clause.
“Simple ang kondisyon ng ama mo. Habang itinuturing ka bilang lehitimong miyembro ng pamilya at kusang nananatili ka sa kasal, ipinauubaya mo ang voting rights sa kasalukuyang management.”
“At kapag sila ang nagtulak sa akin palabas?”
“Automatic termination.”
Napatingin ako sa cellphone ko.
Sunod-sunod ang messages.
Mara, sagutin mo ako.
May emergency board meeting.
Please. Kailangan nating mag-usap.
May tawag din mula sa biyenan ko.
Hindi ko sinagot.
“May isa pa,” sabi ni Attorney Ramon.
Inilabas niya ang pangalawang folder.
“Kapag na-trigger ang termination, kailangang bayaran ng Villareal Holdings ang ilang outstanding convertible notes na pag-aari ng trust mo. Kung hindi, may karapatan kang i-convert ang natitirang notes sa karagdagang shares.”
“Gaano kalaki?”
“Kapag ginawa mo iyon, maaari kang umabot sa halos sixty percent.”
Napahawak ako sa noo.
Kaya sila nagpa-panic.
Hindi dahil may sinira ako.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, nalaman nilang hindi pala sa kanila ang kontrol na akala nila ay permanente nang kanila.
“Miss Sarmiento,” tanong ni Attorney Ramon, “ano ang gusto mong gawin?”
Bago ako nakasagot, tumawag muli si Adrian.
Labingwalong missed calls.
Sa ikalabinsiyam, sinagot ko.
Tahimik ako.
Siya ang unang nagsalita.
“Mara…”
Wala na ang malamig na boses niya.
“Nasaan ka?”
“Bakit?”
“Mag-usap tayo.”
“Isang oras lang ang nakalipas, ayaw mo na akong kausapin.”
“Mara, hindi ko alam ang tungkol sa shares.”
“Pero alam mo ang tungkol kay Bianca.”
Tahimik siya.
“Alam mo ring galing ako sa operasyon.”
“Mara…”
“Alam mo ring sinabi ng doktor na kailangan kong magpahinga. Pero dinala mo ang buntis mong kabit sa ospital at pinirmahan mo ako ng paghihiwalay.”
“Mali ako.”
Napangiti ako nang mapait.
Ang bilis.
Kanina, hindi niya ako matingnan nang may awa.
Ngayon, isang oras lamang matapos malaman na maaaring mawala sa kanya ang kumpanya, alam na niyang sabihin ang salitang mali.
“Pumunta ka sa bahay,” sabi niya. “Nandito sina Mom at Dad. Pag-usapan natin nang maayos.”
“Ano ang pag-uusapan natin?”
“Ang pamilya natin.”
Napatingin ako kay Attorney Ramon.
“Wala na tayong pamilya, Adrian. Ikaw mismo ang pumili niyan.”
Pinatay ko ang tawag.
Kinagabihan, pumayag akong makipagkita.
Hindi sa bahay nila.
Sa conference room ng law firm ni Attorney Ramon sa Makati.
Pagpasok ko, naroon si Adrian, ang mga magulang niyang sina Celeste at Victor Villareal, dalawang abogado ng kumpanya…
At si Bianca.
Nagulat ako.
Hindi ko inakalang isasama pa niya.
Si Celeste ang unang lumapit.
“Mara, anak—”
“Please.”
Napahinto siya.
“Huwag n’yo na po akong tawaging anak.”
Namula ang mukha niya.
“May hindi pagkakaunawaan lang.”
Napatawa ako.
“Hindi pagkakaunawaan ang tawag ninyo sa anim na taon ninyong pagtatago na ang pamilya ko pala ang nagsalba sa kumpanya ninyo?”
Tahimik si Victor.
Siya ang unang yumuko.
“May utang na loob kami sa ama mo.”
“Pero hindi sapat iyon para pigilan ninyo ang anak ninyong dalhin ang kabit niya sa hospital room ko.”
“Hindi namin alam na ganoon ang gagawin ni Adrian,” sabi niya.
Tumingin ako kay Celeste.
“Pero alam n’yo pong buntis si Bianca.”
Hindi siya nakasagot.
Iyon na ang sagot.
Biglang tumayo si Bianca.
“Bakit parang kasalanan ko lahat? Mahal ako ni Adrian. May anak kami.”
Tumingin ako sa kanya.
“Wala akong pakialam kung mahal ka niya.”
Nagulat siya.
“Hindi kita aagawan sa kanya.”
Napalingon si Adrian.
“Mara—”
“Sa iyo na siya.”
Nanigas ang mukha niya.
Si Bianca naman ay tila nanalo.
Hanggang sa itinuloy ko:
“Ang pinag-uusapan natin dito ay hindi kung sino ang mahal ni Adrian. Ang pinag-uusapan natin ay kung sino ang may karapatang magkontrol sa Villareal Holdings.”
Isinara ni Bianca ang bibig niya.
Inilapag ni Attorney Ramon ang mga dokumento sa mesa.
Ipinaliwanag niya ang trust.
Ang 54%.
Ang termination ng delegated voting rights.
At ang posibilidad na lumaki pa ang hawak ko kapag hindi nabayaran ang notes.
Habang nagsasalita siya, unti-unting namumutla si Adrian.
“Mara,” sabi niya, “hindi ko talaga alam.”
“Naniniwala ako.”
Tila nabuhayan siya.
“Kung ganoon, puwede nating ayusin ito.”
“Hindi mo nauunawaan.”
Tumingin ako nang diretso sa kanya.
“Naniniwala akong hindi mo alam ang tungkol sa shares. Pero alam mong niloloko mo ako.”
Bumagsak ang tingin niya.
“Alam mong may relasyon kayo ni Bianca.”
Tahimik.
“Alam mong buntis siya.”
Tahimik pa rin.
“At alam mong ako ang babaeng hinayaan mong insultuhin habang may tahi pa ang tiyan ko.”
Walang makasagot.
“Hindi mo kailangang malaman ang tungkol sa pera para malaman kung tama o mali ang ginawa mo.”
Namutla si Adrian.
Sa kabilang dulo, si Bianca ang unang nawalan ng pasensya.
“Adrian, sabihin mo sa kanya na hindi naman niya kayang patakbuhin ang kumpanya!”
Napatingin sa kanya ang lahat.
Dagdag pa niya, “Hindi puwedeng mawala sa atin ang kumpanya dahil lang galit siya!”
Sa atin.
Napansin din iyon ni Adrian.
“Bianca…”
“Ano? Totoo naman! Sabi mo kapag natapos na ang paghihiwalay ninyo, magiging maayos na ang lahat. Sabi mo ikaw ang magiging presidente pagkatapos mag-retire ng dad mo!”
Doon ko nakita ang pagbabago sa mukha ni Adrian.
Marahil noon lang niya naunawaan na hindi lamang pag-ibig ang hinahabol ng babae sa tabi niya.
Ngunit wala na akong lakas para maawa sa kanya.
Binalingan ko si Attorney Ramon.
“Hindi ko ipapasara ang kumpanya.”
Nagulat sina Victor at Celeste.
“May mahigit dalawang libong empleyado roon,” sabi ko. “Wala silang kinalaman sa ginawa ng pamilya ninyo.”
Bahagyang bumaba ang balikat ni Victor.
Ngunit hindi pa ako tapos.
“Gagamitin ko ang voting rights ko.”
Tahimik ang silid.
“Magkakaroon ng independent audit. Aalisin muna sa executive authority ang lahat ng miyembro ng Villareal family habang nire-review ang finances. Maglalagay tayo ng professional management team.”
Tumayo si Adrian.
“Mara!”
“Tapos na ang panahon na ginagamit ninyo ang kumpanya na parang personal na ari-arian.”
“Hindi mo puwedeng basta—”
“Puwede.”
Itinulak ni Attorney Ramon ang dokumento patungo sa kanya.
“Legally, she can.”
Bumagsak si Adrian sa upuan.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, wala siyang kontrol sa silid.
At sa unang pagkakataon sa anim na taon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang iligtas siya.
Makalipas ang tatlong buwan, natapos ang unang bahagi ng audit.
Walang malakihang krimen.
Pero napakaraming questionable expenses, nepotism at maling desisyong natatakpan noon ng pangalan ng pamilya.
Nagbitiw si Victor bilang chairman.
Tinanggal si Adrian bilang CEO at binigyan lamang ng pagkakataong manatili bilang non-executive shareholder matapos ang restructuring.
Tumanggi siya noong una.
Pagkatapos, wala rin siyang ibang pagpipilian.
Si Bianca?
Umalis siya sa kumpanya makalipas ang ilang linggo.
At hindi nagtagal, nabalitaan kong nagkaroon sila ni Adrian ng matinding alitan nang malaman niyang wala nang malaking posisyon at lifestyle na inaasahan nito pagkatapos ng aming paghihiwalay.
Hindi ko ipinagdiwang ang pagkasira nila.
Wala na akong pakialam.
Ang mahalaga, hindi ko hinayaang mawasak ang libu-libong trabahong nakasalalay sa kumpanya dahil lamang sa galit ko.
Anim na buwan matapos ang gabing iyon, pumunta ako sa lumang bahay ng tatay ko sa Quezon City.
May maliit na kahon sa aparador niya na hindi ko nabuksan noon.
Sa loob, nakita ko ang isang liham.
Para sa akin.
Mara,
Kung binabasa mo ito, ibig sabihin dumating ang araw na pinili mong huwag nang manatili sa lugar kung saan hindi ka iginagalang.
Hindi ko inilagay ang mga shares sa pangalan mo para magkaroon ka ng kapangyarihan laban sa ibang tao.
Ginawa ko iyon para hindi ka mawalan ng kapangyarihan sa sarili mong buhay.
Napaluha ako.
Sa huling linya, nakasulat:
Ang pera ay kayang magligtas ng kumpanya. Pero ang respeto lang ang kayang magligtas ng pamilya. Kapag nawala iyon, huwag mong ipagpalit ang sarili mo para lamang manatili.
Matagal kong hawak ang liham.
Sa loob ng anim na taon, akala ko ang pinakamahalagang bagay na ibinigay ng tatay ko sa akin ay ang kumpanyang palihim niyang iniwan.
Hindi pala.
Ang pinakamahalaga ay ang pagkakataong makaalis nang nakataas ang ulo.
Hindi naging madali ang pagsisimula ko ulit.
May mga gabing nagigising pa rin ako at naaalala ang hospital room.
May mga araw na nagtatanong ako kung alin sa anim na taon ang totoo.
Pero natutunan kong hindi kailangang masagot lahat ng tanong para makapagpatuloy.
Minsan, sapat nang malaman mong hindi mo na kailangang bumalik.
At isang taon matapos akong piliting pumirma habang may tahi pa ang katawan ko, tumayo ako sa harap ng bagong board ng Villareal Holdings.
Hindi bilang asawa ni Adrian.
Hindi bilang manugang ng mga Villareal.
Hindi bilang babaeng “walang maibigay na tagapagmana.”
Kundi bilang Mara Sarmiento.
May sariling pangalan.
May sariling desisyon.
At may buhay na hindi na kailangang humingi ng permiso kaninuman.
Minsan, ang pagkawala ng isang relasyong akala natin ay buong mundo na natin ang siyang nagbubukas ng pinto pabalik sa sarili. Huwag manatili sa lugar kung saan kailangan mong isuko ang dignidad mo para lamang matawag na mahalaga. Ang tunay na pagmamahal ay hindi nanghihiya, hindi nananakot, at hindi naghihintay na mawalan ka ng lahat bago ka pahalagahan.
