ISANG MAYAMANG NEGOSYANTE ANG LAGING NANLALAMANG SA MGA EMPLEYADO AY GUMAWA NG PEKENG TESTAMENTO UPANG ILIPAT SA KANYANG PANGALAN ANG LUPA NG ISANG MATANDANG MAGSASAKA NGUNIT LAKING GULAT NIYA SA IBUNYAG NG ABOGADO

Umiikot ang mundo ng negosyo sa Cebu sa palad ni Don Julian. Kilala siya bilang isang walang-awang real estate developer na kayang paikutin ang batas para lamang lumawak ang kanyang imperyo. Walang empleyado ang tumatagal sa kanya dahil sa pambabarat ng sahod, at walang maliit na negosyante ang hindi niya napapalayas kapag nagustuhan niya ang pwesto nito.

Sa isang malaking opisina sa Business Park, nakangisi si Don Julian habang pinagmamasdan ang mapa ng probinsya. Ang kanyang susunod na target ay isang malawak na lupain sa bulubunduking bahagi ng lungsod. Isang perpektong lokasyon para sa isang eksklusibong subdivision.

Ang problema lamang, ang lupang ito ay nakapangalan kay Mang Karding, isang matandang magsasaka na kilala sa pagiging matigas ang ulo. Ilang beses nang inalok ni Don Julian ng pera ang matanda, ngunit palagi siyang tinatanggihan nito.

“Hindi ko ipagpapalit ang lupang sinaka ng aking mga ninuno para lang gawan ninyo ng mga kalsadang semento,” palaging sagot ni Mang Karding habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang isang lumang tuwalya.

Dahil hindi gumana ang pera, nagdesisyon si Don Julian na gamitin ang pandaraya.

Kinausap niya ang kanyang mga bayarang tauhan at gumawa sila ng isang pekeng titulo at Deed of Sale. Pinapirma ito sa isang kamukha ni Karding, binayaran ang isang tiwaling notaryo publiko, at mabilis na ipinasok ang mga papeles sa Register of Deeds. Sa loob lamang ng ilang linggo, legal nang nakapangalan kay Don Julian ang halos isang daang ektarya ng lupain. Wala nang magagawa ang matandang magsasaka. Nakahanda na ang bulldozer para patagin ang mga pananim at palayasin ang matanda.

Kinabukasan, bitbit ang mga pekeng dokumento, buong kayabangang bumisita si Don Julian sa bukid kasama ang kanyang mga armadong gwardiya. Nadatnan nila si Mang Karding na tahimik na umiinom ng kape sa ilalim ng isang puno ng mangga.

“Balot na ang mga gamit mo, matanda,” sigaw ni Don Julian. “Sa ayaw at sa gusto mo, akin na ang lupang ito. Heto ang titulo, legal at nakapangalan sa kumpanya ko. Kung ayaw mong kaladkarin kita paalis, maglakad ka na ngayon din.”

Sa halip na matakot, kalmadong inilapag ni Mang Karding ang kanyang baso. Isang mapaklang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

Saktong pagbaba niya ng baso, dumating ang isang itim na sasakyan ng gobyerno. Bumaba mula rito si Atty. Suarez, ang hepe ng Department of Environment and Natural Resources sa rehiyon, kasama ang ilang pulis.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Napakunot ang noo ni Don Julian. “Anong ginagawa ng mga taga-gobyerno rito? Pribadong pag-aari ko na ang lupang ito!” buong pagmamalaking iwinagayway ni Don Julian ang titulo sa mukha ng abogado.

Kinuha ni Atty. Suarez ang dokumento, sinuri ito, at biglang tumawa nang malakas. “Salamat naman at ikaw na ang opisyal na may-ari, Don Julian. Nakatipid ng bilyun-bilyong piso ang gobyerno dahil sa ginawa mo.”

Nanlaki ang mga mata ng mayamang negosyante. “Anong ibig mong sabihin?”

Nagsalita si Mang Karding. “Limang taon na ang nakakalipas nang matuklasan ng mga eksperto na ang ilalim ng halos buong lupang ito ay naglalaman ng nakalalasong kemikal mula sa isang lumang minahan noong panahon ng Hapon. Ibinenta ko na ang buong ektarya sa gobyerno para gawing hazardous waste facility at sanitary landfill. Yung kinatatayuan lang ng kubo ko ang ligtas, kaya pinayagan nila akong manatili rito habambuhay bilang katiwala.”

Umiling si Atty. Suarez habang nakatingin sa namumutlang mukha ng bilyonaryo. “Ayon sa batas, ang sinumang nag-aangkin ng pag-aari ng isang hazardous land ang siyang may buong responsibilidad na magbayad sa rehabilitasyon nito. Dahil inilipat mo sa pangalan ng kumpanya mo ang titulo gamit ang sarili mong pamamaraan, sa iyo na nakapangalan ang obligasyon. Babawiin namin ang bank accounts mo at ng kumpanya mo para masigurong mababayaran mo ang bilyun-bilyong utang na ito sa pamahalaan.”

Nanghina ang mga tuhod ni Don Julian at tuluyan siyang napaluhod sa putikan. Ang lupang inakala niyang magpapayaman sa kanya nang husto ay siya palang magbabaon sa kanya sa pinakamatinding kahirapan. Ang kanyang plano na linlangin ang isang inosenteng magsasaka ay bumalik sa kanya nang higit pa sa inaasahan. Wala siyang magawa kundi panoorin ang mga pulis na kinukumpiska ang kanyang mga sasakyan at inaaresto ang kanyang mga tauhan.

Kinabukasan, laman ng mga balita ang pagbagsak ng imperyo ni Don Julian. Na-freeze ang kanyang pera at kinumpiska ang mga mansyon upang ipambayad sa obligasyon. Samantala, tahimik na nagpatuloy sa pag-inom ng kape si Mang Karding sa ilalim ng puno, pinapanood ang trak ng gobyerno na naglilinis sa malayo.

Napatunayan ng tadhana na ang labis na kasakiman ay hindi nagbubunga ng tagumpay; kadalasan, ang mga taong naghuhukay ng patibong para sa iba ay sila mismong nahuhulog sa sarili nilang hukay.