ISANG MAYAMANG ASAWA NG POLITIKO ANG NAGWALA SA LOOB NG EMERGENCY ROOM DAHIL SA MALIIT NA SUGAT SA DALIRI AT PINILIT ANG MGA DOKTOR NA IBIGAY SA KANIYA ANG VIP TREATMENT HABANG NAGLA-LIVESTREAM, NGUNIT HABANG NAG-IINARTE SIYA SA HARAP NG CAMERA AY HINDI NIYA NAMALAYAN NA ANG KANIYANG SARILING DRIVER

“Nasaan ang doktor?! Hindi niyo ba alam kung sino ang asawa ko?! Mamamatay na yata ako sa sakit, tapos paghihintayin niyo ako kasama ng mga taong ito?!”

Ang matinis at umaalingawngaw na boses ni Ginang Matilda Aguilar ay tila isang matalim na kutsilyong humiwa sa mabigat na hangin ng Emergency Room sa San Andres Provincial Hospital. Kasabay ng pag-ingay ng kaniyang takong sa madulas na sahig ay ang kislap ng kaniyang makapal na gintong kwintas, na tila nang-iinsulto sa mga pasyenteng nakahiga sa mga kinakalawang na higaan sa pasilyo. Walang pakialam ang ginang kahit pa nasa paligid niya ang mga taong umaaray sa tunay na sakit—mga biktimang may bali sa buto mula sa aksidente, mga batang nilalagnat nang mataas na yakap ng kanilang mga ina, at mga matatandang matiyagang naghihintay kahit walang pambili ng gamot.

Sa kabilang dulo ng ward, napapikit nang mariin si Dra. Vina Suarez. Pangatlong araw na niya itong duty na walang sapat na tulog. Basang-basa na ng pawis ang kaniyang scrub suit at nanginginig na ang kaniyang mga kamay sa pagod. Amoy panis na pawis, matapang na alcohol, at pinaghalong dugo ang buong pasilidad, ngunit kailangan niyang harapin ang panibagong eskandalong ito para hindi madamay ang pangalan ng ospital sa galit ng isang politiko.

“Ma’am, ano po ang emergency natin?” mahinahong tanong ni Dra. Vina paglapit niya, pilit na itinatago ang kaniyang inis sa ilalim ng kaniyang face mask.

Inilahad ni Matilda ang kaniyang hintuturo. Mayroon itong napakaliit na hiwa, halos hindi makita ang dugo. “Nasugatan ako sa tinik ng imported na rosas ko kanina habang nagpapa-picture sa garden! Paano kung may rabies ito? Paano kung ma-tetanus ako at maputol ang daliri ko?! Gusto ko ng private room ngayon din, at ipatawag mo ang pinakamagaling ninyong surgeon!”

Napabuntong-hininga nang malalim si Dra. Vina. “Ma’am, babalatan lang po natin ‘yan ng Betadine at lalagyan ng band-aid. Wala po tayong bakanteng kwarto. Tignan niyo po ang paligid, pati sa sahig may pasyente na tayong pinapagpahinga.”

Ngunit hindi nakinig si Matilda. Bagkus, inilabas nito ang kaniyang pinakabagong modelo ng cellphone, binuksan ang ring light na bitbit ng kaniyang tauhan, at nagsimulang mag-live sa social media.

“Hello, followers! Tignan niyo ang nangyayari sa akin ngayon,” pag-iinarte ni Matilda sa harap ng camera, pilit na pinapaiyak ang sarili at inaayos ang anggulo ng kaniyang mukha. “Nandito ako sa isang pampublikong ospital at grabe ang kapabayaan nila! Nagdurugo na ang kamay ko pero walang pumapansin sa akin. Ganito ba ang serbisyong ibinibigay niyo sa buwis na binabayaran ng asawa kong si Congressman?! I-share niyo ang video na ito para makita ng buong bayan!”

Habang abala ang ginang sa pag-gawa ng sarili niyang teleserye sa internet, nakatayo naman sa kaniyang likuran ang kaniyang personal driver na si Kuya Romy. Animnapung taong gulang na si Kuya Romy, nakasuot ng kupas na unipormeng puti na basang-basa ng malamig na pawis. Sa magkabilang kamay, bitbit niya ang tatlong mabibigat na designer bags ng kaniyang amo, kasama pa ang isang malaking payong at isang tumbler ng malamig na tubig na para lamang kay Matilda.

Kanina pa namumutla ang matanda. Simula alas-singko ng umaga ay nagmamaneho na siya at nagbubuhat ng mga binili ng ginang, at ni hindi man lang siya pinayagang mananghalian dahil sa sunod-sunod na lakad nito. Halos mag-collapse na siya sa init sa labas kanina dahil pinatay ni Matilda ang aircon ng sasakyan habang naghihintay siya para daw makatipid sa gas. Kumakalam ang kaniyang sikmura at parang pinipiga ang kaniyang ulo sa tindi ng pagod.

“Romy! Itaas mo nga ‘yang ring light! Hindi maganda ang angle ko!” sigaw ni Matilda nang hindi man lang nililingon ang matanda.

Pinilit ni Kuya Romy na iangat ang nanginginig niyang braso. “M-Ma’am… medyo masama po ang pakiramdam ko…” garalgal at halos pabulong na daing ng driver, nakahawak ang kabilang kamay sa kaniyang dibdib na tila dinadaganan ng semento.

“Huwag ka ngang maarte diyan, Romy! Masakit ang daliri ko, kaya huwag mong sabihing masama ang pakiramdam mo. Ako ang pasyente rito!” bulyaw ni Matilda sa gitna ng kaniyang livestream, na mas lalo pang tinaasan ang boses para marinig ng mga viewers niya. “You see, guys? Pati mga tauhan ko, walang silbi at nagrereklamo pa!”

Napailing na lamang si Dra. Vina at tinalikuran na ang ginang upang asikasuhin ang isang batang inaatake ng matinding hika sa kabilang kama. Ngunit bago pa siya makalayo ng limang hakbang, isang malakas na kalabog ang umagaw sa atensyon ng lahat ng nasa loob ng Emergency Room.

Bumagsak sa matigas at malamig na sahig ang mga mamahaling bag na bitbit ni Kuya Romy. Sumunod na bumagsak ang mismong matanda. Nakadilat ang kaniyang mga mata, naghahabol ng hininga, at mahigpit na nakakuyom ang kamay sa kaniyang kaliwang dibdib. Ang kulay ng kaniyang labi ay mabilis na nangitim.

“Ano ba, Romy?! Yung mga bag ko! Alam mo bang mas mahal pa sa buhay mo ‘yang gasgas niyan?!” tili ni Matilda, galit na galit habang nakatutok pa rin ang camera sa naghihingalong driver. Inisip niya na nagdadahilan lang ang matanda para makapagpahinga at sinisira nito ang kaniyang live video.

Ngunit mabilis na napansin ni Dra. Vina ang sitwasyon. Iba ang bagsak ni Kuya Romy. Nawalan na ito ng kulay.

“Code Blue! Code Blue sa ER lobby!” sigaw ni Dra. Vina. Agad na nagtakbuhan ang tatlong nurse patungo kay Kuya Romy. Itinulak nila nang walang pasintabi si Matilda na nakaharang sa mismong daanan nila.

“Hey! Ano ba! Sugatan ako at asawa ako ni Congressman!” reklamo ng ginang nang mabunggo siya ng crash cart na naglalaman ng defibrillator at mga emergency medicines.

“Tumabi po kayo, Ma’am! Inaatake sa puso ang driver ninyo!” galit na sagot ng isang nurse habang mabilis na ginugupit ang butones ng polo ni Kuya Romy upang lagyan ng mga pads ang dibdib nito. Agad na sumampa si Dra. Vina sa ibabaw ng matanda upang simulan ang mabilis na chest compressions. “One, two, three, four… ihanda ang epinephrine! Clear!”

Umugong ang makina. Umangat ang dibdib ni Kuya Romy sa kuryente. Ngunit nanatiling patag ang linya sa cardiac monitor.

Habang nagkakagulo ang buong medical team upang isalba ang buhay ng isang hamak na driver na biktima ng pang-aabuso ng sarili niyang trabaho, naiwang nakatayo si Matilda sa isang gilid. Wala nang pumansin sa kaniya. Wala nang nakinig sa kaniyang pag-iinarte tungkol sa maliit na sugat sa daliri. Nakatutok pa rin ang kaniyang cellphone, kung saan libo-libong netizens na ang nanonood nang live at mabilis na nagko-komento ng matinding galit sa kaniya.

Nakita ng buong bansa hindi ang “kapabayaan” ng ospital, kundi ang malinaw na pagiging walang puso ng isang babaeng inuna pa ang kaunting kalmot at kasikatan kaysa sa naghihingalong taong tapat na naglilingkod sa kaniya. Tahimik na pinagpatuloy ng mga doktor ang pagsagip, umaasang maililigtas pa ang isang buhay na kinain na ng mapang-abusong sistema.

—

“May pulso na! May pulso na!”

Parang kumidlat ang sigaw ni Dra. Vina sa loob ng Emergency Room. Halos sabay-sabay na napabuntong-hininga ang mga nurse habang patuloy nilang mino-monitor ang tibok ng puso ni Kuya Romy. Mabagal, mahina, pero buhay.

Ngunit kritikal pa rin.

“Kailangan natin siyang i-transfer sa ICU agad. Prepare the oxygen at i-ready ang referral,” mabilis na utos ni Dra. Vina, hindi na nililingon si Matilda na tila napako na sa isang sulok.

Sa unang pagkakataon, natahimik ang ginang.

Ang kaniyang livestream—na dati’y puno ng arte at reklamo—ay napalitan ng isang eksenang hindi niya kontrolado. Kita sa camera ang pawis sa noo ng mga doktor, ang pagod sa kanilang mga mata, at ang desperasyon nilang iligtas ang isang taong halos hindi niya tinuring na tao.

“Guys… inaasikaso na nila siya…” mahinang sabi ni Matilda, pilit binabawi ang imahe. Pero iba na ang daloy ng comments.

“Walang puso.”
“Driver mo ‘yan, hindi gamit.”
“Ikaw ang problema, hindi ang ospital.”

Unti-unting nanginig ang kamay niyang may hawak ng cellphone.

Biglang may lumapit na nurse sa kaniya. Hindi galit, pero malamig ang tono.

“Ma’am, kailangan po namin ang impormasyon ng pasyente. May iniinda po ba siyang sakit? May maintenance po ba siya?”

Napatigil si Matilda.

“Ah… ewan ko. Driver ko lang siya.”

Tahimik.

Isang mabigat, nakakahiya, nakakadurong katahimikan.

Nagkatinginan ang mga nurse. Si Dra. Vina ay saglit na napapikit, tila may pinipigilang emosyon.

“Driver niyo po siya… pero hindi niyo alam kahit basic na kalagayan niya?” mahinang tanong ng nurse.

Hindi makasagot si Matilda.

Sa unang pagkakataon, hindi niya alam ang sasabihin.

—

Pagkalipas ng ilang oras, nakahiga si Kuya Romy sa ICU. Nakakabit sa mga makina, mahina ngunit lumalaban. Sa labas ng salamin, nakatayo si Matilda—wala na ang ring light, wala na ang yabang.

Hawak niya ang cellphone, pero hindi na siya naka-live.

Naka-open lang ang comments.

Libo-libo na ang galit.

May biglang nag-viral na clip—hindi ang reklamo niya, kundi ang eksaktong sandali na sinigawan niya si Kuya Romy bago ito bumagsak.

“Mas mahal pa sa buhay mo ‘yang bag!”

Paulit-ulit iyon.

Parang sampal.

Parang kutsilyong paulit-ulit bumabaon.

Biglang may lumapit sa kaniya—isang lalaking naka-barong, seryoso ang mukha.

“Ma’am Matilda.”

Napalingon siya.

“Legal team po ng asawa niyo. Pinapatawag na po kayo ni Congressman… urgent.”

Kinabahan siya. “Bakit?”

Sandaling nag-atubili ang lalaki bago sumagot.

“Ma’am… trending na po kayo. At… may isa pa pong lumabas.”

“Ano?”

“May video po… mula sa dashcam ng sasakyan niyo.”

Nanlaki ang mata ni Matilda.

“Ipinapakita po doon na ilang beses pong huminto si Kuya Romy kanina at sinabing nahihilo siya… pero pinilit niyo pa rin siyang mag-drive at hindi pinayagang kumain.”

Parang biglang nawalan ng hangin ang paligid.

“At… may witness po. Yung guard sa mall. Narinig niya raw po na sinabi niyo…”

Hindi na tinapos ng lalaki.

Hindi na kailangan.

Alam na ni Matilda.

Unti-unti siyang napaupo sa bangko sa labas ng ICU.

Tahimik.

Wala nang audience.

Wala nang applause.

Wala nang control.

Sa loob ng salamin, nakita niya si Kuya Romy—mahina, walang kalaban-laban.

Isang taong matagal nang nasa tabi niya.

Isang taong tahimik lang na nagtrabaho.

Isang taong hindi niya man lang tinuring na… mahalaga.

Dahan-dahan niyang tiningnan ang sariling daliri.

Ang maliit na sugat.

Naka-band-aid na.

Wala nang sakit.

Pero ang dibdib niya…

Parang may mas malalim na sugat na ngayon.

Kinabukasan, kumalat ang balita.

Hindi tungkol sa ospital.

Hindi tungkol sa serbisyo.

Kundi tungkol sa isang babaeng mas pinili ang yabang kaysa malasakit.

At isang driver…

na halos mawalan ng buhay dahil sa katahimikan niya.

Sa isang tahimik na sandali, pumasok si Dra. Vina sa waiting area.

Lumapit siya kay Matilda.

“Stable na po siya. Nakaligtas.”

Napapikit si Matilda, at doon lang siya tuluyang napaiyak.

Hindi dahil sa camera.

Hindi dahil sa followers.

Kundi dahil sa katotohanang huli na niyang na-realize—

na ang taong minamaliit niya ang siyang muntik niyang mawala… at ang mundong pinaghahawakan niya ay nagsisimula nang gumuho dahil sa sarili niyang ginawa.