ISANG GABI BAGO ANG AMING CIVIL WEDDING, INAMIN NIYA ANG PANGANGALUNYA—PERO SA ARAW NG KASAL NILA, AKO PALA ANG BABAENG KAILANGAN NILANG LUMUHODAN
Isang gabi bago kami pumirma sa marriage certificate, sinabi ng lalaking minahal ko nang apat na taon na may iba na siyang mahal.
Hindi siya umiyak.
Hindi rin siya humingi ng tawad.
Ang mas masakit—tatlong buwan na pala silang lihim na nagsasama habang abala akong naghahanda para sa kasal namin.
Nakatayo ako noon sa harap ng salamin, suot ang pulang bestidang pinili kong isuot sa civil wedding kinabukasan.
Hawak ko pa ang zipper sa gilid nang magsalita si Marco Villanueva mula sa likuran ko.
“Maia… may kailangan akong sabihin.”
Sa repleksiyon ng salamin, nakita kong nakayuko siya. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ko.
“May mahal na akong iba.”
Hindi ako agad gumalaw.
Dahan-dahan kong itinaas ang zipper ng damit hanggang sa baywang.
“Sino?”
“Si Bianca.”
Bianca Ramos.
Ang bagong administrative manager sa kompanyang pinagtatrabahuhan niya sa Quezon City.
“Kailan pa?”
“Tatlong buwan na.”
Tatlong buwan.
Tatlong buwan na ang nakalipas nang magkahawak-kamay pa kaming pumunta sa bridal boutique sa Makati.
Si Marco pa nga ang nagsabing masyadong ordinaryo ang puting gown.
“Mas bagay sa’yo ang champagne,” sabi niya noon. “Ayokong magmukha kang katulad ng lahat.”
Ngayon, habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, naisip kong tama siya.
Hindi ako dapat magmukhang katulad ng lahat.
Hindi rin ako dapat manatili sa isang lalaking itinuring akong opsiyon habang naghahanap siya ng mas gusto niya.
“Okay,” sabi ko.
Hinubad ko ang damit, maingat na tinupi, at ibinalik sa paper bag.
Nakatitig si Marco sa akin na para bang hinihintay niyang sumigaw ako, sampalin siya, o ihagis ang engagement ring sa mukha niya.
Wala akong ginawa sa mga iyon.
“Paki-cancel na lang ang appointment natin bukas.”
“Maia…”
“Matulog ka sa sala.”
Nang gabing iyon, nakahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame hanggang alas-kuwatro ng umaga.
Hindi ako umiyak.
Parang mas malalim pa sa luha ang sakit.
Parang may bahagi sa akin na tahimik na pinatay, at masyado akong pagod para ilibing iyon.
Bumangon ako bago sumikat ang araw.
Naglabas ako ng dalawang maleta.
Nag-empake ako ng ilang damit, tatlong paborito kong libro, drawing tablet, laptop, at isang maliit na kahon na naglalaman ng mga kontratang hindi kailanman nakita ni Marco.
Bago mag-alas-siyete, nagsumite ako ng resignation sa trabaho.
Pagkatapos, bumili ako ng ticket papuntang Cebu.
Nang hinihila ko na ang mga maleta palabas ng condominium, humabol si Marco.
“Maia, hindi mo kailangang maging ganito kalupit.”
Hindi ako lumingon.
“Paano ako naging malupit?”
“Pwede mo akong murahin. Pwede kang magalit. Pero hindi mo kailangang umalis na parang walang nangyari.”
Huminto ako.
Doon lang ako humarap sa kanya.
“Marco, hindi ka ganoon kahalaga para sirain ko ang sarili ko dahil sa’yo.”
Namutla siya.
Sakto namang dumating ang sasakyan ko.
Sumakay ako nang hindi na lumilingon.
Sa rearview mirror, nakita ko siyang nakatayo sa entrance ng condominium.
Hindi siya humabol.
Hindi rin niya ako pinigilan.
At sa sandaling iyon, alam kong tama ang desisyon ko.
Pagdating ko sa Cebu, mag-aalas-singko na ng hapon.
Maliwanag pa rin ang araw. Mainit ang hangin, maalat, at puno ng ingay ng mga sasakyan.
Umupa ako ng maliit na apartment sa Lahug.
Isang bedroom, maliit na sala, manipis na dingding, at walang elevator.
Nasa ikaanim na palapag.
Kailangan kong maglakad pataas habang bitbit ang dalawang maleta.
Hindi maganda ang unit.
Mahina ang ilaw.
Luma ang mga kabinet.
At kapag umuulan, may tumutulong tubig malapit sa bintana.
Pero sa unang gabing iyon, nang maupo ako sa sahig at kumain ng instant noodles, naramdaman kong malaya ako.
Sa buong unang buwan, halos hindi ako lumabas.
Ginamit ko ang ipon ko para mabuhay.
Araw-araw, nakaupo lang ako sa harap ng computer at nagdodrowing.
Walang nakakaalam na ako si M. Amihan, ang illustrator na may mahigit apat na raang libong followers online.
Nagsimula akong mag-post ng mga artwork noong third year college.
Makalipas ang ilang taon, nakipag-collaborate na ako sa mga local skincare brands, perfume companies, cafés, publishers, at ilang international lifestyle labels.
Sa royalties, licensing, at commissions, kumikita ako nang higit sa apat na milyong piso kada taon.
Hindi iyon alam ni Marco.
Para sa kanya, isa lang akong ordinaryong graphic designer na kumikita ng tatlumpu’t limang libong piso kada buwan at laging pagod sa overtime.
Madalas niyang sabihin noon, “Kapag naging director ako, hindi mo na kailangang magtrabaho nang ganyan.”
Hindi ko sinabi sa kanya na kaya kong bilhin nang cash ang condominium na inuupahan namin.
Hindi ko sinabi na ilang brand na ang nag-alok na maging exclusive artist ako.
Hindi ko sinabi dahil gusto kong malaman kung mamahalin niya ako kahit ordinaryo lang ako.
Ngayon, alam ko na ang sagot.
Sa ikalawang buwan ko sa Cebu, naghanap ako ng trabaho.
Hindi dahil kulang ang pera ko.
Kailangan ko lang ng routine.
Ayokong habang-buhay na nakakulong sa apartment, gumigising nang tanghali at nagtatrabaho hanggang madaling-araw.
Natanggap ako sa isang maliit na design studio na tinatawag na Habi Creative.
Dalawampu’t anim lang ang empleyado.
Nakatutok sila sa branding at packaging design para sa mga lokal na produkto.
Sa interview, tinanong ako ng HR manager, “Bakit ka lumipat mula Manila papuntang Cebu?”
“Gusto ko lang ng bagong simula.”
Hindi na siya nagtanong pa.
Sa unang araw ko, inilagay ako sa packaging team.
Katabi ko si Jessa Lim, isang madaldal at masayahing babae na mahilig magdala ng milk tea.
“Galing kang Manila?” tanong niya.
“Oo.”
“Brokenhearted?”
Napatingin ako sa kanya.
Ngumiti siya.
“Ang babaeng iiwan ang trabaho, condo, at buhay niya sa Manila para tumira sa sixth floor na walang elevator ay may dalawang dahilan. Heartbreak o may tinataguan. Hindi ka mukhang kriminal.”
Natawa ako.
Si Jessa ang una kong naging kaibigan sa Cebu.
Simple lang ang trabaho.
Minsan, sobrang simple.
Pero iyon mismo ang kailangan ko.
Tahimik na araw.
Maikling meetings.
Tanghalian sa karinderya.
At mga gabing mag-isa akong nagdodrowing bilang M. Amihan.
Pagsapit ng ikatlong buwan, nakakuha ang kompanya ng pinakamalaking project nito.
Ang Luna Aurea, isang mabilis na lumalaking luxury skincare brand, ay magre-relaunch ng buong product line.
Malaki ang budget.
Pero ayon sa creative director namin, tatlong design agencies na ang tinanggihan nila.
“Kapag nakuha natin ito, mababago ang kompanya,” sabi ng managing director. “Pero isang pagkakamali lang, mawawala ang account.”
Bawat designer ay kailangang magsumite ng concept.
Gumawa ako ng maayos na proposal.
Malinis.
Eleganteng tingnan.
Propesyonal.
At sadyang hindi kakaiba.
Matapos tingnan ng creative director ang gawa ko, napakunot-noo siya.
“Maia, maganda ang foundation. Pero parang may pinipigilan ka.”
“Wala po.”
“May mas kaya ka rito.”
“Hanggang dito lang po ang kaya ko.”
Napabuntong-hininga siya.
Sa huli, ang concept ko pa rin ang ipinadala sa kliyente.
Tinanggap iyon ng Luna Aurea, ngunit may komento.
“Maganda. Pero kulang sa kaluluwa.”
Tahimik akong nakahinga nang maluwag.
Napansin iyon ni Jessa.
“Sinadya mo, ‘no?”
“Ano?”
“Sinadya mong gawing ordinaryo.”
“Napaparanoid ka lang.”
Hindi siya naniwala.
Sa ikaapat na buwan ko sa Cebu, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Marco.
Maia, nasaan ka na ngayon?
Binura ko iyon.
Kinabukasan, nag-message ulit siya.
Ikakasal na kami ni Bianca sa susunod na buwan.
Isang salita lang ang sagot ko.
Sige.
Pagkatapos, blinock ko siya.
Nang malaman ni Jessa, halos mabitawan niya ang kutsara niya.
“Apat na buwan pa lang kayong hiwalay!”
“Tatlong buwan na silang may relasyon bago niya ako iniwan.”
“Napakakapal!”
“Wala na siyang kinalaman sa buhay ko.”
Iyon ang sinabi ko.
Pero nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Masakit lang isipin na apat na taon ng buhay ko ang ibinigay ko sa isang lalaking pinaniwala akong maliit ang mga pangarap ko.
Ilang commissions ang tinanggihan ko para samahan siya sa company dinners?
Ilang beses kong itinago ang achievements ko para hindi siya makaramdam ng insecurity?
Ilang beses kong nilunok ang sakit kapag sinasabi niyang—
“Drawing lang naman ‘yan. Hindi tunay na career.”
Alas-tres ng umaga, binuksan ko ang laptop ko.
Nagpatuloy ako sa pagdodrowing.
Ilang linggo pagkatapos noon, inanunsiyo ng Luna Aurea na magkakaroon sila ng grand relaunch event sa isang hotel sa Mactan.
Kasama sa event ang pagpapakilala sa bagong packaging artist na personal na pinili ng kanilang founder.
Tinawag ako ng managing director sa opisina niya.
“Maia, pupunta ka sa launch.”
“Bakit po?”
“Dahil ikaw ang gumawa ng initial concept.”
Akala ko iyon lang.
Hanggang sa inilapag niya sa harap ko ang isang black envelope na may embossed gold logo.
“May isa pang bagay,” sabi niya. “Ang founder ng Luna Aurea ay humiling na personal kang makilala.”
Pagbukas ko sa sobre, nanlamig ang mga daliri ko.
Nakasulat sa invitation ang pangalan ng corporate partner na magpapalawak sa Luna Aurea sa buong bansa.
VILLANUEVA PREMIER HOLDINGS.
Kompanya iyon ng pamilya ni Marco.
At sa ibaba ng invitation ay nakalagay ang mga pangalan ng dalawang special guests.
Marco Villanueva at Bianca Ramos-Villanueva.
Kasal na sila.
At kinabukasan, sa harap ng buong kompanya, sinabi ng creative director ang bagay na matagal kong iniiwasan.
“Maia, may napili nang artist ang Luna Aurea para sa relaunch.”
Inilabas niya sa screen ang signature logo na kilala ng milyon-milyong followers.
Isang manipis na buwan sa ibabaw ng alon.
Logo ko iyon.
Logo ni M. Amihan.
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Alam na nila kung sino ka.”
At bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok ang founder ng Luna Aurea kasama ang isang grupo ng executives.
Sa pinakahuli ay si Marco.
Katabi niya si Bianca.
Nang makita niya ako, tila nawala ang kulay sa mukha niya.
Ngunit mas lalo siyang natigilan nang lumapit sa akin ang founder, iniabot ang kamay niya, at ngumiti.
“Sa wakas,” sabi nito, “nakilala rin namin ang tunay na may-ari ng M. Amihan.”
PARTE2
Natahimik ang buong conference room.
Ang founder ng Luna Aurea, si Celeste Ong, ay nanatiling nakalahad ang kamay sa harap ko.
Hindi ako agad nakagalaw.
Sa loob ng maraming taon, ginawa kong lihim ang tunay kong pagkakakilanlan.
Lahat ng kontrata ko ay dumaraan sa isang maliit na legal team sa Manila. Sa emails at video meetings, hindi ko ipinapakita ang buong mukha ko. Kapag may brand events, palaging representative ko ang dumadalo.
Hindi dahil nahihiya ako.
Gusto ko lang manatiling akin ang isang bagay na hindi kayang pakialaman ng ibang tao.
Ang M. Amihan ang bersiyon ko na walang Marco.
Walang boss na minamaliit ako.
Walang lalaking nagsasabing libangan lang ang talento ko.
Ngunit ngayon, nakatayo si Marco ilang metro mula sa akin, nakatitig na para bang hindi niya nakikilala ang babaeng minahal niya nang apat na taon.
Inabot ko ang kamay ni Celeste.
“Salamat po sa tiwala.”
Mas lumawak ang ngiti niya.
“Hindi lang tiwala ang dahilan kung bakit kami narito. Dahil sa trabaho mo, naibenta nang tatlong beses ang inaasahan naming bilang ng limited-edition products noong nakaraang taon. Matagal ka na naming gustong makatrabaho nang direkta.”
Mula sa gilid ng conference room, mahina kong narinig ang bulong ni Jessa.
“Grabe ka, Maia.”
Nakatitig rin sa akin ang managing director at creative director namin.
Nakita ko sa mga mata nila ang pagkabigla, pagkalito, at bahagyang pagtatampo.
Lalo na sa creative director na paulit-ulit akong hinihikayat na maging mas matapang.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong niya.
“Hindi ko po gustong makaapekto ang pangalan ko sa pagtingin ninyo sa trabaho ko.”
“Pero sinasadya mong pigilan ang sarili mo.”
“Opo.”
Bago pa siya makasagot, lumapit si Bianca.
Suot niya ang cream-colored designer suit at malaking diamond ring na agad napansin ni Jessa.
Hindi tulad ni Marco, mabilis siyang nakabawi.
“Interesting,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin na dahil sikat siya online, siya na agad ang pinakamahusay na pagpipilian para sa project.”
Napatingin si Celeste sa kanya.
“Hindi siya pinili dahil sikat siya.”
“Pero—”
“Siya ang gumawa ng artwork na dahilan kung bakit nakilala ang Luna Aurea sa Southeast Asian market.”
Naputol si Bianca.
Nagpatuloy si Celeste.
“Ang initial packaging concept na ipinasa ng Habi Creative ay maganda, pero halatang pinigilan. Nang suriin namin ang stroke pattern at visual composition, nakilala ng art director namin ang kamay ni M. Amihan.”
Naramdaman kong napatingin sa akin ang lahat.
“Kaya kinontak namin ang legal representative niya,” dagdag ni Celeste. “Doon namin nakumpirma ang pagkakakilanlan niya.”
Muling nagsalita si Marco.
“Maia… bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Simple lang ang tanong niya, pero parang may karapatan pa rin siyang humingi ng paliwanag.
Humarap ako sa kanya.
“Anong kailangan kong sabihin?”
“Na ikaw si M. Amihan.”
“Bakit?”
“Dahil apat na taon tayong magkasama.”
“Sa loob ng apat na taon, ilang beses mo akong tinanong kung ano ang ginagawa ko tuwing gabi?”
Napatigil siya.
Hindi niya nasagot.
“Kapag nakikita mo akong nagdodrowing, sinasabi mong sayang lang sa oras. Kapag may tumatawag tungkol sa commissions, naiinis ka dahil naaabala ang dinner natin. Nang minsang sinabi kong gusto kong mag-focus sa illustration, sinabi mong walang matinong babae ang iiwan ang stable na trabaho para sa drawing.”
“Hindi ko alam na ganito kalaki—”
“Hindi mo kailangang malaman kung gaano kalaki ang kinikita ko para respetuhin ang ginagawa ko.”
Muling nanahimik ang silid.
Namula ang mukha ni Marco.
Lumapit si Bianca at hinawakan ang braso niya.
“Hindi natin kailangang pag-usapan ang personal na bagay dito,” sabi niya. “Business meeting ito.”
“Eksakto,” sagot ni Celeste. “Kaya pag-usapan natin ang business.”
Umupo kami sa conference table.
Ipinaliwanag ng Luna Aurea ang bagong direction ng brand.
Hindi lang packaging refresh ang gusto nila.
Plano nilang magbukas ng mahigit limampung stores sa loob ng dalawang taon.
At ang distributor at investment partner nila ay ang Villanueva Premier Holdings.
“Gusto naming maging creative lead si M. Amihan para sa buong campaign,” sabi ni Celeste. “Hindi lang illustrator. Siya ang magkakaroon ng final approval sa packaging, visual identity, store concept, at launch materials.”
Agad nagsalita si Bianca.
“May internal creative team ang Villanueva Holdings.”
“Tama,” sagot ni Celeste. “At ikaw ang namumuno sa administrative coordination, hindi sa creative direction.”
Tumigas ang panga ni Bianca.
Ang totoo, hindi lang administrative manager ang posisyon niya.
Matapos silang ikasal ni Marco, ginawa siyang corporate operations coordinator ng pamilya.
Mabilis siyang umangat, hindi dahil sa karanasan, kundi dahil manugang na siya ng chairman.
Inilapag ni Celeste ang proposal sa harap ko.
“May dalawang opsiyon ka. Puwede kang pumasok bilang external creative director sa ilalim ng Habi Creative, o direktang pumirma sa Luna Aurea bilang independent partner.”
Nanlaki ang mga mata ng managing director namin.
Alam niyang kapag pinili kong umalis, mawawala rin sa kompanya ang pinakamalaking project na nakuha nila.
Tiningnan ko ang proposal.
Pagkatapos, tumingin ako sa mga taong tumanggap sa akin noong wala akong gustong makausap at wala akong gustong patunayan.
“Mananatili ako sa Habi Creative,” sabi ko.
Halos sabay-sabay silang napatingin sa akin.
“Pero may kondisyon.”
“Ano iyon?” tanong ng managing director.
“Hindi lang ako ang makikinabang sa project. Gusto kong kasama ang buong packaging team. At gusto kong maging assistant creative lead si Jessa.”
Muntik nang mabulunan si Jessa.
“Ako?”
“Mahusay ka. At hindi ka natatakot magsabi kapag pangit ang gawa ko.”
“Hindi ko naman sinasabing pangit—”
“Tinatamaan mo ang desk ko gamit ang ruler kapag sobrang safe ng concept ko.”
Natawa ang ilan sa conference room.
Kahit ang creative director ay napangiti.
Tinanggap ni Celeste ang kondisyon ko.
Pero hindi natuwa ang Villanueva side.
Pagkatapos ng meeting, hinarang ako ni Marco sa hallway.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Wala tayong kailangang pag-usapan.”
“Please.”
May mga empleyadong dumaraan, kaya ayokong gumawa ng eksena.
Pumayag akong pumunta sa maliit na meeting room.
Pagkasara ng pinto, humarap siya sa akin.
“Bakit ka nagpunta sa Cebu?”
“Para magsimula ulit.”
“Hindi mo man lang sinabi kung nasaan ka.”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
“Akala ko… akala ko babalik ka rin.”
Napatawa ako nang mahina.
“Bakit?”
Hindi siya nakasagot.
“Dahil ba akala mo hindi ko kayang mabuhay nang wala ka?”
“Hindi ganoon.”
“Dahil ba akala mo mauubos ang ipon ko at tatawag ako para humingi ng tulong?”
“Maia—”
“O baka gusto mong manatili akong naghihintay habang nagpapakasal ka sa ibang babae?”
Napaiwas siya ng tingin.
Doon ko nakita ang katotohanan.
Hindi niya inaasahang tuluyan akong mawawala.
Akala niya mananatili akong sugatan sa gilid ng buhay niya.
Isang babaeng maaari niyang balikan kapag hindi naging maayos ang bago niyang relasyon.
“Mahal mo ba siya?” tanong ko.
Matagal siyang hindi sumagot.
“Magaling si Bianca sa trabaho. Ambisyosa siya. Malaki ang naitulong niya sa promotion ko.”
“Hindi iyon ang tinanong ko.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ko alam.”
Tumango ako.
“Pero pinakasalan mo siya.”
“Minadali ng pamilya ko.”
“Pinili mo pa rin.”
“Maia, noong magkasama tayo, pakiramdam ko hindi mo ako kailangan.”
Napatitig ako sa kanya.
“Iyon pala ang dahilan?”
“Palagi kang kalmado. Kahit may problema ako, kaya mong ayusin ang sarili mo. Si Bianca… pinaparamdam niyang mahalaga ako.”
“Hindi pagmamahal ang gusto mo. Pagsamba.”
Namutla siya.
“Gusto mong may babaeng laging nakatingin sa’yo na para bang ikaw ang sagot sa lahat. Kaya noong hindi ko ginawang sentro ng mundo ko ang ambisyon mo, naghanap ka ng ibang gagawa noon.”
“Hindi patas ‘yan.”
“Mas hindi patas ang manloko nang tatlong buwan habang naghahanda tayo ng kasal.”
Binuksan ko ang pinto.
Bago ako lumabas, nagsalita siya.
“Masaya ka ba ngayon?”
Huminto ako.
“Hindi araw-araw.”
Humarap ako sa kanya.
“Pero payapa ako. At mas mahalaga iyon kaysa sa anumang naramdaman ko noong kasama kita.”
Sa mga sumunod na linggo, nagsimula ang project.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, hindi ko pinigilan ang sarili ko.
Gumawa ako ng concept na hango sa mga kababaihang bumabangon pagkatapos mawala ang bagay na akala nila ay habambuhay.
Ang pangunahing simbolo ay isang bulaklak na namumukadkad sa pagitan ng mga basag na bato.
Ang kulay ay malalim na ginto, midnight blue, at pearl white.
Tinawag ko ang campaign na Muling Liwanag.
Nang ipakita namin ang final concept, napaluha si Celeste.
“Ito ang hinahanap namin.”
Ngunit si Bianca ay hindi tumigil sa pagkontra.
Ilang beses niyang sinubukang baguhin ang approved designs.
Nagpapadala siya ng instructions direkta sa production team nang hindi dumaraan sa amin.
May pagkakataon pang pinalitan niya ang supplier ng mas murang materyales para lumiit ang gastos.
Kapag kinukuwestiyon namin, sinasabi niyang utos iyon ng Villanueva Holdings.
Dahil partner ang kumpanya nila, nahirapan ang iba na kontrahin siya.
Pero hindi ako nanahimik.
Inipon ko ang emails, revised purchase orders, supplier quotations, at production samples.
Isang linggo bago ang launch, natuklasan naming gumagamit ang bagong supplier ng materyales na hindi pumasa sa safety testing para sa skincare containers.
Kapag itinuloy ang production, posibleng masira ang produkto at magdulot ng malaking recall.
Ipinatawag ang emergency board meeting.
Doon nalaman ni Marco na si Bianca mismo ang pumirma sa supplier change.
“Bakit mo ginawa ito?” tanong niya.
“Kailangan nating bawasan ang gastos.”
“Hindi ka awtorisadong baguhin ang supplier.”
“Ginawa ko ito para sa kompanya mo!”
“Ginawa mo ito para tumaas ang performance bonus mo,” sabi ko.
Lumingon siya sa akin.
Inilagay ko sa screen ang kopya ng internal incentive agreement.
Kapag nabawasan nang sampung porsiyento ang production cost, makatatanggap siya ng malaking bonus at rekomendasyon para sa promotion.
Namula ang mukha niya.
“Paano mo nakuha iyan?”
“Kasama sa project audit ang lahat ng documents na may epekto sa production.”
“Nilalabag mo ang privacy ko!”
“Company agreement iyon, hindi personal diary.”
Pinatigil ni Celeste ang buong production batch.
Mahigit labingwalong milyong piso ang posibleng mawala sa Luna Aurea dahil sa delay.
Agad na humingi ng imbestigasyon ang investors.
Sa harap ng board, sinubukan ni Bianca na sisihin ang procurement officer.
Ngunit kumpleto ang email trail.
Siya ang nag-utos.
Siya ang pumili ng supplier.
At siya rin ang humiling na huwag nang ulitin ang safety test upang hindi maantala ang launch.
Tinanggal siya sa project.
Makalipas ang tatlong araw, sinuspinde rin siya ng Villanueva Holdings.
Doon tuluyang gumuho ang pagsasama nila ni Marco.
Ayon sa narinig ko mula sa executives, araw-araw silang nag-aaway.
Sinisisi ni Bianca si Marco dahil hindi siya ipinagtanggol.
Sinisisi naman ni Marco si Bianca dahil muntik nang masira ang pangalan ng kanilang pamilya.
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nalungkot.
Wala na talaga akong naramdaman para sa kanila.
Sa mismong araw ng grand launch, puno ang ballroom ng hotel sa Mactan.
May media, influencers, investors, distributors, at celebrities.
Sa gitna ng stage ay ipinakita ang final packaging ng Muling Liwanag collection.
Gamit ang konsepto namin, nakalikha ang Luna Aurea ng campaign tungkol sa mga babaeng muling bumubuo sa sarili matapos ang pagkawala, pagtataksil, at kabiguan.
Nang tawagin ang pangalan ko, umakyat ako sa stage.
Hindi bilang empleyadong nagtatago sa sulok.
Hindi bilang babaeng iniwan bago ang kasal.
Kundi bilang si Maia Santos.
Bilang si M. Amihan.
Bilang creative director ng pinakamalaking campaign na nahawakan ng Habi Creative.
Sa unang hanay, nakita ko si Marco.
Mag-isa siya.
Wala si Bianca.
Pagkatapos ng programa, nilapitan niya ako.
“Congratulations,” sabi niya.
“Salamat.”
“Ang ganda ng ginawa mo.”
“Alam ko.”
Napangiti siya nang mapait.
“Dati, hindi ka ganyan magsalita.”
“Dati, kailangan kong paliitin ang sarili ko para hindi ka ma-insecure.”
Natahimik siya.
“Maghihiwalay na kami ni Bianca.”
Hindi ako nagulat.
“Pasensya na.”
“Hindi ko hinihingi ang awa mo.”
“Hindi rin kita naaawaan.”
Mas masakit yata iyon para sa kanya kaysa anumang sigaw.
“May pagkakataon pa ba tayo?” tanong niya.
Diretso ang tingin ko sa kanya.
“Wala.”
“Dahil sa ginawa ko?”
“Hindi lang dahil doon.”
Tumingin ako sa ballroom na puno ng artwork na minsan niyang tinawag na walang silbi.
“Kapag iniisip ko ang apat na taon natin, hindi ko na nakikita ang lalaking minahal ko. Nakikita ko ang sarili kong paulit-ulit na humihingi ng permiso para lumiwanag.”
Napalunok siya.
“Hindi na ako babalik sa buhay na iyon.”
Iniwan ko siya roon.
Sa labas ng hotel, hinihintay ako ni Jessa kasama ang buong team.
May dala silang cake na may nakasulat na:
PARA SA BABAENG HINDI NA MULING MAGTATAGO.
Makalipas ang anim na buwan, naging permanent creative partner ng Luna Aurea ang Habi Creative.
Lumipat kami sa mas malaking opisina.
Naging associate creative director si Jessa.
Ako naman ay bumili ng maliit na condominium na tanaw ang dagat.
May malalaking bintana iyon.
Maraming araw.
At isang hiwalay na studio kung saan malaya akong makapagpipinta hanggang madaling-araw.
Hindi na ako nagtatago sa likod ng biskwit na pader ng lumang apartment.
Hindi ko rin itinago ang pagiging M. Amihan.
Nagsimula akong magbigay ng workshops sa mga batang artists na takot seryosohin ang sariling talento.
Minsan, may nagtanong sa akin kung pinagsisisihan ko ba ang apat na taong ibinigay ko kay Marco.
Dati, sasabihin kong oo.
Pero ngayon, hindi na.
Dahil kung hindi niya ako iniwan, baka nanatili akong tahimik.
Baka patuloy kong tinanggihan ang malalaking oportunidad para hindi siya malampasan.
Baka habang-buhay kong inisip na pagmamahal ang pagpapaliit sa sarili para kumportable ang taong nasa tabi ko.
Hindi lahat ng pagtataksil ay katapusan.
May mga pagtataksil na pintuang biglang binubuksan palabas ng kulungang matagal mo nang tinatawag na tahanan.
At ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makita silang bumagsak.
Kundi ang dumating sa puntong wala nang halaga sa’yo kung nakatayo pa sila o hindi.
Dahil sa wakas, hindi ka na lumilingon.
Abala ka nang buuin ang buhay na noon pa man ay karapat-dapat para sa’yo.
