Umuulan nang malakas sa kahabaan ng EDSA, isang karaniwang Biyernes ng gabi kung saan ang bawat sasakyan ay tila mga pagong na umuusad sa gitna ng malalim na baha at nakakabinging trapik. Si Elise, isang dalagang kakarating lang mula sa malamig na bansa ng Canada, ay nagmamadaling bumaba mula sa isang puting taxi nang makarating siya sa tapat ng kanyang inuupahang condominium sa Mandaluyong.

Dahil sa labis na pagod mula sa mahabang byahe at pag-aalala sa kanyang mga dalang mabibigat na bagahe, hindi niya napansin na dumulas ang kanyang mahalagang cellphone mula sa bulsa ng kanyang makapal na jacket at tuluyang nahulog sa ilalim ng upuan ng pasahero.

Halos kinse minutos ang lumipas nang matuklasan ito ng beteranong driver na si Mang Ruben. Nakarinig siya ng sunod-sunod at malalakas na tunog ng abiso. Nang silipin niya ang madilim na likuran ng kanyang sasakyan, nakita niya ang umiilaw na screen ng isang mamahaling telepono. Walang nakaharang na passcode ang cellphone, marahil ay nakalimutan itong i-lock ng nagmamadali at pagod niyang pasahero kanina. Nang damputin niya ito nang may pag-iingat, bumungad agad sa kanya ang isang napakahabang draft na mensahe sa isang sikat na messaging app. Nakapangalan ito sa isang “Anton.”

Kahit alam niyang labag ito sa privacy ng ibang tao, hindi maiwasan ni Mang Ruben na mabasa ang unang linya dahil napakalalaki ng mga letra nito sa nakabukas na screen. Ang mensahe ay puno ng matinding pangungulila, tapat na pagmamahal, at isang nakakagulat na pagsisibalat ng katotohanan na halos sampung taon nang mahigpit na tinatago ng dalaga sa kanyang sarili.

Nakalagay sa mensahe: “Anton, nandito na ulit sa Pilipinas. Hindi naging madali ang lahat simula nang umalis patungong Canada. Gusto sanang magpaliwanag nang maayos kung bakit kinailangang biglaang putulin ang lahat ng komunikasyon natin noon.

May malubhang sakit si Papa at kailangang tutukan nang buong-buo ang pagpapagamot niya hanggang sa huli. Ngayon, wala na siya, iniwan na niya tayo. Gusto ko lang sanang malaman kung may puwang pa ba at kung pwede pa ba nating ituloy ang naudlot nating pagmamahalan, o kung tuluyan na bang may iba ka na ngayon. Hanggang ngayon, sa totoo lang, ikaw pa rin.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Napatitig nang maigi si Mang Ruben sa maliit na larawan ng lalaking padadalhan sana ng madamdaming mensaheng ito. Isang pamilyar na lalaking may matangos na ilong, may tipikal na ngiting nakakahawa, at may nakatagong maliit na peklat sa ibabaw ng kanang kilay. Biglang bumilis nang husto ang tibok ng puso ng matandang driver. Ang lalaking nasa larawan ay walang iba kundi ang sarili niyang anak, si Anton, na halos limang taon na niyang hindi nakakausap dahil sa isang matinding hindi pagkakaunawaan tungkol sa pagpili nito ng propesyon bilang isang head chef imbes na maging lisensyadong inhinyero tulad ng pinapangarap niya para rito.

Biglang nagbago ang ihip ng hangin sa magulong isipan ni Mang Ruben. Matagal na siyang naghahanap ng tamang tiyempo at paraan upang makausap ang nag-iisang anak, ngunit masyado siyang nahihiyang maunang magbaba ng pride at humingi ng tawad sa mga nasabi niya noon. Alam niyang si Anton ay matiyagang nagtatrabaho ngayon bilang isang chef sa isang sikat at mamahaling restawran sa Bonifacio Global City, isang propesyon na napatunayan nitong kaya siyang buhayin nang maayos at marangal.

Sa kabilang banda, si Elise ay halos himatayin na sa matinding kaba at pag-aalala sa loob ng kanyang tahimik na condo. Wala na siyang ibang paraan para makontak ang lalakeng matagal na niyang mahal. Ang nag-iisang numero nito ay nakasave lamang doon sa nawawalang telepono, at hindi na madaling hanapin ito ngayon.

Pinaikot ni Mang Ruben ang kanyang manibela nang may determinasyon. Sa halip na bumalik agad sa Mandaluyong, idineretso niya ang taxi patungo sa BGC, kung saan alam niyang patapos na ang late shift ng kanyang anak.

Pagdating doon, inabangan niya si Anton sa labas ng likurang pintuan ng kusina ng restawran. Nang lumabas ang binata, bakas ang matinding gulat sa mukha nito nang makita ang amang matagal nang hindi nagparamdam. Bago pa man makapagsalita ng anumang masama si Anton, inabot agad ni Mang Ruben ang cellphone ni Elise.

“May pasahero akong naiwan ito kanina sa sasakyan ko,” mahinang sabi ni Mang Ruben, nanginginig ang boses sa kaba at pananabik. “Basahin mo ang mensaheng nasa screen. Pagkatapos niyan, sumakay ka agad. Ibabalik natin ’yan nang mabilis sa may-ari. At anak… patawad sa lahat ng naging pagkukulang at masasakit na salita ko.”

Binasa ni Anton ang mensahe at halos manghina ang kanyang mga tuhod sa tuwa. Ang babaeng matagal na niyang hinihintay at patuloy na minamahal ay nandito na. Tiningnan niya ang kanyang ama, nakita ang seryosong pagsisisi sa mga pagod na mata nito, at walang atubiling niyakap ang matanda nang napakahigpit.

Bumalik sila sa Mandaluyong nang magkasama at magkaayos. Nang bumaba si Mang Ruben sa maliwanag na lobby upang ipatawag si Elise, agad itong bumaba nang patakbo, umaasang mababawi ang mahalagang telepono.

Ngunit pagbukas ng pinto, hindi lang ang kanyang cellphone ang tahimik na naghihintay sa kanya, kundi ang lalaking laman ng bawat dasal niya, kasama ang amang nagbigay-daan upang muli silang pagtagpuin. Sa gitna ng maulan at malamig na gabi, isang napakainit na yakapan ang tumapos sa isang dekada ng pangungulila at sakit, nagpapatunay na ang tunay na pag-ibig ay palaging nakakahanap ng daan pauwi sa tamang panahon.