INIWAN AT PINALAYAS DAHIL “LOSYANG” AT WALANG SILBI DAW — MAKALIPAS ANG LIMANG TAON, BUMALIK SIYA BILANG ISANG MAKAPANGYARIHANG CEO NA NAGPAPALUHOD SA KANYANG EX-HUSBAND

Si Tessa ay ang tipikal na housewife. Sa loob ng sampung taon, ibinigay niya ang lahat para sa asawa niyang si Rolan. Siya ang nagluluto, naglilinis, at nag-aalaga sa lahat, habang si Rolan ay abala sa pagpapalago ng kanyang Construction Firm.

Dahil sa pagod at stress, napabayaan ni Tessa ang sarili. Tumaba siya, hindi na nag-aayos, at laging naka-daster.

Isang gabi, umuwi si Rolan na may dalang maleta.

“Tessa, maghiwalay na tayo,” malamig na sabi ni Rolan.

“Bakit, Rolan? May nagawa ba akong mali?” iyak ni Tessa.

“Tignan mo nga ang sarili mo!” sigaw ni Rolan. “Para kang manang! Ang taba mo, ang pangit mo! Nakakahiya kang iharap sa mga business partners ko. May iba na ako. Si Cindy, bata, sexy, at class. Hindi katulad mong… basura.”

Walang awa. Pinalayas ni Rolan si Tessa nang gabing iyon. Wala siyang dalang pera. Ang tanging bitbit niya ay ang kanyang dignidad na durog na durog.

“Tandaan mo ‘to, Rolan,” bulong ni Tessa habang nakatayo sa ulan. “Darating ang araw na pagsisisihan mo ‘to.”

Lumipas ang Limang Taon.

Nasa bingit ng pagkalugi ang kumpanya ni Rolan. Kailangan niya ng isang Big Investor para masalba ang kanyang negosyo.

Ang tanging pag-asa niya ay ang misteryosong “Helix Global Group” mula sa Singapore na naghahanap ng partner sa Pilipinas.

Gaganapin ang Contract Signing Gala sa isang 5-Star Hotel. Suot ni Rolan ang pinakamahal niyang suit. Kasama niya si Cindy, ang kabit na naging asawa niya, na puro retoke at luho lang ang alam.

“Sigurado ka bang pipirma sila?” tanong ni Cindy habang nag-aayos ng lipstick. “Kailangan ko ng bagong Hermes bag.”

“Oo,” kabadong sagot ni Rolan. “Kailangan nilang pumirma. Kung hindi, bankrupt tayo.”

Nagtipon ang lahat ng negosyante sa ballroom. Hinihintay nila ang pagdating ng CEO ng Helix Global.

Biglang namatay ang ilaw. Nag-focus ang spotlight sa grand staircase.

“Please welcome,” anunsyo ng host. “The Founder and CEO of Helix Global Group… Ms. Theresa ‘Tessa’ Valderama!”

Natigilan si Rolan. Tessa?

Bumaba ang isang babaeng napakaganda.

Hindi na ito ang Tessa na naka-daster. Ang babaeng ito ay balingkinitan, makinis ang balat, at puno ng kumpiyansa. Nakasuot siya ng Black Velvet Gown na nagpapakita ng kanyang elegansya. Ang bawat hakbang niya ay parang reyna.

Nalaglag ang panga ni Rolan. Nanlaki ang mata ni Cindy.

“S-si Tessa ba ‘yan?!” bulong ng mga dating kakilala nila. “Ang ganda niya! Ibang-iba na!”

Naglakad si Tessa papunta sa stage. Ang kanyang aura ay nakakatakot at nakakamangha.

Agad na lumapit si Rolan, pinagpapawisan. Sinubukan niyang ngumiti.

“T-Tessa?” bati ni Rolan. “Ikaw nga! Grabe… you look… amazing.”

Tiningnan lang siya ni Tessa. Walang emosyon. Parang tumitingin sa hangin.

“Mr. Rolan Cortez,” pormal na bati ni Tessa. “Nandito ako para sa negosyo. Hindi para sa reunion.”

“O-oo naman!” sagot ni Rolan, sinusubukang maging charming. “Alam ko namang hindi mo ako matitiis. Alam kong may pinagsamahan tayo. Tutulungan mo ako, di ba? Husband mo ako dati.”

Sumingit si Cindy, tinarayan si Tessa. “Well, congrats sa makeover mo. Pero huwag kang umasta na parang kung sino ka. Pera lang naman ‘yan.”

Ngumiti si Tessa nang nakakakilabot.

“Cindy,” sabi ni Tessa. “Ang makeover, nabibili ‘yan. Pero ang utak at kakayahan? Pinaghihirapan ‘yan.”

Humarap si Tessa sa lahat ng tao gamit ang mikropono.

“Pinag-aralan ko ang proposal ng kumpanya ni Mr. Cortez,” anunsyo ni Tessa.

Ngumiti si Rolan. Yes! Pipirma na siya!

“At napag-alaman ko,” patuloy ni Tessa. “Na ang kumpanya niya ay puno ng utang, pangit ang management, at walang direksyon. Katulad lang ng pag-uugali ng may-ari.”

Nanlamig si Rolan.

“Kaya,” pagtatapos ni Tessa. “Ang Helix Global ay HINDI mag-i-invest sa kumpanya ni Rolan Cortez.”

Nag-gasp ang crowd.

“NO! Tessa!” sigaw ni Rolan, lumapit at halos lumuhod sa harap ni Tessa. “Please! Huwag mong gawin ito! Mawawala ang lahat sa akin! Bahay, kotse, kumpanya… maawa ka!”

Yumuko si Tessa para magpantay ang mukha nila ni Rolan.

“Naalala mo ba noong gabing pinalayas mo ako?” bulong ni Tessa. “Nagmamakaawa rin ako noon, Rolan. Sabi mo, basura ako. Sabi mo, wala akong silbi.”

Tumayo si Tessa at inayos ang gown niya.

“Ngayon, pinapatunayan ko lang na tama ka. Wala akong silbi sa’yo… dahil hindi ako tagapagligtas ng mga taong walang puso. You are on your own.”

Tinalikuran ni Tessa si Rolan.

“Let’s go,” utos ni Tessa sa mga bodyguards niya.

Naglakad siya palabas ng ballroom habang pinapalakpakan siya ng ibang business tycoons na humanga sa kanyang tapang.

Naiwan si Rolan sa gitna ng stage—bagsak, luhaan, at bangkarote. Si Cindy ay nag-walk out na nang malaman na wala nang pera si Rolan.

Sa gabing iyon, napatunayan ni Tessa na ang pinakamagandang ganti ay hindi galit, kundi ang pagiging masaya at matagumpay nang wala ang taong humila sa’yo pababa.