INIMBITA ANG “MAHIRAP” NA EX-WIFE SA KASAL PARA IPAGYABANG ANG YAMAN — PERO NATIGILAN ANG BUONG SIMBAHAN NANG BUMABA ITO SA BILYONG PISONG KOTSE KASAMA ANG KAMBAL NA KAMUKHANG-KAMUKHA NG GROOM

ANG PAANYAYA NG PANG-AAPI

Si Mark ay isang lalaking nasilaw sa kinang ng salapi. Tatlong taon na ang nakakaraan, pinalayas niya ang kanyang asawang si Rhea.

Noong panahong iyon, si Rhea ay isang simpleng maybahay. Payat, laging naka-duster, at walang sariling pera. Nang ma-promote si Mark bilang Manager sa isang kumpanya at makilala si Angelica (isang anak-mayaman at socialite), naramdaman niyang hindi na bagay si Rhea sa “level” niya.

“Rhea, umalis ka na,” sabi ni Mark noon habang tinatapon ang mga damit ni Rhea sa labas ng pinto. “Hindi na tayo bagay. Tignan mo nga ang sarili mo, amoy-kusina ka. Nakakahiya kang isama sa mga party. Si Angelica, siya ang babaeng nababagay sa akin.”

Umiiyak na lumayas si Rhea. Walang pera. Walang matuluyan. At ang hindi alam ni Mark… buntis si Rhea nang gabing iyon.

Lumipas ang tatlong taon. Ikakasal na si Mark kay Angelica. Ito ang magiging Wedding of the Year.

Dahil gusto ni Mark na ipamukha kay Rhea kung gaano siya ka-swerte at kung gaano ka-miserable ang buhay na iniwan nito, nagpadala siya ng imbitasyon.

Sinulat niya sa likod ng card:

“Pumunta ka para makakain ka naman ng masarap. Huwag kang mag-alala, may pagkain kahit sa mga hampaslupa. Tignan mo ang babaeng ipinalit ko sa’yo.”

Tinanggap ni Rhea ang imbitasyon. Hindi siya nagalit. Ngumiti lang siya.

ANG GRAND WEDDING

Araw ng Kasal. Ginanap ito sa Grand Palacio Hotel, ang pinakamahal na venue sa lungsod.

Nagniningning ang paligid. Ang mga bisita ay puro naka-gown at tuxedo. Si Mark ay nakatayo sa altar, feeling hari. Si Angelica ay nasa holding room, nagmamaganda.

“Darating kaya ang ex-wife mo?” tanong ng Best Man ni Mark.

“Siguro,” tawa ni Mark. “Patay-gutom ‘yun eh. Siguradong pupunta ‘yun para mag-take out ng pagkain. Baka nga naka-tsinelas lang ‘yun dumating. Ipapaupo ko siya sa pinakadulo, malapit sa kusina.”

Nagtawanan sila. Hinihintay nila ang pagdating ng isang kawawang babae na pagtatawanan nila.

Nagsimula nang dumating ang mga VIP guests. May mga BMW, Mercedes Benz, at Land Cruiser.

Pero biglang nagkagulo sa labas ng hotel lobby.

“Grabe! Kaninong sasakyan ‘yan?!”

“Ngayon lang ako nakakita ng ganyan sa personal!”

Napatingin si Mark at ang mga bisita sa malaking glass window.

Huminto sa tapat ng entrance ang isang Rolls-Royce Phantom na kulay Midnight Blue. Ito ang sasakyan ng mga bilyonaryo at reyna. Mas mahal pa ito sa presyo ng buong kasal ni Mark.

Bumaba ang driver na naka-uniporme at binuksan ang pinto.

ANG PAGBABALIK NG REYNA

Unang lumabas ang isang paa na naka-suot ng Christian Louboutin na heels.

Sumunod na lumabas ang isang babae.

Naka-suot siya ng Red Velvet Gown na gawa ng sikat na designer sa Paris. Ang kanyang leeg ay pinalamutian ng Diamond Necklace na kumikinang kahit sa malayo. Ang kanyang buhok ay elegante, ang balat ay makinis at maputi, at ang aura niya ay puno ng kapangyarihan.

Si Rhea.

Hindi na siya ang babaeng amoy-kusina. Siya na ngayon ay mukhang CEO ng isang imperyo.

Natulala si Mark. “R-Rhea?”

Pero hindi pa tapos ang gulat.

Bumalik si Rhea sa pinto ng kotse at inalalayan ang dalawang bata na bumaba.

Dalawang batang lalaki. Kambal.

Naka-suot ang mga bata ng matching tuxedo na halatang tailor-made. Ang cute-cute nila tignan, mukhang mga munting prinsipe.

Hinawakan ni Rhea ang kamay ng dalawang bata at naglakad papasok sa hotel lobby na parang red carpet.

Habang naglalakad sila sa gitna ng aisle, napasinghap ang lahat ng bisita.

Hindi dahil sa ganda ni Rhea.

Kundi dahil sa mukha ng Kambal.

Ang mga mata… ang ilong… ang hugis ng mukha…

Kamukhang-kamukha ni Mark.

Para silang photocopy ni Mark noong bata pa ito. Walang duda. Walang kailangang DNA test. Ang dalawang batang ito ay dugo at laman ng groom.

ANG PAGTATAGPO SA ALTAR

Huminto si Rhea sa harap ni Mark.

Ang simbahan ay tahimik na parang sementeryo. Kahit ang pari ay natigilan.

“Hi, Mark,” bati ni Rhea. Ang boses niya ay malambing pero may halong lamig. “Congratulations. Salamat sa imbitasyon. Sabi mo kasi pumunta ako para makakain ng masarap. So, dinala ko ang mga anak ko.”

Namutla si Mark. Nanginginig ang kamay niyang itinuro ang mga bata.

“S-Sino sila?” garalgal na tanong ni Mark.

Tumingin si Rhea sa kambal. “Kids, say hello to Tito Mark.”

“Hello po,” sabay na bati ng kambal. Ang boses nila ay parang boses din ni Mark.

“Rhea…” bulong ni Mark. “Anak ko ba sila?”

Ngumiti si Rhea nang mapait.

“Oo, Mark. Noong pinalayas mo ako sa gabing umuulan… noong tinapon mo ang mga gamit ko at tinawag mo akong basura… buntis ako noon. Dalawang buwan.”

Nag-gasp ang mga bisita. “Grabe! Pinalayas ang buntis?”

“Wala akong matuluyan noon,” kwento ni Rhea, na parang nagkukwento lang ng panahon. “Natulog ako sa bangketa. Namasukan akong labandera habang lumalaki ang tiyan ko. Muntik na akong makunan dahil sa gutom.”

“P-Pero…” nauutal si Mark. “Paano ka yumaman? Paano mo sila binuhay?”

“Dahil sa galit,” sagot ni Rhea. “Ang galit ang naging gasolina ko. Nagsikap ako. Nagtinda ako ng ulam. Pumatok. Nagtayo ako ng karinderya. Lumago. Naging restaurant. At ngayon… ako na ang may-ari ng Rhea’s Cuisine Chain of Restaurants na may 50 branches sa buong bansa.”

Natigilan si Mark. Ang paborito niyang restaurant na laging kinakainan ni Angelica… si Rhea pala ang may-ari?!

“Kaya salamat, Mark,” dagdag ni Rhea. “Kung hindi mo ako pinalayas, siguro katulong mo pa rin ako ngayon. Dahil sa ginawa mo, naging bilyonaryo ako.”

ANG PAGBASAG NG KASAL

Biglang dumating si Angelica, ang bride. Naka-wedding gown na ito at kakalabas lang ng elevator. Nakita niya ang eksena.

“Anong nangyayari dito?!” sigaw ni Angelica. “Rhea?! Bakit ka nandito?! At… at sino ‘yang mga batang ‘yan?!”

Tinignan ni Angelica ang mukha ng mga bata. Tinignan niya si Mark.

Namutla si Angelica.

“M-Mark…” sabi ni Angelica. “May anak ka?!”

Hindi nakasagot si Mark. Nakatulala lang siya sa kambal. Nakikita niya ang sarili niya sa mga ito. At nakikita niya si Rhea—maganda, mayaman, at matagumpay.

Biglang nakaramdam ng matinding pagsisisi si Mark.

Si Angelica? Puno lang ng utang ang pamilya nito. Pinakasalan lang niya ito para sa status. Pero si Rhea… si Rhea ay self-made billionaire na ngayon. At may anak silang dalawa!

“Rhea…” lumapit si Mark. “Rhea, anak ko sila… may karapatan ako! Tayo na lang ulit! Pwede nating buuin ang pamilya! Iwanan natin ang kasal na ‘to!”

Nabaliw ang mga bisita. “Iiwan ang bride?!”

Hinawakan ni Mark ang kamay ni Rhea.

Pero mabilis na inalis ni Rhea ang kamay niya.

“Karapatan?” tawa ni Rhea. “Nawalan ka ng karapatan noong piliin mo ang babaeng ‘yan kaysa sa asawa mong nagmamahal sa’yo nang totoo.”

Humarap si Rhea sa kambal.

“Luke, Liam, nakita niyo na ba siya?”

“Opo Mommy,” sagot ng kambal.

“Siya ang tatay niyo. Tignan niyo siyang mabuti. Dahil ito na ang huli at unang beses na makikita niyo siya.”

“Rhea! Huwag!” sigaw ni Mark.

“Tara na,” utos ni Rhea.

Tumalikod si Rhea. Ang kanyang gown ay humawi nang elegante. Naglakad sila pabalik sa pinto kasama ang kambal.

“Rhea! Anak ko ‘yan! Luke! Liam!” sigaw ni Mark, tumatakbo para habulin sila.

Pero hinarang siya ng Bodyguards ni Rhea na kasing-lalaki ng pader.

Napaluhod si Mark sa sahig.

Si Angelica ay nagwawala sa altar. “Walanghiya ka Mark! Iiwan mo ako para sa ex mo?! Tapos na tayo!”

Sinampal ni Angelica si Mark sa harap ng lahat at tumakbo palabas.

Naiwan si Mark sa gitna ng simbahan—walang asawa, walang mayaman na bride, at nakita niyang sumakay ang kanyang mga anak at ang babaeng sinayang niya sa isang Rolls-Royce na hinding-hindi niya maabot.

Sa araw na iyon, napatunayan ni Mark ang pinakamasakit na leksyon: Ang basurang tinapon mo noon, ay siya palang gintong hinahanap mo ngayon.

WAKAS