Kilalang-kilala ang San Lazaro Medical Center sa buong Maynila bilang isang malaking pampublikong ospital na umaagapay sa libo-libong mahihirap na mamamayan araw-araw. Dahil sa dami ng tao, mahigpit ang seguridad dito, lalo na sa ward ng mga may malalang sakit.

Si Dr. Hernando Valderrama, ang istriktong Hospital Director, ay hindi nagpapalampas ng anumang katiwalian, kaya ganoon na lamang ang galit niya nang makatanggap siya ng nakakabahalang report.

Ayon sa Head Nurse na si Madam Rosa, may nagaganap na malaking nakawan sa loob ng medicine storage room ng ICU. Ang pangunahing itinuturong salarin ay si Maya, isang baguhang nurse na tatlong buwan pa lamang nakadestino roon.

Si Maya ay laging tahimik at madalas nagvo-volunteer mag-overtime. Ngunit noong nakaraang gabi, nakuha sa CCTV footage ang kanyang kahina-hinalang gawain.

Galit na galit na ipinatawag ni Dr. Valderrama si Maya. Pagpasok pa lamang ng nakayukong nurse, agad na inihagis ng direktor ang makapal na folder sa mesa. Nagkalat ang mga litrato mula sa CCTV.

“Bakit mo ginagawa ito?!” dumadagundong na boses ni Dr. Valderrama. “Kitang-kita sa video na pinapasok mo ang storage cabinet tuwing madaling araw! Kinukuha mo ang mga mamahaling vials ng epinephrine na kakabili lang natin sa bagong supplier, tapos pinapalitan mo ng ibang gamot mula sa bag mo! Magnanakaw!”

Nanginig ang balikat ni Maya. Namumula ang kanyang mga mata, halatang puyat. Hindi siya makapagsalita sa takot, habang si Rosa ay nakatingin sa kanya nang may matinding pandidiri.

“Buhay ng mga pasyente ang nakasalalay riyan,” mataray na sumbat ni Rosa. “Kina-cancel na namin ang kontrata mo. Ipapatanggal ko ang lisensya mo at ipapakulong ka namin!”

“Doc, Ma’am, parang awa niyo na po,” umiiyak na pakiusap ni Maya. “Hindi ko po ninanakaw para ibenta! Pinalitan ko po iyon dahil—”

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Dahil gusto mong kumita ng malaki!” putol ni Dr. Valderrama. “Guard, kunin niyo ang ID niya. Tawagan niyo na rin ang pulis. Ang tigaw ng loob mong magnakaw sa mga nag-aagaw buhay!”

Kahit anong makaawa ni Maya, walang nakinig. Hinawakan na ng mga guwardiya ang kanyang braso para kaladkarin palabas. Nakatakda na sanang masira ang buhay niya, ngunit biglang pumasok ang Chief Pathologist na si Dr. Enriquez, na pawis na pawis at hawak ang ilang patong ng laboratory results.

“Sandali lang! Huwag niyo siyang dalhin sa presinto!” humahangos na sigaw ni Dr. Enriquez.

“Anong problema, Enriquez?” naguguluhang tanong ng direktor.

Huminga nang malalim si Dr. Enriquez. “Director, bago niyo ipahuli ang batang iyan, basahin niyo muna ang resulta ng chemical analysis na pinagawa niya sa akin noong isang linggo.”

Kumunot ang noo ni Dr. Valderrama habang binabasa ang report. Unti-unting nawawala ang kulay sa kanyang mukha at nanlaki ang mga mata.

“Ayon sa test,” seryosong paliwanag ni Dr. Enriquez, “ang mga mamahaling gamot na binili natin sa bagong contractor ng gobyerno ay mga peke. Tubig at asukal lang ang laman ng mga vials. Walang active ingredient. Kung itinurok natin iyon sa ICU, siguradong patay silang lahat ngayon.”

Lahat ng tao sa opisina ay nabato. Tumingin si Dr. Enriquez kay Maya.

“Kaya pala napansin ni Maya na hindi tumatalab ang gamot noong unang araw. Ginamit niya ang buong sweldo niya, umutang sa mga kaibigan, at bumili ng totoong generic medicine sa labas. Siya ang nagpapalit ng pekeng vials gamit ang mga totoong gamot mula sa sarili niyang bulsa. Si Maya ang dahilan kung bakit walang namatay sa ICU nitong nakaraang linggo.”

Bumagsak sa upuan si Dr. Valderrama, hindi makapaniwala sa lalim ng korapsyon na muntik nang kumitil ng maraming buhay sa ospital. Tinignan niya si Maya, na tahimik na lumuluha sa isang tabi. Ang batang nurse na tinawag niyang magnanakaw ay lihim palang isinasakripisyo ang sariling kabuhayan para lang iligtas ang mga pasyente.

Dahan-dahang tumayo ang direktor. Lumapit siya kay Maya at yumuko nang bahagya bilang tanda ng paggalang at matinding hiya.

“Patawarin mo ako, Maya,” garalgal na sabi ni Dr. Valderrama, kusang inaabot pabalik ang ID. “Muntik ko nang parusahan ang nag-iisang tao na may totoong malasakit sa ospital. Ipinapangako ko, papanagutin ko kung sino man ang nagpasok ng mga pekeng gamot na iyon.”

Hindi inaasahan ni Maya ang ganoong klaseng pabuya. Sa huli, natanggal at nakasuhan ang mga tiwaling opisyal na kasabwat ng pekeng supplier.

Nagpatuloy si Maya sa pag-aalaga ng mga may sakit, bitbit ang aral na minsan, ang paggawa ng tama ay nangangailangan ng matinding tapang upang kalabanin ang mali sa loob ng mismong sistema.