Sa isang makasaysayan at madugong kaganapan na yumanig sa buong Middle East, kinumpirma ang pagkaka-neutralize sa pinakamataas na pamunuan ng Iran sa isang serye ng mga operasyong pinangunahan ng Israel.

Ang ulat na ito ay hindi lamang tungkol sa militar na tagumpay, kundi tungkol sa pagbagsak ng mga indibidwal na itinuturing na utak sa likod ng malawakang karahasan at pagsupil sa karapatang pantao sa kanilang sariling bansa. Ang tinaguriang “invisible leaders” na nagpapatakbo ng bansa mula sa anino ay tuluyan nang nalantad at nabura sa mapa ng kapangyarihan.

Ang Pagbagsak ng Arkitekto ng Masaker: Ali Larajani

Ang pinaka-importanteng target na nakuha sa operasyong ito ay si Ali Larajani, ang Kalihim ng Supreme National Security Council at ang kinikilalang de facto leader ng Iran.

Si Larajani ang tumayong haligi ng bansa matapos ang pagkawala ng dating pinakamataas na pinuno, at siya ang itinuturing na utak sa likod ng karumal-dumal na masaker noong Enero 8 kung saan daan-daang mapayapang nagpoprotesta ang kinitlan ng buhay.

Ayon sa mga ulat, ang pagkakamali ni Larajani ay nag-ugat sa kanyang labis na kumpiyansa. Bagama’t kilala siyang “praning” sa kanyang seguridad—na makikita sa kanyang mga panayam na laging ginagawa sa madidilim at hindi matukoy na lokasyon—nagdesisyon siyang lumabas sa publiko noong Marso 13 para sa rally ng Alkuts Day.

Akala ni Larajani ay hindi magagawang umatake ng Israel o ng Estados Unidos sa gitna ng dambuhalang karamihan ng mga sibilyan dahil sa international law.

Tama siya sa bahaging iyon, ngunit ang hindi niya nalkalkula ay ang kakayahan ng intelligence na gamitin ang sandaling iyon bilang “starting point” upang matunton ang kanyang pinagtataguan matapos ang rally. Ang kanyang paglantad ang naging mitsa ng kanyang katapusan.

Ang “Berdugo ng Rehimen” at ang Maling Kalkulasyon

Hindi lamang si Larajani ang nabura sa listahan. Kasama ring napatay sa isang hiwalay na operasyon si Golem Reza Suleimani, ang pinakamataas na komander ng pwersang Basij.

Ang Basij ay ang sangay ng IRGC na kilala sa brutal na pagsupil sa anumang uri ng pag-aaklas sa Iran. Si Suleimani ang direktang nagmando sa mga operasyong kumitil sa buhay ng mga kabataan at nagpatakbo ng mga lihim na network ng torture para sa mga kalaban ng rehimen.

Isang kabalintunaan ang naging kamatayan ni Suleimani. Ilang araw bago siya makuha ng operasyon ng Israel, mayabang siyang nagpahayag na ang Israel ay isang “mahina” na bansa na hindi kayang tumagal sa isang digmaan nang lampas sampung araw.

Gayunpaman, sa ika-14 na araw ng labanan, napatunayan ng pwersang Israeli na ang kanyang kalkulasyon ay hindi lamang mali, kundi nakamamatay. Ang kanyang pagpanaw ay nag-iwan ng malaking butas sa depensa at internal security ng Iran, na nagdulot ng panic sa loob ng palasyo.

Selebrasyon sa Gitna ng Pagdadalamhati ng Rehimen

Habang ang gobyerno ng Iran ay pilit na ipinapakita ang imahe ng pagdadalamhati, kabaligtaran ang nangyayari sa mga kalsada ng Tehran at iba pang probinsya. Kumakalat ngayon ang mga video ng mga Iranian na palihim at hayagang nagdiriwang sa pagkamatay nina Larajani at Suleimani.

Para sa kanila, ang mga opisyal na ito ay hindi mga bayani, kundi mga mapang-aping lider na kumuha ng inspirasyon sa mga madidilim na kaganapan sa kasaysayan, tulad ng Tiananmen Square massacre, upang manatili sa kapangyarihan sa pamamagitan ng takot.

Binibigyang-diin ng ulat na ang pagkamatay ng dalawang ito ay naganap sa bisperas ng Chaharshanbe Suri o ang Festival of Fire. Ito ay isang tradisyunal na pagdiriwang ng mga Persian na simbolo ng paglilinis at pag-asa.

Maraming eksperto ang naniniwala na ang timing ng mga asasinasyon ay magsisilbing mitsa para sa muling pag-usbong ng malalaking protesta. Ang takot ng rehimen ay makikita sa pagpapakalat ng mga armadong pwersa sa kalsada na may utos na mamaril sa sinumang magtatangkang magtipon-tipon.

Ang Papel ng US Intelligence at ang Wanted List

Nilinaw din sa ulat ang naging papel ng Estados Unidos. Bagama’t maingat ang US military na huwag makapinsala ng mga sibilyan—taliwas sa ipinapakalat na propaganda ng Iran—malinaw ang kanilang posisyon laban sa mga lider na ito.

Ipinakita ang isang wanted poster mula sa US State Department na nag-aalok ng $10 milyong pabuya para sa impormasyon tungkol kay Larajani at iba pang opisyal. Ito ang naging sagot sa mga espekulasyon kung itinuturing ba silang “moderates” ng kanluran. Ang mensahe ay malinaw: walang puwang para sa pakikipag-ayos sa mga taong may bahid ng dugo ang mga kamay.

Sa huli, ang operasyong ito ay nagpapadala ng isang malakas na babala sa mga diktatoryal na rehimen sa buong mundo. Ang teknolohiya, intelligence, at determinasyon ng mga bansang naninindigan para sa demokrasya at katarungan ay kayang tibagin kahit ang pinaka-matatag na kuta ng diktador.

Ang kabanata nina Larajani at Suleimani ay sarado na, ngunit ang kwento ng pakikibaka ng mamamayang Iranian para sa tunay na kalayaan ay tila nagsisimula pa lamang.