Nanlaki ang mata ni Ricky.

Sa likod ng crib, itim na itim ang pader. Ang saksakan ng electric fan ay tunaw at may bakas ng sunog. Amoy sunog na goma ang buong kwarto.

Lumapit pa siya.

At doon niya nakita ang nasunog na bahagi ng kurtina na nalaglag sa loob ng crib. Ang unan kung saan nakahiga ang ulo ni Baby Gio kanina—may butas at uling.

Parang gumuho ang mundo ni Ricky.

Napaupo siya sa sahig, nanginginig ang kamay.

“Kung… kung nandito pa ang anak ko…” pabulong niyang sabi, sabay hagulgol.

Biglang pumasok si Sarah.

“Ricky? Ano’ng nang—”

Hindi na siya nakapagsalita nang makita ang sunog na unan at tunaw na saksakan.

Naiyak siya nang malakas.

“Diyos ko… Ricky… kung hindi inilabas ni Max si Gio—”

Napatingin si Ricky sa asawa, pula ang mata, puno ng pagsisisi.

“Hindi siya umatake…” nanginginig niyang sabi.
“INILIGTAS NIYA ANG ANAK NATIN.”

Naalala nila ang galos sa braso ni Gio—hindi kagat, kundi gasgas lang, dahil sa pagmamadali ni Max na ilayo ang bata bago bumagsak ang nasusunog na kurtina.

Ang asong pinalo nila.
Ang asong sinipa nila.
Ang asong plano nilang ipapatay kinabukasan—

siya pala ang bayani.

Tumakbo si Ricky palabas ng bahay kahit umuulan.

Binuksan niya ang cage.

Nakasiksik si Max sa sulok, nanginginig, takot na takot, akala’y sasaktan na naman.

Lumuhod si Ricky sa putik at niyakap ang aso.

“Max… sorry… sorry, boy…” iyak niya.
“Pinatawad mo kami kahit sinaktan ka namin… Ikaw ang nagligtas sa anak ko…”

Dahan-dahang dinilaan ni Max ang mukha ni Ricky. Kumawag ang buntot. Walang galit—purong pagmamahal lang.

Dinala nila si Max sa loob ng bahay. Pinatuyo, ginamot ang mga pasa, at pinakain ng paborito nitong pagkain. Pinahiga nila ito sa tabi ng crib ni Baby Gio.

Simula noon, hindi na muling ikinulong si Max.

Nagpalit sila ng buong electrical wiring sa bahay. Tinanggal ang kurtina sa crib. At tuwing natutulog si Gio, laging nakabantay si Max sa tabi—tahimik, alerto, handang ipagtanggol ang bata.

Lumaki si Gio na may isang aninong laging sumusunod sa kanya—ang asong minsang muntik nang mapatay dahil sa maling akala.

At araw-araw, sa tuwing makikita ni Ricky si Max na nakahiga sa tabi ng anak niya, iisa lang ang pumapasok sa isip niya:

Minsan, ang tunay na bayani ay hindi nagsasalita—
kumikilos lang, kahit kapalit ay sakit at galit,
basta mailigtas ang pamilyang mahal niya

Lumipas ang mga taon.

Si Baby Gio ay naging isang masigla at malusog na bata. Tuwing gumagapang noon, at tuwing natutong maglakad, laging nasa tabi niya si Max—tila isang aninong may apat na paa, tahimik ngunit laging nagbabantay.

Hindi na muling iniwan ni Max ang kwarto ni Gio kapag natutulog ito. Kahit antok na antok, nakapwesto pa rin siya sa tabi ng pintuan o sa ilalim ng crib. Para bang dala-dala pa rin niya ang alaala ng apoy na minsang muntik nang kumuha ng buhay ng bata.

Isang gabi, nang limang taong gulang na si Gio, nagising siya at niyakap ang leeg ni Max.

“Kuya Max,” bulong niya, “ikaw ang guardian angel ko, ’di ba?”

Kumawag lang ang buntot ni Max at dinilaan ang pisngi ng bata.

Tumulo ang luha ni Sarah sa pintuan habang pinapanood sila.

Si Ricky naman ay naglagay ng maliit na plakang bakal sa may sala. Nakasulat:

“Sa bahay na ito, may isang asong nagligtas ng buhay.
At tinuruan kaming makinig, bago humusga.”

Dinala rin nila si Max sa vet—hindi para ipapatay, kundi para alagaan. Doon sinabi ng beterinaryo:

“Alam n’yo bang bihira ang ganitong instinct? Hindi lang ito loyalty. Ito ay tunay na sakripisyo.”

Tumanda si Max kasama ang pamilya.

Dumating ang araw na hindi na siya gaanong nakakatayo. Pumuti ang balahibo, humina ang pandinig, pero kapag umiiyak si Gio sa panaginip, bumabangon pa rin siya at lalapit sa kama.

Hanggang sa isang tahimik na umaga, natagpuan nila si Max na nakahiga sa tabi ng kama ni Gio—mahimbing, payapa, at hindi na humihinga.

Walang iyak si Gio. Lumuhod lang siya at niyakap ang katawan ng aso.

“Salamat, Kuya Max,” mahinahon niyang sabi.
“Pwede ka nang magpahinga. Ako na ang magbabantay.”

Inilibing nila si Max sa likod-bahay, sa ilalim ng puno. May maliit na lapida.

“Dito nakahimlay ang isang aso
na minahal ang pamilya niya higit pa sa sariling buhay.”

At sa tuwing may naririnig silang tahol sa malayo, sabay-sabay silang napapangiti.

Dahil alam nila—
ang mga tunay na bayani ay hindi kailanman nawawala.