GINIBA NG JARDINERO ANG MAMAHALING GAZEBO SA GITNA NG PARTY GAMIT ANG MASO KAYA PINAGBUBUGBOG SIYA NG MGA SECURITY GUARD, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG BIGLANG LAMUNIN NG LUPA ANG KINATATAYUAN NG ESTRUKTURA DAHIL SA ISANG MALALIM NA SINKHOLE

Isang mainit ngunit maaliwalas na hapon sa Hacienda Montecillo. Ito ang araw ng ikapitong kaarawan ni Sofia, ang kaisa-isang anak ni Don Ricardo, isang bilyonaryong negosyante na kilala sa buong probinsya. Ang malawak na hardin ng mansyon ay ginawang parang isang fairytaleland. May mga clowns, magicians, at inflatable slides.

Sa gitna ng hardin ay nakatayo ang isang napakagandang Gazebo na gawa sa imported na marmol at kahoy. Dito nakaset-up ang dambuhalang cake ni Sofia at ang mga regalo. Dito rin gaganapin ang main program kung saan kakanta ang bata.

Abala ang lahat sa kasiyahan. Ang mga bisita ay pawang mga alta-sosyedad, naka-gown at suit kahit mainit ang panahon.

Sa gilid ng hardin, tahimik na nagtatabas ng damo si Mang Tasyo. Siya ang pinakamatandang jardinero sa hacienda. Mahigit tatlumpung taon na siyang naninilbihan sa pamilya Montecillo. Kabisado niya ang bawat puno, bawat bato, at bawat metro ng lupain. Habang nagdidilig siya malapit sa Gazebo, may napansin siyang kakaiba.

Ang lupa sa paligid ng Gazebo ay parang… lumulubog nang bahagya. May maliliit na bula na lumalabas mula sa damuhan, at narinig niya ang isang mahina ngunit nakakatakot na lagaslas ng tubig sa ilalim ng lupa.

“Naku po… sinkhole…” bulong ni Mang Tasyo. Alam niyang may lumang underground river sa ilalim ng hacienda na matagal nang natuyo, pero mukhang bumigay na ang lupa dahil sa bigat ng marmol na Gazebo at sa dami ng tao.

Tumingin siya sa Gazebo. Nandoon si Sofia at ang sampu pang ibang bata, naglalaro at nagtatawanan. Papalapit na rin si Don Ricardo para sa cake blowing.

Walang oras para magpaliwanag. Kung maghahanap pa siya ng guard o kakausapin ang Don, baka huli na ang lahat.

Tumakbo si Mang Tasyo papunta sa tool shed at kinuha ang pinakamalaking maso na nakita niya. Bumalik siya sa garden, humahangos, at sumigaw.

“Umalis kayo diyan! Layas! Lalayas kayong lahat!” sigaw ni Mang Tasyo habang tumatakbo papasok sa Gazebo.

Nagulat ang mga bisita. Ang akala nila ay nagwawala ang matanda.

“Tasyo! Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Don Ricardo.

Hindi sumagot si Mang Tasyo. Pumasok siya sa loob ng Gazebo at sa harap ng mga bata, bigla niyang pinaghahampas ang mga mamahaling vase at dekorasyon.

BLAG! CRASH!

Nagtilian ang mga bata at nagtakbuhan palabas dahil sa takot.

“Lumayas kayo! Guguho ‘to! Alis!” sigaw ni Tasyo habang patuloy na nagwawala. Pinalo niya ang poste ng Gazebo.

Galit na galit si Don Ricardo. “Guard! Barilin niyo kung kailangan! Sinisira niya ang party ng anak ko! Baliw na yata ‘yan!”

Sumugod ang tatlong security guard. Dinakma nila si Mang Tasyo. Pinalo siya ng batuta sa likod at sa tuhod. Bumagsak ang matanda sa damuhan, duguan ang nguso.

“Walanghiyang matanda ka!” sigaw ni Don Ricardo habang dinuduro si Tasyo na nakadapa sa lupa. “Pinagkatiwalaan kita! Tapos sisirain mo lang ang pinakamahalagang araw ng anak ko?! Lasing ka ba?! Ipakukulong kita hanggang sa mabulok ka!”

“Sir… umalis kayo diyan… delikado…” daing ni Mang Tasyo, hirap na hirap magsalita dahil sa bugbog.

“Delikado?! Ikaw ang delikado!” akmang sisipain na sana ni Don Ricardo ang matanda.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Pero bago pa tumama ang sapatos ng Don sa mukha ng jardinero, narinig ng lahat ang isang malakas na CRACK.

Yumanig ang lupa.

Ang mga ibon sa paligid ay sabay-sabay na lumipad. Tumigil ang musika.

Sa isang iglap, ang lupang kinatatayuan ng Gazebo—kung saan naglalaro ang mga bata kanina bago sila tinakot ni Tasyo—ay biglang bumuka.

ROOOOAAAAR!

Parang nilunok ng lupa ang buong istraktura. Ang marmol na sahig, ang dambuhalang cake, ang mga regalo, at ang buong Gazebo ay nahulog sa isang napakalalim at madilim na butas.

Isang malaking sinkhole ang lumitaw.

Kasabay ng pagbagsak ng Gazebo ay ang pagbulwak ng maruming tubig mula sa ilalim.

SPLASH!

Nanigas si Don Ricardo. Nakatayo siya sa gilid ng sinkhole, ilang pulgada lang ang layo sa bangin. Kung hindi dahil sa gulo na ginawa ni Mang Tasyo, kung hindi nagsitakbuhan ang mga bata, at kung nandoon sila sa gitna para sa cake blowing…

Lahat sila ay patay na sana ngayon. Nadaganan ng marmol at nalunod sa putik.

Niyakap ni Mrs. Montecillo si Sofia, umiiyak sa takot. “Anak ko… ang anak ko…”

Dahan-dahang lumingon si Don Ricardo kay Mang Tasyo.

Ang matanda ay nakahiga pa rin sa damuhan, hawak ng mga guard na ngayon ay nanginginig na rin sa nakita. Duguan si Tasyo, pero nakatingin siya sa sinkhole, humihinga nang malalim, parang nabunutan ng tinik dahil walang nahulog na bata.

“Bitawan niyo siya!” sigaw ni Don Ricardo.

Tumakbo ang Don palapit sa jardinero. Sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ng mga camera at media na nagco-cover ng party, lumuhod ang bilyonaryo sa putikan at niyakap ang madungis at duguang empleyado.

“Tasyo… patawarin mo ako,” humahagulgol na sabi ni Don Ricardo. “Patawarin mo ako sa ginawa ko sa’yo. Binugbog ka namin… pero iniligtas mo ang buhay ng anak ko.”

“Trabaho ko lang po, Sir… naalagaan ang hacienda… at ang pamilya niyo…” mahinang sagot ni Tasyo, nakangiti kahit bungi na ang ngipin dahil sa suntok. “Naramdaman ko po kasing lumulubog ang lupa. Alam kong hindi kayo maniniwala kung sasabihin ko lang… kailangan ko kayong takutin para umalis kayo agad.”

Dumating ang ambulansya, hindi para sa mga biktima ng sinkhole, kundi para gamutin ang bayaning jardinero.

Kinabukasan, naging headline sa balita ang “Hero Gardener” ng Hacienda Montecillo. Ipinagawa ni Don Ricardo ang bahay ni Mang Tasyo at binigyan siya ng lifetime pension. Higit sa lahat, itinuring siyang pamilya. Tuwing may okasyon sa mansyon, hindi na sa labas kumakain si Tasyo; nasa presidential table na siya, katabi ni Don Ricardo at ng batang si Sofia na buhay na buhay at masayang naglalaro dahil sa sakripisyo ng isang tapat na matanda.

Napatunayan ng lahat na hindi sa yaman o sa posisyon nasusukat ang halaga ng tao. Minsan, ang taong may hawak na maso at nagmumukhang kontrabida ay siya palang instrumento ng langit para ilayo tayo sa tiyak na kapahamakan.