DALAWANG TAONG MINAHAL NG ISANG DALAGA ANG MISTERYOSONG WRONG NUMBER, PERO NANG BIGLANG MAGLAHO ANG MAHIYAIN NILANG IT STAFF, ISANG NAIWANG TELEPONO ANG NAGBUNYAG NG LAHAT
Sa loob ng dalawang taon, isang estrangherong hindi pa niya nakikita ang unang bumabati kay Mara tuwing umaga at ang huling nagpapatulog sa kanya gabi-gabi.
Hindi nito ipinakita ang mukha, hindi pumayag makipag-video call, at palaging umiiwas kapag napag-uusapan ang pagkikita.
Gayunman, minahal niya ito.
Ngunit isang Lunes ng umaga, matutuklasan ni Mara na ang lalaking hinihintay niya sa telepono ay matagal na palang ilang hakbang lamang ang layo sa kanyang mesa.
Dalawampu’t pitong taong gulang si Mara Villanueva, isang senior copywriter sa isang malaking digital marketing company sa Bonifacio Global City.
Sanay siya sa mahahabang meeting, biglaang revision ng mga kliyente, at mga gabing nauuwi sa opisina dahil sa deadline. Ngunit gaano man kagulo ang araw niya, may isang bagay na hindi kailanman pumapalya.
Eksaktong alas-sais y medya ng umaga, magvi-vibrate ang kanyang cellphone.
“Gising na, Ms. Laging Late. Kumain ka muna bago magkape. Hindi breakfast ang tatlong lagok ng espresso.”
Napapangiti si Mara habang binabasa iyon.
Ang nagpadala ay naka-save sa kanyang telepono bilang Eli—Wrong Send.
Nagsimula ang lahat dalawang taon na ang nakararaan.
Isang madaling-araw, nakatanggap si Mara ng mensaheng hindi naman para sa kanya.
“Ma, nakauwi na ako. Huwag kang mag-alala. Nasa bag ko ang gamot mo at babalik ako bukas bago ang checkup.”
Sumagot si Mara upang sabihing maling numero ang na-text nito.
Agad namang humingi ng paumanhin ang lalaki.
Ngunit kinabukasan, nagpadala itong muli.
“Salamat pala kagabi. Kung iba siguro ang nakatanggap, baka pinagmura na ako. Sana maganda ang araw mo.”
Doon nagsimula ang kanilang palitan ng mensahe.
Mula sa simpleng “kumain ka na ba?” ay nauwi iyon sa mahahabang usapan tungkol sa pamilya, mga pangarap, pagkabigo, at takot.
Alam ni Eli na ayaw ni Mara ng pasas sa tinapay.
Alam nitong takot siyang makalimutan ng mga taong mahal niya dahil iniwan sila ng kanyang ama noong bata pa siya.
Alam din nitong pangarap niyang makapagsulat ng librong mababasa ng libo-libong tao, kahit palagi niyang sinasabing hindi sapat ang kanyang talento.
Sa tuwing pinanghihinaan siya ng loob, iisa ang sagot ni Eli.
“Hindi mo kailangang maging pinakamaingay para mapansin. Minsan, ang pinakamagandang kuwento ay nanggagaling sa taong matagal na natutong manahimik.”
Hindi man sila nagkikita, naging tahanan ni Mara ang mga salita nito.
Sa opisina naman, may isa pang lalaking palaging tahimik sa kanyang paligid.
Si Lucas Ramos, ang network administrator ng kumpanya.
Payat, mahaba ang manggas ng polo, at halos laging nakayuko sa likod ng makapal na salamin. Bihira siyang magsalita maliban kung tungkol sa sirang computer, nawawalang file, o internet connection.
Kapag nasa harap ni Mara, lalo itong natataranta.
“M-Ma’am Mara, na-reset ko na po ang password ninyo.”
“Lucas, ilang beses ko bang sasabihin na Mara lang?”
Ngumingiti lamang ang binata bago nagmamadaling umalis.
Gayunman, palagi nitong napapansin ang maliliit na bagay.
Kapag malamig ang air-conditioning, may biglang kumot na nakapatong sa likod ng upuan ni Mara.
Kapag overtime siya, may mainit na chicken sandwich at bottled water sa gilid ng kanyang mesa.
Kapag nagloko ang laptop niya bago ang malaking presentation, nakahanda na si Lucas kahit hindi pa siya tumatawag sa IT department.
Minsang tinanong ni Mara kung bakit kabisado nito ang paborito niyang pagkain.
Namula ang binata.
“Napapansin ko lang po.”
Ngunit kahit mabait si Lucas, kay Eli pa rin nakatuon ang puso ni Mara.
Hanggang sa dumating ang araw na hindi na niya kayang manatili sa isang relasyong puro mensahe lamang.
Tatlong beses na niyang niyayang magkita si Eli.
Tatlong beses din itong tumanggi.
Ayon dito, nagtatrabaho siya bilang communications technician sa isang barkong naglalayag sa iba’t ibang bansa. Mahina raw ang signal, mahigpit ang seguridad, at hindi pinapayagan ang personal video calls habang naka-duty.
Noong una, naniwala si Mara.
Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, unti-unting sumisikip ang dibdib niya sa pagdududa.
Paano niya mamahalin nang lubusan ang isang taong hindi niya man lamang mahawakan?
Isang gabi ng Sabado, habang bumubuhos ang ulan sa labas ng kanyang condominium unit sa Mandaluyong, isinulat ni Mara ang pinakamabigat na mensahe sa buhay niya.
“Eli, hindi ko na kayang maghintay sa isang taong ayaw magpakita sa akin. Mahal kita, pero kailangan ko ng totoong presensya, hindi lamang mga salitang lumilitaw sa screen. Huwag mo na akong kontakin. Paalam.”
Matagal niyang tinitigan ang send button.
Pagkatapos ay pinindot niya iyon.
Hindi sumagot si Eli.
Walang paliwanag.
Walang pakiusap.
Walang mensahe kinabukasan.
Pagsapit ng Lunes, pumasok si Mara sa opisina na namamaga ang mga mata at mabigat ang dibdib.
Ngunit hindi pa man siya nakakaupo, sinalubong siya ng kaibigang si Trisha.
“Nabalitaan mo na ba? Nag-resign si Lucas.”
“Ano?”
“Immediate resignation. Huling araw niya ngayon, pero maaga raw siyang aalis. May emergency yata sa pamilya.”
Hindi maipaliwanag ni Mara kung bakit lalo siyang nasaktan.
Sa loob ng dalawang taon, naroon si Lucas sa bawat sirang laptop, bawat overtime, at bawat araw na walang ibang nakakapansin kung pagod na siya.
Hindi man sila naging malapit, pakiramdam niya ay may isang tahimik na bahagi ng kanyang araw na biglang mawawala.
Mabilis siyang nagtungo sa maliit na IT room.
Wala roon si Lucas.
Malinis na ang mesa nito. Nakatupi na ang jacket sa ibabaw ng isang karton, katabi ng lumang keyboard, dalawang libro, at isang framed photograph ng matandang babae.
Sa gilid ng mesa ay naroon ang company-issued phone na kailangan nitong isauli sa HR.
Lumapit si Mara.
Biglang nag-vibrate ang telepono.
Umilaw ang screen.
May bagong mensahe mula sa HR tungkol sa clearance ni Lucas.
Ngunit hindi iyon ang nagpahinto sa paghinga ni Mara.
Sa ilalim ng notification ay nakabukas ang huling conversation sa telepono.
Ang pangalan ng sender ay Mara.
At ang nakasulat sa preview ay ang eksaktong mensaheng ipinadala niya kay Eli noong Sabado ng gabi.
“Mahal kita, pero kailangan ko ng totoong presensya, hindi lamang mga salitang lumilitaw sa screen…”
Nanlamig ang mga kamay ni Mara.
Dahan-dahan niyang pinindot ang screen.
At nang bumukas ang conversation thread, tumambad sa kanya ang dalawang taong mensahe nila ng lalaking kilala niya bilang Eli.
PARTE2
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ni Mara.
Hindi niya marinig ang ugong ng air conditioner, ang pagtipa ng keyboard mula sa kabilang cubicle, o ang mahinang usapan ng mga empleyadong nagdaraan sa hallway.
Ang nakikita lamang niya ay ang sunod-sunod na mensaheng kabisadong-kabisado niya.
“Good morning, Ms. Laging Late.”
“Dalhin mo ang payong mo. Uulan mamaya.”
“Huminga ka muna. Hindi ka nabigo dahil lang hindi nagustuhan ng kliyente ang unang draft.”
Naroon din ang mga litrato ng pagkaing ipinadala niya, ang mahahabang reklamo tungkol sa trabaho, at ang mga gabing nagkuwento siya tungkol sa pag-alis ng kanyang ama.
Lahat ng iyon ay nasa telepono ni Lucas.
Si Lucas ang kausap niya.
Si Lucas ang lalaking minahal niya bilang Eli.
Napaupo si Mara sa bakanteng silya.
Hindi niya alam kung iiyak, magagalit, o tatawa sa sobrang pagkagulat.
May bahagi sa kanyang gustong maantig.
Ang lalaking palaging nagdadala ng pagkain kapag overtime siya, ang taong nakakapansin kapag nilalamig siya, at ang tahimik na empleyadong hindi kailanman nakalimot sa kanyang mga presentation—siya rin ang taong nagpapatatag sa kanya gabi-gabi.
Ngunit mas malakas ang kirot ng panlilinlang.
Dalawang taon.
Dalawang taon siyang naniwalang nasa ibang bansa si Eli.
Dalawang taon siyang nagmakaawang makipagkita ito.
Samantalang araw-araw silang nagkakasalubong sa elevator, pantry, at hallway.
“Hindi tama ang ginawa niya.”
Napalingon si Mara.
Nakatayo sa pintuan si Trisha, nakatingin sa teleponong hawak niya.
“Alam mo?” tanong ni Mara.
Umiling si Trisha. “Hindi. Pero mukhang alam ko na ngayon.”
Ipinakita ni Mara ang conversation thread.
Napahawak sa bibig ang kaibigan.
“Si Lucas si Eli?”
“Hinanap niya ang kahinaan ko. Pinaniwala niya akong ibang tao siya.”
“Mara, habulin mo muna. Magalit ka pagkatapos. Baka umalis na siya.”
Hindi na nag-isip si Mara.
Ibinalik niya ang telepono sa mesa at tumakbo palabas ng IT room.
Nakasalubong niya ang isang security guard sa hallway.
“Kuya, nakita n’yo po ba si Lucas Ramos?”
“Bumaba na po. May dalang kahon. Papunta yata sa basement parking.”
Mabilis na pinindot ni Mara ang elevator button, ngunit nasa ground floor pa ang elevator.
Hindi siya naghintay.
Binuksan niya ang pinto patungo sa fire exit at tumakbo pababa ng hagdan.
Labintatlong palapag.
Pagsapit niya sa ika-walong palapag, hinihingal na siya.
Sa ikaapat, nanginginig na ang kanyang mga tuhod.
Ngunit hindi siya tumigil.
Pagdating niya sa basement, nakita niya si Lucas sa tapat ng employee shuttle bay.
May yakap itong maliit na karton. Nasa ibabaw niyon ang lumang framed photograph ng matandang babaeng nakita ni Mara sa mesa.
Isasakay na sana nito ang kahon sa isang taxi nang sumigaw siya.
“Lucas!”
Napatigil ang binata.
Dahan-dahan itong humarap.
Nang makita si Mara, agad na nawala ang kulay sa mukha nito.
“B-Bakit ka nandito?”
Lumapit si Mara, hinihingal at nanginginig sa galit.
“O baka dapat Eli ang itawag ko sa iyo?”
Napapikit si Lucas.
Bumagsak nang bahagya ang kanyang mga balikat na para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling iyon ngunit umaasang hindi ito darating.
“Nakita mo ang telepono.”
“Bakit?” tanong ni Mara. “Bakit mo ginawa iyon?”
“Hindi ko planong lokohin ka.”
“Dalawang taon, Lucas! Araw-araw mo akong kausap bilang ibang tao. Pinaniwala mo akong nasa barko ka. Pinagmukha mo akong tanga habang nasa iisang opisina lang tayo!”
Napalapit ang ilang empleyado at security guard, ngunit sinenyasan sila ni Mara na huwag makialam.
Ibinaba ni Lucas ang kahon sa sahig.
“Nagsimula talaga iyon sa maling numero,” mahina niyang sabi. “Para sa nanay ko ang unang text. Bago pa ako magsimulang magtrabaho rito.”
“Pero bakit hindi mo sinabi ang pangalan mo?”
“Eli ang pangalawang pangalan ko. Lucas Elian Ramos.”
Napatawa si Mara nang mapait.
“Napakagandang palusot.”
“Hindi palusot. Noong una, hindi pa kita kilala. Makalipas ang ilang linggo, natanggap ako sa kumpanya. Sa unang araw ko, nakita kitang nakikipagtalo sa printer.”
Naalala ni Mara ang araw na iyon. Halos maiyak siya dahil mabubura ang presentation na kailangan niyang ipasa.
“Ikaw pala iyon,” bulong niya.
Tumango si Lucas.
“Noong malaman kong ikaw si Mara, gusto kong umamin. Pero masaya kang kausap ako. Sa text, nakakapagsalita ako nang hindi nauutal. Hindi mo ako tinitingnan na parang kakaiba. Hindi mo ako kinukutya dahil tahimik ako.”
“Hindi kita kukutyain.”
“Hindi ko alam iyon.”
May sakit sa boses ni Lucas na nagpahina sa galit ni Mara, ngunit hindi nito binura ang panlilinlang.
“Bakit mo sinabing nasa barko ka?”
Matagal bago sumagot ang binata.
“Dahil kapag sinabi kong malapit lang ako, hihilingin mong magkita tayo. At natakot ako.”
“Sa ano?”
Tumingin si Lucas sa framed photograph sa ibabaw ng kahon.
“Sa pagtanggi. Sa pagkawala mo. Sa pagiging katulad ng tatay ko.”
Napakunot ang noo ni Mara.
Ikinuwento ni Lucas na lumaki siyang may matinding pagkautal. Noong high school, madalas siyang pagtawanan tuwing nagre-report sa harap ng klase. Ang kanyang ama mismo ang palaging nagsasabing wala siyang mararating kung hindi siya matututong “maging tunay na lalaki.”
Nang magkasakit ang kanyang ina sa puso, si Lucas lamang ang nag-alaga rito. Siya ang nagtrabaho sa umaga at nag-aral sa gabi. Hindi siya sanay humingi ng tulong at mas lalong hindi sanay magsabi ng nararamdaman.
“Sa mga mensahe, hindi ako iyong lalaking nauutal,” sabi niya. “Hindi ako iyong IT guy na halos hindi mo mapansin. Ako lang iyong taong nakikinig sa iyo.”
“Totoo ba ang lahat ng sinabi mo?”
“Maliban sa trabaho sa barko, oo.”
“Pati ang nararamdaman mo?”
Tumango si Lucas. “Mas totoo pa sa anumang nasabi ko nang harapan.”
Nangilid ang luha sa mga mata ni Mara.
“Kung totoong mahal mo ako, bakit ka nag-resign?”
“Kailangan ng operasyon ng nanay ko sa Cebu. Matagal ko nang inaasikaso ang paglipat. Pero noong sinabi mong ayaw mo na, naisip kong wala na akong karapatang manatili sa paligid mo na parang walang nangyari.”
“Bakit hindi ka man lang humingi ng tawad?”
“Dahil sa bawat paghingi ko ng tawad, kailangan kong umamin. At alam kong kapag umamin ako, makikita ko mismo sa mukha mo ang pagkadismaya.”
Napailing si Mara.
“Hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong magdesisyon.”
“Alam ko.”
“Pinili mong magsinungaling para hindi ka masaktan. Pero ako ang sinaktan mo.”
Walang naisagot si Lucas.
Tahimik lamang siyang nakatayo habang dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi.
“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako,” sabi niya. “Mali ang ginawa ko. Hindi dahilan ang takot para kontrolin kung ano ang dapat mong malaman. Gusto ko lang malaman mong hindi laro ang dalawang taon na iyon. Hindi ko ginamit ang mga sikreto mo laban sa iyo. At hindi kita kinausap dahil naaawa ako. Kinausap kita dahil ikaw ang unang taong nagparamdam sa akin na baka may halaga rin ang mga salitang hindi ko kayang sabihin nang malakas.”
Tumunog ang telepono ni Lucas mula sa bulsa nito.
Sinagot niya iyon.
“Hello, Tita?”
Nabago ang kanyang mukha.
“Ano pong nangyari?”
Humigpit ang hawak niya sa telepono.
“Opo. Papunta na ako.”
Pagkababa niya, mabilis niyang kinuha ang kahon.
“Lucas?”
“Dinala sa emergency room ang nanay ko. Bumaba ang blood pressure niya. Kailangan kong makarating sa airport.”
Napansin ni Mara na nanginginig ang mga kamay nito.
“May ticket ka na?”
“Oo. Pero—”
“Samahan kita.”
Nagulat si Lucas. “Hindi mo kailangang gawin iyon.”
“Hindi ito nangangahulugang pinatawad na kita. Pero hindi kita hahayaang bumiyahe nang mag-isa habang ganyan ka.”
Sa taxi patungong airport, kapwa sila tahimik.
Ilang beses sinubukang magsalita ni Lucas, ngunit pinigilan siya ni Mara.
“Hindi ngayon. Unahin natin ang nanay mo.”
Sa Ninoy Aquino International Airport, nalaman nilang naantala ang flight dahil sa masamang panahon.
Lalong namutla si Lucas.
Paulit-ulit nitong tinitingnan ang oras at mga mensahe mula sa ospital.
“Kasalanan ko ito,” bulong niya. “Dapat noong nakaraang linggo pa ako umalis.”
“Hindi mo kontrolado ang kondisyon niya.”
“Pero ako lang ang meron siya.”
Doon nakita ni Mara ang Lucas na matagal nang nakatago sa likod ng mga mensahe.
Hindi isang mapanlinlang na lalaki na planong paglaruan siya.
Kundi isang takot na anak na halos maubos sa pagsisikap na huwag iwan ang kanyang ina, at isang lalaking naniwalang kailangan niyang magkunwari upang mahalin.
Hindi nito binura ang kasalanan niya.
Ngunit binigyan nito ng mukha ang dahilan.
Makalipas ang dalawang oras, nakasakay sila sa flight patungong Cebu.
Pagdating sa ospital, sinalubong sila ng kapatid ng ina ni Lucas.
“Lucas, hinihintay ka niya.”
Nasa intensive care unit si Aling Teresa, mahina ngunit gising.
Nang makita ang anak, ngumiti ito.
“Dumating ka rin.”
Lumapit si Lucas at hinawakan ang kamay ng ina.
“Ma, pasensya na.”
“Bakit ka humihingi ng tawad? Wala ka namang kasalanan.”
Napansin ni Aling Teresa si Mara sa likuran.
“Siya ba iyon?”
Napatigil si Mara.
“Ma,” nahihiyang sabi ni Lucas.
Mahinang natawa ang matanda.
“Hindi mo kailangang magsalita. Iyong babaeng lagi mong ipinagdarasal na maging masaya.”
Lumapit si Mara.
“Magandang gabi po.”
Hinawakan ni Aling Teresa ang kanyang kamay.
“Pasensya ka na sa anak ko. Mabuti ang puso niyan, pero kapag natatakot, nagtatago.”
Napatingin si Mara kay Lucas.
“Alam n’yo po ang tungkol sa mga mensahe?”
“Hindi lahat. Pero alam kong may babaeng mahal niya at hindi niya kayang harapin.”
Kinagabihan, matagumpay na na-stabilize si Aling Teresa. Itinakda ang operasyon kinabukasan.
Sa waiting area, magkatabing nakaupo sina Mara at Lucas.
“Bumalik ka na sa Manila,” sabi ni Lucas. “Hindi mo kailangang manatili.”
“Bukas pa ang flight na na-book ko.”
“Salamat.”
“Huwag mong isipin na sapat na ang salamat.”
Tumango siya. “Hindi ko iisipin.”
Pagkatapos ng ilang sandali, iniabot ni Lucas ang kanyang personal na telepono kay Mara.
“Buksan mo.”
“Ano ito?”
“Naroon ang lahat. Totoong pangalan ko, mga litrato ko, records ng trabaho, pati mga mensahe ko sa nanay ko noong gabing nagkamali ako ng send. Ayaw kong may itago pa.”
Hindi kinuha ni Mara ang telepono.
“Hindi ko kailangan ng ebidensya ngayon. Kailangan kong malaman kung kaya mong magsabi ng totoo kahit natatakot ka.”
Tumingin sa kanya si Lucas.
“Nagsinungaling ako dahil gusto kitang manatili. Pero ngayong alam ko kung gaano kita nasaktan, mas pipiliin kong mawala ka kaysa magsinungaling ulit.”
Iyon ang unang sagot na hindi itinago ni Lucas sa likod ng screen.
Kinabukasan, naging matagumpay ang operasyon ni Aling Teresa.
Nanatili si Mara sa Cebu nang tatlong araw. Tumulong siya sa mga papeles, bumili ng pagkain, at kinausap ang mga doktor kapag hindi makapag-isip nang maayos si Lucas.
Ngunit hindi niya hinayaang isipin nitong bumalik na agad ang lahat sa dati.
Pagbalik niya sa Manila, pinutol muna niya ang kanilang araw-araw na komunikasyon.
Sinabi niyang kailangan niya ng oras.
Tinanggap iyon ni Lucas.
Walang sweet messages.
Walang pagpipilit.
Isang beses lamang siya nitong kinontak bawat Linggo upang magbigay ng update tungkol sa kondisyon ng ina at upang itanong kung maayos siya.
Hindi nito ginamit ang nakaraan upang kunsensiyahin siya.
Hindi rin nito sinabing utang ni Mara ang pagpapatawad.
Makalipas ang tatlong buwan, nakatanggap si Mara ng sobre sa opisina.
Walang mamahaling regalo sa loob.
Isang simpleng papel lamang.
Nakasulat doon:
“Hindi ko hinihinging bumalik ka sa lalaking tinawag mong Eli. Ang hinihiling ko ay isang pagkakataong makilala mo si Lucas—walang pekeng trabaho, walang tagong pangalan, at walang screen sa pagitan natin. Sabado, alas-kuwatro, sa café sa tapat ng dati nating opisina. Kapag hindi ka dumating, mauunawaan ko.”
Sabado ng hapon, maagang dumating si Lucas sa café.
Halos isang oras siyang nakaupo roon, nakatingin sa pintuan.
Pagsapit ng alas-singko, inakala niyang hindi darating si Mara.
Tumayo siya at kinuha ang kanyang bag.
Ngunit bago siya makalabas, may boses na nagsalita mula sa likuran.
“Late ka na naman sa pag-alis.”
Mabilis siyang lumingon.
Nakatayo si Mara sa may pintuan, may hawak na dalawang tasa ng kape.
Isa para sa kanya.
At isang matcha latte para sa sarili nito.
“Akala ko hindi ka darating,” sabi ni Lucas.
“Akala ko rin.”
Umupo sila sa mesa.
Sa unang pagkakataon, nag-usap sila nang walang telepono sa pagitan nila.
Nauutal pa rin si Lucas.
Minsan ay natitigil siya sa kalagitnaan ng pangungusap.
Ngunit hindi siya minadali ni Mara.
Hindi rin nito tinapos ang mga salita para sa kanya.
Hinintay niyang sabihin ni Lucas ang bawat katotohanan sa sarili nitong paraan.
Hindi sila agad naging magkasintahan.
Nagsimula silang muli bilang dalawang taong tunay na nagpapakilala sa isa’t isa.
Nagkita sila sa mga café, naglakad sa Bonifacio High Street, at magkasamang bumisita kay Aling Teresa sa Cebu.
Unti-unting napagtanto ni Mara na ang lalaking minahal niya sa mga mensahe ay hindi kathang-isip.
Bahagi iyon ni Lucas—ang bahagi nitong matapang magsalita kapag hindi siya tinitingnan ng mundo.
Ngunit natutunan din ni Lucas na ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang tungkol sa magagandang salita.
Kailangan din nito ng katapatan, pananagutan, at lakas ng loob na magpakita kahit may posibilidad na tanggihan.
Makalipas ang isang taon, muling nag-vibrate ang cellphone ni Mara nang eksaktong alas-sais y medya ng umaga.
“Good morning, Ms. Laging Late. Nasa baba na ako. At oo, may breakfast ako.”
Ngumiti si Mara at sumilip sa bintana.
Nasa tapat ng condominium ang isang lalaking naka-asul na polo at may hawak na paper bag.
Hindi na ito nagtatago sa ibang pangalan.
Hindi na rin nito kailangang magmahal mula sa malayo.
Pagbaba ni Mara, sinalubong siya ni Lucas ng kinakabahang ngiti.
“May gusto akong sabihin,” nauutal nitong panimula.
“Sabihin mo lang. Hindi tayo nagmamadali.”
Huminga nang malalim si Lucas.
“Mahal kita, Mara. Hindi bilang Eli. Hindi sa text. Ako—si Lucas—mahal kita.”
Hinawakan ni Mara ang kamay niya.
“Mas gusto ko ang bersyong iyan.”
At sa pagkakataong iyon, ang kanilang kuwento ay hindi nagsimula sa isang maling numero.
Nagsimula ito sa dalawang taong natutong itama ang isang maling paraan ng pagmamahal.
Mensahe: Minsan, ang taong para sa atin ay hindi dumarating sa anyong inaasahan natin. Ngunit ang tunay na pag-ibig ay hindi dapat manatili sa pagtatago at magagandang salita lamang. Nagiging totoo ito kapag may lakas tayong umamin, humingi ng tawad, magbago, at harapin nang buong tapang ang pusong nais nating mahalin.
