Dalawang Buwan Matapos Namin Magdiborsiyo, Nagsuka Ako sa Harap ng Ex-Husband Kong Kliyente—Pero Bigla Siyang Nagdagdag ng ₱100 Milyon sa Proyekto at Masayang Sinabing, “Naglilihi ang Asawa Ko. Magiging Tatay Na Ako”
Dalawang buwan matapos akong makipaghiwalay sa asawa ko, nagsuka ako sa harap niya.
Hindi siya nagulat.
Hindi rin siya nag-alala agad.
Ang unang ginawa ng walanghiyang lalaki?
Ngumiti.
At kinabukasan, dinagdagan niya ng ₱100 milyon ang kontrata ng kompanya namin.
Ako si Andrea Reyes, trenta anyos, senior project manager sa isang advertising at technology firm sa Makati.
At ang lalaking gusto kong sakalin gamit ang necktie niya ay si Adrian Villareal—CEO ng Villareal Capital Group, bagong pinakamalaking kliyente ng kompanya namin…
at ang ex-husband kong wala pang dalawang buwan mula nang maghiwalay kami.
“Mr. Villareal.”
Pinilit kong ngumiti habang nakatayo sa harap ng conference room.
“Revision number twelve na po ito. Ano pa po ang hindi ninyo nagustuhan?”
Nakaupo si Adrian sa dulo ng mesa, naka-black suit, relaxed na relaxed, para bang hindi niya sinira ang buong linggo ko sa pagpapabalik-balik ng presentation.
Tiningnan niya ang screen.
Tiningnan niya ako.
Bumalik ulit sa screen.
“Hmm.”
Napahawak ako sa presentation remote.
Kapag sinabi niyang pangit ulit ito, ihahagis ko talaga.
“Hindi pa rin.”
Napapikit ako.
Alam ko na.
Agad sumingit ang boss kong si Sir Dennis.
“Walang problema, Mr. Villareal! Ire-revise namin!”
Napatingin ako sa kanya.
“Namin”?
Ako lang naman ang hindi natutulog nang tatlong gabi.
Sumandal si Adrian.
“Baka kasalanan ko rin.”
Biglang naging malungkot ang mukha niya.
“Kakahiwalay ko lang kasi.”
Muntik akong matawa sa galit.
Para siyang biyudong iniwan sa altar.
Siya nga iyong ayaw pumirma noong una.
“Naku, sir,” sabi ni Sir Dennis. “Sa edad at estado ninyo, hindi kayo mahihirapang humanap ng mas maganda.”
Dahan-dahang tumingin sa akin si Adrian.
“Thirty na ako.”
Tumigil ako sa pagsusulat.
“Matanda na raw ako.”
Napakuyom ang kamay ko.
Talagang hindi niya nakalimutan.
Noong huling malaking away namin, tinanong niya kung bakit gusto ko siyang iwan.
Sa sobrang inis ko, sinabi ko:
“Thirty ka na, Adrian. Hindi ka na kasing energetic noong twenty-five.”
Tatlong segundo niya akong tinitigan noon.
Pagkatapos ay napisil niya nang sobrang lakas ang basong hawak niya.
Simula noon, ginawa na niyang personal na insulto sa buong pagkatao niya ang edad na trenta.
“Thirty?” mabilis na sabi ni Sir Dennis. “Sir, prime age ‘yan!”
Tumango si Adrian.
“Sabihin mo sa kanya.”
Itinuro niya ako gamit ang baba.
Napapikit ako.
“Sir Dennis, pwede po bang bumalik tayo sa project?”
“Correct,” sabi ni Adrian. “Professional tayo.”
Gusto kong ibato sa kanya ang remote.
Makalipas ang ilang minuto, ngumiti siya sa boss ko.
“Mas madali sigurong kami na lang ni Ms. Reyes ang mag-usap tungkol sa revisions.”
Syempre pumayag agad si Sir Dennis.
Ang kontrata ni Adrian ay mas mahalaga pa yata sa dangal naming lahat.
Pagkasara ng pinto, ibinaba ko ang notebook.
“Sige. Ano na naman?”
Biglang nawala ang corporate expression niya.
Lumabas ang totoong Adrian.
“Una, ayoko ng cover.”
“Bakit?”
“Masyadong colorful.”
“Sabi mo kahapon gusto mong colorful.”
“Nagbago isip ko.”
“Fine. White.”
“Pero ayoko rin ng boring.”
Napapikit ako.
“Adrian.”
“White na exciting.”
“Ano?”
“Simple pero dramatic.”
“…”
“Minimalist pero maraming elements.”
Dahan-dahan kong ibinaba ang ballpen.
“Kailangan mo ba ng project proposal o psychiatric evaluation?”
Napangiti siya.
“Ayan. Mas buhay ka na ngayon.”
“Nilalaro mo ba ako?”
“Client ako.”
“Ex-husband din kita.”
“Mas mataas ba ang rank no’n?”
“Sa listahan ng mga gusto kong sapakin? Oo.”
Napatawa siya.
Lalo akong nainis.
“Nagsayang ka ng oras ng buong team para lang bwisitin ako?”
“Hindi.”
Tumigil siya.
“May maliit din akong desire na pahirapan ka.”
“Small?”
“Moderate.”
Lumapit siya nang bahagya.
“Anyway, sabihin mo muna.”
“Ano?”
“Please.”
Tinitigan ko siya.
Naalala ko agad ang araw na gusto kong maghiwalay.
Ayaw niyang pumirma.
“Gusto mo akong iwan?” sabi niya noon. “Lumuhod ka muna.”
Binato ko siya ng throw pillow.
“Sa panaginip mo!”
Ngayon, siya naman ang nakangiting parang naniningil ng utang.
“Adrian…”
“Hindi ko marinig.”
“Please.”
“Ano?”
Huminga ako nang malalim.
“Please, Adrian Villareal, maaari ka bang magsalita na parang normal na tao kahit limang minuto lang sa buong buhay mo?”
Inilapit niya ang tainga niya.
“Mas sincere pa.”
“Gusto mo bang mabuhay hanggang thirty-one?”
Napangiti siya.
Pero bago pa siya makasagot, biglang umikot ang sikmura ko.
Napahawak ako sa bibig.
“Andrea?”
Tumakbo ako palabas.
Diretso sa restroom.
Nagsuka ako nang halos manghina ang tuhod ko.
Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang boses niya sa labas.
“Andrea?”
Tahimik ako.
“Kung namamatay ka dahil sa presentation ko, babawasan ko ang revisions.”
“UMALIS KA.”
“Good. Buhay ka pa.”
Gusto kong patayin siya.
Kinabukasan, bumalik na naman siya sa office.
At dahil sobrang sipsip ni Sir Dennis, may fresh fruits, imported coffee, at vanilla diffuser pa sa conference room.
Pagpasok ko pa lang, naamoy ko ang diffuser.
Tumakbo na naman ako sa restroom.
Paglabas ko, maputla na ako.
Narinig ko ang dalawang junior staff sa hallway.
“Dalawang araw na siyang nagsusuka.”
“Wala naman siyang kinakain.”
Humina ang boses ng isa.
“Baka… buntis?”
Nanigas ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nasa likod nila si Adrian.
Nagtagpo ang mga mata namin.
At biglang bumalik sa isip ko ang huling gabi bago kami tuluyang maghiwalay.
Nasa pintuan siya ng guest room.
“Last night mo bilang Mrs. Villareal,” sabi niya noon. “Sayang naman kung matutulog lang tayo.”
Hindi ko siya pinaalis.
At sa sobrang gulo ng gabing iyon…
hindi ko na maalala kung gumamit kami ng proteksiyon.
Napatingin si Adrian sa tiyan ko.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
At dahan-dahan…
ngumiti.
Hindi iyong maliit na ngiti.
Ngiting panalo sa lotto.
“Bakit ka nakangiti?” singhal ko.
Agad niyang tinakpan ang bibig niya.
“Hindi ako nakangiti.”
“Kitang-kita ng buong Makati ang ngipin mo.”
“Concerned lang ako.”
“Masaya ka.”
“Hindi.”
“Adrian.”
“Fine.”
Lumapit siya at bumulong:
“Kung buntis ka, technically, hindi pala totally successful ang pag-alis mo sa buhay ko.”
Gusto ko siyang sipain.
Kinagabihan, bumili ako ng tatlong pregnancy test sa Watsons.
Wala akong sinabihan.
Alas-singko ng umaga, mag-isa akong nakaupo sa bathroom floor.
Unang test.
Dalawang linya.
Pangalawa.
Dalawang linya.
Pangatlo.
Dalawang linya.
Nanginginig ang mga kamay ko nang tumunog ang cellphone ko.
Adrian Villareal.
May isang message.
Binuksan ko.
“Congratulations, Mrs. Villareal.”
PART2
Napatayo ako.
Binasa ko ulit ang mensahe.
Dalhin mo ang pregnancy test mo.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Tinawagan ko siya.
Sinagot niya agad.
“Good morning.”
“Paano mo nalaman?”
“Malakas intuition ko.”
“Adrian.”
Tumawa siya nang mahina.
“Fine. Sinabihan ako ni Mia kahapon na magpatingin ka dahil dalawang araw ka nang nagsusuka.”
“Bakit ka naman kinakausap ng assistant ko?”
“Concerned siya.”
“Sinungaling.”
“Okay. Tinanong ko.”
Napapikit ako.
“Bakit ka nasa lobby?”
“Dadalhin kita sa ospital.”
“Hindi kita kailangan.”
“Possible na buntis ka sa anak ko.”
“Possible?”
Sandaling tumahimik siya.
Pagkatapos ay seryosong-seryoso niyang sinabi:
“Andrea, alam nating dalawa na hindi ‘possible’ ang tamang salita.”
Namula ang mukha ko kahit mag-isa ako.
“Umuwi ka.”
“Hindi.”
“Ex-husband kita.”
“Exactly. Kaya kailangan nating malaman kung gaano kalaking problema ang ginawa natin bago tayo tuluyang naging ex.”
Pagbaba ko sa lobby makalipas ang dalawampung minuto, naroon siya sa itim niyang SUV.
Naka-white shirt lang at dark trousers.
Walang driver.
Walang assistant.
Ako mismo ang pinagbuksan niya ng pinto.
“Hindi ako baldado.”
“Hindi rin kita sinabing baldado.”
“Then stop treating me like one.”
“Pregnant women should avoid unnecessary stress.”
Napalingon ako.
“Huwag kang masyadong excited. Tatlong home test pa lang iyon.”
Ngumiti siya.
“Three-zero ang score.”
Gusto ko siyang sipain.
Sa private hospital sa BGC, pinakuha ako ng dugo.
Habang naghihintay kami, nakaupo si Adrian sa tabi ko na hindi mapakali.
Tatlong beses siyang tumayo.
Dalawang beses bumili ng tubig.
Isang beses tinanong ang nurse kung kailan lalabas ang resulta.
“Sir,” natawang sabi ng nurse, “kayo po ba ang pasyente?”
“No.”
“Then relax.”
“Ako ang ama.”
Siniko ko siya.
“Hindi pa confirmed!”
Makalipas ang halos isang oras, pumasok ang OB.
Ngumiti siya habang hawak ang resulta.
“Congratulations.”
Napahawak ako sa gilid ng upuan.
“Positive po.”
Tahimik ako.
Si Adrian naman ay para bang nakalimutang huminga.
“Sure?”
Tumawa ang doktor.
“Very sure.”
Dahan-dahang lumingon sa akin si Adrian.
Hindi siya ngumiti agad.
Sa halip, namula ang mga mata niya.
At doon ako unang kinabahan nang totoo.
Dahil ang lalaking dalawang buwan kong pilit tinanggal sa buhay ko ay mukhang mas masaya kaysa noong araw ng kasal namin.
Paglabas namin ng clinic, hindi siya nagsalita.
Hanggang makarating kami sa parking area.
“Sabihin mo na.”
Huminto siya.
“Ano?”
“Kung ano man ang gusto mong sabihin.”
Sandali siyang tumingin sa akin.
“Gusto kong alagaan kayong dalawa.”
Diretso.
Walang biro.
Walang yabang.
Napahigpit ang hawak ko sa bag.
“Adrian, ang pagkakaroon natin ng anak ay hindi nangangahulugang babalik tayo sa dati.”
“Alam ko.”
“Hiwalay na tayo.”
“Alam ko.”
“Hindi rin kita pakakasalan ulit dahil lang buntis ako.”
“Alam ko.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit ang bait mo?”
“Gusto mo bang mainis ako?”
“Mas pamilyar iyon.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Andrea, hindi ko gagamitin ang bata para pilitin kang bumalik.”
Doon ako natahimik.
“Pero,” dagdag niya, “hindi rin ako mawawala.”
At tinupad niya iyon.
Sa sumunod na mga linggo, naging regular ang checkups ko.
At somehow, laging alam ni Adrian ang schedule.
Kapag gusto kong kumain ng manggang hilaw ng alas-onse ng gabi, may delivery sa condo ko.
Kapag nasusuka ako sa amoy ng kape, biglang nawalan ng coffee machine ang meeting room tuwing pumupunta siya.
At nang marinig niyang pinapagalitan ako ni Sir Dennis dahil late ako ng sampung minuto matapos ang prenatal checkup…
kinabukasan, dinagdagan niya ng ₱100 milyon ang project funding.
Halos yakapin ni Sir Dennis ang kontrata.
“Sir Adrian! Ang laki nito! May magandang nangyari ba?”
Nakaharap ako sa laptop noon.
Wala akong pakialam.
Hanggang marinig ko siyang sumagot.
“Oo.”
Napalingon kaming lahat.
Nakatingin si Adrian sa akin.
“Naglilihi ang asawa ko.”
Nalaglag ang ballpen ni Mia.
Napasinghap ang dalawang designers.
Si Sir Dennis ay napatingin sa akin.
Ako naman ay halos mabulunan.
“Ex-wife!” singhal ko.
Kalmadong tumango si Adrian.
“Technicality.”
“Hindi technicality ang annulment!”
“Okay.”
Ngumiti siya kay Sir Dennis.
“Ang future mother ng anak ko.”
Mas lumala.
Pagkatapos ng meeting, hinabol ko siya sa elevator.
“Ano bang problema mo?”
“Marami.”
“Bakit mo sinabi sa lahat?”
“Hindi ko sinabing ikaw.”
“Lahat sila nakatingin sa akin!”
“Hindi ko kasalanan kung matatalino ang coworkers mo.”
Pinindot ko nang madiin ang elevator button.
“Hindi nakakatawa.”
Nawala ang ngiti niya.
“Alam ko.”
Tumahimik kami.
Pagbukas ng elevator, hindi siya pumasok.
“Andrea.”
“Ano?”
“Bakit mo ba talaga ako iniwan?”
Nanigas ako.
Iyon ang tanong na dalawang buwan kong iniiwasan.
Hindi dahil wala akong sagot.
Kundi dahil masakit sabihin.
“Dahil pagod ako.”
Tumaas ang kilay niya.
“Sa akin?”
“Sa pagiging pangalawa.”
Nagbago ang mukha niya.
Nagpatuloy ako bago ako mawalan ng lakas ng loob.
“Pangalawa sa trabaho mo. Pangalawa sa board meeting. Pangalawa sa investors. Pangalawa sa phone mo.”
Hindi siya nagsalita.
“Noong anniversary natin, tatlong oras akong naghintay sa restaurant.”
“Andrea—”
“Noong birthday ko, nagpadala ka ng bouquet mula Singapore.”
“May acquisition—”
“Exactly.”
Napatawa ako nang mapait.
“Palaging may dahilan.”
Tumahimik ang hallway.
“Hindi kita iniwan dahil thirty ka na. Hindi kita iniwan dahil hindi na kita mahal.”
Humigpit ang panga niya.
“Iniwan kita dahil mahal pa rin kita, pero pakiramdam ko wala nang lugar para sa akin sa buhay mo.”
Iyon ang unang pagkakataong wala siyang naisagot.
Pumasok ako sa elevator.
Bago tuluyang magsara ang pinto, inilagay niya ang kamay niya sa pagitan.
“Andrea.”
Napatingin ako.
“Akala ko kasi…”
Napahinga siya nang mabigat.
“Akala ko kapag pinaghirapan kong ibigay sa iyo ang lahat, magiging sapat na iyon.”
Natahimik ako.
“Hindi ko naisip na habang gumagawa ako ng mas malaking bahay para sa atin, nawawalan pala ako ng oras para umuwi rito.”
Tinuro niya ang sarili niyang dibdib.
Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit iyong marinig kaysa lahat ng away namin.
Sa sumunod na buwan, may nagbago.
Hindi niya ako niligawan.
Hindi siya nagpadala ng mamahaling alahas.
Hindi siya bumili ng condo o sasakyan para suyuin ako.
Sa halip, dumating siya sa prenatal appointment nang walang assistant.
Nag-text siya bago tumawag.
Kapag sinabi kong kailangan ko ng space, umuuwi siya.
At tuwing Sabado, nagdadala siya ng almusal at nag-aayos ng crib sa spare room ng condo ko.
“Hindi mo kailangang gawin iyan,” sabi ko minsan.
“Nagbabasa ako ng manual.”
“CEO ka. Hindi carpenter.”
“Parehong may instructions.”
Makalipas ang dalawang oras, baligtad ang isang side panel ng crib.
Tumawa ako nang sobra hanggang sumakit ang tiyan ko.
At unang beses matapos ang napakahabang panahon, sabay kaming tumawa nang walang galit sa pagitan.
Pero hindi pala iyon ang pinakamalaking sorpresa.
Sa ikaapat na buwan ng pagbubuntis ko, tinawag ako ng HR director sa opisina.
Kinabahan ako.
Akala ko may problema sa project.
Pero may inilapag siyang dokumento sa mesa.
“Promotion recommendation.”
Napakurap ako.
“Para sa akin?”
“Regional project director.”
Napatitig ako.
Matagal ko nang gustong makuha ang posisyon.
Pero may isang bagay agad akong naisip.
“Si Adrian ba ang nag-request?”
Umiling ang HR director.
“Actually, kabaligtaran.”
Ipinakita niya sa akin ang email.
Nanggaling kay Adrian.
To avoid conflict of interest, I will not participate in any decision involving Andrea Reyes’ position, compensation or promotion. Please evaluate her solely on performance.
Napahawak ako sa papel.
Doon ko unang napagtanto na talagang sinusubukan niyang magbago.
Hindi para kontrolin ako.
Kundi para ibalik ang respeto na unti-unti naming nawala.
Tatlong buwan bago ang due date ko, nagkaroon ng malaking problema sa project.
Isang overseas investor ang umatras.
Biglang nagkaroon ng emergency board meeting.
Dati, sigurado akong mawawala na naman si Adrian nang ilang araw.
Pero alas-sais ng gabi, dumating siya sa condo ko.
May dalang soup at prenatal vitamins.
“Hindi ba may crisis kayo?”
“Meron.”
“Bakit nandito ka?”
“May meeting ulit bukas.”
“Hindi mo kailangang umalis?”
Umiling siya.
“May ultrasound tayo bukas ng alas-nuwebe.”
Parang may humawak sa puso ko.
“Adrian…”
“Hindi guguho ang kumpanya dahil wala ako nang dalawang oras.”
Mahina siyang ngumiti.
“Pero baka may mangyari sa buhay ko na hindi ko na mababalikan kapag pinalampas ko.”
At doon ako tuluyang natalo.
Hindi dahil naging perfect siya.
Hindi dahil buntis ako.
Kundi dahil unang beses, nakita kong natutunan niyang piliin ang tao bago ang trabaho.
Sa ultrasound kinabukasan, sinabi ng doktor na babae ang anak namin.
Hindi nagsalita si Adrian nang ilang segundo.
Pagkatapos ay pinunasan niya ang mata niya.
“Umiiyak ka?”
“Hindi.”
“Adrian.”
“Malakas aircon.”
Natawa ako.
Sa parking lot, hinawakan niya ang kamay ko.
Hindi niya pinisil.
Hindi niya ako hinila.
Hinawakan lang niya.
“May itatanong ako.”
“Kung kasal, huwag.”
“Hindi.”
Huminga siya nang malalim.
“Pwede ba kitang ligawan?”
Napatingin ako sa kanya.
“Ex-wife mo ako.”
“Alam ko.”
“Buntis ako sa anak mo.”
“Very aware.”
“Ang weird.”
“Sobrang weird.”
Natawa ako.
“Pero?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Gusto kong magsimula ulit. Hindi mula sa araw ng kasal natin. Hindi mula sa gabing nabuo si baby.”
Bahagya niyang hinigpitan ang hawak ko.
“Mula ngayon.”
Hindi ako agad sumagot.
At sa unang pagkakataon sa relasyon namin, hindi niya ako minadali.
Makalipas ang ilang segundo, sinabi ko:
“Coffee.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“Isang date. Coffee.”
Ngumiti siya.
“Hindi ka nga puwedeng magkape ngayon.”
“Then hot chocolate.”
“Deal.”
Anim na buwan pagkatapos ipanganak ang anak naming si Sofia, muling nag-propose si Adrian.
Hindi sa luxury hotel.
Hindi sa harap ng media.
Hindi sa isang ballroom.
Ginawa niya iyon sa sala ng condo ko habang natutulog si Sofia sa crib na siya mismo ang nag-assemble—at oo, inayos na niya ang baligtad na panel.
“Walang pressure,” sabi niya habang nakaluhod.
“Kapag sinabi mong no, tatayo ako.”
Tiningnan ko siya.
“Sigurado?”
“Oo.”
“Then tumayo ka muna.”
Namutla siya.
Tumayo siya.
Kinuha ko ang ring box sa kamay niya.
Pagkatapos ay inilagay ko ulit iyon sa palad niya.
“Now kneel again.”
Napanganga siya.
“Bakit?”
Napangiti ako.
“Para sabihin kong yes nang maayos.”
Hindi natuloy ang second proposal speech niya.
Niyakap niya agad ako.
At sa likod namin, nagising si Sofia at nagsimulang umiyak.
Tumawa ako habang umiiyak din si Adrian.
Sa second wedding namin, dalawampu’t limang tao lang ang invited.
Walang press.
Walang business partners.
Walang investors.
At sa vows niya, isang pangungusap lang ang sinabi ni Adrian na hinding-hindi ko makakalimutan:
“Dati, akala ko ang pagmamahal ay pagbibigay ng magandang buhay sa taong mahal mo; ngayon alam kong mas mahalaga palang naroon ka mismo sa buhay na iyon.”
Hindi naging perpekto ang relasyon namin pagkatapos noon.
Nag-aaway pa rin kami.
Minsan sobra pa rin siyang nagtatrabaho.
Minsan naman masyado akong matigas ang ulo para humingi ng tulong.
Pero ngayon, marunong na kaming huminto.
Makinig.
At magsabi ng totoo bago tuluyang mapuno ang katahimikan ng sama ng loob.
Dahil minsan, hindi talaga kakulangan ng pagmamahal ang sumisira sa isang relasyon.
Minsan, mahal na mahal ninyo ang isa’t isa—pero nakalimutan ninyong iparamdam iyon sa paraan na kailangan ng taong nasa tabi ninyo.
At kung may natutunan ako sa pangalawang pagkakataon naming magmahal, ito iyon:
Hindi sapat ang mahalin ang isang tao sa puso lang. Kailangan maramdaman niya iyon sa oras na ibinibigay mo, sa pakikinig mo, sa paggalang mo sa kanyang mga pangarap, at sa pagpili mong manatili—hindi dahil obligasyon, kundi dahil araw-araw mo pa rin siyang pinipili.
