Dalawampung Taon Akong Naghintay sa Kasal—Dalawang Sampal Lang Pala ang Sagot Niya, Hanggang Makita Ko Kung Kanino Talaga Nakalaan ang Singsing
Dalawampung taon akong naghintay na pakasalan niya.
Isang biro lang ang sinabi ko tungkol sa kasal.
Sinampal niya ako.
At nang pilitin kong ngumiti para hindi mapahiya sa harap ng mga kaibigan namin—
sinampal niya ako ulit.
Kinabukasan, isang dalawampu’t pitong taong gulang na babae ang pumasok sa bahay namin gamit ang sarili niyang passcode.
At suot niya ang pink slippers na minsang ipinagbawal sa akin ng boyfriend kong hawakan.
Thirty-nine na ako noon.
Si Adrian Villareal, forty-one.
Twenty years kaming magkasintahan.
Twenty years.
Mas matagal pa kaysa sa maraming kasal.
Nasa private dining room kami sa Makati kasama ang pinakamatatagal naming kaibigan nang biro kong sabihin,
“Adrian, kung hindi pa rin tayo ikakasal ngayong taon, baka kailangan na nating maghiwalay.”
Nagtawanan sila.
Akala nila lambingan lang.
Dinagdagan ko pa ng ngiti.
“Hindi na ako bumabata. Sabi ng doktor, malapit na rin ako sa menopause. Kung gusto pa nating magkaroon ng anak, hindi na puwedeng forever tayong ‘boyfriend-girlfriend.’”
Biglang naghiyawan ang mga kaibigan namin.
“Bro! Twenty years na!”
“Lumuhod ka na!”
“Nasaan ang ring?”
Napatingin ako kay Adrian.
Pogi pa rin siya.
Matangkad.
Successful.
Mas attractive pa yata siya ngayon kaysa noong twenties namin.
At sigurado ako noon sa isang bagay:
Maaaring hindi na kami kasing-sweet tulad dati.
Pero pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan namin, hindi niya ako ipapahiya.
Mali ako.
Pak!
Umalingawngaw ang sampal sa buong private room.
Tumagilid ang mukha ko.
Nawala ang mga ngiti.
Nawala ang tawanan.
Pati ang waiter sa may pinto, natigilan.
Dahan-dahan kong hinawakan ang pisngi ko.
Mainit.
Pero hindi iyon ang pinakamasakit.
Ang pinakamasakit ay ang paraan ng pagtingin niya sa akin.
Parang ako ang nakakadiring babae na pilit kumakapit sa kanya.
“Adrian!” sigaw ng isang kaibigan namin.
Dalawa agad ang pumigil sa kanya.
May isang lalaking pilit na tumawa.
“Baka may lamok lang sa mukha ni Elena. Lasing lang si Adrian.”
Napakapangit na dahilan.
Alam ng lahat.
Alam ko.
Pero thirty-nine na ako.
Twenty years ko nang kasama ang lalaking iyon.
Ayokong tumayo sa gitna ng restaurant na umiiyak habang pinagtitinginan.
Kaya ngumiti ako.
Isang napakapangit, napakahinang ngiti.
“Okay lang.”
Hindi pa man natatapos ang dalawang salita—
PAK!
Pangalawang sampal.
Mas malakas.
Napaatras ako.
Sa pagkakataong iyon, wala nang nagtangkang tumawa.
Tumingin sa akin si Adrian at malamig na sinabi,
“Bakit?”
“Sinisisi mo ba ako dahil tumanda kang naghihintay?”
Parang may humiwa sa dibdib ko.
“Adrian…”
“May baril ba akong itinapat sa ulo mo para manatili ka sa akin nang twenty years?”
“Wala.”
“May tanikala ba kita?”
“Wala.”
“Then huwag kang umarte na parang sinira ko ang buhay mo.”
Tahimik ang lahat.
Pero hindi pa siya tapos.
“Ikaw ang ayaw umalis.”
“Ikaw ang kumapit.”
“Ikaw ang hindi mabuhay nang wala ako.”
Iyon ang sandaling parang biglang bumukas ang lahat ng sugat na matagal kong tinatakpan.
“Kung ayaw mo akong pakasalan, sabihin mo!”
Basag na ang boses ko.
“Sabihin mo sa mukha ko na ayaw mo!”
“Mas kaya kong tanggapin iyon kaysa sa ganito.”
“Twenty years, Adrian!”
“Five years na akong naghihintay mula noong naging stable ang kumpanya natin!”
“Hanggang kailan mo ako gustong maghintay?”
Hindi man lang siya lumambot.
“Wala naman akong pinipigil.”
“Gusto mong makipaghiwalay?”
“Kaya mong umalis.”
Napaluha ako.
Parang may kamay na biglang humila sa akin pabalik sa nineteen-year-old na ako.
Noong wala akong pera.
Noong sarili kong pamilya ang humahabol sa akin para sa pera.
Noong si Adrian lang ang nasa tabi ko.
Siya ang humarang sa kapatid kong muntik akong saktan.
Siya ang naospital nang dalawang buwan dahil pinrotektahan niya ako.
Ang unang malaking perang kinita niya sa negosyo, hindi niya ginamit para sa sarili niya.
Ginamit niya para tulungan akong makalayo sa magulong pamilya ko.
Noong nagka-severe liver damage ako makalipas ang ilang taon, hindi rin siya nagdalawang-isip.
Siya ang naging donor ko.
Kaya paano ako maniniwalang ang lalaking iyon din ang nakatayo ngayon sa harap ko at nagsasabing—
ako ang may kasalanan kung bakit ako tumanda sa tabi niya?
Tumayo siya.
Kinuha ang wallet.
Binayaran ang bill.
At bago lumabas, lumingon pa.
“Umuwi ka nang maaga.”
Napatingin ako sa kanya sa gitna ng mga luha ko.
“Bakit?”
“Plantsahin mo ’yung navy suit ko.”
“May important meeting ako bukas.”
Pagkatapos, umalis siya.
Parang hindi niya ako sinampal.
Parang hindi niya dinurog ang dalawampung taong relasyon namin sa loob lang ng limang minuto.
Umuwi ako.
Hindi ko pinlantsa ang suit.
Hindi rin ako nakatulog.
Alas-singko ng umaga nang marinig kong bumukas ang pinto.
Si Adrian.
May lipstick sa kuwelyo.
May pulang marka rin malapit sa lapel.
Hindi ako nagtanong.
Hindi ko na alam kung takot ba akong marinig ang sagot.
Natulog siya agad.
Makalipas ang ilang minuto, lumiwanag ang phone niya.
Isang message.
Camille Reyes.
Personal assistant niya.
Twenty-seven.
Maganda.
Maliit.
Laging nakangiti.
Binasa ko ang preview.
“Thank you sa kagabi, Sir. Sobrang saya. Ulitin natin.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ko.
Binuksan ko ang chat.
Walang laman.
Deleted.
Lahat.
Doon ako tuluyang nanginig.
Kung walang dapat itago—
bakit kailangang burahin?
Naupo ako sa gilid ng kama hanggang magising siya.
Naligo si Adrian.
Uminom ng gatas.
Kumagat sa tinapay.
Hindi niya ginalaw ang almusal na niluto ko.
Hindi rin niya ako tiningnan.
Hanggang makita niya ang gusot niyang navy suit.
Biglang nag-iba ang mukha niya.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Napatingin ako.
“Ha?”
“Alam mong may meeting ako.”
“Hindi mo man lang pinlantsa?”
Tumayo agad ako.
“Ako na.”
Hinawakan ko sana ang suit.
Binawi niya.
“Hindi na.”
Kinuha niya ang phone niya.
Tinawagan si Camille.
“Punta ka rito.”
“Iron mo ’yung suit ko.”
Parang may kung anong kumagat sa dibdib ko.
“Adrian, hindi na kailangang papuntahin siya. Ako na lang.”
Hindi niya ako tiningnan.
“Hindi kita kinakausap.”
Makalipas ang dalawampung minuto—
beep.
Tunog ng keypad sa main door.
Napatayo ako.
Hindi nag-doorbell si Camille.
Hindi kumatok.
Nag-type siya ng passcode.
At pumasok na parang sa sarili niyang condo.
“Good morning, Sir.”
Then she smiled at me.
“Good morning, Ma’am Elena.”
Naglakad siya patungo sa shoe cabinet.
At kinuha ang isang pares ng maliit na—
pink rabbit slippers.
Nanigas ako.
Kilala ko iyon.
Anim na buwan na ang nakalipas, iniuwi ni Adrian ang slippers na iyon.
Akala ko para sa akin.
Napangiti pa ako noon.
“Ang cute.”
Sinukat ko.
Masikip.
Pero pinilit ko dahil akala ko regalo niya.
Ang bilis niyang nagalit.
“Hubarin mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Hindi para sa’yo.”
“Ibaba mo. Madudumihan.”
Dahan-dahan kong tinanggal iyon.
At saka niya idinagdag,
“Hindi mo ba nakikitang hindi size mo?”
“Besides…”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Hindi ba medyo ridiculous na sa edad mong ’yan, pink rabbit slippers pa rin ang gusto mong isuot?”
Hindi ko iyon nakalimutan.
Pero ngayon—
nakita kong ipinasok ni Camille ang maliliit niyang paa roon.
Perfect fit.
Parang ginawa para sa kanya.
At bigla kong naunawaan.
Hindi pala ako ang babaeng maling sukat para sa slippers.
Ako ang babaeng unti-unti nang nagiging maling sukat para sa buhay ni Adrian.
Si Camille ang nagplantsa ng suit.
Siya ang nag-abot ng belt.
Siya ang nag-ayos ng cufflinks.
At pagkatapos, tumayo siya sa harap ni Adrian para itali ang necktie nito.
“Sir…”
Humagikgik siya.
“Ang tangkad n’yo naman.”
“Yuko po kayo nang konti.”
Napatingin ako kay Adrian.
Noon, sinabi niya sa akin,
“Buti matangkad ka.”
“Bagay tayo.”
“Ayoko kasing yumuyuko kapag inaayusan ako.”
Pero ngayong si Camille ang nasa harap niya—
yumuko siya.
Agad.
At nakangiti pa.
Parang natural na natural.
Parang ilang beses na nilang ginawa iyon.
Gusto kong umalis sa sala.
Pero biglang tumunog ang phone ni Camille sa ibabaw ng dining table.
Isang message preview ang lumitaw.
Mula sa isang events coordinator.
At malinaw kong nabasa ang bawat salita.
“Ms. Reyes, confirmed na ang private room sa BGC tonight. Nandito na rin ang engagement ring na personally pinili ni Sir Adrian.”
Hindi ako makahinga.
Singsing.
May singsing pala.
Twenty years akong naghintay.
Twenty years akong naniwalang hindi lang talaga ready si Adrian sa marriage.
Pero habang nakatayo sa harap ko ang dalawampu’t pitong taong gulang niyang assistant, suot ang slippers na hindi ko man lang pinayagang hawakan—
iisa lang ang tanong na paulit-ulit na sumisigaw sa isip ko:
Kung hindi pala takot magpakasal si Adrian… bakit twenty years niya akong hinayaang maghintay?
At bago ko pa maitanong iyon—
tumunog ulit ang phone ni Camille.
Isang bagong message.
Tatlong salita lang ang unang nakita ko sa preview:
“For tonight’s proposal…”
At sa sandaling iyon, alam kong may isang bagay akong kailangang gawin bago lumubog ang araw.
PART2
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatitig sa phone ni Camille.
Pero sapat iyon para mapansin niyang may nabasa ako.
Agad niyang kinuha ang device.
Namuti ang mukha niya.
“Ma’am Elena…”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Proposal?”
Hindi siya sumagot.
Si Adrian naman ay abala pa rin sa pag-aayos ng cufflinks.
Parang wala siyang naririnig.
Parang ako ang gumagawa ng eksena.
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Adrian.”
Ngayon lang siya tumingin.
“Ano?”
“May engagement ring ka?”
Hindi gumalaw ang mukha niya.
Pero nakita ko.
Yung isang napakaliit na paghinto.
Sapat para malaman kong totoo.
“Bakit ka nangingialam sa messages ng ibang tao?”
Napatawa ako.
Mahina.
Masakit.
“Dalawampung taon kitang hinintay.”
“At ’yan ang sagot mo?”
“Elena, huwag ngayon.”
“Kailan?”
“Pagkatapos ng proposal?”
“Pagkatapos ng wedding?”
“O kapag kailangan n’yo nang sabihin sa akin na umalis ako sa bahay?”
“Enough.”
Isang salita.
Malamig.
Pamilyar.
Parang ganoon lang kadali patahimikin ang babaeng dalawampung taon mong kasama.
Tumingin siya sa relo.
“May meeting ako.”
At lumabas.
Hindi niya itinanggi ang singsing.
Hindi niya ipinaliwanag.
Sumunod si Camille pero bago siya makalabas, hinarang ko siya.
“Para sa’yo ba?”
Napakurap siya.
“Ma’am…”
“Simple question.”
“Para sa’yo ba ang ring?”
Dahan-dahan siyang umiling.
“Hindi po.”
Napatingin ako sa kanya.
“Then kanino?”
Hindi siya sumagot.
Umalis siya.
At naiwan akong nakatayo sa sala.
Dalawang tasa ng kape.
Dalawang plato.
Isang bahay na pareho naming binili.
Pero sa unang pagkakataon, malinaw na malinaw sa akin—
matagal na pala akong nabubuhay na parang bisita rito.
Umupo ako.
Hindi ako umiyak.
Wala na yata akong mailabas.
Kinuha ko ang laptop ko.
At tinawagan ang corporate secretary naming si Attorney Paolo Mendoza.
“Attorney.”
“Ma’am Elena?”
“Pakisend sa akin lahat ng latest board resolutions, ownership documents at executive approvals nitong nakaraang six months.”
Sandaling natahimik siya.
“May problema po ba?”
“Hindi ko pa alam.”
“Pero gusto kong malaman bago matapos ang araw.”
Within thirty minutes, dumating ang files.
Binasa ko isa-isa.
At doon ko natuklasan na hindi lang relasyon ko ang unti-unting nababago habang nagpapahinga ako sa bahay.
Pati kumpanya.
May proposal na gawing Executive Operations Director si Camille.
May recommendation ding i-reduce ang active management authority ko dahil sa tinatawag nilang—
“long-term health limitations.”
Napatingin ako sa mga salitang iyon.
Health limitations.
Ang sakit na muntik nang pumatay sa akin.
Ang transplant na pinagsaluhan naming dalawa ni Adrian.
Ginamit ngayon bilang dahilan para ilayo ako sa kumpanyang sabay naming itinayo.
Humawak ako sa gilid ng mesa.
Pero pagkatapos ng ilang segundo—
may kakaibang katahimikan na bumaba sa loob ko.
Tumawag ako ulit.
“Attorney Paolo.”
“Opo?”
“Board meeting ngayon?”
“Two p.m.”
“I’ll attend.”
“Ma’am, naka-medical leave pa po kayo.”
“Not anymore.”
Tinapos ko ang tawag.
Naligo ako.
Nagbihis.
White blouse.
Black trousers.
Dark blazer.
Walang dress na gusto ni Adrian.
Walang perfume na pinili niya.
Walang effort na magmukhang younger.
Hindi ako pupunta roon bilang girlfriend niyang takot mawalan ng lalaki.
Pupunta ako bilang Elena Navarro.
Co-founder.
Shareholder.
At babaeng tuluyan nang napagod humingi ng puwang sa sarili niyang buhay.
Pagpasok ko sa BGC headquarters, napalingon ang employees.
“Ma’am Elena!”
“Bumalik na po kayo?”
Ngumiti ako.
“Ngayon, oo.”
Pagbukas ko ng boardroom—
nandoon si Adrian.
At sa kanan niya—
si Camille.
Naka-project sa screen ang title:
EXECUTIVE RESTRUCTURING PLAN
Nanikip ang panga ni Adrian.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Umupo ako sa dati kong upuan.
“Nasa board ako.”
“Bakit hindi ako dapat nandito?”
“Elena, hindi ito magandang araw para—”
“Actually…”
Binuksan ko ang folder.
“Perfect day.”
Nagsimula ang meeting.
Tinalakay ng CFO ang restructuring.
Pagkatapos, si Adrian ang tumayo.
“Given Elena’s health condition and extended leave, kailangan natin ng more active executive leadership.”
Lumitaw ang pangalan ni Camille sa screen.
“Ms. Reyes has proven herself highly capable.”
Tumango ako.
“Magaling siya?”
Napatingin sa akin si Adrian.
“Yes.”
“Trusted?”
“Yes.”
“Enough para bigyan ng passcode ng bahay natin?”
Biglang natahimik ang boardroom.
“Elena.”
“Sorry.”
Ngumiti ako.
“Personal matter.”
“Let’s discuss business.”
Inilapag ko ang mga dokumento.
“Where is the medical declaration saying I’m incapable of performing my role?”
Walang sumagot.
“Where is my written consent?”
Silence.
Bumaling ako sa dalawang independent directors.
“Under the shareholder agreement, can this restructuring proceed without my approval?”
Nagkatinginan sila.
Finally, isa ang sumagot.
“No.”
Tumango ako.
“Good.”
Tumingin ako kay Camille.
“Ms. Reyes, I have nothing against your career.”
“Pero hindi ko papayagang gamitin ang promotion mo para unti-unti akong alisin sa kumpanyang ako mismo ang tumulong magtayo.”
Then I turned to Adrian.
“At isa pa.”
Inilabas ko ang envelope.
Itinulak ko sa harap niya.
“Ano ’to?”
“Notice that our personal relationship ends today.”
Parang may sumabog sa silid.
“Elena.”
“Twenty years.”
“Oo.”
“Ganyan lang?”
Natawa ako.
“Hindi ‘ganyan lang.’”
“Dalawang sampal.”
“Dalawampung taong paghihintay.”
“Anim na buwang pakiramdam na isa na lang akong kasambahay sa sarili kong bahay.”
“At isang umaga kung saan mas natural pang pumasok ang assistant mo sa tahanan natin kaysa kausapin mo ako bilang partner.”
Namula si Camille.
Pero hindi ako galit sa kanya.
Hindi na.
Ang galit ko ay sa taong nangakong poprotektahan ako noon—
pero siya rin pala ang hahayaang lumiit ako hanggang halos wala nang natira.
Napatingin ako kay Camille.
“One question.”
“Yung ring.”
Namutla siya.
Napatingin kay Adrian.
“Para sa’yo ba?”
“No, Ma’am.”
“Then para kanino?”
“Camille.”
Matigas ang boses ni Adrian.
Babala.
Pero tumingin sa akin ang babae.
And for the first time, may awa sa mukha niya.
“Para po sa inyo.”
Hindi ako gumalaw.
“What?”
“Sir Adrian asked us to prepare a private proposal tonight.”
Parang umikot ang boardroom.
Si Adrian—
magpo-propose sa akin?
After twenty years?
After two slaps?
Napatawa ako.
Matalim.
Basag.
“Wow.”
“Elena…”
“Hindi.”
Tinaas ko ang kamay.
“Explain.”
Matagal siyang tahimik.
Then finally—
“Natakot ako.”
Napailing ako.
“Forty-one ka na.”
“I know.”
“Twenty years tayo.”
“I know.”
“Anong kinatatakutan mo?”
Pinisil niya ang tulay ng ilong niya.
“Noong sinabi ng doctors na dangerous para sa’yo ang pregnancy…”
Tumigil siya.
“I knew how badly you wanted a child.”
Napatingin ako.
“At?”
“I was afraid that if I married you, you’d insist on trying.”
“I couldn’t risk losing you.”
Parang gusto kong tumawa.
Gusto ko ring sumigaw.
Instead, sinabi ko lang,
“So you decided to punish me?”
“No.”
“That’s exactly what you did.”
“Hindi mo sinabi na natatakot ka.”
“Hindi mo sinabi na ayaw mong ipagsapalaran ang buhay ko.”
“Ang ginawa mo…”
Huminga ako nang malalim.
“Pinaramdam mong hindi na ako worth marrying.”
“Pinaramdam mong burden ako.”
“Pinaramdam mong matanda ako.”
“Pinaramdam mong desperada ako.”
Bumaba ang tingin niya.
“Elena, I’m sorry.”
“Sorry?”
Napangiti ako.
“Yesterday, sinampal mo ako twice.”
“Then you told everyone I stayed because I was addicted to you.”
“Today, you expected a ring to fix that?”
Hindi siya makasagot.
Bumaling ako kay Camille.
“Your message last night?”
Namula siya.
“Sir took the events team to test the venue. Nag-karaoke po kami after. Group po kami.”
“The deleted messages?”
Si Adrian ang sumagot.
“I was hiding the proposal.”
Napapikit ako.
Wala pala silang affair.
The lipstick?
Events team.
The message?
Misleading.
The ring?
Mine.
Pero hindi ako nakaramdam ng ginhawa.
Dahil may mga bagay na mas malalim kaysa pagtataksil.
Minsan, puwedeng walang mistress—
pero unti-unti ka pa ring mawala sa isang relasyon.
Tumingin ako sa kanya.
“Then explain the restructuring.”
Hindi siya agad sumagot.
At doon ko nalaman.
Hindi man niya ako niloloko—
pero matagal na niya akong kinokontrol.
“Because you thought I should stay home.”
“Elena—”
“You decided that.”
“Without asking me.”
“You decided I shouldn’t work.”
“You decided marriage was dangerous.”
“You decided I couldn’t handle the truth.”
“You decided everything.”
Tumayo ako.
“I loved you for twenty years, Adrian.”
“Pero hindi ibig sabihin no’n na puwede mong mabuhay para sa akin.”
“Or decide who I am.”
Namumula ang mga mata niya.
“Twenty years tayo.”
Tumango ako.
“Exactly.”
“Kaya ayokong gawing twenty-one.”
Lumabas ako.
Hindi ko kinuha ang singsing.
Hindi ako nagpunta sa private room sa BGC.
Hindi rin ako naghintay na habulin niya ako.
Sa mga sumunod na buwan, naging magulo ang lahat.
Lawyers.
Property division.
Corporate governance.
Therapy.
Maraming apology.
Nag-sorry si Adrian sa lahat ng kaibigan naming nakakita ng pananampal.
Nag-publicly apologize din siya sa board sa paggamit ng health condition ko para sa restructuring proposal.
Hindi ko siya pinaalis sa kumpanya.
Hindi ko rin pinaalis si Camille.
Hindi ko siya sinisi sa mga desisyong ginawa ni Adrian.
Pero naglagay kami ng malinaw na professional boundaries.
At ako—
bumalik ako sa trabaho.
Hindi full-time agad.
Hindi dahil may kailangan akong patunayan.
Kundi dahil gusto kong marinig ulit ang sarili kong boses.
Halos isang taon ang lumipas bago kami muling nag-usap nang maayos ni Adrian.
Company anniversary.
Mag-isa siyang nakatayo malapit sa balcony.
Mas marami nang puting buhok.
Mas tahimik.
Lumapit ako.
“Hi.”
Napatingin siya.
“Hi.”
“Okay ka?”
Tumango siya.
“I’m learning.”
Napangiti ako.
“Good.”
Saglit kaming natahimik.
Then he asked,
“Masaya ka?”
Napatingin ako sa ballroom.
Sa mga empleyadong matagal ko ring hindi nakasama.
Sa mga taong kumakausap sa akin hindi bilang “girlfriend ni Adrian”—
kundi bilang Elena.
“Oo.”
Tumango siya.
At hindi niya ako pinilit bumalik.
Bago siya makalayo, tinawag ko siya.
“Adrian.”
Lumingon siya.
“Nasaan ’yung ring?”
Nagulat siya.
Then smiled faintly.
“Nasa drawer.”
“Hindi mo ibinigay sa iba?”
“No.”
Tumango ako.
“Good.”
“Why?”
Tiningnan ko siya.
“Para maalala mo.”
“Na minsan…”
“kahit gaano kamahal ang isang bagay…”
“kapag ibinigay mo pagkatapos mong wasakin ang taong paghahandugan mo—”
“hindi na iyon regalo.”
“Paalala na lang iyon na nahuli ka.”
Hindi siya sumagot.
Hindi na kailangan.
Dahil sa loob ng dalawampung taon, ang pinakamalaki kong pagkakamali ay akala ko ang pagiging pinili niya ang sukatan ng halaga ko.
Hindi pala.
At thirty-nine, natutunan ko ang bagay na sana natutunan ko noong nineteen ako:
Hindi ka matanda para magsimula ulit.
Hindi ka late para umalis.
At hindi mo kailangang hintaying magkaroon ng ibang babae bago mo amining matagal ka nang nawawala sa sarili mong relasyon.
MENSAHE
Hindi nasusukat ang tunay na pag-ibig sa dami ng taon na pinagsamahan ninyo. Minsan, ang pinakamahirap na desisyon ay ang umalis hindi dahil wala ka nang pagmamahal, kundi dahil sa wakas ay natutunan mong mahalin at igalang din ang sarili mo.
