Camera ng condo ang malinaw na nakakuha—ang kapitbahay ko, may hawak na hose, kumikilos nang sanay na sanay, parang beteranong magnanakaw na sampung taon nang nasa “industriya.”

Hindi ako nagsumbong sa pulis. Hindi ko rin siya kinompronta. Tahimik lang akong nag-book ng flight papuntang Europe.

Bago ako umalis, nagdagdag ako sa tangke ng kotse ko ng kaunting “espesyal na timpla.”

Sa ikatlong araw, habang chill akong umiinom ng kape sa paanan ng Eiffel Tower, sunod-sunod ang tawag ng admin ng condo—parang may emergency.

Sa kabilang linya, nanginginig ang boses ng property manager:
“Ma’am, pakiusap, bumalik po kayo agad! Yung kotse ng kapitbahay niyo naaksidente sa expressway… sabi ng traffic police… may kinalaman daw sa sasakyan niyo!”

Dahan-dahan akong humigop ng kape.
“Talaga? Nasa abroad na po ako. Wala akong magagawa.”

1

May sariling parking slot ako sa basement ng condo—Slot B2-042.

Pero linggo-linggo, kalahati ng gasolina ko nawawala.

Noong una, akala ko luma na ang kotse. Baka may leak. Dalawang beses ko pang pinacheck sa casa sa Makati—gumastos pa ako ng mahigit 10,000 pesos. Sigurado raw ang mekaniko—walang problema ang sasakyan.

Pero patuloy pa ring “nawawala” ang gasolina.

Hanggang sa tumawag ang property manager, si Mang Reyes:
“Ma’am Valdez, may reklamo po kasi yung kapitbahay niyo sa baba… sabi nila yung camera niyo raw sa parking, nakatutok sa unit nila.”

Nakatira ako sa 11th floor.
Sa 10th floor—nakatira si Mark Cruz.

Sumagot ako:
“Sir, nakatutok lang ‘yon sa parking slot ko. Paano naging problema ‘yon sa kanila?”

Napakamot siya:
“Sabi nila invasion of privacy daw… pinagmamasdan niyo raw sila.”

“Hindi ko tatanggalin,” diretso kong sagot.
“Property ko ‘yon. Karapatan kong protektahan.”

Hindi na ako nakinig sa paliwanag niya. Binaba ko na ang tawag.

Kinagabihan, chineck ko ang CCTV footage.

Alas dos ng madaling araw—
may lalaking dahan-dahang lumabas sa fire exit.

Lumapit siya sa kotse ko.
Naglabas ng hose.
Isinuksok sa tangke.
At sinimulang sumipsip ng gasolina papunta sa isang plastic container.

Ang galaw? Makinis. Sanay. Walang kaba.

Parang propesyonal.

Pagkatapos, sinilip pa niya gamit ang flashlight ng phone kung ubos na ba ang laman.

At nang makita ko ang mukha niya sa ilaw—

Hindi ako nagkamali.

Si Mark Cruz.

Kapitbahay ko.

Isang linggo—20 litro.
Isang buwan—80 litro.

Hindi man kalakihan ang halaga,
pero… nakakadiri.

Inipon ko ang lahat ng video.
Isa, dalawa, tatlo…

Umabot sa walo.

Pagkatapos, dinelete ko lahat sa phone.
In-upload ko lang sa cloud.

At iniwan ko ang isang larawan—
yung mukha niyang nakangisi—
bilang wallpaper ko.

Kinabukasan, nagkita kami sa elevator ng asawa niya—si Jenny Cruz.

Kulot ang buhok, matapang ang pabango, may hawak pang tahol nang tahol na aso.

Ngumisi siya:
“Oy Ma’am Valdez, may camera na pala kayo? Takot sa magnanakaw?”

Hindi ko siya pinansin.
Inayos ko lang ang bonnet ng anak kong si Anya.

“Medyo delikado na kasi dito sa condo,” sagot ko.

Tumawa siya nang malakas:
“Delikado? Baka ikaw ang may tinatago! Kung hindi mo tatanggalin ‘yan, magrereklamo kami sa pulis!”

Lumabas na ako ng elevator.

“Go ahead,” sabi ko.

Alam kong puwede ko siyang ipaaresto.

Pero ano? Ilang araw lang sa kulungan?
Multa?

Pagbalik niya, mas magiging problema pa siya.

Hindi ako mahilig sa gulo.

Kaya kung tatapusin ko ito—
tatapusin ko nang tuluyan.

2

Lumipas ang mga araw.

Mas lalo pang lumala si Mark.

Hindi na lang tuwing Martes.
Kahit kailan niya gusto.

Ginawa na niyang personal gas station ang kotse ko.

At ako?

Tahimik lang.

Nag-iipon.

Naghihintay.

Parang mangangaso na hinahayaan munang masanay ang biktima.

Hanggang isang gabi—

Biglang nilagnat si Anya.

39.8°C.

Mainit ang katawan.
Halos walang malay.

Nagpanic ako.

Binuhat ko siya, tumakbo pababa.

Sa parking—
isinakay ko siya sa kotse.

Pinaandar ko.

“Click.”

“Kh… kh…”

Walang start.

Tiningnan ko ang fuel gauge.

Empty.

Tuyong-tuyo.

Naalala ko—
kahapon lang, nagpakarga ako.

Alam ko na agad.

Si Mark.

Sa itaas, rinig ko ang ingay mula sa unit nila.

Tawanan.
Baraha.
Sigawan.

“Ang swerte mo talaga ngayon!” sigaw ni Jenny.
“Jackpot na naman!”

“Natural!” sagot ni Mark.
“Swertihan lang ‘yan!”

Nakaupo ako sa malamig na kotse,
yakap ang anak kong nilalagnat,
habang sila—nagsasaya.

Sa sandaling iyon—

Hindi ako nagalit.

Hindi ako umiyak.

Parang… may namatay lang sa loob ko.

Tumawag ako ng ambulance.

Habang naghihintay,
binuksan ko ang CCTV.

Isang oras lang ang nakalipas—

Nandoon siya.

Naka-tsinelas.
Nakasuot ng pambahay.

Sumisipsip ng gasolina ko.

Pagkatapos?

Hindi man lang niya isinara ang tangke.

Humarap pa siya sa camera—

At nag middle finger.

Ngumisi.

Parang sinasabing:
“Wala kang magagawa.”

Pinindot ko ang save.

Iyon ang ika-walong video.

At iyon na rin ang huling pagkakataon.

Dumating ang ambulance.

Sa ospital,
nakahiga si Anya,
may suwero,
nakakunot ang noo sa sakit.

Tahimik akong nakaupo sa tabi niya.

At doon ko napagdesisyunan—

Hindi na ito tungkol sa gasolina.

Hindi na ito tungkol sa pera.

Ito na ang huling laro.

At ako ang magtatakda kung paano ito magtatapos.

3 – Ang Katapusan

Tatlong araw matapos ma-admit si Anya, naka-book na ang flight ko.

Hindi ako nagpaalam.
Hindi ako nag-ingay.

Tahimik lang akong umalis—
parang walang nangyari.

Pero bago iyon…

Ginawa ko na ang dapat gawin.

Sa basement parking, alas tres ng madaling araw.

Walang tao.

Tahimik.

Binuksan ko ang tangke ng kotse ko.

At ibinuhos ko ang “espesyal na timpla.”

Hindi ito lason.

Hindi rin ito agad mapapansin.

Pero kapag hinalo sa gasolina—
at ginamit sa high-speed engine—

Unti-unti nitong sisirain ang loob ng makina.

Hindi sabog agad.

Hindi instant.

Pero sapat para…

magdulot ng “aksidente.”

Alam ko ang routine ni Mark.

Tuwing madaling araw—
bago pumasok sa trabaho—

dadaan siya.

At gaya ng inaasahan—

dumating siya.

Sa camera, kitang-kita ko—

walang pagdududa.

Walang kaba.

Parang bahay niya ang kotse ko.

Sumipsip siya ng gasolina.

Napuno ang container.

Ngumisi pa siya.

At umalis.

Kinabukasan—

umalis ako papuntang Europe.

Kasama si Anya.

Ikatlong araw.

Isang tahimik na umaga sa Paris.

Nakaupo ako sa isang café,
tanaw ang Eiffel Tower.

Mainit ang kape.

Malamig ang hangin.

At doon tumunog ang phone ko.

Sunod-sunod.

Admin.
Security.
Unknown numbers.

Sinagot ko ang isa.

“MA’AM VALDEZ!”

Halos sumisigaw ang property manager.

“Yung kapitbahay niyo—si Mark Cruz—naaksidente sa expressway! Nawalan daw ng preno, biglang tumirik ang makina—sumalpok sa barrier!”

Tahimik akong nakinig.

“Buhay pa ba?” tanong ko.

Saglit na katahimikan.

“Critical po… nasa ICU.”

Humigop ako ng kape.

“May kinalaman daw sa sasakyan niyo,” dagdag niya, nanginginig.

“Talaga?” mahinahon kong sagot.

Hindi doon natapos.

Kinabukasan—

kumalat ang balita sa condo.

Hindi lang aksidente.

Lumabas sa imbestigasyon—

may problema ang gasolina ng kotse ni Mark.

May “contamination.”

At ang pinanggalingan?

Gasolina na galing sa ibang sasakyan.

At doon nagsimula ang domino.

Unang bumagsak—

si Jenny.

Sa harap ng admin office,
sumisigaw, umiiyak, nagwawala:

“Hindi posible ‘yan! Hindi magnanakaw ang asawa ko!”

Tahimik lang ang admin.

Ipinakita ang footage.

Isang video.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang walo.

Lahat malinaw.

Lahat hindi matatanggi.

Ang mukha ni Mark—
ang hose—
ang tangke ko—

lahat nandun.

Namutla si Jenny.

Nawala ang yabang.

Napaupo siya sa sahig.

Parang biglang naubos ang hangin sa mundo niya.

Sumunod—

ang mga kapitbahay.

Bulungan.

Tsismis.

Pagtingin na puno ng paghusga.

“Magnanakaw pala…”
“Kaya pala…”
“Akala mo kung sino…”

Ikatlong bumagsak—

ang trabaho ni Mark.

Nalaman ng kumpanya.

May police report.

May CCTV.

May ebidensya.

Tanggal agad.

Walang paligoy-ligoy.

At ang pinakahuli—

si Mark mismo.

Isang linggo matapos ang aksidente—

namatay siya sa ospital.

Internal bleeding.
Organ failure.

Hindi na kinaya.

Walang nagpunta sa burol.

Maliban sa iilang kamag-anak.

Tahimik.

Mabilis.

Parang gusto ng lahat na makalimot.

Samantala—

bumalik ako ng Pilipinas makalipas ang dalawang linggo.

Bitbit si Anya.

Malusog na ulit.
Masigla.

Pagpasok ko sa condo—

iba na ang hangin.

Tahimik.

Maingat.

Lahat ng tao—
nakatingin sa akin…

pero walang nagsasalita.

Sa elevator—

nakasalubong ko si Jenny.

Payat na.
Maputla.
Wala na ang make-up.
Wala na ang yabang.

Hindi na rin siya tumingin sa akin.

Hindi na nagsalita.

Pagbukas ng pinto—

lumabas siya agad.

Parang tumatakas.

Ako naman—

tumayo lang sa loob.

Tahimik.

Pagdating sa parking—

nandun pa rin ang kotse ko.

Malinis.

Tahimik.

Buo.

Hinaplos ko ang manibela.

At bahagyang ngumiti.

Hindi ako nagsumbong.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nakipag-away.

Pero natapos ko ang lahat.

Sa paraang—

wala nang babalikan.

Minsan,

ang pinaka-mapanganib na tao—

ay hindi yung galit.

Hindi yung maingay.

Kundi yung marunong maghintay.

At marunong pumili—

kung kailan tatapos ng laban.