Ngunit sa halip na maluha, si Elias ay nanatiling nakatayo, tahimik at kalmado. Hindi siya kumilos, hindi nagrereklamo. Mata lang niya ang tahimik na nakamasid sa naglalagablab na apoy.

Biglang ngumiti siya, mahina ngunit malinaw.

“Bakit ka tumatawa?!” sumigaw si Don Rocco, halatang galit.
“Sinunog ko ang buhay mo! Wala ka bang respeto sa mga gawa mo?!”

Ngumiti lang si Elias, at mahinang tinugon:
“Sir Rocco, maraming salamat po sa Ten Million Pesos.”

Dumukot siya sa bulsa at iniabot ang isang opisyal na resibo kay Don Rocco.

“Ang mga sinunog ninyo pong painting? Mga high-quality replica lang po ‘yan. Canvas prints lang, nagkakahalaga ng limang libo kada isa.”

Napatingin si Don Rocco, biglang nanahimik.
“A-Anong ibig mong sabihin?!” halatang nagulat siya.

“Kanina pa po, bago pa kayo dumating,” paliwanag ni Elias, para marinig ng lahat,
“naipamigay ko na ang lahat ng ORIGINAL PAINTINGS sa Children’s Cancer Ward ng Philippine General Hospital.”

Napanganga ang mga tao. Ang galit at pagkabigla ni Don Rocco ay napalitan ng kawalang-malay.

“Ang layunin ko po sa exhibit na ito ay hindi para sa benta,” dagdag ni Elias,
“kundi ipakita muna ang mga painting bago ko ibigay sa mga batang may sakit para pasayahin sila. Ang nakadisplay dito ay prints lang para sa viewing.”

Lumapit si Elias sa nagbabalat-kalaban na bilyonaryo.

“Kaya Sir, maraming salamat po. Dahil sa pagsunog ninyo ng mga photocopy, nagbayad po kayo ng Ten Million Pesos, na idadagdag ko sa donasyon para sa chemotherapy ng mga batang may cancer na hawak ngayon ng mga tunay na painting.”

Nagpalakpakan ang mga tao! Hiyawan sa tuwa at paghanga.
“Mabuhay si Elias!”
“Salamat sa ‘yo, Don Rocco!” sigaw ng ilan, habang si Don Rocco naman ay nakatayo lamang, hawak ang resibo ng kanyang sariling kabobohan.

Gusto niyang bawiin ang pera… ngunit huli na. Nakapangalan na ito sa Charity Foundation.

Sa araw na iyon, natutunan ni Don Rocco ang pinakamasakit na leksyon:
Pwede mong sunugin ang canvas, sunugin ang papel, o sunugin ang pera…
ngunit hindi mo kayang sunugin ang tunay na halaga ng pagtulong at malasakit sa kapwa.

Umalis si Elias na may ngiti, hindi dahil sa perang hawak niya, kundi dahil alam niyang sa laban ng apoy at pagmamahal, laging panalo ang may busilak na puso.

Makaraan ang ilang linggo, bumalik si Elias sa Philippine General Hospital.
Dala niya ang ilang bagong painting, mga makukulay na obra na ginawa niya para sa mga bata sa ward.

Ngunit hindi siya nag-iisa. Sa tabi niya, kasama niya ang ilang boluntaryo at donors na na-inspire sa kabutihan niya.

Si Don Rocco? Sa simula, ayaw niyang lumapit. Naiilang siya sa kanyang sarili—ang kabobohan ng kanyang kayabangan ay lantad sa harap ng marami.

Ngunit nang makita niya ang saya sa mga mata ng mga bata habang natatanggap ang mga painting, may kakaibang pakiramdam ang bilyonaryo.

“Hindi ko akalaing… ganito pala ang pakiramdam kapag nagbibigay,” bulong niya sa sarili.

Si Elias, nakangiti, nilapitan siya.
“Sir, gusto mo bang tulungan sa susunod na batch ng mga painting?” tanong niya.

Napahinga si Don Rocco at ngumiti, mahinang ngumiti, tulad ng isang tao na natutong magbago.
Mula noon, naging regular na donor si Don Rocco sa charity na pinamumunuan ni Elias. Hindi dahil sa publicity, kundi dahil sa nakita niya ang tunay na halaga ng pagbibigay at malasakit sa kapwa.

Para sa mga bata, si Elias ay higit pa sa isang pintor. Siya ay isang inspirasyon—isang taong nagpakita na sa kabila ng kahirapan, ang puso ay kayang gumawa ng himala.

Si Elias, sa kanyang gallery, ay patuloy na gumagawa ng mga painting, ngunit ngayon ay may bagong misyon: ang bawat obra ay may epekto, may layunin, at may buhay na pinapalakas.

Ang kanyang buhay ay hindi lamang tungkol sa sining, kundi sa pagtulong, pagbibigay pag-asa, at pagpapakita na ang tunay na yaman ng tao ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa kabutihang loob.

At minsan, habang naglalakad si Elias palabas ng gallery, may naririnig siyang bulong mula sa isang bata:

“Salamat po, Elias.”

Ngumiti siya, at alam niyang bawat brush stroke, bawat kulay, ay nagdala ng liwanag hindi lang sa canvas… kundi sa puso ng bawat tao.

ARAL NG KWENTO

Ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa pera.
Pwede mong sunugin ang canvas, papel, o salapi, pero hindi mo kayang sunugin ang kabutihang puso at malasakit sa kapwa.

Ang kabutihang loob at malasakit ay nagdudulot ng tunay na yaman.
Kahit ang isang simpleng gawa—tulad ng painting ni Elias—ay kayang magbigay ng pag-asa at magbago ng buhay ng iba.

Hindi lahat ng hamon ay dapat labanan ng galit o kayabangan.
Ang kayabangan ni Don Rocco ay nauwi sa leksyon: sa halip na sirain ang iba, mas makakabuti kung gamitin ang yaman at kapangyarihan sa kabutihan.

Ang pagtulong sa kapwa ay laging may epekto.
Kahit maliit na bagay o simpleng desisyon na gawin ang tama, ay nagdudulot ng positibong pagbabago sa maraming buhay.

Ang katotohanan at kabutihan ay laging panalo sa huli.
Si Elias ay nanalo hindi dahil sa pera, kundi dahil pinili niyang gumawa ng tama at magbahagi ng pag-asa.