Bago Ako Maging Estudyante Niya, Binlock Ko Muna Siya Bilang Online Boyfriend—Pero Sa Unang Araw Ko Sa UP Manila, Siya Pala Ang Pinakabatang Propesor Na Ipinakilala Ni Papa
Akala ko tapos na ang kalokohan ko noong binlock ko ang online boyfriend ko pagkatapos ng entrance exam.
Akala ko hindi ko na siya makikita kahit kailan.
Pero sa araw na ipinakilala ako ni Papa sa pinakabatang propesor ng UP Manila College of Medicine, halos matunaw ang tuhod ko.
Dahil ang lalaking nakaupo sa harap namin ay may parehong boses, parehong ngiti, at parehong pangalan ng lalaking iniwan ko sa chat.
“Dr. Rafael Aragon,” sabi niya, kalmado.
At doon ko naramdaman na may kasalanang bumangon mula sa libingan.
Grade 12 ako noon sa isang pribadong paaralan sa Quezon City. Lahat ng kaklase ko abala sa UPCAT, scholarship forms, review center, at pangarap na makapasok sa magandang kurso. Ako naman, sa sobrang pressure, gumawa ng isang bagay na hindi ko ipinagmamalaki.
Nagpanggap akong mas matanda sa isang online study forum.
Ginamit ko ang sarili kong larawan, pero pinadaan ko muna sa AI filter para magmukhang nasa mid-20s. Ang pangalan na ginamit ko: Mikaela Reyes.
Doon ko nakilala si Rafael.
Sabi niya, doktor siya, researcher, at nagtuturo paminsan-minsan. Twenty-eight siya. Ako, eighteen pa lang, pero sinabi kong twenty-three na ako at nagtatrabaho sa isang clinic.
Mali. Alam ko.
Pero noong mga panahong iyon, si Rafael ang pahinga ko.
Kapag naiiyak ako dahil hindi ko matapos ang mock exams, tatawag siya at sasabihing, “Huminga ka muna. Hindi sukatan ng buong buhay mo ang isang score.”
Kapag nagagalit ako sa sarili ko, tatawa siya nang mahina at sasabihing, “Ang talino mo nga, pero ang tigas ng ulo mo.”
Hindi siya mabilis magalit. Hindi siya mapilit. Hindi siya gaya ng mga lalaking puro landi ang alam. Tahimik lang siya, maalaga, at laging marunong makinig.
Kaya mas lalo akong nakonsensya.
Pagkatapos ng entrance exam, nang wala na ang dahilan para manatili ako sa mundong ginawa ko, nagpadala ako ng isang mensahe.
“Hindi tayo bagay. Maghiwalay na tayo.”
Pagkatapos noon, binlock ko siya sa lahat.
Walang paliwanag.
Walang paalam.
Akala ko doon na matatapos ang lahat.
Ilang buwan ang lumipas. Lumabas ang resulta. Nakapasok ako sa INTARMED program ng UP Manila. Halos maiyak si Papa sa tuwa. Matagal na niyang pangarap na may doktor sa pamilya namin.
Isang araw, sinabi niya, “May kaibigan akong bata pa pero magaling. Propesor sa college mo. Ipapakilala kita para may gagabay sa’yo.”
“Bata pa?” tanong ko.
“Twenty-eight. Pinakabata raw sa department nila.”
Hindi ko pinansin noon.
Hanggang sa umupo kami sa loob ng isang maaliwalas na opisina sa UP Manila. May mga medical books sa estante, framed diplomas sa dingding, at isang lalaking naka-white coat ang tumayo mula sa mesa.
“Rafael Aragon,” pagpapakilala niya.
Hindi ako nakahinga.
Hindi buong mukha ang nakita ko noon sa chats namin. Kadalasan side profile lang, minsan kalahating ngiti, minsan kamay na may hawak na kape. Pero ang boses—
Diyos ko, ang boses.
Pareho.
“Anak, bakit ka natulala?” bulong ni Papa. “Huwag kang titig nang titig. Nakakahiya.”
Napakurap ako.
“Ma-magandang araw po, Dr. Aragon.”
Tumingin siya sa akin.
Matagal.
Sobrang tagal.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Hindi iyong dating ngiting nagpapakalma sa akin. Ibang ngiti iyon. Tahimik, malamig, parang may alam siyang lihim na hindi pa niya inilalabas.
“Ano nga ulit ang pangalan ng anak mo, Jun?” tanong niya kay Papa.
“Tala,” sagot ni Papa. “Tala Villanueva.”
Bahagyang umangat ang kilay niya.
“Tala Villanueva,” ulit niya, mabagal. “Hindi ba… Mikaela Reyes?”
Nanigas ang buong katawan ko.
Si Papa naman ay napatingin sa akin. “Ay, naku. Mahilig kasi ’yang anak ko sa kung anu-anong pangalan online. Minsan sinasabi niya Mikaela raw pangalan niya dahil mas sosyal pakinggan.”
Gusto kong himatayin.
Gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.
Gusto kong bumalik sa araw na pinindot ko ang block button at sabihing, “Huwag, Tala, huwag mong sirain ang buhay mo.”
Pero huli na.
Tumingin sa akin si Rafael. Diretso. Tahimik.
“Ganoon ba?” sabi niya. “Mahilig pala siya sa ibang pangalan.”
Tumawa si Papa, walang kamalay-malay. “Pakiusap, Raf, bantayan mo ito. Matalino pero pasaway. Ikaw na bahala sa kanya.”
Tumigil ang ngiti ni Rafael sa isang sulok ng labi.
“Makakaasa ka,” sagot niya. “Aalagaan ko siya nang mabuti.”
Ang salitang “aalagaan” ay parang kutsilyong binalot sa bulak.
Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Papa. May kausap siyang admin office. Kailangan daw niyang bumaba sandali.
“Anak, dito ka muna. Mag-usap kayo ni Dr. Aragon.”
“Papa—”
Pero nakalabas na siya.
Pagsara ng pinto, biglang naging mabigat ang katahimikan.
Si Rafael ay bumalik sa upuan niya. Kinuha niya ang fountain pen sa mesa at pinaikot-ikot sa daliri.
Ako naman, nakatayo na parang estudyanteng nahuling nangopya.
“Dr. Aragon,” panimula ko, pilit nakangiti. “Congratulations po sa Harvard fellowship ninyo. Ang galing po ninyo.”
Tumigil ang kamay niya.
“Tala.”
Napakapit ako sa strap ng bag ko.
“Mas gusto ko ba ang Tala,” sabi niya, “o Mikaela?”
Namula ang mukha ko.
“Sir, tungkol po doon…”
“Sir?” ulit niya. “Dati Raf lang.”
“Hindi po ba mas angkop ang sir?”
“Tama ka.” Tumango siya. “Dahil estudyante na kita ngayon.”
Lalo akong kinabahan.
“Pasensya na po,” sabi ko agad. “Mali po ako. Nagsinungaling ako tungkol sa edad ko, sa pangalan ko, sa lahat. Pero hindi ko po intensyon na saktan kayo. Natakot lang ako. Bata pa ako. Pressure sa exams. Hindi ko alam ang ginagawa ko.”
Tahimik siyang nakinig.
Kaya nagpatuloy ako.
“Kung maaari po… kalimutan na lang natin. Ituring na lang ninyong kalokohan ng isang batang hindi pa marunong magdesisyon.”
Doon siya tumayo.
Mabagal siyang lumapit sa bintana. Tanaw mula roon ang lumang gusali ng campus at mga estudyanteng naglalakad sa init ng Maynila.
Akala ko tapos na ang sermon.
Pero nang humarap siya, wala na ang panunukso sa mukha niya.
May lungkot.
May galit.
May sugat na hindi ko inaasahan.
“Kalokohan?” mahina niyang tanong.
Hindi ako nakasagot.
“Tala,” sabi niya, “noong gabing binlock mo ako, nasa ICU ang nanay ko.”
Nalaglag ang puso ko.
“Kailangan kong pirmahan ang consent para sa emergency surgery niya. Nanginginig ang kamay ko. Tinawagan kita hindi dahil gusto kitang istorbohin, kundi dahil ikaw lang ang taong gusto kong marinig noon.”
Humigpit ang dibdib ko.
“Pero isang mensahe lang ang iniwan mo,” dagdag niya. “Tapos nawala ka.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Ngayon sabihin mo sa akin…”
Huminto siya sa harap ko.
“Laro lang ba talaga ako sa’yo?”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Lahat ng palusot na inihanda ko habang nasa elevator kami ni Papa—pressure, kabataan, takot, pagkakamali—biglang naging walang halaga.
Dahil sa harap ko, hindi propesor ang nakatayo.
Hindi “online boyfriend” na puwede kong burahin gamit ang block button.
Isang taong nasaktan siya.
At ako ang nanakit.
“Hindi,” bulong ko.
Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.
“Hindi ka laro sa akin.”
Tumingin siya sa akin, walang galaw.
“Kaya mo bang sabihin ’yan nang hindi umiiyak dahil nahuli ka lang?”
Masakit iyon.
Pero karapat-dapat.
Napayuko ako. “Hindi ko alam na nangyayari iyon sa inyo. Kung alam ko lang—”
“Kung alam mo?” putol niya. “Kung alam mo, hindi mo ako iboblock? Ibig sabihin, kung ordinaryong araw lang iyon, okay lang mawala ka nang walang paliwanag?”
Hindi ako nakapagsalita.
Tama siya.
Ginawa kong madali ang pag-alis dahil ayaw kong humarap sa bigat ng ginawa ko. Hindi dahil wala akong naramdaman, kundi dahil duwag ako.
“Pasensya na,” sabi ko, mas malinaw ngayon. “Hindi sapat ang dahilan ko. Nagsinungaling ako. Ginamit ko ang kabaitan mo para gumaan ang loob ko. Tapos noong natakot ako, tumakas ako.”
Nangingilid ang luha ko, pero pinilit kong huwag umiyak nang malakas. Ayokong magmukhang ginagamit ko ang iyak para makalusot.
“Hindi kita pinaglalaruan,” dagdag ko. “Pero hindi rin kita inalagaan gaya ng pag-aalaga mo sa akin. At mali iyon.”
Matagal siyang tahimik.
Sa labas, narinig ko ang mahihinang yabag ng mga estudyante sa hallway. Sa loob ng opisina, parang nakabitin ang buong mundo sa pagitan namin.
Pagkatapos, bumuntong-hininga siya.
“Umupo ka.”
Sumunod ako.
Hindi niya ako sinigawan. Hindi niya ako pinahiya. Hindi niya rin ako pinatawad agad.
Iyon ang mas mahirap.
Kumuha siya ng isang folder mula sa mesa at itinulak iyon papunta sa akin.
“Mentorship assignment mo,” sabi niya. “Ako dapat ang faculty mentor mo.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Sir…”
“Pero kaninang umaga, bago pa dumating ang papa mo, nagsumite na ako ng request na ilipat ka sa ibang mentor.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil hindi patas sa’yo kung ako ang magiging mentor mo,” sagot niya. “At hindi rin patas sa akin. Kahit anong galit ko, ayokong gamitin ang posisyon ko para gantihan ka.”
Mas lalo akong nahiya.
Sa lahat ng kinatakutan ko, hindi ito kasama.
Akala ko pagbabantaan niya ako. Akala ko pahihirapan niya ako sa klase. Akala ko gagamitin niya ang lihim ko para ipaalala araw-araw na may utang akong paliwanag.
Pero hindi.
Mas disente siya kaysa sa inaasahan ko.
Mas mabuti siya kaysa sa naging ako.
Doon bumukas ang pinto.
Pumasok si Papa, hawak ang folder ng enrollment. Nakangiti pa siya, pero nang makita ang mukha ko, agad siyang natigilan.
“Anak? Bakit parang iiyak ka?”
Tumayo ako.
“Papa,” sabi ko, “may kailangan akong sabihin.”
Agad akong tinapunan ng tingin ni Rafael. Hindi niya ako pinigilan. Hindi rin siya nagsalita.
Alam kong puwede kong itago. Puwede kong sabihing napagod lang ako. Puwede kong hayaan si Rafael na magdala ng bigat ng lihim na iyon.
Pero kung totoo ang sinabi kong hindi siya laro sa akin, kailangan kong humarap.
“Si Dr. Aragon…” huminga ako nang malalim. “Siya po ang nakilala ko online habang nagre-review ako.”
Nawala ang ngiti ni Papa.
“At nagsinungaling ako sa kanya,” dagdag ko. “Sinabi kong mas matanda ako. Gumamit ako ng ibang pangalan. Pagkatapos ng exam, bigla ko siyang binlock nang walang paliwanag.”
Tahimik si Papa.
Sobrang tahimik.
Mas nakakatakot iyon kaysa sigaw.
“Tala,” mababa ang boses niya, “alam mo ba kung gaano kabigat ang ginawa mo?”
Tumango ako. “Ngayon ko lang po talaga naintindihan.”
“Hindi sapat ang ‘ngayon ko lang naintindihan’ kapag may nasaktan ka na.”
Napayuko ako.
“Jun,” mahinang sabi ni Rafael. “Huwag mo siyang sigawan dito. Estudyante siya. Anak mo siya. At kasalanan ko rin na hindi ako naging mas maingat sa online relationship.”
Umiling ako agad. “Hindi po. Ako ang nagsinungaling.”
Tumingin sa akin si Papa nang matagal. Pagkatapos, hinimas niya ang noo niya na parang biglang sumakit ang ulo.
“Uuwi muna tayo,” sabi niya. “Pero bago iyon, humingi ka ng tawad nang maayos.”
Humarap ako kay Rafael.
“Pasensya na,” sabi ko. “Hindi dahil nahuli ako. Hindi dahil propesor ka. Kundi dahil naging makasarili ako. Hindi ko kayang ibalik ang gabing kailangan mo ng kausap. Pero kaya kong tanggapin na wala kang obligasyong patawarin ako.”
Nakita kong gumalaw ang panga niya.
Pero hindi siya sumagot.
Noong araw na iyon, umuwi akong tahimik.
Sa bahay, hindi ako pinagalitan ni Papa nang mahaba. Mas masakit ang ginawa niya. Pinaupo niya ako sa sala at pinasulat ng liham.
Hindi chat.
Hindi text.
Liham.
“Sulat-kamay,” sabi niya. “Para maramdaman mong hindi madaling burahin ang tao gaya ng pagbura mo sa conversation.”
Umabot ako ng hatinggabi sa pagsusulat.
Isinulat ko lahat.
Kung paano ako natakot sa edad namin. Kung paano ako natuwa sa bawat payo niya. Kung paano ako naging duwag. Kung paano ko naisip na dahil online lang iyon, hindi totoong-totoo ang sakit.
Kinabukasan, dinala ko ang liham sa opisina niya.
Wala siya roon.
Ang secretary lang ang tumanggap.
Akala ko doon na talaga matatapos.
Sa unang semestre, nakita ko pa rin siya sa campus. Minsan sa hallway. Minsan sa auditorium. Minsan sa lecture hall kapag guest speaker siya.
Pero hindi niya ako nilapitan.
Hindi rin niya ako iniwasan nang halata.
Professional siya. Malayo. Magalang.
At ako, unti-unting natutong mabuhay nang dala ang hiya.
Isang araw, may kumalat na post sa isang campus confession page.
“May freshman daw sa INTARMED na ex ng young professor. Kaya raw nakapasok sa program.”
Hindi binanggit ang pangalan ko, pero sapat ang detalye.
May nagkomento na baka may special treatment.
May nagsabing kadiri raw.
May nagsabing kaya raw pala may faculty na agad na kilala.
Parang bumagsak ulit ang mundo ko.
Hindi ako pumasok sa isang klase. Umupo lang ako sa likod ng library, hawak ang phone, nanginginig habang binabasa ang masasakit na salita ng mga taong hindi naman alam ang buong kuwento.
Alam kong mali ako.
Pero hindi totoo na ginamit ko siya para makapasok.
Hindi totoo na binili ko ang pangarap ko gamit ang relasyon.
Hindi totoo na may nangyari sa amin na marumi.
Kinagabihan, may bagong post ang official page ng department.
Maikli lang.
“Dr. Rafael Aragon has formally declared a conflict of interest regarding a student assigned to his mentorship and requested reassignment before the start of classes. The student’s admission was processed independently through the university’s standard evaluation.”
Walang pangalan.
Walang drama.
Pero sapat para tumahimik ang karamihan.
Ilang minuto matapos iyon, nakatanggap ako ng email.
Mula kay Rafael.
Subject: Ingat sa campus.
Isang linya lang ang laman.
“Hindi kita pinatawad para apihin ka ng iba.”
Doon ako umiyak.
Hindi dahil mahal niya pa ako.
Kundi dahil kahit nasaktan ko siya, pinili pa rin niyang maging tama.
Pagkalipas ng ilang linggo, nagkaroon ng student research orientation. Isa siya sa speakers. Pagkatapos ng talk, lumapit ako sa kanya sa hallway.
“Sir,” tawag ko.
Huminto siya.
“Salamat po sa statement.”
“Ginawa ko iyon dahil iyon ang totoo,” sagot niya.
“Alam ko po. Pero salamat pa rin.”
Tumango siya at akmang aalis na.
Pero bago siya makalayo, sinabi ko ang matagal ko nang gustong itanong.
“Kamusta po ang nanay ninyo?”
Tumigil siya.
Matagal bago siya sumagot.
“Buhay siya,” sabi niya. “Mahaba ang recovery, pero buhay.”
Napahinga ako nang malalim. Parang may tinik na nabawas sa dibdib ko.
“Salamat sa Diyos,” bulong ko.
Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon mula noong araw sa opisina, lumambot nang kaunti ang mga mata niya.
“Nabasa ko ang liham mo.”
Nanahimik ako.
“Hindi ko alam kung mapapatawad kita agad,” sabi niya. “Pero naniniwala akong nagsisisi ka.”
“Iyon lang po muna ang kaya kong hingin.”
“Mag-aral ka nang mabuti, Tala.”
“Opo.”
“At huwag ka nang gagawa ng fake name.”
Hindi ko napigilang matawa nang mahina, kahit may luha.
“Opo, Dr. Aragon.”
Lumipas ang isang taon.
Hindi kami naging malapit agad. Wala ring biglaang love story na parang pelikula. Sa loob ng campus, malinaw ang hangganan. Siya ay propesor. Ako ay estudyante. Iyon ang tama.
Pero may mga bagay na unti-unting naghilom.
Nalaman ko mula kay Papa na matagal na palang kaibigan ni Rafael ang pamilya namin. Hindi lang kami nagkikita noon dahil madalas siyang nasa abroad para sa research. Hindi niya ako nakilala online dahil sa koneksyon. Nagkataon lang talaga.
At ang pinakamalaking katotohanan?
Hindi niya ako nirekomenda sa UP.
Ang nakapagpasok sa akin ay sarili kong exam, interviews, at years of hard work.
Ang naitulong lang niya noon, kahit hindi niya alam kung sino ako, ay hindi ako sumuko.
Sa ikalawang taon ko, noong hindi na siya ang instructor sa kahit anong subject ko, nagkita kami sa isang charity medical mission sa Tondo. Volunteer ako. Volunteer doctor siya.
Doon, hindi siya Dr. Aragon na kinatatakutan ko.
Siya si Rafael na tahimik na nagpapaliwanag sa isang nanay kung paano painumin ng gamot ang anak.
Ako naman si Tala na hindi na nagtatago sa pekeng pangalan.
Pagkatapos ng mission, sabay kaming naglakad palabas ng barangay hall. Maingay ang paligid, may mga batang naglalaro, may tindang banana cue sa kanto, at may amoy ng ulan sa semento.
“Mas bagay sa’yo ang Tala,” bigla niyang sabi.
Napatingin ako sa kanya.
“Kaysa Mikaela?” biro ko.
“Mas totoo.”
Tumahimik ako.
“Rafael,” sabi ko, unang beses kong ginamit ang pangalan niya nang walang takot, “hindi ko alam kung may karapatan pa akong sabihin ito. Pero noong mga panahong kausap kita, totoo ang gaan na naramdaman ko. Ang mali, binalot ko iyon sa kasinungalingan.”
Matagal siyang naglakad bago sumagot.
“Alam ko.”
“Paano mo alam?”
“Dahil hindi rin naman peke ang lungkot ko noong nawala ka.”
Doon ako tumigil sa paglalakad.
Huminto rin siya.
“Pero hindi ibig sabihin noon babalik tayo sa dati,” dagdag niya.
Tumango ako. “Alam ko.”
“Kung may sisimulan man ulit tayo balang araw,” sabi niya, “dapat walang taguan. Walang maling edad. Walang block button kapag natakot.”
“Walang propesor at estudyante,” dagdag ko.
Bahagya siyang ngumiti. “Tama.”
Hindi kami nagmadali.
Dalawang taon ang lumipas bago namin muling binuksan ang usapan. Wala na siya sa department na direktang humahawak sa program ko. Ako naman, mas matatag na, mas marunong humarap, mas hindi na takot sa sariling katotohanan.
Noong una kaming magkape ulit sa labas ng campus, hindi na ako si Mikaela.
Hindi na rin siya ang lalaking iniwan sa gitna ng pinakamabigat na gabi ng buhay niya.
Kami ay dalawang taong may sugat, may pagkakamali, at may sapat na tapang para hindi na ulitin ang dati.
“Hi,” sabi niya, nakangiti. “Ako si Rafael.”
Ngumiti ako.
“Ako si Tala. Totoong pangalan. Totoong edad. Totoong ako.”
At sa unang pagkakataon, walang lihim sa pagitan namin.
Mensahe:
Minsan, akala natin maliit lang ang kasinungalingan kapag ginawa sa likod ng screen. Pero bawat pangalan, bawat pangako, bawat biglang pagkawala ay may totoong taong nasasaktan. Ang pag-ibig ay hindi nagsisimula sa perpektong kuwento—nagsisimula ito sa katapatan, pananagutan, at lakas ng loob na harapin ang pinsalang tayo mismo ang gumawa.
