Hindi siya sumagot agad. Hindi niya tinanggihan. Hindi rin niya ipinagtanggol ang sarili. Basta dahan-dahan lang siyang humigop ng iced tea, parang walang narinig.

dahil ang mga taong sanay mang-insulto, nalilito kapag walang reaksiyon.

ANG MGA SALITANG WALANG TINIK

“Uy, Lisa?” pangungulit ni Bea. “Hindi ka ba nahihiya? Reunion ‘to oh. Once in a lifetime lang ‘to. Dapat pinaghahandaan.”

Tumango si Lisa. “Pinaghandaan ko naman.”

“Talaga?” sarkastikong tanong ni Carla. “Saan banda?”

“Sa tamang oras,” mahinahon niyang sagot.

Nagkatinginan ang dalawa. Hindi nila alam kung ano ang ibig sabihin noon—at hindi na rin sila nag-abala pang unawain. Para sa kanila, sapat na ang paniniwalang talunan si Lisa.

At doon sila nagkamali.

ANG LIHIM SA LIKOD NG KATAHIMIKAN

Habang nagpapatuloy ang programa—may slideshow ng mga lumang larawan, may konting sayawan, may pa-games—nanatiling tahimik si Lisa sa kanyang mesa.

Pero ang hindi alam ng lahat:
hindi siya nag-iisa.

Sa bulsa ng kanyang maliit na handbag, tahimik na nag-vibrate ang phone niya.

Unknown Number: Madam Chairman, nasa lobby na po kami. Nandito na rin sina Directors at ang CEO.

Isang segundo lang ang lumipas bago niya sinagot:

Lisa: Salamat. Pakisabi sa kanila, pumasok lang kapag tapos na ang opening toast.

Simple. Direktang utos. Walang drama.

Ganito siya sanay kumilos—
hindi sa eksena, kundi sa resulta.

ANG MGA ASAWANG “BIGATIN”

Makalipas ang tatlumpung minuto, nagkaroon ng bulungan sa buong function room.

“Dumating na raw ang mga asawa ng mga Donya,” sabi ng emcee.
“Let’s welcome our successful husbands!”

Isa-isang pumasok ang mga lalaki—naka-suit, may yabang sa lakad, may ngiting sanay sa papuri.

Nakangiti si Ramon, asawa ni Carla.
Taas-noo si Eric, asawa ni Bea.

Agad silang nilapitan ng kani-kanilang misis, tila mga reyna na ipinagmamalaki ang tropeo.

“Hon!” sigaw ni Carla. “Dito kami!”

Lumapit si Ramon—pero bigla siyang huminto.

Nanlaki ang mga mata niya.

Hindi siya tumingin kay Carla.

Tumingin siya kay Lisa.

At sa isang galaw na ikinagulat ng lahat—
yumuko siya.

“Good evening, Madam Chairman,” magalang niyang bati.

Parang may nahulog na baso sa sahig.
Tahimik. Mabigat. Nakakabingi.

ANG PAGGUHO NG MGA MASKARA

“Ha?” napausal si Carla. “Ano ‘yan?”

Hindi pa man siya nakakahinga nang maayos, lumapit din si Eric.

At tulad ni Ramon—
yumuko rin siya.

“Pasensya na po sa late notice, Madam Chairman,” sabi niya. “Hindi po namin alam na magkikita tayo rito.”

Hindi na mapigilan ang bulungan.
Ang emcee ay natigilan.
Ang mga dating kaklase ay nagkatinginan.

“Chairman?” mahinang tanong ni Bea. “Anong chairman?”

Dahan-dahang tumayo si Lisa.

Hindi siya nagmamadali.
Hindi siya nakangiti.
Hindi rin siya galit.

Kalma. Buo. Tahimik.

“Magandang gabi,” sabi niya sa lahat. “Pasensya na kung ngayon lang kayo nagulat.”

Tumingin siya kina Carla at Bea—hindi mapanlait, hindi mapagmataas.
Parang simpleng… malinaw.

“Ako si Lisa,” dagdag niya.
“Chairwoman ng Terra Nova Group.”

ANG KATOTOHANANG HINDI MAITAGO

May bumagsak na kutsara.
May napaupo sa gulat.
May literal na namutla.

“Hindi… imposible…” pabulong ni Bea. “Hindi mo sinabi…”

Ngumiti si Lisa, bahagya. “Hindi rin naman ninyo tinanong.”

Tumayo ang CEO ng Terra Nova na kanina pa nasa gilid.

“Kung maaari,” sabi niya sa emcee, “nais naming batiin si Madam Chairman. Siya po ang utak sa likod ng recent expansion ng kumpanya sa Southeast Asia.”

Palakpakan.
Hindi pilit.
Hindi scripted.

Natural. Kusang loob.

SWEET REVENGE

Lumapit si Carla kay Lisa, nanginginig ang boses.

“Lisa… akala namin…”

“Alam ko,” sagot ni Lisa. “Akala ninyo, nanalo kayo.”

Hindi niya dinugtungan.
Hindi na kailangan.

Dahil sa mga mata nina Carla at Bea—
nabasa na nila ang katotohanan.

Hindi sila natalo ngayong gabi.
Natalo sila noon pa.

Noong minamaliit nila ang katahimikan.
Noong inakala nilang ang halaga ng tao ay nasusukat sa yabang.

ANG TAHIMIK NA PAG-ANGAT

Hindi nagtagal si Lisa.

Matapos ang ilang magalang na pagbati, nagpaalam siya.

“May meeting pa bukas,” sabi niya. “Salamat sa imbitasyon.”

Habang palabas siya ng function room, walang pumigil.
Walang humabol.
Walang naglakas-loob mang-insulto ulit.

Dahil minsan, ang pinakamatamis na paghihiganti ay hindi sigawan—
kundi ang katahimikang nagpapaalala kung gaano sila kaliit.

Sa likod niya, naiwan ang reunion.

At sa harap niya—
isang buhay na matagal na niyang pinaghirapan,
na ngayon lang nila nakita.

Hindi dahil ipinakita niya.
Kundi dahil dumating na ang tamang oras.