ANG PAGKAWALA NG PABORITONG TUPPERWARE NI NANAY NA NAGING DAHILAN NG MATINDING “INTERROGATION” SA BUONG PAMILYA NA HUMANTONG SA ISANG NAKAKAIYAK NA PAG-AMIN NG TATAY

Alas-siyete ng gabi sa tahanan ng pamilya Cruz at imbes na amoy ng pritong isda ang sumalubong sa gutom na sikmura ng magkakapatid na sina Angelo at Jen, isang nakapanghihilakbot na katahimikan ang bumungad sa kanila.

Nakaupo sa kabisera ng mesa si Aling Tessie, ang kanilang nanay. Nakahalukipkip ito, mausok ang ilong, at sa harap niya ay may nakalatag na tatlong plastic na lagayan ng pagkain—mga generic na brand na nabibili sa palengke. Kulang ng isa. Kulang ng pinaka-espesyal na isa.

“Umamin na kayo,” mababang boses na sabi ni Aling Tessie, pero ramdam mo ang parating na bagyo. “Sino ang kumuha ng kulay maroon na Tupperware ko? Yung galing pa sa Saudi na regalo ng Tita Vangie niyo noong 1998? Yung bawal lagyan ng spaghetti dahil mantsado ang plastic? Yung may gold na lining sa takip?”

Nagkatinginan si Angelo at Jen. Alam nila ang batas sa bahay: Maaari kang umuwi ng late, maaari kang bumagsak sa quiz, pero huwag na huwag mong iwawala ang Tupperware ng Nanay. Ito ay sagrado. Mas mahalaga pa ito kaysa sa birth certificate nila.

“Ma, hindi ako,” mabilis na sagot ni Angelo habang binababa ang bag. “Nagbaon ako kanina pero yung ice cream tub lang na ginawang lunch box ang dala ko. Check niyo pa po.”

“Ako rin Ma!” depensa ni Jen. “Diet ako ngayon, skyflakes lang ang baon ko. Bakit ko kukunin yung maroon eh ang laki nun?”

Nanlilisik ang mga mata ni Aling Tessie. “Kung gayon, may magnanakaw dito sa bahay? Imposible! Dahil binilang ko ito kaninang umaga. Apat ito sa cabinet. Ngayon, tatlo na lang. Hindi pwedeng naglakad iyon palabas ng bahay!”

Dumating ang kanilang Tatay Carding. Mukhang pagod na pagod galing sa opisina, suot ang kanyang puting polo na medyo naninilaw na sa kuwelyo. May dala siyang brown envelope. Tahimik siyang umupo at akmang kukuha ng kanin nang pigilan siya ng “tingin” ni Aling Tessie.

“Carding, bago ka kumain,” sabi ni Aling Tessie. “Nakita mo ba ang Tupperware ko? Yung maroon?”

Natigilan si Tatay Carding. Saglit na nag-iba ang timpla ng mukha niya. Parang may dumaang anino ng kaba, pero agad din itong nawala. “Hindi, Tessie. Wala akong alam diyan. Baka nai-misplace mo lang.”

Dahil dito, idineklara ni Aling Tessie ang “Martial Law” sa kusina. Walang kakain hangga’t hindi lumalabas ang Tupperware. Halos baliktarin na nila ang buong bahay. Hinalughog ang mga bag, ang ilalim ng sofa, pati ang likod ng refrigerator. Pero wala. Bigong-bigo si Aling Tessie. Para sa kanya, hindi lang ito plastic; ito ay simbolo ng kanyang pag-iingat sa gamit.

Lumipas ang ilang oras at kumakalam na ang sikmura ng lahat. Napansin ni Angelo na tahimik lang si Tatay Carding sa isang sulok, nakatulala sa bintana, at hindi sumasali sa paghahanap. Malalim ang iniisip nito. Nilapitan siya ni Angelo. “Tay, okay lang kayo?”

Tumingin si Tatay Carding sa anak, at sa pagkakataong iyon, nakita ni Angelo ang sobrang pagod sa mga mata ng ama. Yung pagod na hindi kayang tanggalin ng tulog.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Biglang tumayo si Tatay Carding. Kinuha niya ang kanyang luma at punit-punit na backpack na ginagamit sa trabaho. Binuksan niya ito sa harap ng mesa kung saan nakaupo si Aling Tessie na nanggagalaiti pa rin.

Dahan-dahang inilabas ni Tatay Carding ang isang bagay.

Ang maroon na Tupperware.

Pero hindi na ito katulad ng dati. Ang makinis na katawan nito ay puro gasgas na. Ang gold na lining ay halos burado na. At ang pinakamasakit, may basag ito sa gilid na tinapalan lang ng scotch tape. Marumi ito at halatang ginamit sa kung saan-saang magaspang na lugar.

Napasinghap si Aling Tessie. “Carding! Ang Tupperware ko! Anong ginawa mo? Saan mo dinala ‘yan? Sabi mo sa opisina ka lang? Bakit parang… parang galing ‘yan sa gyera?”

Yumuko si Tatay Carding. Ang matatag na haligi ng tahanan ay tila biglang gumuho ang balikat.

“Patawarin mo ako, Tessie,” garalgal ang boses ni Tatay Carding. “Anim na buwan na akong walang trabaho. Tinanggal ako sa opisina dahil sa downsizing. Hindi ko masabi sa inyo… natatakot ako na mag-alala kayo, lalo na’t graduating si Angelo at kailangan ni Jen ng braces.”

Natahimik ang buong kusina. Parang huminto ang oras.

Nagpatuloy si Tatay Carding, habang nanginginig ang mga kamay. “Araw-araw, nagpapanggap akong pumapasok sa opisina. Pero ang totoo, namamasukan ako sa construction sa kabilang bayan bilang helper. Nagbubuhat ng semento, naghahalo ng graba.

Yung Tupperware mo… ‘yan ang ginagamit ko sa tanghalian. Nagbabaon ako ng tira-tirang ulam natin para hindi na ako gumastos sa karinderya. Yung 50 pesos na matitipid ko sa tanghalian, iniipon ko para pandagdag sa allowance ng mga bata.”

Hinawakan niya ang basag na parte ng Tupperware. “Nabagsak ko ‘yan noong isang araw habang tumatakbo kami dahil biglang bumuhos ang ulan at kailangang takpan ang mga semento. Sorry, Tessie. Alam kong mahalaga ‘to sa’yo. Papalitan ko kapag sumweldo ako sa Sabado.”

Napatingin si Angelo at Jen sa kanilang ama. Ang puting polo na suot nito ay “costume” lang pala pag-alis ng bahay, at nagpapalit siya ng damit pang-construction pagdating sa site. Ang brown envelope na dala niya ay hindi mga dokumento, kundi pamalit na t-shirt na puno ng pawis at alikabok.

Dahan-dahang kinuha ni Aling Tessie ang Tupperware. Tinitigan niya ang mga gasgas. Ang dumi. Ang tape. Dati, iiyakan niya ang pagkasira nito. Magwawala siya dahil nasira ang kanyang koleksyon.

Pero sa sandaling iyon, dahan-dahang niyakap ni Aling Tessie ang maruming Tupperware sa kanyang dibdib. Tumulo ang kanyang luha, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa awa at pagmamahal.

“Tanga ka talaga, Carding,” umiiyak na sabi ni Aling Tessie, pero malambing ang tono. “Bakit mo sasarilihin? Mag-asawa tayo, ‘di ba? Kahit asin at kanin lang ang kainin natin, okay lang, basta alam namin ang totoo.”

Tumayo si Aling Tessie at niyakap nang mahigpit si Tatay Carding. Sumunod na yumakap sina Angelo at Jen. Sa gitna ng yakapan, nandoon ang sirang Tupperware—hindi na isang simpleng lalagyan ng pagkain, kundi naging simbolo ng sakripisyo ng isang ama na handang gawin ang lahat, kahit masira ang kanyang dangal (at ang paboritong gamit ng asawa), masiguro lang na may laman ang tiyan ng kanyang pamilya.

Nang gabing iyon, kumain sila ng hapunan nang masaya. Walang nagalit. At ang sirang Tupperware? Hindi ito tinapon. Nilinis ito nang maigi ni Aling Tessie at inilagay sa gitna ng estante, sa pinaka-special na pwesto.

Dahil sa lahat ng Tupperware niya na makinis at bago, ito ang pinaka-mahalaga. Ito ang Tupperware na naglaman ng pagmamahal ng isang ama. Ito ang pinakamagandang “fake news” na natuklasan nila—na sa likod ng kasinungalingan ng ama ay isang wagas na katotohanan ng pag-ibig. At simula noon, hindi na naghanap ng “perfect” na gamit si Aling Tessie, dahil narealize niya na ang imperfections ng buhay ang nagpapatibay sa kanila.