Tatlong taon ang lumipas, pero kabisado ko pa rin ang mukha ng lalaking muntik nang sirain ang buhay ko.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil minsan, sa sobrang galit ko, ako mismo ang nagbuhos sa bibig niya ng inuming nilagyan niya ng gamot para sa akin.

At sa gabing muli ko siyang nakita, nakangiti siya na parang siya pa ang nanalo sa buhay.

Reunion ng dati naming batch sa isang rooftop restaurant sa BGC. Maliwanag ang siyudad sa ibaba, nagkikislapan ang ilaw ng mga gusali, may wine sa bawat mesa, at mga mukha ng mga taong matagal ko nang hindi nakita.

Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na agad ang ilang matang sumusunod sa akin.

Simple lang ang suot ko—slacks, puting blouse, maayos na blazer, walang kung anong palamuti. Galing kasi ako sa opisina. Wala akong oras para mag-ayos para sa mga taong wala namang ambag sa buhay ko.

Pero nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon, halos matawa ako sa tadhana.

“Guys, salamat sa pagpunta. Sabay-sabay na rin nating i-celebrate ang bago kong simula.”

Paglingon ko, nandoon si Adrian.

Si Adrian na minsang nagsabing ako ang babaeng pakakasalan niya.

Si Adrian na palihim na naglipat ng lahat ng ipon ko sa bank account ko para pambayad sa utang ng isang babaeng mas pinili niya kaysa sa akin.

Si Adrian na nang mabisto ko, hindi man lang humingi ng tawad—sinubukan pa akong lagyan ng gamot para mapahiya, mapahina, at mawalan ng laban.

At sa tabi niya, hawak-hawak ang braso niya na parang tropeo, si Nikki.

Ang dating mas bata naming kaklase na laging nagkukunwaring inosente, pero sa likod noon, siya ang ugat ng lahat.

Mas makapal ang mukha nila ngayon kaysa noong college.

“Ate Mara!”

Si Nikki ang unang lumapit, parang bida sa sarili niyang teleserye. Nakasuot siya ng cream dress, may engagement ring, at iyong ngiting akala mo siya ang pinakamapalad na babae sa buong Pilipinas.

“Hindi ko in-expect na pupunta ka. Alam mo namang umuwi si Adrian para sa dalawang bagay—sa kasal namin at sa bagong trabaho niya sa Aurelia Tech.”

Sabay tingin niya sa akin mula ulo hanggang paa.

“Balita ko, matagal mo pa rin siyang hinintay. Kaso anong gagawin natin? Ako talaga ang mahal niya.”

May ilang nagtawanan nang pilit. May ilang yumuko na lang sa baso nila. Iyong iba, halatang inaabangan kung paano ako babagsak.

Si Adrian naman, tumingin sa akin na para bang siya pa ang may karapatang kaawaan ako.

“About sa nangyari noon, maybe nagkamali rin ako sa ilang bagay,” sabi niya, malamig ang boses, parang CEO ng kumpanya ng sarili niyang kasinungalingan. “Pero hindi kasi pwedeng ipilit ang awa para maging pagmamahal.”

Napakurap ako.

Awa?

Talaga ba?

“Pero dahil nagkaroon naman tayo ng history,” dagdag niya, “kapag naka-settle na ako sa Aurelia Tech, puwede kitang ipasok. Kahit admin role muna. Para somehow makatulong ako sa’yo.”

Nakanganga ang mga tao sa paligid namin.

At si Nikki, tila lasing sa eksenang siya ang reyna, pumagitna pa.

“Tungkol naman sa marriage, sorry talaga, Ate Mara. Kay Adrian lang ako. Sa akin lang ang future niya.”

Napababa ang tingin ko sa kaliwang kamay ko.

Tahimik kong iniikot ang wedding ring ko sa daliri.

Tapos ngumiti ako.

“Talaga?” sabi ko. “Eh di sana magpakasal na kayo agad.”

Natigilan silang dalawa.

Nagkatinginan.

Mukhang inisip nilang nagpaparinig lang ako dahil bitter ako.

Kung alam lang nila, literal ang ibig kong sabihin.

Mas mabuting maunahan nila ang deadline.

Baka kasi mauna ko pang makuha ang divorce papers ko kaysa marriage certificate nila.

Akala siguro ni Nikki nasaktan ako, dahil lalo pa siyang lumapit at iwinagayway ang invitation sa harap ko.

“Huwag ka nang malungkot, Ate. Hindi ka pa naman sobrang tanda. Kung hindi ka na masyadong choosy, baka makahanap ka pa ng medyo matanda, medyo pangit, medyo gipit… enough na para makasal ka rin.”

Tapos nagtakip-bibig siya, kunwari nahihiya.

“Sorry ha, diretso kasi akong magsalita.”

Sa loob-loob ko, hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa.

Tatlong taon na ang nakaraan, pareho pa rin pala silang hindi gumagaling.

Naalala ko nang malinaw ang lahat.

Noong panahong iyon, si Adrian pa ang boyfriend ko. Ako ang may maayos na trabaho, ako ang nag-iipon para sa kinabukasan naming dalawa, ako ang laging naniniwala kapag sinasabi niyang saglit lang ang lahat, makakabawi rin siya.

Hindi ko alam na habang pinaplano ko ang future namin, palihim pala niyang inuubos ang laman ng ATM ko.

Nalaman ko lang nang bigla akong ma-decline sa grocery.

Una, akala ko banking error.

Pag-check ko, halos zero na ang natitira.

Noong kinompronta ko siya, doon lumabas ang katotohanan—baon sa utang si Nikki, at si Adrian, ang dakilang tagapagligtas, ginamit ang pera ko para “tulungan” siya.

Gusto ko sanang ipaayos ang lahat nang mahinahon.

Pero mas mabilis silang gumawa ng panibagong kasamaan.

Nagkape kami noon sa isang maliit na café sa Quezon City. Habang nagsasalita ako, napansin kong kakaiba ang lasa ng fruit tea ko. Matamis na mapait. May lasa ng panlilinlang.

Nakita kong nagpalitan ng tingin sina Adrian at Nikki.

At doon ko na naintindihan.

Hindi nila ako kakausapin.

Gusto nila akong patahimikin.

Sabi ni Adrian noon, gamot lang daw iyon para sumakit ang tiyan ko at mapahiya ako buong araw. Para raw “kumalma” ako at tumigil sa eskandalo.

Ganoon kababa ang tingin nila sa akin.

Kaya ngumiti ako noon, kinuha ko ang baso, hinawakan ko ang panga ni Adrian, at bago pa siya makailag, ako mismo ang nagbuhos ng laman niyon sa bibig niya.

Sumipa siya. Nagwala. Nagsuka ng dugo.

Ako rin, nadaplisan dahil may kaunting nainom bago ko napansin ang lasa. Na-confine rin ako.

Pero dahil mas malala ang tama niya, at dahil halos siya ang nakainom ng lahat, wala akong sapat na ebidensiya para mapakulong silang dalawa.

Ang nakuha ko lang ay kabayaran sa perang ninakaw sa akin.

At ang huli kong regalo sa kanila—isang breakup na walang luha, walang drama, puro pandidiri.

Kaya ngayong nakatingin sa akin si Nikki na parang ako ang babaeng hindi makamove on, gusto kong itanong kung may tama ba ang memorya niya o sadyang wala lang siyang hiya.

Sa paligid namin, nagsimula nang bumawi ang mga tao sa usapan.

“Grabe, Adrian. Galing mo talaga. Galing abroad, tapos sa Aurelia Tech ka pa agad?”

“Hindi biro makapasok diyan ah. Dream company ng mga tao ‘yan.”

“May fiancé ka pang sobrang pretty. Panalo.”

Mas lumaki ang ngiti ni Adrian. Kita ko sa mata niya ang yabang ng lalaking sanay na napapalakpakan kahit bulok ang pundasyon.

Tapos tumingin ulit siya sa akin.

“Hindi mo kailangang magpanggap na okay ka, Mara. Kung hirap ka sa buhay, sabihin mo lang. Hindi ko naman nakakalimutan ang mga taong naging parte ng buhay ko.”

Muntik na akong mabilaukan sa sarili kong laway.

Hindi ko alam kung saan niya kinukuha ang kapal ng mukha.

“Kinasal na ako,” diretsahan kong sabi. “Mas mabuting unahin mo na lang ang sarili mong kasal.”

Nanlaki ang mata ni Adrian.

“Anong kasal?”

Si Nikki naman, mabilis ang sagot.

“Impossible. Nag-iimbento lang ‘yan para makuha atensyon mo.”

Kitang-kita ko ang pagluwag ng dibdib ni Adrian.

“Alam ko naman,” sabi niya agad. “Hindi ka naman siguro makakahanap agad ng magmamahal sa’yo nang totoo.”

Napabuntong-hininga ako.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung maiinsulto ba ako o matatawa na lang sa level ng delusyon ng ex ko.

At eksaktong sa sandaling iyon, tumunog ang phone niya.

Binuksan niya ang email, at biglang kumislap ang mukha niya sa tuwa.

“Guys!” malakas niyang sabi. “Official na! Sa Research Division One ako nilagay!”

Nag-ingay ang buong mesa.

“Ha? Doon sa pinakaimportanteng division ng Aurelia?”

“Iyon ‘yung hawak mismo ng Vice President, ‘di ba?”

“Pambihira, Adrian! Hindi ka lang basta nakapasok. Na-favorite ka agad!”

Hindi nagpahuli si Nikki.

“Sabi sa akin ni Adrian, kapag stable na siya, isasama niya ako sa company. Baka next time, pareho na kaming nasa Aurelia.”

Doon ako bahagyang napakunot-noo.

Hindi ko alam kung nagyayabang lang siya o may kung anong maling pangakong naibibigay si Adrian gamit ang pangalan ng kompanyang pinamamahalaan ko.

At bago pa ako makapagsalita, biglang napatitig si Nikki sa akin.

Parang may biglang sumindi sa isip niya.

“Wait lang,” sabi niya, halos mapatalon. “Mara Villanueva…”

Tumigil ang paligid.

“Hindi ba kapangalan mo iyong Vice President ng Aurelia Tech?”

Dalawang segundo ng katahimikan.

Pagkatapos, sabay-sabay naglabasan ang mga cellphone.

Nag-search ang lahat.

“Hoy, oo nga!”

“Same na same!”

“Sayang walang pictures online si VP Mara. Super private daw.”

May isang tumawa.

“Baka naman distant relative mo, Mara! Try mo kaya mag-apply sa Aurelia. Malay mo, dahil pareho kayo ng apelyido, matanggap ka pa. Baka sa Research Division One pa!”

Hindi pa ako nakakasagot, sumingit na si Nikki, punong-puno ng lait.

“Akala niyo ganoon kadali makapasok doon? Si Adrian genius, may overseas experience, kaya deserve niya. Si Ate Mara? Ano’ng laban niya?”

Lalo siyang lumakas ang loob nang makitang tahimik lang ako.

“Kung girlfriend pa rin sana siya ni Adrian, baka may konting chance pang maisingit. Kaso wala na. Wala nang puwang sa puso ni Adrian ang mga gaya niya.”

Nagsimula na namang tumawa ang iba.

Iyong iba naman, halatang naaasiwa pero walang lakas ng loob sumuway.

Bigla akong napagod.

Hindi dahil nasasaktan ako.

Kundi dahil sobrang liit pala talaga ng tingin nila sa akin.

Kinumusta ko na lang ang ilan kong totoong kaibigan, kinuha ko ang coat ko, at nagpasya nang umalis.

Pero hindi pa tapos si Nikki.

“Ate Mara!” sigaw niya. “Ba’t parang tatakas ka na?”

Pagharap ko, ibinaba niya ang tingin sa suot ko.

“Ang weird mo pa rin manamit. Kaya siguro walang tumatagal sa’yo. Mukha kang lalaki minsan, honestly.”

Tapos kinuha niya ang business card niya at ibinagsak sa sahig sa harap ko.

“Kapag wala ka talagang makain balang araw, tawagan mo ako. Baka maawa pa kami ni Adrian sa’yo.”

Nagtaas-baba ang kilay ko.

Kung may award para sa consistency sa kabastusan, siguradong hall of fame na ang babaeng ito.

“Sige nga,” sabi niya, tinaasan ako ng boses. “Pulutin mo.”

Tiningnan ko ang card sa paanan ko.

Pagkatapos, tumingin ako sa kanya.

At sa likod niya, sa direksiyon ng entrance ng private room.

Dahil doon, sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto—

at pumasok ang legal na asawa ko, ang CEO ng Aurelia Tech, kasama ang chairman ng board.

PASS 2…

Biglang tumigil ang lahat.

Parang may humigop ng ingay palabas ng kwarto.

Ang unang napansin ng mga kaklase namin ay ang presensya nila—hindi iyong tipo ng mga taong kailangang magsalita para mapansin. Halata agad sa tindig, sa way ng lakad, sa simpleng tingin pa lang, na sanay silang sinusunod, hindi pinapalakpakan.

Pero ako, sa asawa ko lang nakatingin.

Si Gabriel.

Matangkad, maayos ang suot na dark suit, walang anumang yabang sa kilos pero ramdam mong hindi siya puwedeng maliitin. Malamig ang mga mata niya nang makita ang business card ni Nikki sa paanan ko.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

“Hon,” sabi niya, kalmado pero malinaw. “Na-late ako.”

Hindi ko na napigilan ang bahagyang ngiti.

Sa kabilang mesa, literal na namutla si Adrian.

“C-CEO Lim?” bulalas niya.

Parang saka lang nagsink in sa lahat kung sino ang pumasok.

Sunod-sunod ang tindig ng mga tao. Iyong iba, halos mabitawan ang hawak na baso. Si Nikki, akala ko kanina pa pinakamataas ang tingin sa sarili niya, pero sa isang segundo, parang lumiit siya sa sarili niyang sapatos.

Lumapit si Gabriel sa akin, hindi nagmamadali.

Pagdaan niya, napansin niya ang card sa sahig. Hindi niya pinulot. Sa halip, tinapik niya ang chairman sa braso at malamig na nagsalita.

“Mr. Dizon, pakitandaan. Ang sinumang nanlalait sa pamilya ng management, hindi dapat nabibigyan ng kahit anong access sa kumpanya.”

Napasigok si Nikki.

“P-pamilya?”

Hindi pa rin ako nagsasalita.

Si Gabriel mismo ang huminto sa tabi ko, saka maingat na inayos ang laylayan ng coat ko na hawak ko pa.

Iyong maliit na gestong iyon ang mas nakayanig sa lahat.

Hindi iyon ginagawa ng boss sa empleyado.

Hindi iyon ginagawa ng kakilala sa kaibigan.

Iyong ganoong klase ng lambing, sa asawa lang ginagawa.

Napaatras si Adrian ng isang hakbang.

“Teka…” halos pabulong niya. “Asawa mo siya?”

Hindi ko siya sinagot agad.

Tumikhim ang chairman, halatang naaaliw na rin sa eksena.

“At para malinaw sa lahat,” sabi niya, “Vice President Mara Villanueva-Lim leads Research Division One. Hindi siya kapangalan lang. Siya mismo iyon.”

Parang may sumabog na bomba sa gitna ng kwarto.

“Ha?!”

“Vice President?”

“Si Mara?!”

“Siya ‘yung VP ng Aurelia?!”

Isa-isa silang napalingon sa akin, parang ngayon lang nila nakita nang buo kung sino ako.

Ang nakakatuwa? Wala namang nagbago sa hitsura ko mula kanina.

Pareho pa rin ang damit.

Pareho pa rin ang postura.

Pareho pa rin ang mukha.

Ang nagbago lang, nalaman na nila ang katotohanan.

Si Nikki ang unang bumagsak ang anyo.

“Hindi… imposible…” utal niya. “Kung VP ka, bakit ganiyan ka manamit? Ba’t hindi mo sinabi?”

Napangiti ako, malamig.

“Bakit? Requirement ba ng talino at posisyon ang pagsuot ng dress na gusto mo?”

Namula siya.

Hindi dahil sa hiya.

Dahil sa sampal ng sarili niyang kababawan.

Si Adrian naman, halatang pinipilit pang intindihin ang lahat.

“Mara… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Napatawa ako nang maikli.

“Para saan? Para bigla mo kong mahalin ulit?”

Tumigas ang panga niya.

“Hindi gano’n.”

“Talaga ba?” Humarap ako nang tuluyan sa kanya. “Tatlong taon kang nawala. Pagbalik mo, ang una mong inalok sa akin ay admin role sa kumpanyang ako ang nagtatakda ng budget. Tapos pinagmalaki mo pang papapasukin mo si Nikki roon na parang company mo ang Aurelia.”

Namuti ang mukha ni Adrian.

Sa gilid, si Gabriel tahimik lang. Hindi niya ako pinangunahan. Hindi niya ako pinatahimik. Hinayaan niya akong tapusin ang dapat kong tapusin.

Dahil alam niyang matagal ko na itong hindi nasasabi.

“Tandaan mo ito, Adrian,” sabi ko, malinaw ang bawat salita. “Hindi kita iniwan dahil wala na akong naramdaman. Iniwan kita dahil magnanakaw ka. Sinungaling ka. At duwag ka.”

May ilang napayuko.

Wala nang tumatawa ngayon.

“Ginamit mo ang ATM ko para bayaran ang utang ng kabit mo. Tapos noong nahuli kita, sinubukan ninyo akong lagyan ng gamot para patahimikin ako. Kung hindi lang mas marami ang nainom mo kaysa sa akin, baka ako ang bumagsak noon.”

Napatakip-bibig ang isa naming kaklase.

“Grabe… totoo ba ‘yon?”

Nikki agad ang sumigaw.

“Sinisiraan mo kami!”

“Sinisiraan?” tinaasan ko siya ng kilay. “Gusto mo bang ipakita ko ang screenshots ng bank transfer? O iyong lumang medical records? O iyong chat mo kay Adrian na ikaw mismo ang nagsabi kung anong ilalagay sa inumin ko?”

Nanigas siya.

Doon ko nakita ang unang tunay na takot sa mga mata niya.

Hindi iyong takot na mapahiya.

Takot na tuluyan nang masira ang imaheng inalagaan nila nang tatlong taon.

Mabilis na bumaling si Adrian kay Nikki.

“Ano’ng screenshots?”

Napapikit ako sandali.

Siyempre.

Kahit hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam lahat.

Dahil sa sobrang bulag niya sa babaeng iyon, mas pinili niyang paniwalaan ang kasinungalingan kaysa harapin ang buong katotohanan.

“Teka…” nanginginig ang boses ni Adrian. “Sabi mo noon, mild lang iyon. Sabi mo, pampasakit lang ng tiyan—”

Sumagot si Nikki, pero hindi na ganoon katapang.

“A-Adrian, listen, hindi ko rin alam na gano’n kalakas—”

“Hindi mo alam?” napasigaw siya. “Hindi mo alam?!”

Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakita kong gumuho si Adrian.

Hindi dahil nawala ako.

Kundi dahil bigla niyang naunawaan na hindi siya ang matalinong lalaking nanalo sa dulo.

Isa lang siyang tanga na ginamit ng kapwa niya manloloko.

Nikki hinawakan ang braso niya. “Adrian, calm down—”

Marahas niya iyong inalis.

“Tumigil ka.”

Ang boses niya ay hindi na pino, hindi na maangas, hindi na iyong lalaking kayang tumingin sa akin mula sa taas.

Basag iyon.

Pagod.

Galit sa sarili.

Pero huli na.

Lumapit ang chairman sa kanya at inabot ang isang sealed envelope.

“Mr. Reyes,” sabi niya, propesyonal ang tono, “considering the false representations you made regarding hiring influence, misuse of company name, and your failure to disclose conduct that may materially affect your employment, your offer from Aurelia Tech is hereby rescinded effective immediately.”

Para siyang binuhusan ng nagyeyelong tubig.

“Sir… please… hindi ko alam na—”

“Hindi mo alam na hindi mo puwedeng ipangalandakan ang kumpanyang hindi ka pa man lang nakakapasok?” putol ng chairman. “Hindi mo alam na hindi mo puwedeng mangakong magpapasok ng iba gamit ang pangalan namin? Hindi mo alam na hindi mo puwedeng maliitin ang Vice President ng kumpanyang gusto mong salihan?”

Wala siyang naisagot.

Tahimik na tahimik ang buong reunion.

Iyong mga dating nakikitawa, ngayon ni hindi makatingin sa akin nang diretso.

May isa akong kaibigang dahan-dahang lumapit at bumulong, “Mara… sorry. Hindi namin alam.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Okay lang,” sabi ko. “Ngayon alam n’yo na.”

Humagulhol si Nikki.

Totoong luha na, pero wala nang may gustong umalo.

“Ate Mara, sorry… nagkamali lang ako… bitter lang ako noon…”

“Hindi ka bitter,” sagot ko. “Makasarili ka.”

Tumingin siya sa akin, nanginginig.

“At ikaw,” sabi ko kay Adrian, “sa susunod na makita mo ako, huwag mo nang tanungin kung bakit hindi ko sinabi kung sino ako. Mas magandang tanungin mo ang sarili mo kung bakit kahit binigyan ka ng pagkakataon noon na magsabi ng totoo, pinili mong lokohin ako.”

Napatungo siya.

Sa loob ng tatlong taon, iyon ang unang beses na nakita ko siyang wala nang maipagyabang.

Wala nang title.

Wala nang audience.

Wala nang babaeng maitatago sa likod ng kanyang mga dahilan.

Kinuha ni Gabriel ang coat ko at siya mismo ang nagsuot nito sa mga balikat ko.

“Ready?” tanong niya.

Tumingin ako sa kanya.

Sa totoo lang, si Gabriel ang kabaligtaran ni Adrian sa lahat ng paraan. Hindi niya ako niligtas sa dramatic na paraan. Hindi niya ako minahal dahil kawawa ako. Hindi niya ako binuo dahil sira ako.

Minahal niya ako habang buo akong muling tumatayo.

Tahimik siyang sumama sa therapy sessions ko noon. Siya ang unang nagsabi sa akin na hindi ko kailangang magmukhang malambot para matawag na babae, at hindi ko kailangang maging mabait sa mga taong sinadya akong saktan.

Noong nag-propose siya, wala siyang sinabi tungkol sa pagligtas, pag-aalaga, o kapalaran.

Ang sabi lang niya, “Ang tapang mo. At gusto kong makasabay sa’yo habang buhay.”

Iyon lang.

At sapat na iyon.

Tumango ako.

Bago kami tumalikod, muli kong nilingon sina Adrian at Nikki.

Magkatabi pa rin sila, pero hindi na magkakampi.

Ngayon, para na lang silang dalawang taong sabay nalunod sa sarili nilang kasinungalingan.

“Ah, one more thing,” sabi ko.

Napatingin ulit ang lahat.

Inangat ko ang kaliwang kamay ko, ipinakita ang singsing ko, at ngumiti.

“Huwag kayong mag-alala sa akin. Hindi ako iyong babaeng iniwan sa nakaraan.”

Huminto ako sandali.

“Ako iyong babaeng sinubukan ninyong ibaon—pero ako rin ang babaeng hindi n’yo na kayang abutin.”

Pagkasabi ko noon, hinawakan ako ni Gabriel sa bewang at sabay kaming lumabas ng private room.

Sa likod namin, walang sumunod.

Pagdating sa elevator lobby, saka lang ako huminga nang malalim.

Tumingin si Gabriel sa akin. “Are you okay?”

Napatawa ako, saka napailing.

“Mas okay ako kaysa akala ko.”

Pumasok kami sa elevator. Habang pababa, nakita ko ang repleksiyon namin sa salamin—ako, naka-blazer pa rin, medyo pagod, pero tuwid ang likod; siya, tahimik na nakatayo sa tabi ko, parang pader na hindi kailangang sumigaw para maramdaman mong ligtas ka.

Hinawakan niya ang kamay ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman kong tuluyan ko nang naibalik sa sarili ko ang lahat ng ninakaw sa akin noon.

Hindi lang pera.

Hindi lang dangal.

Kundi pati iyong bahagi ng sarili kong minsang naniwalang kailangan kong magmakaawa para piliin.

Pagbukas ng elevator sa basement parking, sumalubong ang malamig na hangin.

Tumingala ako sa dilim ng siyudad sa labas, tapos ngumiti.

May mga taong akala nila, kapag tinapakan ka nila, doon ka na mananatili.

Hindi nila alam, may mga babaeng gaya ko—

kapag nasaktan, hindi bumabagsak.

Umaangat.