Akala ng Asawa Kong Tatlong Buwan na Lang Siya Mabubuhay, Kaya Iniwan Niya Ako Para sa Kaniyang “Soulmate”—Hindi Niya Alam, Maling Diagnosis ang Cancer Niya
Nang sabihin ng doktor na mali ang terminal cancer diagnosis ng asawa ko, halos maiyak ako sa sobrang ginhawa.
Umuwi akong may hawak na bagong medical report, handang sabihin sa kaniya na hindi pala siya mamamatay.
Pero bago ko pa mailabas ang papel sa bag ko, may inilapag siyang dokumento sa mesa.
“Maghiwalay na tayo, Mara. Tatlong buwan na lang daw ang buhay ko. Gusto kong gugulin iyon kasama ang babaeng tunay kong mahal.”
Tatlong segundo akong tumingin sa papel.
Pagkatapos, pumirma ako.
Ang pangalan ng asawa ko ay Gabriel de Vera.
Thirty-seven siya, professor ng literature sa isang pribadong unibersidad sa Quezon City. Maayos manamit, mahina magsalita, naka-gold-rimmed glasses, at iyong tipo ng lalaking madaling tawaging “disente” ng mga taong hindi naman siya kasama sa bahay.
Sampung taon kaming nagsama.
At ngayong akala niya mamamatay na siya, saka niya naisip maging tapat.
“Third year ng marriage natin nang makilala ko si Bianca,” sabi niya.
“Student ko siya noon.”
Napatingin ako sa kaniya.
Pero tuloy lang siya.
“Mahilig siya sa literature. Kaya naming mag-usap tungkol kina Camus, Shakespeare, Neruda. Kapag kasama ko siya, pakiramdam ko buhay ako.”
Bahagya pa siyang ngumiti.
“Hindi katulad dito sa bahay. Lagi na lang bills, groceries, condo dues, gamot ng parents natin, fertility treatments…”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa kapal ng mukha niya.
“So ang tawag mo sa affair ay intellectual connection?”
Kumunot ang noo niya.
“Huwag mong gawing bastos ang isang bagay na hindi mo naiintindihan.”
Doon ako tuluyang natawa.
Si Gabriel kasi, napakagaling maglagay ng magagandang salita sa pangit na bagay.
Hindi pagtataksil.
“Spiritual connection.”
Hindi kabit.
“Soulmate.”
Hindi pagsasawa sa responsibilidad.
“Paghahanap sa tunay na sarili.”
Inilapit niya sa akin ang dokumento.
Kasunduan iyon para sa legal separation at property settlement na inihanda ng abogado niya.
Nakalagay roon na iiwan niya sa akin ang condo namin sa Pasig, ang joint savings, investments, sasakyan, at halos lahat ng naipon namin sa sampung taong pagsasama.
Mahigit ₱18 milyon ang kabuuang halaga.
“Malapit na rin naman akong mawala,” sabi niya. “Wala nang halaga sa akin ang material things.”
Napatingin ako sa bag ko.
Naroon ang bagong report mula sa second opinion niya.
No evidence of malignancy.
Maling diagnosis.
Hindi cancer.
Hindi tatlong buwan.
Hindi rin siya mamamatay.
Dapat sana iyon ang pinakamagandang balita sa buhay namin.
Pero habang nakatingin ako sa lalaking sampung taon kong pinagsilbihan, isang bagay lang ang pumasok sa isip ko.
Kung gusto niyang itapon ang lahat para sa “soulmate” niya…
Sino ba naman ako para pigilan siya?
Kinuha ko ang ballpen.
Pumirma ako.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ganoon lang?”
“Oo.”
“Hindi mo man lang ako pipigilan?”
Ngumiti ako.
“Bakit? Baka ma-late ka pa sa soulmate mo.”
Kinagabihan, dalawang malalaking maleta ang inilabas ko mula sa kuwarto.
Nilagay ko roon ang damit niya.
“Anong ginagawa mo?”
“Packing.”
“Mara.”
“Akala ko ba tatlong buwan na lang buhay mo? Sayang ang oras. Bawat minuto mahalaga.”
Namula ang mukha niya.
At doon nagsimula ang mahaba niyang sermon tungkol sa kung gaano raw ako ka-“ordinary.”
Masyado raw akong praktikal.
Hindi artistic.
Hindi intellectual.
Hindi raw kami magkapareho ng wavelength.
Si Bianca raw ang babaeng nakakaintindi sa kaluluwa niya.
Habang nagsasalita siya, tumunog ang cellphone niya.
Pagtingin niya sa screen, biglang lumambot ang mukha niya.
“Hi, Yen…”
Bianca.
Sa sampung taon namin, hindi niya kailanman ginamit sa akin ang ganoong tono.
At nakakagulat, hindi ako nasaktan.
Para akong biglang nagising.
Akala ko noon normal lang na ganito ang marriage.
Tahimik.
Praktikal.
Walang kilig.
Walang lambing.
Pero baka hindi pala iyon pagmamahal.
Baka nakasanayan lang namin ang isa’t isa.
Nang tuluyan siyang umalis, umupo ako sa sala.
Tahimik.
Maaraw sa labas.
Umiihip ang hangin sa mga halaman ko sa balcony.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Magaan ang dibdib ko.
Lumipas ang mga linggo.
Na-finalize ng mga abogado ang property settlement.
Nagbakasyon ako sa Palawan.
Nagpunta sa Sagada.
Kumain ng pagkain na gusto ko nang hindi iniisip kung masyado bang maanghang para kay Gabriel.
Natuto akong matulog nang hindi naghihintay kung anong oras siya uuwi.
Hanggang isang gabi, may dumaan sa feed ko.
Video nina Gabriel at Bianca.
Magkatabi sila sa isang café sa Antipolo.
Nag-uusap tungkol sa poetry.
At sa comments:
“Grabe, soulmate talaga!”
“Parang movie!”
“Ganito dapat ang mature love!”
Hindi ako nasaktan.
Pero ilang araw pagkatapos noon, nag-livestream sila.
At doon ako nagalit.
“Ang marriage ko,” sabi ni Gabriel sa camera, “ay parang kulungan.”
Tahimik na nakangiti si Bianca sa tabi niya.
“Every day, puro bills, responsibilities, fertility treatment, domestic problems. I wanted to talk about art. Philosophy. Life. Pero hindi ako maintindihan ng ex-wife ko.”
Pagkatapos ay sinabi niya ang pinakamasahol.
“Noong nalaman niyang terminal cancer ako, pinili niyang makipaghiwalay.”
Nanigas ako.
Ako?
Ako ang nang-iwan?
Binuksan ko ang comments.
Nag-type ako.
“Gabriel, ikaw ang humiling ng separation. Ikaw ang umaming may relasyon ka sa dating student mo. Huwag mong gawing villain ang babaeng pumayag lang sa gusto mo.”
Nagkagulo ang livestream.
Sunod-sunod ang tanong.
“Affair?”
“Student niya?”
“Sir, totoo ba?”
Pinutol ni Gabriel ang usapan.
“Isang buwan na ang nakaraan, na-diagnose akong terminal cancer. Tatlong buwan lang daw ang buhay ko. Pinili kong gugulin ang natitirang panahon kasama ang taong mahal ko.”
Hinawakan ni Bianca ang kamay niya.
“Kahit isang araw lang ang natitira sa atin,” bulong niya, “pipiliin pa rin kita.”
Nasuka yata ang kaluluwa ko.
Pagkatapos…
Na-kick ako sa livestream.
Kaya gumawa ako ng sarili kong account.
Mara Villanueva — Former Wife of Gabriel de Vera.
Nag-live ako.
At sinabi ko ang lahat.
Na si Gabriel ang humiling ng paghihiwalay.
Na siya mismo ang pumiling umalis nang walang bahagi sa properties.
Na si Bianca ay dating student niya.
Na habang nagbabasa sila ng poetry, ako ang nagbabayad ng bills, nag-aalaga sa magulang niya, nag-aasikaso sa bahay, at nagtitiis sa injections para sa IVF dahil mababa ang fertility niya.
“Hindi kusang nalalabhan ang polo mo, Gabriel,” sabi ko sa camera.
“Hindi kusang nawawala ang alikabok sa bookshelf mo.”
“Kung may oras kang maging poetic, dahil may taong sumasalo sa mga responsibilidad na ayaw mong hawakan.”
Umabot sa libo-libo ang viewers.
Biglang tumunog ang phone ko.
Gabriel.
Sinagot ko sa speaker.
“MARA! ANONG GINAGAWA MO?”
Ngumiti ako.
“Nililinaw ko lang ang kuwento.”
Galit na galit siya.
Pero bago ko ibaba ang tawag, sinabi ko:
“By the way, Gabriel…”
“Basahin mo iyong medical report na ipinadala ko sa bagong address mo.”
Tahimik siya.
Pinatay ko ang tawag.
Makalipas ang dalawampung minuto, may dumating na message.
Picture iyon ng report.
Sa ibaba, isang linya lang ang isinulat niya.
“Mara… ano ito?”
Pagkatapos ay tumawag ulit siya.
Pagkasagot ko, nanginginig ang boses niya.
“Sabihin mong hindi totoo ito.”
Huminga ako nang malalim.
“At bakit?”
“Dahil sabi rito…”
Naputol ang boses niya.
“Wala raw akong cancer.”
PART2
“Oo,” sagot ko.
“Wala kang cancer.”
Matagal siyang walang sinabi.
Sa kabilang linya, rinig ko ang mabilis niyang paghinga.
“Hindi…”
“Second opinion iyan. Na-review ulit ang biopsy at scans mo. Nagkaroon ng laboratory mix-up sa unang hospital. Wala kang malignant tumor.”
“Pero…”
“Hindi ka mamamatay, Gabriel.”
Dapat sana masayang balita iyon.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpaliit sa natitira kong respeto sa kaniya.
“BAKIT HINDI MO SINABI SA AKIN?”
Napatawa ako.
“Excuse me?”
“Alam mong wala akong cancer! Hinayaan mo akong pumirma sa settlement! Hinayaan mo akong ibigay sa’yo lahat!”
Napatingin ako sa screen ng phone.
Ilang segundo akong hindi makapaniwala.
“Gabriel, noong araw na dumating ako galing hospital, dala ko ang report na iyan. Balak kong sabihin sa’yo.”
“Tapos?”
“Bago ako makapagsalita, nilapag mo sa harap ko ang separation papers dahil gusto mong makasama si Bianca sa ‘huling tatlong buwan’ mo.”
Tahimik.
“Hindi ko kasalanan kung mas excited kang habulin ang soulmate mo kaysa pakinggan ang asawa mo.”
“Sinadya mo ito!”
“Hindi.”
“Niloko mo ako!”
“Hindi rin.”
“Kinuha mo ang properties natin!”
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Ikaw ang kusang nag-waive, Gabriel. May sarili kang abogado. May video conference pa kayo noong ipinaliwanag sa’yo ang terms. Tatlong beses kang tinanong kung sigurado ka.”
Wala siyang maisagot.
“May courier receipt din ako ng medical report. At dalawang message kung saan sinabi kong basahin mo ang follow-up result.”
Naalala ko ang dalawang reply niya noon.
Busy ako.
At:
Please respect my remaining time with Bianca.
Napangiti ako.
“Hindi ako ang dahilan kung bakit hindi mo binasa.”
Biglang may narinig akong iyak sa background.
Boses ni Bianca.
“Gab…”
At doon ko naintindihan.
Magkasama sila.
Binabaan ko sila.
Kinabukasan, paggising ko, trending na ang pangalan ni Gabriel sa local social media.
May clips mula sa livestream niya.
May clips mula sa akin.
May screenshots ng lumang videos nila ni Bianca.
At ang pinakamalaking tanong ng netizens:
Kung naging estudyante niya si Bianca noong nagsimula ang relasyon nila, may nilabag ba siyang professional ethics?
Hindi ako ang nagsampa ng tanong na iyon.
Pero may mga dating estudyante ni Gabriel na nagsimulang magsalita.
May isang babaeng nag-post na matagal na raw napapansin sa department ang espesyal na closeness nina Gabriel at Bianca noon.
May isa pang nagsabing madalas silang magkasama pagkatapos ng klase.
Hindi ko alam kung alin doon ang totoo.
Kaya wala akong dinagdag.
Ang sinabi ko lang sa public statement ko:
“Anumang allegation tungkol sa trabaho ni Gabriel ay dapat imbestigahan ng university. Ang kaya ko lamang patunayan ay ang sinabi niya mismo sa akin—na nagsimula ang emotional relationship nila noong student pa niya si Bianca.”
Hindi nagtagal, naglabas ang university ng maikling statement.
May internal review.
Temporary siyang tinanggal sa ilang administrative duties habang iniimbestigahan ang issue.
Doon tuluyang nagbago ang takbo ng “fairy-tale love story” nila.
Noong akala ni Gabriel mamamatay siya, romantic ang lahat.
Coffee shop.
Poetry.
Sunset.
Mga quote tungkol sa soulmates.
Pero ngayong hindi na siya mamamatay…
May rent.
May kuryente.
May groceries.
May trabaho.
May reputasyon.
At higit sa lahat—
Wala na siyang condo.
Wala na ang joint savings.
Wala na ang comfortable life na dati niyang tinatawag na “ordinary.”
Ilang araw matapos ang gulo, nag-message si Bianca sa akin.
“Ate Mara, puwede ba tayong mag-usap?”
Hindi ko sinagot.
Sumunod pa.
“Hindi ko alam na hindi pala siya terminal.”
Napakunot ako.
Ano naman ang gusto niyang sabihin?
Na okay lang sana siyang magmahal ng married man basta tatlong buwan na lang mabubuhay?
Makalipas ang isang linggo, nalaman ko sa isang common acquaintance na lumipat muna si Bianca sa condo ng kapatid niya sa Mandaluyong.
Nag-away daw sila ni Gabriel.
Dahil gusto ni Gabriel na kumuha sila ng mas murang apartment.
Ayaw ni Bianca.
Gusto rin daw nitong bawasan muna ang travel at café expenses nila habang inaayos ni Gabriel ang trabaho.
Nagulat daw si Gabriel nang sabihin ni Bianca:
“Hindi ito ang buhay na pinangako mo sa akin.”
Noong marinig ko iyon, hindi ako natawa.
Hindi rin ako natuwa.
Naisip ko lang:
Welcome sa totoong buhay.
Iyong buhay na tinawag nilang mababaw.
Iyong buhay na may labada.
Bayarin.
Pagod.
Pagkakasakit ng magulang.
Pagluluto.
Pag-aayos ng sirang gripo.
Pagbili ng detergent kapag paubos na.
Napakadaling maging soulmate kapag may ibang taong gumagawa ng lahat ng boring na responsibilidad para sa’yo.
Dalawang linggo pagkatapos noon, dumating si Gabriel sa condo ko.
Hindi ko siya pinapasok.
Nag-usap kami sa lobby.
Payat siya nang kaunti.
Wala iyong dating pino at controlled niyang aura.
“Mara.”
“Ano?”
“Kailangan nating ayusin ito.”
“Ano ang aayusin?”
“Property settlement.”
Napangiti ako.
“Ah.”
“Hindi patas.”
“Bakit hindi?”
“Ibinigay ko iyon dahil akala ko mamamatay ako.”
“Hindi ko naman sinabi sa’yo na mamamatay ka.”
“Pero alam mong hindi!”
“Pagkatapos mong pumirma.”
“Pwede nating baligtarin.”
Umiling ako.
“No.”
“Mara, sampung taon tayo.”
“Exactly.”
“Kahit kalahati lang ng investments—”
“Gabriel.”
Tumahimik siya.
Sa unang pagkakataon, diretso ko siyang tiningnan.
“Sampung taon akong nag-adjust para maging madali ang buhay mo.”
“Kapag may problema sa condo, ako.”
“Kapag may kailangang dalhin sa doktor na magulang mo, ako.”
“Kapag may family gathering, ako ang naghahanda.”
“Kapag may bayarin, ako ang nagre-remind.”
“Kapag fertility treatment, katawan ko ang tinuturukan.”
“Samantalang ikaw?”
“Umupo ka sa study room mo at naniwalang mas mataas ang antas mo dahil marunong kang mag-quote ng mga manunulat.”
Namula ang mata niya.
“Huwag mo akong tratuhin na parang masamang tao.”
“Hindi kita kailangang tratuhin na masamang tao.”
Mahina akong ngumiti.
“Ikaw mismo ang nagpakita kung sino ka.”
“Mara…”
“Sinabi mong tinitiis mo lang ako.”
“Galit lang ako noon.”
“Sinabi mong ang marriage natin ay pagkakamali.”
“Akala ko mamamatay ako.”
“Sinabi mong si Bianca ang tunay mong mahal.”
Napapikit siya.
Hindi niya kayang bawiin iyon.
Kaya tinanong ko:
“Ngayong hindi ka na mamamatay, hindi mo na ba siya mahal?”
Hindi siya sumagot.
At iyon na ang sagot.
Hindi ako mahalaga sa kaniya.
Pero hindi rin pala ganoon kalalim ang pagmamahal niya kay Bianca kapag kasama na rito ang rent at responsibilidad.
Ang gusto niya ay buhay na walang abala.
At noong ako ang gumagawa ng lahat, tinawag niya akong boring.
Ngayong kailangan na niyang gawin iyon para sa sarili niya, gusto niyang bumalik.
“Sana bigyan mo ako ng pagkakataon,” sabi niya.
Umiling ako.
“Hindi.”
“Pwede tayong magsimula ulit.”
“Gabriel, ang isang relasyon ay hindi librong pwede mong balikan sa Chapter One dahil hindi mo nagustuhan ang ending.”
Natahimik siya.
“Hindi ako galit sa’yo,” dagdag ko.
“At iyon siguro ang pinakamasakit marinig.”
“Wala na akong nararamdaman.”
Umalis ako.
Hindi ko siya nilingon.
Ilang buwan ang lumipas.
Natapos ang internal investigation ng university.
Hindi siya tuluyang natanggal sa trabaho, pero binigyan siya ng formal disciplinary action dahil sa hindi niya pagdeklara ng conflict of interest noong panahong naging research adviser niya si Bianca.
Lumipat siya sa ibang department nang sumunod na semester.
Si Bianca naman ay huminto sa paggawa ng couple-content.
Tahimik nilang dinelete ang ilan sa videos nila.
Hindi ko na inalam kung sila pa.
Hindi ko na kailangan.
Ako?
Unang beses kong ipinagdiwang ang birthday ko nang ako lang ang nagpapasya kung saan ako pupunta.
Nag-book ako ng solo trip sa Siquijor.
Umupo ako sa tabing-dagat isang hapon, hawak ang malamig na buko juice habang kulay kahel ang langit.
May message mula sa nanay ko.
“Anak, kailan ka ulit mag-aasawa?”
Natawa ako.
Dati, matataranta ako.
Iisipin ko agad na kailangan may susunod na plano.
Marriage.
Bahay.
Anak.
Schedule.
Timeline.
Pero ngayon, simpleng sagot lang ang ipinadala ko.
“Ma, hindi ko alam. Masaya muna ako ngayon.”
At sa unang pagkakataon, sapat na iyon.
Dati akala ko ang maayos na buhay ay iyong walang nababasag.
Ngayon alam ko nang minsan, kailangan talagang may masira para makita mong matagal ka na palang nakakulong sa loob.
Hindi ako nanalo dahil napunta sa akin ang condo.
Hindi dahil nasa akin ang pera.
Hindi dahil mali ang cancer diagnosis ni Gabriel.
Nanalo ako noong tumigil akong maniwala na obligasyon kong manatili sa isang relasyon dahil lang matagal na kami.
At kung may natutunan ako sa lahat ng nangyari, ito iyon:
Hindi kababawan ang pag-aasikaso sa araw-araw na buhay. Ang pagkain sa mesa, malinis na damit, bayad na kuryente, pag-aalaga sa pamilya at pagharap sa responsibilidad—iyan mismo ang bumubuo sa totoong pagmamahal.
Madaling magsalita tungkol sa poetry habang may ibang taong nagbabayad ng bills.
Madaling mangakong “hanggang kamatayan” kapag akala mong tatlong buwan lang ang kailangan mong panindigan.
Pero ang tunay na pagmamahal?
Nakikita iyon sa ordinaryong araw.
Sa mga araw na walang sunset.
Walang background music.
Walang audience.
At walang palakpakan.
Minsan, ang pinakamahalagang taong kailangan mong piliin ay hindi ang “soulmate” na ipinapangako ng iba—kundi ang sarili mong matagal mo nang isinantabi.
