Akala Ko Pansamantalang Asawa Lang ang Ex Ko—Anim na Buwan Akong Buntis Nang Magpakasal Kami, Pero Isang Taon Pagkaraan, Tinitigan Niya ang Anak Ko at Sinabing: “Bakit Mukhang Ako ang Tatay?”
Anim na buwan akong buntis nang makasalubong ko ang ex-boyfriend ko sa labas ng Quezon City Hall.
Tiningnan niya ang tiyan ko at malamig na nagtanong,
“Magpapakasal ka?”
Hinawi ko ang buhok ko at nagsinungaling.
“Hindi. Inaayos ko ang annulment ko.”
Matagal niya akong tinitigan bago sumagot.
“Iniwan ako ng babaeng pakakasalan ko. Kung gano’n… tayo na lang kaya?”
Akala ko nagbibiro siya.
Kaya itinuro ko ang tiyan ko.
“Gusto mong maging tatay ng anak ng ibang lalaki?”
Biglang dumilim ang mukha ni Adrian Villareal.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:
“Okay lang. Baog naman ako.”
Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.
Dahil ang batang nasa tiyan ko…
ay kanya.
Hindi ko talaga dapat makikita si Adrian noong araw na iyon.
Sinamahan ko lang ang best friend kong si Tina Mercado sa Quezon City Hall dahil may inaasikaso siyang dokumento para sa paghihiwalay nila ng asawa niya.
Labindalawang taon silang magkasintahan bago ikinasal.
Dalawang taon matapos ang kasal, halos araw-araw na silang nag-aaway.
“Ayokong pumunta roon mag-isa,” sabi niya habang kumakain kami ng almusal.
“Ano’ng gagawin ko roon?” reklamo ko. “Hintayin kitang matapos tapos pupulutin ko ’yung asawa mong ayaw mo na?”
“Libre kitang samgyup dalawang beses.”
Tumayo agad ako.
“Anong oras tayo aalis?”
Hindi ko akalaing dalawang libreng pagkain ang magdadala sa akin diretso sa pinakamalaking problema ng buhay ko.
Pagdating namin sa city hall, pumasok si Tina habang naiwan ako sa labas.
Doon ko nakita si Adrian.
Tatlong taon na kaming hindi nagkikita.
Pero kahit nasa gitna siya ng maraming tao, nakilala ko agad siya.
Matangkad pa rin.
Malinis manamit.
Tahimik ang mukha pero parang laging may iniisip.
At higit sa lahat…
pareho pa rin ang paraan ng pagtitig niya sa akin.
Parang kaya niyang makita ang lahat ng bagay na pilit kong itinatago.
Huminto siya sa harap ko.
Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.
“Six months?”
Napatigas ako.
“Halata ba?”
“Hindi naman mukhang kinain mo lang ang isang buong lechon.”
“Napakabait mo pa rin.”
Hindi siya ngumiti.
“Magpapakasal ka?”
Doon ako nataranta.
Hindi ko alam kung bakit, pero ayokong malaman niyang hindi pa ako kasal.
Ayokong isipin niyang tatlong taon matapos ko siyang iwan, buntis akong mag-isa at halos walang pera sa bangko.
Kaya sinabi ko ang unang kasinungalingang pumasok sa isip ko.
“Hindi. Annulment.”
Nag-iba ang tingin niya.
“Iniwan ka ng asawa mo habang buntis ka?”
Hindi ako sumagot.
Mas madali iyon kaysa gumawa ng panibagong kasinungalingan.
Napahigpit ang panga niya.
“Gano’n ka niya trinato?”
Napatingin ako sa pintuan, ipinagdarasal na lumabas na si Tina.
Pero parang sinadya ng tadhana na patagalin ang lahat.
Maya-maya, si Adrian mismo ang nagsalita.
“Iniwan din ako ng babaeng dapat pakasalan ko.”
Napalingon ako.
“Ha?”
“Hindi dumating.”
“Kailan?”
“Ngayong araw.”
Hindi ko napigilang mapakurap.
Si Adrian Villareal?
Iniwan sa araw ng civil wedding?
Kung ibang tao siguro iyon, baka natawa ako.
Pero kilala ko siya.
Hindi siya iyong lalaking madaling mapahiya.
Ilang segundo siyang tahimik bago nagsalita ulit.
“Kung gano’n… tayo na lang.”
“Ano?”
“Tayo na lang ang magpakasal.”
Para bang nag-aalok lang siyang mag-kape.
Tinitigan ko siya.
Pagkatapos, itinuro ko ang tiyan ko.
“Adrian, anim na buwan akong buntis.”
“May mata ako.”
“Hindi sa’yo ang bata.”
Mas lalo siyang natahimik.
Saka niya sinabi ang limang salitang muntik kong ikalunok ang dila ko.
“Baog naman ako, Bianca.”
Oo.
Bianca Reyes ang pangalan ko.
At tatlong taon na akong tumatakbo mula sa lalaking nasa harap ko.
Ngunit sa sandaling iyon, may kung anong bahagi sa akin ang napagod nang tumakbo.
Hindi kami nagpakasal agad noong araw na iyon.
Pero sampung araw matapos naming kumpletuhin ang mga kinakailangang papeles, nakatayo kami sa harap ng isang judge sa Quezon City.
Si Tina lang ang saksi ko.
Habang pinipirmahan ko ang marriage certificate, binulong niya:
“Girl, sinamahan lang kita dahil ako ang naghihiwalay. Bakit ikaw ang umuwi na may asawa?”
Siniko ko siya.
Tumawa siya.
Pero nang lumingon ako kay Adrian, seryoso lang siyang nakatingin sa akin.
Pagkatapos ng seremonya, sinabi niya:
“Saan ka nakatira?”
“Sa may Project 4.”
“Dadalhin natin ang gamit mo sa condo ko.”
“Hindi kailangan.”
“Bianca.”
“Ano?”
“Asawa na kita.”
Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong sumikip sa dibdib ko nang marinig iyon.
Sa huli, sumama ako sa kotse niya.
Nang makarating kami sa inuupahan kong lumang apartment, tumigil siya sa harap ng gusali at napakunot-noo.
“Dito ka nakatira?”
“May problema?”
“Pinatira ka rito ng dati mong asawa habang buntis ka?”
Muntik na naman akong mabulunan sa sarili kong kasinungalingan.
“Mah… mahirap siya.”
Tumingin si Adrian sa kupas na pader, sirang ilaw sa hallway at makitid na hagdan.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Ang galing mo talagang pumili ng lalaki.”
Hindi ako makasagot.
Kung alam lang niya.
Habang nag-iimpake kami, napansin niyang kaunti lang ang gamit ko.
Tatlong kahon.
Dalawang bag.
At isang plastic container na puno ng hospital receipts.
Mabilis ko iyong itinago.
Pero nakita niya.
“Kanino ’yan?”
“Sa nanay ko.”
Nawala ang pang-aasar sa mukha niya.
Matagal nang nasa rehabilitation center si Mama matapos ang stroke.
Kaya kahit anim na buwan akong buntis, nagtatrabaho pa rin ako bilang feature writer sa isang maliit na publication sa Ortigas.
“Mag-leave ka na,” sabi niya habang binubuhat ang kahon.
“Hindi puwede.”
“Malapit ka nang manganak.”
“Kaya ko pa.”
“Hindi naman kailangang—”
“Adrian.”
Napatingin siya sa akin.
Dahan-dahan kong sinabi:
“Kailangan ko ang trabaho.”
Hindi na siya nagtanong.
Kinagabihan, dinala niya ako sa condo niya sa Mandaluyong.
May sarili akong kwarto.
May bagong unan.
May pagkain sa refrigerator.
Kinabukasan, may envelope sa mesa na may pera para sa checkup ko.
Hindi ko ginalaw.
Sa sumunod na mga linggo, may kakaibang routine kaming dalawa.
Hinahatid niya ako minsan sa opisina.
Sinusundo niya ako kapag umuulan.
Naglalagay siya ng prutas sa refrigerator kahit hindi naman siya kumakain ng prutas.
At kapag gabi, kunwari hindi niya napapansin na napapahawak ako sa tiyan ko kapag gumagalaw ang baby.
Hanggang isang gabi, habang nanonood kami ng TV, biglang sumipa nang malakas ang bata.
Napasinghap ako.
Nilingon niya ako.
“Masakit?”
“Hindi.”
“Okay ka?”
Tumango ako.
Saglit akong nag-atubili bago sinabi:
“Gusto mong hawakan?”
Napatigil siya.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilagay ang palad niya sa tiyan ko.
Parang alam ng bata kung sino siya.
Sumipa ulit.
Mabilis niyang binawi ang kamay.
At sa unang pagkakataon mula nang magkita kami ulit…
nakita kong ngumiti si Adrian.
Maliit lang.
Pero sapat para maalala ko kung bakit ko siya minahal noon.
At kung bakit ako tumakbo.
Dalawang buwan matapos iyon, nanganak ako ng isang malusog na baby boy.
Pinangalanan namin siyang Noah.
Si Adrian ang unang humawak sa kanya.
Si Adrian din ang unang natutong magpalit ng diaper.
At siya ang gumigising kapag madaling-araw kahit ako naman talaga ang kailangang magpakain.
Sabi niya:
“Baka marinig ng kapitbahay at isipin nilang pinapabayaan ko ang anak ko.”
“Hindi mo anak.”
Lagi kong paalala.
At lagi naman niyang sagot:
“Alam ko.”
Pero habang lumalaki si Noah…
may isang problemang hindi ko na kayang takasan.
Noong isang taong gulang na siya, nakaupo si Adrian sa sofa habang hawak ang bata.
Magkapareho silang nakakunot-noo.
Magkapareho ang hugis ng mata.
Pati ang maliit na ugali ni Noah na bahagyang ikiling ang ulo kapag naguguluhan…
eksaktong ginagawa ni Adrian.
Biglang tumingin sa akin ang asawa ko.
“Bianca.”
“Ano?”
“Bakit habang lumalaki ’tong bata…”
Itinaas niya si Noah at pinagtabi ang mukha nila sa salamin.
“…lalo siyang nagmumukhang ako?”
Nanigas ako.
Ngumiti ako pilit.
“Baka magaling ka lang mag-alaga.”
Hindi siya natawa.
“Bianca.”
“Anak ng kuya mo.”
Dahan-dahan niyang ibinaba si Noah.
Pagkatapos ay tumayo siya.
“Anong kuya?”
Napaatras ako.
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Bianca Reyes…”
Mababa ang boses niya.
“Wala akong kapatid.”
At bago pa ako makatakbo, nakita niya ang lumang brown envelope na nahulog mula sa drawer na binuksan ni Noah.
Sa sahig, kitang-kita ang pangalan ng clinic.
At ang petsa.
Petsa iyon na dalawang linggo lamang matapos kaming huling magkita ni Adrian tatlong taon na ang nakaraan.
Dahan-dahan siyang yumuko.
Kinuha niya ang papel.
At nang mabasa niya ang unang linya ng medical report…
biglang nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.
PARTE2
“Bianca…”
Hindi malakas ang boses ni Adrian.
Pero iyon ang klase ng boses na mas nakakatakot kaysa sigaw.
Nakaupo si Noah sa carpet, walang kaalam-alam, abala sa isang laruang kotse.
Samantalang kami ng ama niya ay nakatayo ilang hakbang lang mula sa isa’t isa.
Hawak ni Adrian ang lumang laboratory request.
Nakasulat doon ang pangalan ko.
Petsa.
At ang clinic kung saan ako nagpa-checkup matapos kaming huling magkita.
“Bakit ka nagpunta sa OB dalawang linggo pagkatapos nating maghiwalay?”
Hindi ako nakasagot.
Binuklat niya ang sumunod na papel.
Ultrasound.
Halos kupas na.
“Seven weeks pregnant.”
Napapikit ako.
“Adrian…”
“Seven weeks?”
Tumingin siya sa akin.
“Kung bibilangin ko pabalik—”
“Alam ko.”
Tuluyan siyang natahimik.
Parang iyon lang ang kailangan niya.
Hindi ko na kailangang umamin nang mas mahaba.
Hindi niya kailangang magtanong.
Alam na niya.
Tumingin siya kay Noah.
Pagkatapos ay muli sa akin.
“Anak ko siya.”
Tumulo ang luha ko.
“Oo.”
Napakagat siya sa loob ng pisngi niya.
“Anak ko siya.”
Sa pangalawang pagkakataon, hindi na tanong ang tono.
Galit na iyon.
“Bakit?”
Hindi ko alam kung saan magsisimula.
Tatlong taon akong naghanda para sa sandaling iyon.
Pero nang dumating na, wala akong matinong salita.
“Kasi akala ko ayaw mo ng anak.”
“Anong ibig mong sabihin?”
Napatawa ako nang mahina, pero walang saya.
“Naalala mo ’yung huli nating malaking away?”
Biglang nanigas ang mukha niya.
Siyempre naaalala niya.
Tatlong taon na ang nakaraan, matagal na kaming nag-uusap tungkol sa kasal.
Ako ang nagmamadali.
Siya ang laging humihingi ng panahon.
Noong panahong iyon, may sakit na si Mama at nagsisimula nang lumaki ang mga bayarin.
Samantalang ang pamilya ni Adrian ay may malaking real estate business.
Mas lalo kong naramdaman ang layo ng mundo namin.
Isang gabi, habang nag-aaway kami, sinabi niya:
“Bianca, hindi ko alam kung kaya kong magkaroon ng pamilya.”
Ang narinig ko?
Ayaw niya sa akin.
Ayaw niyang pakasalan ako.
Ayaw niyang magkaroon kami ng anak.
Kaya umalis ako bago pa niya ako tuluyang tanggihan.
Dalawang linggo matapos iyon, nalaman kong buntis ako.
Tinawagan ko siya.
Hindi siya sumagot.
Makalipas ang dalawang araw, nakita ko sa social media ang litrato niya kasama ang isang babae sa isang family dinner.
Nakapatong pa ang kamay ng babae sa braso niya.
Iyon lang ang kailangan kong makita para hindi na tumawag ulit.
“Pinsan ko iyon,” malamig niyang sabi nang ikuwento ko.
Napatingin ako sa kanya.
“Ha?”
“Si Trisha. Pinsan ko. Kakauwi lang noon mula Singapore.”
Napatakip ako sa bibig.
“Pero…”
“Anim na beses mo akong tinawagan noong araw na iyon.”
Tumigas ang lalamunan ko.
“Tinawagan kita kinabukasan. Patay na number mo.”
Napayuko ako.
Nagpalit ako ng SIM.
Lumipat ng apartment.
At nang makatanggap ako ng job offer sa ibang publication, tuluyan kong pinutol ang lahat.
“Bakit hindi mo ako hinanap?” tanong ko.
Matalim ang tawa niya.
“Hinanap kita.”
Napatingin ako.
“Pumunta ako sa dati mong apartment. Umalis ka na raw. Tinawagan ko si Tina. Sinabi niyang ayaw mong sabihin kung nasaan ka.”
Napapikit ako.
Totoo iyon.
Pinangako ko kay Tina na huwag siyang magsasabi.
“Bakit mo sinabi na baog ka?” mahina kong tanong.
Biglang natahimik si Adrian.
Iyon ang unang pagkakataon na siya naman ang umiwas ng tingin.
“Adrian?”
Umupo siya.
Makalipas ang ilang segundo, hinilot niya ang noo niya.
“Dahil iyon ang dahilan kung bakit sinabi kong hindi ko alam kung kaya kong magkaroon ng pamilya.”
Hindi ko maintindihan.
Pagkatapos ay sinabi niya ang buong kuwento.
Bago kami naghiwalay, nagpa-medical examination siya.
May nakita sa initial fertility test na sobrang mababa ang sperm count niya.
Sinabihan siyang kailangang ulitin ang test at magpa-specialist evaluation.
Pero natakot siya.
Hindi niya sinabi sa akin.
“Akala ko baka hindi kita mabigyan ng anak,” sabi niya. “At alam kong gusto mo ng pamilya.”
“Pero bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil duwag ako.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Pareho pala tayo.”
Ngunit hindi pa tapos ang sikreto.
Tumayo siya at pumunta sa study room.
Pagbalik niya, may hawak siyang isang maliit na folder.
Binuksan niya iyon at iniabot sa akin.
Medical results.
Binasa ko.
Normal fertility parameters.
Petsa: halos dalawang taon na ang nakalipas.
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ka baog.”
“Hinding-hindi pala.”
“Alam mo na?”
“Oo.”
“Pero noong magkita tayo sa city hall—”
“Nagsinungaling ako.”
Napanganga ako.
Siya naman ngayon ang mukhang nahihiya.
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin.
Diretso.
Walang iwas.
“Kasi gusto kitang pakasalan.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Ano?”
“Hindi ako iniwan ng bride-to-be ko.”
Mas lalo akong natigilan.
“Adrian!”
“Wala akong bride-to-be.”
“Sinabi mong hindi siya dumating!”
“Hindi ko sinabing fiancee ko siya.”
“Sinabi mong babaeng dapat pakasalan mo!”
“Dapat siyang pakasalan ng kaibigan ko. Best man ako.”
Napatayo ako.
“Niloko mo ako!”
“Nauna kang nagsinungaling na may asawa ka!”
“Hindi iyon pareho!”
“Anim na buwan kang buntis sa anak ko at sinabi mong anak ng ibang lalaki!”
“Akalain ko bang alam mong hindi ka baog!”
“Akalain ko bang anak ko pala ang dinadala mo!”
Pareho kaming natahimik.
Sa sahig, tumingin sa amin si Noah.
Pagkatapos ay pumalakpak.
“Again!”
Napahawak ako sa noo.
Si Adrian naman ay tumalikod para hindi matawa.
“Hindi ito nakakatawa,” sabi ko.
“Hindi nga.”
“Tumatawa ka.”
“Hindi.”
“Nanginginig balikat mo.”
“Galit ako.”
“Sinungaling.”
Doon siya tuluyang natawa.
At sa kabila ng lahat…
natawa rin ako.
Pero ilang segundo lang iyon.
Dahil pagkatapos, bumalik ang sakit.
“Teka,” sabi ko. “Kung alam mong hindi ka pala baog, bakit pumayag kang pakasalan ang isang babaeng anim na buwan nang buntis sa ‘anak ng ibang lalaki’?”
Nawala ang ngiti niya.
Tumitig siya sa akin nang matagal.
“Dahil ikaw iyon.”
Apat na salita.
Pero parang bumagsak lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng tatlong taon.
“Hindi ko alam kung sino ang ama,” dagdag niya. “Hindi ko alam kung bakit ka nag-iisa. Hindi ko alam kung bakit parang natatakot kang gumastos kahit isang libong piso.”
Tumawa siya nang mapait.
“Pero nakita kitang nakatayo sa labas ng city hall, anim na buwan buntis, at ang una kong naisip ay… kung may pagkakataon akong maiuwi ka ulit, hindi na kita hahayaang mawala.”
Napaluha ako.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil hindi rin ako sigurado kung gusto mo ako.”
Umiling ako.
“Tatlong taon kitang iniwasan dahil masyado kitang gusto.”
“Napakatalino natin.”
“Oo.”
“Pareho.”
“Tigil mo ako sa pang-aasar.”
Lumapit siya.
Pero hindi niya ako hinawakan.
“May isa pa akong tanong.”
“Ano?”
“Bakit hindi mo sinabi tungkol kay Noah pagkatapos nating ikasal?”
Iyon ang tanong na pinakakinatatakutan ko.
Kaya sinabi ko ang totoo.
“Dahil natakot ako.”
“Sa ano?”
“Na kapag nalaman mong anak mo siya, kukunin mo siya.”
Napakunot-noo siya.
“Bianca—”
“Mas marami kang pera. Mas malakas ang pamilya mo. Ako, wala akong bahay. Wala akong ipon. May nanay akong kailangang suportahan.”
Humigpit ang boses ko.
“Nang panahong iyon, wala pang twenty thousand pesos ang pera ko sa bangko.”
“Akala ko kapag nalaman mong anak mo siya, puwede mo akong alisin sa buhay niya.”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Pagkatapos ay lumapit siya.
“Hindi kita aalisin.”
Huminga ako nang nanginginig.
“Paano ko malalaman?”
“Hindi mo kailangang maniwala agad.”
Humawak siya sa gilid ng mesa.
“Pero bigyan mo ako ng pagkakataong patunayan.”
Kinabukasan, walang dramatic na yakapan.
Walang instant happy ending.
Galit pa rin siya sa akin.
Galit din ako sa kanya.
Marami kaming pinag-usapan.
Tungkol sa perang ginastos ko mag-isa habang buntis.
Tungkol sa mga checkup na wala siya.
Tungkol sa unang ultrasound.
Tungkol sa unang sipa ni Noah na akala niya’y naramdaman niya bilang stepfather.
Tahimik siya nang sabihin ko:
“Actually… unang beses mo talaga iyong naramdaman bilang tatay.”
Napayuko siya.
At nakita kong namula ang mga mata niya.
Kinagabihan, habang natutulog si Noah, umupo kami sa balcony.
“May gusto akong baguhin,” sabi niya.
“Ano?”
“Marriage natin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gusto mong maghiwalay?”
“Hindi.”
Inilabas niya ang marriage certificate namin mula sa isang folder.
“Pumasok tayo rito na puro kasinungalingan.”
Hindi ako sumagot.
“Sinabi mong divorced ka. Sinabi kong baog ako. Pareho tayong nagkunwaring practical arrangement lang ito.”
Tumingin siya sa akin.
“Ayokong gano’n ang susunod na taon natin.”
“Anong gusto mo?”
“Simulan ulit.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Paano?”
“Date.”
“Mag-asawa na tayo.”
“Exactly. Hindi tayo marunong gumawa nang tama.”
Tumawa ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ako natakot sa maaaring mangyari bukas.
Makalipas ang tatlong buwan, bumuti ang kondisyon ni Mama at nailipat siya sa mas maayos na rehabilitation center.
Hindi dahil binayaran lahat ni Adrian.
Tumanggi ako roon.
Sa halip, tinulungan niya akong ayusin ang finances ko, kumuha ng better health coverage para kay Mama, at humanap ng work arrangement na puwede kong gawin mula sa bahay.
Sabi niya:
“Ayokong dumepende ka sa akin.”
Nagulat ako.
Ngumiti siya.
“Gusto kong piliin mo ako kahit hindi mo kailangan.”
Doon ko siya tuluyang pinatawad.
At marahil, doon ko rin pinatawad ang sarili ko.
Sa unang birthday ni Noah pagkatapos naming sabihin ang lahat, kumuha kami ng family photo.
Nasa gitna si Noah.
Pareho silang nakasimangot ni Adrian dahil ayaw nilang tumingin sa camera.
Tumawa si Tina.
“Grabe. DNA test? Hindi na kailangan. Pati pagiging suplado namana.”
Tumingin sa akin si Adrian.
“May sasabihin ka pa bang anak siya ng kapatid ko?”
Ngumiti ako.
“Malay mo.”
“Bianca.”
“Joke lang.”
Wala pang isang segundo, hinila niya ako palapit sa kanya.
At habang tumatawa si Noah sa pagitan namin, biglang naalala ko ang araw na nagkita kami sa labas ng city hall.
Dalawang taong takot magsabi ng totoo.
Dalawang taong parehong nagkunwari.
Isang lalaking nagsabing baog siya.
Isang babaeng nagsabing anak ng iba ang dinadala niya.
At isang batang mula pa lang sa simula…
siya na pala ang pinakamalinaw na katotohanan sa pagitan namin.
Hindi naging perpekto ang pamilya namin.
Nag-aaway pa rin kami.
Matigas pa rin ang ulo ni Adrian.
At ako naman, kapag natatakot, minsan gusto ko pa ring sarilinin ang problema.
Pero natutunan naming ang pagmamahal ay hindi iyong paghula sa iniisip ng isa’t isa.
Hindi rin ito pagsisinungaling para protektahan ang sarili.
Minsan, ang pinakamatapang na magagawa mo ay ang sabihin:
“Takot ako.”
“Kailangan kita.”
“Nasaktan ako.”
“At mahal pa rin kita.”
Dahil maraming relasyon ang hindi nasisira dahil nawala ang pagmamahal—nasasayang sila dahil mas pinili nating manahimik kaysa magsabi ng totoo. Kung may taong mahalaga sa iyo, huwag hayaang pride, takot, o maling akala ang magsulat ng ending para sa inyong dalawa.
