“Lia Mendoza, ano’ng ginawa mo sa kumpanya ko?”

Halos sumabog ang boses ni Marco Santillan sa kabilang linya. Hindi na siya ang dating malamig at mayabang na CEO na kayang patahimikin ang buong boardroom sa isang tingin.

Ngayon, nanginginig ang boses niya.

Dahil nawala sa kanya ang kontrol ng Tala Media Group.

At ako ang dahilan.

Nakasandal ako sa sofa ng hotel suite sa BGC, hawak ang cellphone sa isang kamay at ang annulment papers sa kabila.

Sampung araw.

Sampung araw mula nang umalis ako sa bahay namin, mula nang alisin niya ako sa posisyon, mula nang hayaan niyang yurakan ng ibang babae ang pangalan ko.

Sa loob ng sampung araw na iyon, ni isang tawag wala.

Hindi niya tinanong kung kumain na ba ako.

Hindi niya tinanong kung saan ako natutulog.

Hindi niya tinanong kung bakit ako umalis.

Ngayon lang siya tumawag.

Dahil sa shares.

“Sinabi mo bang ibinenta mo ang sixty percent shares?” sigaw niya. “Alam mo ba na hindi na ako ang may kontrol sa Tala Media ngayon?”

Napatingin ako sa huling pahina ng annulment papers. Nakapirma na ang pangalan ko.

Ngumiti ako.

“Marco, parang mali ang tinawagan mo.”

Tumahimik siya.

Mahinahon kong sinabi, “Dating empleyado lang ako na ikaw mismo ang nagtanggal. Kung kanino mapunta ang Tala Media, ano’ng pakialam ko?”

“Lia!”

Pinipigilan niya ang galit niya. Kilalang-kilala ko ang tono na iyon. Iyon ang boses niya kapag ayaw niyang aminin na natatakot siya.

“Hindi ito oras para mag-inarte ka. Sabihin mo sa akin kung sino ang bumili ng shares.”

“Gusto mong malaman?”

Dahan-dahan kong isinara ang folder sa harap ko.

“Tanungin mo si Denise.”

At bago pa siya makasagot, pinatay ko ang tawag.

Tapos binlock ko ang number niya.

Sampung araw ang nakalipas, nasa pinakamataas na palapag kami ng Tala Media Group sa Makati.

Mahaba ang conference table. Malamig ang aircon. Tahimik ang lahat.

Si Marco ay nakaupo sa gitna, suot ang itim niyang suit, mukha pa ring hari ng sarili niyang kaharian.

Sa tabi niya, nakaupo si Denise Villaflor.

Ang dating assistant na ako mismo ang nag-train.

Suot niya ang puting blazer na regalo ko sa kanya noong unang beses siyang na-promote. Namumula ang mga mata niya, mahigpit na yakap ang makapal na folder.

“Ate Lia,” nanginginig niyang sabi, “ayoko talagang umabot sa ganito.”

Halos mapangiti ako.

Kapag si Denise ang umiiyak, laging may naniniwala.

Itinulak ni Marco ang folder sa harap ko.

“Base sa desisyon ng board, tinatanggal ka na bilang Chief Operations Officer ng Tala Media Group, effective immediately.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bakit?”

Hindi niya ako tinignan nang diretso.

Si Denise ang sumagot.

“May missing fund na thirty million pesos sa Vinta Project. Ikaw ang final approver ng finance release.”

May ilang board members na umiwas ng tingin.

May isang bumuntong-hininga.

May isa namang halatang nag-aabang ng eksena.

Tinanong ko si Marco, “Naniniwala ka sa kanya?”

Kumunot ang noo niya.

“Nandito ang ebidensya. Hindi ito tungkol sa paniniwala.”

“So hindi mo man lang iimbestigahan?”

“Lia,” malamig niyang sabi, “huwag mo nang pahirapin ang lahat.”

Doon ako natawa.

Tatlong taon na ang nakalipas, nang muntik nang malugi ang Tala Media, isinangla ko ang lupa na iniwan sa akin ng nanay ko para mabayaran ang utang ng kumpanya.

Dalawang taon na ang nakalipas, nang gusto ni Marco na palakihin ang talent division, ako ang hindi natulog nang tatlong gabi para gumawa ng proposal.

Isang taon na ang nakalipas, nang walang pumapansin kay Denise, ako ang nagturo sa kanya kung paano humarap sa kliyente, paano magsalita sa press, paano maging tao sa industriyang puno ng ahas.

At ngayon, siya ang ahas na nakaupo sa tabi ng asawa ko.

Isinara ko ang folder.

“Sige.”

Nagulat si Marco.

Siguro akala niya iiyak ako.

Siguro akala niya luluhod ako.

Siguro akala niya gaya ng dati, tatahimik ako para hindi masira ang pamilya, kumpanya, at pangalan niya.

Pero tumayo lang ako.

“Tanggapin n’yo ang pagbati ko,” sabi ko. “Sana lumawak pa ang kinabukasan ninyo, CEO Marco Santillan at bagong Vice President Denise Villaflor.”

Paglabas ko ng boardroom, sinundan ako ni Denise.

“Ate Lia,” mahinang sabi niya, “huwag mong sisihin si Marco. Ginagawa lang niya ito para sa kumpanya.”

Huminto ako.

“Denise.”

Namula agad ang mata niya.

“Tumigil ka na sa pag-arte.”

Namuti ang mukha niya.

“Lahat ng kinuha mo sa akin,” bulong ko, “babalikan ko. Isa-isa.”

Pag-uwi ko sa condo namin sa Rockwell, nandoon pa rin ang wedding photo namin sa entrance.

Sa litrato, hawak ni Marco ang kamay ko.

Noon, sinabi niyang ako ang magiging Mrs. Santillan habang-buhay.

Kinuha ko ang maleta at inayos ang damit ko. Wala pang tatlumpung minuto, bumukas ang pinto.

Pumasok si Marco.

Kasunod niya si Denise, may hawak na pink paper bag.

Pagkakita sa maleta ko, nagtago siya agad sa likod ni Marco.

“Ate Lia, hindi ko sinadyang pumunta rito. Pinapakuha lang ni Marco ang project files.”

Hindi ko siya pinansin.

Si Marco ang tinignan ko.

“Aalis ka?” tanong niya.

“Oo.”

“Kailangan bang umabot sa ganito?”

“Hindi ba ikaw ang nagtaboy sa akin?”

“Ang kumpanya ay kumpanya. Ang pamilya ay pamilya.”

Doon tuluyang nabasag ang natitirang respeto ko sa kanya.

“Ibinigay mo sa kanya ang posisyon ko, proyekto ko, at dignidad ko. Tapos sasabihin mong pamilya pa rin tayo?”

Humakbang si Denise.

“Ate Lia, huwag mo sanang sabihin iyan. Sobrang stressed din si Marco nitong mga araw—”

“Tumahimik ka.”

Umiyak siya agad.

Sumimangot si Marco at humarang sa harap niya.

“Enough. Wala siyang ginawang masama sa’yo.”

“Totoo ba?”

Lumapit ako kay Denise.

“Noong sinalo ko ang alak para sa’yo sa client dinner at naospital ako dahil sa ulcer bleeding, ano’ng sinabi mo sa akin?”

Hindi siya makatingin.

Ako na ang sumagot.

“Sabi mo, ‘Ate Lia, babawi ako sa’yo.’”

Tumango ako.

“Ang bilis mong bumawi.”

Iniwan ko sa shoe cabinet ang annulment papers.

“Pirmahan mo. Ipadala mo sa abogado ko.”

Nanlaki ang mata ni Marco.

“Gusto mong tapusin ang kasal natin?”

Hinila ko ang maleta.

“Hindi ba iyon ang matagal n’yo nang gustong mangyari?”

Hinawakan niya ang hawakan ng maleta.

“Lia, huwag kang gagawa ng pagsisisihan mo.”

Tiningnan ko ang kamay niya.

“Hindi ako ang magsisisi.”

Kinagabihan, lumipat ako sa hotel.

Kinabukasan, walang tawag si Marco.

Ang meron lang ay message ni Denise.

“Ate Lia, huwag mo kaming pag-isipan ng masama. Gusto ko lang tulungan si Marco.”

Dalawang salita lang ang isinagot ko.

“Panindigan mo.”

Pagdating ng ikasampung araw, nakita ko sa balita sina Marco at Denise sa press conference.

Headline:

“Marco Santillan and New Vice President Denise Villaflor Usher Tala Media Into a New Era.”

Sa litrato, nakangiti si Denise habang nakatingala kay Marco.

Si Marco naman, nakayuko para ayusin ang microphone niya.

Pinatay ko ang balita.

Tumawag ako sa numerong matagal ko nang hindi ginagamit.

“Nico?”

Tumigil sandali ang lalaki sa kabilang linya.

“Lia? Sa wakas tumawag ka.”

“Tulungan mo ako.”

“Sabihin mo.”

“Ibenta mo ang buong sixty percent shares ko sa Tala Media.”

Tumahimik siya.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Alam ba ni Marco?”

“Hindi siya karapat-dapat malaman.”

Mahinang tumawa si Nico Ramirez.

“Okay. Tatlong araw.”

“Mas mabilis, kung kaya.”

“Lia,” sabi niya, “kapag ginawa natin ito, wala ka nang koneksyon sa Tala Media.”

Tumingin ako sa basag na wedding frame sa mesa.

“Matagal na akong wala roon.”

Pagkalipas ng tatlong araw, dumating ang email ni Nico.

Binuksan ko.

Isang linya ang unang tumama sa mata ko.

Buyer Representative: Denise Villaflor.

PARTE2

Buyer Representative: Denise Villaflor.

Matagal akong nakatitig sa screen.

Hindi ako nagulat.

Nasaktan ako noon, oo.

Pero sa sandaling iyon, hindi na sakit ang naramdaman ko.

Kundi linaw.

Sa wakas, lumabas na ang buong katawan ng ahas mula sa damo.

Tumawag agad si Nico.

“Nakita mo na?”

“Oo.”

“Si Denise ang representative ng buying company. Pero hindi sa pangalan niya nakarehistro. Shell corporation. Pearl Bay Holdings.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Gaano kalalim?”

“Mas malalim kaysa iniisip mo,” sagot ni Nico. “May initial payment na pumasok mula sa account na konektado sa supplier ng Vinta Project.”

Tumahimik ako.

Vinta Project.

Ang proyektong ginamit nila para tanggalin ako.

Ang proyektong may nawawalang thirty million pesos.

Ang proyektong ipinukol nila sa pangalan ko.

“May kopya ka ng bank trail?” tanong ko.

“Meron. At hindi lang iyon. May email thread din sa pagitan ng finance manager, isang dummy supplier, at isang account na ginagamit ni Denise.”

Huminga ako nang malalim.

“Noong araw na pinatalsik nila ako,” sabi ko, “alam mo bang tinawag nila akong magnanakaw sa harap ng buong board?”

“Alam ko,” mahinang sagot ni Nico.

“Ngayon gusto kong marinig nila ang totoo sa harap ng parehong board.”

Kinabukasan, tumawag si Marco gamit ang ibang number.

Hindi ko sana sasagutin, pero gusto kong marinig kung gaano na siya kalayo sa katotohanan.

“Lia,” bungad niya, mas mahina na ang boses. “Ano’ng ibig mong sabihin na tanungin ko si Denise?”

“Hindi mo pa ba siya tinatanong?”

“Stop playing games.”

“Marco,” sabi ko, “anim na taon tayong kasal. Kailan mo ako huling pinakinggan nang hindi mo muna iniisip na ako ang problema?”

Wala siyang naisagot.

Narinig ko lang ang mabigat niyang paghinga.

“Si Denise ba ang bumili ng shares?” tanong niya.

“Hindi ba mas bagay kung sa kanya mo marinig?”

“Lia, please.”

Ang salitang iyon ang halos nagpatawa sa akin.

Please.

Noong araw na inalis nila ako sa posisyon, hindi niya ginamit ang salitang iyon.

Noong umalis ako sa bahay, hindi niya ginamit iyon.

Noong nakita niyang umiiyak si Denise, pinrotektahan niya ito.

Noong nakita niyang tahimik ako, hinayaan niya akong masira.

Ngayon, dahil nawawala ang kumpanya sa kamay niya, marunong na siyang magmakaawa.

“May emergency board meeting bukas,” sabi ko. “Pumunta ka. Dalhin mo si Denise.”

“Anong meeting?”

“Ang unang meeting ng bagong controlling shareholder.”

Pinatay ko ang tawag.

Kinabukasan, bumalik ako sa Tala Media Group.

Iba ang pakiramdam ng elevator.

Dati, araw-araw akong umaakyat doon dala ang kape, laptop, at pasensyang nauubos pero pinipilit kong pahabain.

Ngayon, dala ko ang isang folder, isang flash drive, at pangalan kong babawiin ko mula sa putik.

Pagbukas ng pinto ng boardroom, tumahimik ang lahat.

Si Marco ay nakatayo sa gilid ng mesa. Maputla siya, puyat, at halatang hindi natulog.

Sa tabi niya si Denise.

Nakasuot pa rin siya ng puti.

Parang lagi niyang pinipili ang kulay ng inosente kapag may krimen siyang tinatakpan.

Pagkakita niya sa akin, nanginig ang labi niya.

“Ate Lia…”

Hindi ako sumagot.

Pumasok si Nico kasunod ko. Suot niya ang dark blue suit, kalmado ang mukha, hawak ang makapal na envelope.

“Nagsisimula na ba tayo?” tanong niya.

Isa sa board members ang tumikhim.

“Attorney Ramirez, sino po ba talaga ang kumakatawan sa bagong controlling shareholder?”

Tumingin si Nico sa akin.

Tumayo ako.

“Bago natin sagutin iyan, may kailangan muna kayong makita.”

Nilagay ko ang flash drive sa laptop.

Lumabas sa screen ang mga dokumento ng Pearl Bay Holdings.

Tahimik ang boardroom.

Sunod na lumabas ang pangalan ng representative.

Denise Villaflor.

May napasinghap.

Napatayo si Marco.

“Denise?”

Biglang namutla si Denise.

“Hindi iyan totoo. Ginagamit lang nila ang pangalan ko.”

Pinindot ko ang next slide.

Email screenshot.

Bank transfer.

Supplier invoice.

Dummy contract.

At ang pinakaimportanteng file: ang digital approval na ginamit para palabasing ako ang nag-release ng thirty million pesos.

“Ang pirma ko,” sabi ko, “ay ginamit nang walang pahintulot.”

Lumapit si Marco sa screen.

Nanginginig ang kamay niya.

“Denise… ano ito?”

Umiyak agad si Denise.

“Marco, hindi ko alam! Pinipilit lang nila akong idawit!”

“Pinipilit?” tanong ko.

Binuksan ni Nico ang envelope.

“May sworn statement ang dating finance manager. Inamin niyang inutusan siya ni Ms. Villaflor na gumawa ng fake supplier account. May kapalit siyang promotion at cash bonus.”

“Sinungaling siya!” sigaw ni Denise.

“Meron ding CCTV ng meeting ninyo sa hotel lobby,” dagdag ni Nico. “At voice recording kung saan sinabi mong, ‘Kapag naalis si Lia, madali nang makuha ang shares. Si Marco, kaya kong paikutin.’”

Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Denise.

Napatitig si Marco sa kanya.

Hindi galit ang una kong nakita sa mukha niya.

Kundi pagkabasag.

Dahil sa wakas, nakita niya ang babaeng pinili niyang paniwalaan.

At nakita niya rin kung sino ang winasak niya kapalit nito.

“Denise,” halos pabulong niyang sabi, “ginamit mo ako?”

Umiling siya, humihikbi.

“Mahal kita, Marco. Ginawa ko ito para sa atin.”

“Para sa atin?” ulit niya.

“Si Lia hindi ka naman talaga minahal gaya ko! Palagi ka niyang kinokontrol. Ako ang nasa tabi mo nang gusto mong umangat. Ako ang nakakaintindi sa’yo!”

Doon ako natawa nang mahina.

“Denise, ang tawag doon hindi pag-ibig. Ambisyon iyon.”

Binalingan niya ako.

“Tumahimik ka! Kung hindi dahil sa’yo, ako ang matagal nang nasa lugar na dapat para sa akin!”

“Lugar na dapat para sa’yo?” tanong ko. “Ang lugar na ninakaw mo?”

Lumapit siya sa akin, luhaan pero puno ng poot.

“Ikaw ang may lahat! Asawa, shares, respeto ng board. Ako? Kailangan kong ngumiti sa likod mo habang ikaw ang bida!”

“Tinulungan kita,” sabi ko.

“Kaya nga mas nakakahiya!” sigaw niya. “Lahat ng meron ako, galing sa awa mo!”

Tumahimik ang buong silid.

Minsan, ang inggit ay hindi nagsisimula sa galit.

Nagsisimula ito sa taong hindi kayang tanggapin na may tumulong sa kanya.

Lumapit si Marco sa akin.

“Lia…” basag ang boses niya. “Hindi ko alam.”

Tumingin ako sa kanya.

“Hindi mo alam dahil ayaw mong malaman.”

Parang sinampal siya.

“Ipinakita ko sa’yo ang tiwala ko sa loob ng anim na taon. Pero isang folder lang mula kay Denise, pinili mo na agad siyang paniwalaan.”

“Akala ko ginagawa ko ang tama para sa kumpanya.”

“Hindi,” sabi ko. “Ginawa mo ang madali. Mas madaling maniwala sa umiiyak kaysa sa babaeng palaging malakas.”

Napayuko siya.

Dumating ang dalawang opisyal mula sa corporate fraud investigation team, kasama ang legal counsel ng kumpanya.

Hindi iyon eksenang puno ng sigawan.

Mas malala.

Tahimik nilang hiningi kay Denise ang paliwanag niya.

Tahimik siyang nanginig.

Tahimik ding gumuho ang mundong itinayo niya gamit ang kasinungalingan.

Bago siya lumabas ng boardroom, tumingin siya sa akin.

“Ate Lia…”

Sa unang pagkakataon, hindi na niya kayang tapusin ang linya niya.

Wala na siyang script.

Wala na siyang luha na panangga.

Wala na siyang Marco sa harap niya.

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Sana ginamit mo ang talino mo para bumuo ng sarili mong pangalan. Hindi para sirain ang akin.”

Pagkaalis niya, naupo si Marco na parang nawalan ng lakas.

“Lia,” sabi niya, “maaayos pa ba natin ito?”

Inabot niya ang kamay ko.

Dati, baka hinawakan ko iyon.

Dati, baka inisip kong pagod lang siya.

Dati, baka sinabi kong kaya pa.

Pero ang babaeng iyon ay namatay na sa conference room noong araw na pinalayas niya ako.

Inilapag ko sa harap niya ang annulment papers.

“Nakapirma na ako.”

Namula ang mata niya.

“Please. Bigyan mo ako ng chance.”

“Binigyan kita ng anim na taon.”

“Hindi ko kayang mawala ka.”

“Hindi mo ako nawala ngayon, Marco. Nawala ako noong hindi mo ako pinaniwalaan.”

Hindi siya nakasagot.

Lumabas ako ng Tala Media dala ang pangalan kong malinis na ulit.

Hindi ko binawi ang shares.

Hindi ko rin kinuha ang posisyon.

Ang pagbebenta ay itinuloy, pero hindi kay Pearl Bay Holdings. Dahil sa illegal funding at fraud evidence, na-freeze ang transaksyon nila Denise. Sa huli, napunta ang controlling shares sa isang independent media investment group na pumayag sa kondisyon ko: full audit, employee protection, at public statement clearing my name.

Isang linggo pagkatapos, inilabas ng Tala Media ang opisyal na pahayag.

Walang missing fund na inaprubahan ni Lia Mendoza.

Walang ninakaw si Lia Mendoza.

Si Lia Mendoza ang nagsalba noon sa kumpanyang ngayon ay muntik nang sirain ng mga taong pinili nitong pagkatiwalaan.

Nabasa ko iyon habang nasa maliit na opisina sa Quezon City.

Hindi hotel suite.

Hindi luxury condo.

Isang bagong simula.

Sa pintuan, nakasulat ang pangalan ng bago kong kumpanya:

Mendoza Creative House.

Pumasok si Nico na may dalang kape.

“Ready ka na?” tanong niya.

“Para saan?”

“May tatlong dating kliyente ng Tala Media na gustong lumipat sa’yo.”

Napatingin ako sa kanya.

Ngumiti siya.

“Sabi nila, mas gusto raw nila ang babaeng kayang tumayo kahit pinagtulungan.”

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, natawa ako nang totoo.

Hindi dahil nanalo ako laban kay Marco.

Hindi dahil bumagsak si Denise.

Kundi dahil sa wakas, hindi ko na kailangang patunayan sa maling tao kung gaano ako kahalaga.

Sa labas ng bintana, maingay ang kalsada. May jeep, may vendor, may mga taong nagmamadali sa sarili nilang laban.

At doon ko naintindihan:

Minsan, ang pinakamalaking paghihiganti ay hindi ang wasakin ang mga nanakit sa’yo.

Kundi ang tumayo nang buo, dalhin ang katotohanan, at piliing hindi na bumalik sa lugar na minsan kang ginawang maliit.

Mensahe: Huwag mong hayaang ang taong hindi nakakakita ng halaga mo ang magdikta ng pagkatao mo. Kapag malinis ang puso mo at matatag ang loob mo, darating ang araw na ang katotohanan mismo ang magsasalita para sa’yo.