SA GITNA NG KASAL, NABUNYAG ANG TUNAY NA PLANO AT ANG PAMILYANG NAGBENTA SA AKING TIWALA
BAHAGI 3 — SA GITNA NG KASAL, NABUNYAG ANG TUNAY NA PLANO AT ANG PAMILYANG NAGBENTA SA AKING TIWALA
Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga ay nasa conference room na ako kasama sina Attorney Celeste, Patricia, Tito Eduardo, at ang aming external auditor na si Mr. Villareal.
Sa ibabaw ng mesa ay nakalatag ang mga dokumentong ipinadala ni Teresa, ang wedding expense records, ang pekeng authorization letters, at ang proposal tungkol sa pagbebenta ng family shares.
Hindi ko akalaing sa isang umaga, mas marami pa akong malalaman tungkol sa pamilya ko kaysa sa buong tatlumpung taon ng buhay ko.
– Natalia, kailangan mong makita ito, sabi ni Tito Eduardo.
Inilapag niya sa harapan ko ang isang lumang shareholders' agreement.
Ayon sa dokumento, may hawak akong apatnapu't limang porsiyento ng shares ng Mendoza Property Development.
Ang aking ama ay may dalawampung porsiyento.
Ang aking ina ay may sampung porsiyento.
Ang natitirang dalawampu't limang porsiyento ay pag-aari ng ibang shareholders, kabilang si Tito Eduardo.
Matagal ko nang alam ang hatian.
Pero hindi ko alam na may pagtatangkang baguhin ang kontrol sa kumpanya habang wala ako.
– Tingnan mo ang annex, sabi ni Tito.
Binuklat ko ang pahina.
May proposal na magbenta ng ilang shares ng aking mga magulang at kumuha ng karagdagang financing gamit ang mga ari-arian ng kumpanya bilang proposed collateral.
Ang ipinangakong buyer at financing partner ay isang investment company na tinatawag na Crestline Capital Partners.
– Sino ang may-ari nito? tanong ko.
Sumagot si Attorney Celeste.
– Si Lorenzo Salcedo. Isa sa pinakamalaking private creditors ni Rafael.
Nanahimik ako.
Si Lorenzo Salcedo ay kilala sa real estate industry bilang isang agresibong investor na bumibili ng distressed businesses.
Hindi ilegal ang ganoong negosyo.
Pero ang nakakabahala ay ang paggamit ng aking pangalan upang magmukhang pumayag ako sa isang transaksiyong hindi ko alam.
– Hindi sapat ang shares ng mga magulang mo para basta maibigay ang buong kumpanya, paliwanag ni Tito Eduardo. Pero kung makuha nila ang iyong boto sa pamamagitan ng pekeng authorization, maaari nilang subukang ipasa ang ilang mahahalagang corporate resolutions.
– At kung makalusot iyon?
– Maaari nilang mailagay sa panganib ang mga ari-arian ng kumpanya. Kaya kailangan nating kumilos bago may mapirmahang bagong kasunduan.
Tumango ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ko inisip si Rafael bilang boyfriend ko.
Inisip ko siya bilang taong maaaring makapinsala sa mga empleyadong umaasa sa kumpanyang pinamamahalaan ko.
Mahigit apatnaraang pamilya ang umaasa sa sahod mula sa aming mga proyekto at hotel.
Hindi ko hahayaang madamay sila sa kasakiman ng iilang tao.
– Attorney, ano ang unang hakbang?
– May emergency board meeting tayo mamayang hapon. Kailangan nating pormal na bawiin ang anumang delegated authority ni Rafael, kumpirmahin ang tunay na signature records, at mag-utos ng independent forensic audit. Ihahanda rin natin ang mga nararapat na reklamo kung susuportahan ng ebidensiya.
– Gawin natin.
Pagkatapos ng pagpupulong, humingi ako ng kopya ng lahat ng wedding-related documents mula sa resort.
Hindi ko intensiyong ipahiya ang sinuman sa harap ng mga bisita.
Pero kailangan kong malaman kung paano nila nagawang gamitin ang corporate facilities nang walang wastong pahintulot.
Bandang alas-diyes, tumawag si Mr. Dizon.
– Ma'am, nagsisimula na po ang reception preparations. May problema lang po tayo.
– Ano iyon?
– Nagpunta po rito ang isang kinatawan ng Crestline Capital Partners. Gusto niyang makipagkita kay Sir Rafael bago ang ceremony.
Napatingin ako kay Attorney Celeste.
– May dala ba siyang dokumento?
– Opo, Ma'am. May folder po siyang may nakasulat na financing agreement.
Hindi ako nag-atubili.
– Papunta kami.
Kasama ko sina Attorney Celeste at Patricia nang makarating kami sa resort.
Hindi kami dumiretso sa ballroom.
Pumunta muna kami sa management office upang makipag-usap sa general manager at security supervisor.
Nasa CCTV room kami nang makita ko sa monitor ang mga taong dati kong pinagkakatiwalaan.
Nasa bridal suite si Danica.
Inaayusan siya ng buhok ng dalawang stylist.
Nasa tabi niya si Mama, hawak ang isang kahon ng alahas.
Pagbukas niya, nakita ko ang pearl earrings na regalo ng lola ko noong nagtapos ako ng kolehiyo.
Nasa kahon iyon ng mga personal kong gamit.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
– Pati iyon, kinuha nila.
Hindi sumagot si Patricia.
Alam niyang wala nang anumang salitang makapagpapagaan sa pakiramdam ko.
Maya-maya, may pumasok na mensahe mula kay Teresa.
Ma'am, may kailangan pa po kayong malaman. May ipinangakong ₱12 million payment si Sir Rafael kay Mr. Salcedo sa loob ng dalawang linggo. Sabi niya, manggagaling iyon sa resort financing.
Ipinakita ko iyon kay Attorney Celeste.
– Kung totoo ito, lalong mahalagang mapigilan ang anumang unauthorized financing, sabi niya.
Pagkatapos, may kumatok sa pinto.
Si Mr. Dizon.
– Ma'am, may isang bisitang gustong makipag-usap sa inyo. Sinabi niyang alam niyang nandito kayo.
Nagulat ako.
– Sino?
– Si Mr. Lorenzo Salcedo.
Nagkatinginan kami ni Attorney Celeste.
Ilang minuto lamang, pumasok ang isang lalaking nasa limampung taong gulang.
Maayos ang kanyang suot at seryoso ang mukha.
– Ms. Mendoza, salamat at pumayag kayong makipagkita.
– Ano ang kailangan ninyo sa akin?
Umupo siya.
– May utang sa amin si Rafael Castillo. Lumapit siya para sa restructuring. Sinabi niyang magkakaroon siya ng malaking business interest pagkatapos ng kasal.
– Wala siyang makukuhang ownership sa kumpanya ko dahil lamang pinakasalan niya ang kapatid ko.
Tumango siya.
– Iyan din ang dahilan kung bakit ako nagdududa. May ipinakita siyang mga authorization letter at proposed agreements. Gusto kong personal na makumpirma kung tunay ang mga iyon.
Inilabas niya ang ilang kopya.
Nakilala ko agad ang pekeng pirma.
– Hindi ko pinirmahan ang mga ito.
Napakunot ang noo niya.
– Sigurado kayo?
– Sigurado ako. At may corporate records na magpapatunay.
Tahimik siyang tumingin sa dokumento.
– Kung ganoon, hindi kami magpapatuloy sa transaksiyon. Ipapa-review ko ito sa legal department namin.
– Kailangan naming makakuha ng kopya ng mga dokumentong ipinakita sa inyo, sabi ni Attorney Celeste.
– Makikipag-ugnayan ang abogado namin sa inyo sa tamang paraan.
Bago siya umalis, may sinabi siyang hindi ko malilimutan.
– Ms. Mendoza, sa negosyo, mahalaga ang tiwala. Pero hindi dapat kapalit ng dokumento at verification ang tiwala, kahit pamilya pa ang sangkot.
Pagkaalis niya, napaupo ako.
Sa loob ng maraming taon, iyon ang pagkakamali ko.
Akala ko sapat na ang pagiging pamilya upang maging tapat ang isang tao.
Hindi pala.
Makalipas ang isang oras, natanggap ko ang pormal na notice na naaprubahan sa emergency board meeting ang pansamantalang pagbawi sa mga corporate access at delegated authority ni Rafael habang isinasagawa ang imbestigasyon.
Naabisuhan na rin ang mga kaukulang finance officers at bangko tungkol sa mga pinagtatalunang authorization.
Hindi nito awtomatikong binubura ang mga umiiral na kontrata o pananagutan ng kumpanya.
Pero pinipigilan nito ang mga bagong transaksiyong walang wastong pahintulot.
Iyon ang unang pagkakataong nakaramdam ako ng kaunting kapanatagan.
Bandang alas-dos ng hapon, nagsimulang dumating ang mga bisita.
May mga negosyante, kamag-anak, dating kaklase, at ilang empleyado ng pamilya.
Napansin kong marami sa kanila ang nagtataka kung bakit wala ako.
May ilan pang nagtanong kay Mama.
– Nasaan si Natalia? Hindi ba siya ang ate ng bride?
Ngumiti si Mama.
– Nasa Cebu. Napakahalaga ng trabaho niya. Alam naman ninyo kung gaano siya ka-busy.
– Hindi ba siya malulungkot na hindi nakadalo?
– Naiintindihan naman niya. Siya pa nga ang tumulong sa preparations.
Naramdaman kong parang may humigpit sa dibdib ko.
Pati ang kawalan ko, ginawa nilang bahagi ng kanilang kasinungalingan.
Maya-maya, tinawagan ako ni Rafael.
Sinagot ko.
– Babe, kumusta ka?
– Mabuti. Ikaw?
– Medyo busy. May event akong inaasikaso.
– Anong event?
– Kasal ng kaibigan ko.
Napatingin ako sa CCTV monitor.
Nasa hallway siya, suot ang wedding barong.
– Rafael, masaya ka ba?
Natigilan siya.
– Bakit mo naman natanong?
– Gusto ko lang malaman.
Tumawa siya.
– Siyempre. Mas magiging masaya ako kapag nakauwi ka na.
– May gusto ka bang aminin sa akin?
Tumahimik siya nang ilang segundo.
– Wala naman. Bakit?
Tinitigan ko ang mukha niya sa screen.
– Sige. Mag-usap tayo mamaya.
Pagkababa ng tawag, hindi na ako umiyak.
Parang naubos na ang luha ko.
Hindi ko na kailangan ng isa pang paliwanag upang malaman na pinili niyang magsinungaling.
Ngunit may isa pang bagay akong kailangang gawin.
Kailangan kong harapin ang pamilya ko.
Hindi bilang babaeng humihingi ng pagmamahal.
Kundi bilang taong may karapatang ipagtanggol ang sarili.
Bago magsimula ang seremonya, ipinakiusap ko kay Mr. Dizon na ipatawag sa isang private meeting room ang aking ama, ina, Rafael, at Danica.
Sinabi niyang may urgent issue sa event billing at corporate authorization.
Una kong nakita si Papa.
Pumasok siyang nakasimangot.
– Ano na naman ang problema? Bakit kailangang guluhin ang kasal?
Pagkatapos ay nakita niya ako.
Namutla siya.
– Natalia?
Sumunod si Mama.
Napatakip siya sa bibig.
– Anak… bakit nandito ka?
Si Danica naman ay halos mabitawan ang bouquet.
At si Rafael?
Tumigil siya sa pintuan na para bang nakakita ng isang taong hindi dapat naroon.
Dahan-dahan akong tumayo.
– Congratulations sa inyong dalawa.
Walang sumagot.
– Ang ganda ng kasal ninyo. Ang ganda rin ng mga sasakyan, bulaklak, at resort na ginamit ninyo.
Nilunok ni Rafael ang laway niya.
– Natalia, kaya kong ipaliwanag.
– Talaga? Sige. Makikinig ako.
Agad na lumapit si Mama.
– Anak, huwag kang gumawa ng eksena. Maraming bisita sa labas.
Tumingin ako sa kanya.
– Ma, tayo lang ang nandito. Kayo ang gumawa ng eksena sa buhay ko.
Napayuko siya.
Si Danica ang unang nagtaas ng boses.
– Ate, hindi namin ginustong masaktan ka!
Napatingin ako sa kanya.
– Pero pinili ninyong ituloy.
– Mahal namin ang isa't isa!
– Kailan pa?
Hindi siya sumagot.
Si Rafael ang nagsalita.
– Natalia, matagal na kaming may nararamdaman para sa isa't isa. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo.
– Kaya nagplano kayo ng kasal nang palihim?
– Ayokong masaktan ka.
Napatawa ako nang mapait.
– Rafael, anim na taon tayong magkasama. Hindi ka natakot na lokohin ako araw-araw, pero natakot kang sabihin ang totoo?
Lumapit si Papa.
– Tama na, Natalia. Nangyari na ang nangyari. Kailangan mong tanggapin.
Tiningnan ko siya.
– Papa, alam ninyo?
– Oo.
– Gaano katagal?
Nanahimik siya.
– Papa, gaano katagal?
– Halos apat na buwan.
Parang may kumurot sa puso ko.
Apat na buwan.
Apat na buwang kumakain kami sa iisang mesa.
Apat na buwang tumatawag si Mama para tanungin kung kumusta kami ni Rafael.
Apat na buwang sinasabi ni Danica na gusto niyang makahanap ng lalaking katulad ng boyfriend ko.
At sa buong panahong iyon, alam nilang lahat.
– Bakit ninyo hinayaan?
Huminga nang malalim si Papa.
– Dahil mas bagay sila. Pareho silang gustong bumuo ng pamilya. Ikaw, Natalia, puro negosyo ang nasa isip mo.
Hindi ako agad nakasagot.
Ang lalaking ilang taon kong tinulungang makabangon sa pagkakalugi ay nagsasabi ngayong kulang ako bilang anak dahil masipag akong magtrabaho.
– Papa, sino ang nagbayad sa utang ng kumpanya noon?
Hindi siya sumagot.
– Sino ang naghanap ng investors nang ayaw nang magpautang ng bangko?
– Natalia, hindi ito ang tamang oras.
– Sino ang nagtrabaho habang kayo ay nagpapagamot? Sino ang nagbayad sa tuition ni Danica? Sino ang nagligtas sa resort na ngayon ay ginagamit ninyo para sa kasal na ito?
Biglang sumigaw si Danica.
– Ayan na naman! Palagi mong isinusumbat ang pera mo!
Napatingin ako sa kanya.
– Hindi ko kailanman isinumbat ang pagtulong ko sa iyo. Pero ngayong ginagamit mo ang perang hindi mo pag-aari, kailangan mong managot.
Namula ang mukha niya.
– Kaya ka iniwan ni Rafael! Dahil gusto mong kontrolin ang lahat!
Tahimik akong tumingin kay Rafael.
Hindi niya kayang salubungin ang tingin ko.
Pagkatapos ay inilapag ni Attorney Celeste ang mga dokumento sa mesa.
– May ilang transaksiyong kailangang ipaliwanag. Ang mga wedding expenses ay nai-charge sa corporate accounts gamit ang event authorizations na kasalukuyang iniimbestigahan. May mga dokumento ring may disputed signatures.
Nagbago ang mukha ni Papa.
– Ano ang ibig mong sabihin?
Sumagot ako.
– Ang ibig kong sabihin, Papa, ay may gumamit ng pangalan ko para subukang ilipat ang pamamahala ng resort at mag-apruba ng financing na hindi ko alam.
Biglang nagsalita si Rafael.
– Hindi mo naiintindihan! Temporary arrangement lang iyon!
– Kung temporary, bakit kailangan ng pekeng pirma?
– Hindi ko pineke ang pirma mo!
Inilapag ko ang signature comparison at ang corporate secretary's report.
– Kung ganoon, sabihin mo kung sino ang gumawa.
Tahimik siya.
Maya-maya, mahina siyang nagsalita.
– Si Danica ang nag-asikaso ng mga papeles.
Napalingon si Danica.
– Ano?!
– Ikaw ang nagsabing kaya mong kunin ang approval ng pamilya mo!
– Rafael! Ikaw ang may utang! Ikaw ang nagsabing kailangan natin ng pera!
Napaatras si Mama.
– Anong utang?
Natahimik ang buong silid.
Tumingin si Danica sa kanyang ina.
– Ma…
Lumapit si Papa kay Rafael.
– Anong sinasabi niyang utang?
Hindi sumagot si Rafael.
Kaya ako ang nagsalita.
– Halos ₱18 million ang obligasyon niya sa lenders at suppliers, ayon sa mga dokumentong kasalukuyan naming bine-verify.
Napaupo si Mama.
– Rafael, sabi mo matagumpay ang negosyo mo!
– Maayos ang negosyo ko! Cash flow problem lang ito!
– Kaya gusto mong gamitin ang resort? tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Biglang nagsimulang umiyak si Danica.
– Hindi mo sinabi sa akin na ganoon kalaki ang problema mo!
Napatingin ako sa kanya.
– Pero alam mong may problema siya. At alam mong gusto niyang kunin ang control ng resort.
Umiling siya.
– Akala ko tutulungan mo kami kapag kasal na kami!
Sa wakas, lumabas ang katotohanang matagal nilang itinatago.
Hindi nila ako kinausap dahil alam nilang tatanggi ako sa mga transaksiyong iyon.
Kaya nagplano silang unahin ang kasal, pagkatapos ay gamitin ang awa at guilt upang pilitin akong pumayag.
Napatingin ako sa aking mga magulang.
– Iyon ba ang plano ninyo? Kapag kasal na sila, hihingi kayo ng tulong at sasabihing pamilya naman tayo?
Hindi makatingin si Mama.
Si Papa naman ay pilit na nanatiling matigas.
– Kahit paano, pamilya pa rin tayo. Hindi mo kailangang palakihin ito.
Tumango ako nang dahan-dahan.
– Kung pamilya tayo, bakit ninyo ako ginawang huling taong dapat makaalam?
Walang sumagot.
Pagkatapos ay tumunog ang cellphone ni Rafael.
Pangalan ni Lorenzo Salcedo ang lumitaw.
Agad niya itong sinagot.
– Sir, nasa meeting lang po ako.
Malakas ang boses sa kabilang linya.
– Rafael, hindi na namin ipagpapatuloy ang proposed financing. May seryosong isyu sa mga authorization documents na ipinakita mo.
Namuti ang mukha niya.
– Sir, puwede nating pag-usapan—
– Makikipag-ugnayan ang legal team namin. Huwag ka nang magsumite ng anumang dokumento sa pangalan ng Mendoza company.
Naputol ang tawag.
Napatitig si Rafael sa cellphone.
Pagkatapos ay bigla siyang lumapit sa akin.
– Natalia, ikaw ang gumawa nito!
Hindi ako umatras.
– Hindi ako ang gumawa ng mga dokumentong iyon.
– Sinisira mo ang buhay ko!
– Rafael, ikaw ang gumawa ng mga desisyong nagdala sa iyo rito.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto.
Pumasok ang event coordinator.
– Sir Rafael, Ma'am Danica, hinihintay na po kayo ng officiant. Kailangan na po nating magsimula.
Tumingin si Danica sa kanyang wedding gown.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
– Ate, huwag mo namang sirain ang araw ng kasal ko.
Dahan-dahan kong inilapag ang isang folder sa harapan niya.
– Hindi ako ang magpapasya kung itutuloy ninyo ang kasal. Pero hindi ninyo maaaring gamitin ang kumpanya ko para bayaran iyon.
Nang buksan niya ang folder, nakita niya ang breakdown ng mga corporate charges at ang formal notice na wala nang pahintulot si Rafael na gumawa ng bagong corporate expenses.
Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
– Paano namin babayaran ang natitira?
– Responsibilidad ninyong kausapin ang resort tungkol sa mga obligasyong pinasok ninyo.
Biglang hinawakan ni Mama ang braso ko.
– Natalia, anak, kahit ngayon lang. Huwag mo kaming ipahiya sa mga bisita.
Tumingin ako sa kanya.
– Ma, hindi ninyo inisip ang kahihiyan ko nang ipagkasal ninyo ang boyfriend ko sa kapatid ko nang palihim.
Hindi siya nakasagot.
At habang nakatayo kaming lahat sa gitna ng silid, may dumating na bagong email kay Attorney Celeste.
Galing iyon sa independent auditor.
May natuklasan silang serye ng payments mula sa isang project account patungo sa kumpanyang konektado kay Rafael.
Kabuuang halaga: ₱9,600,000.
Ngunit hindi iyon ang pinakanagulat ako.
May kalakip na approval trail.
At ang pangalan ng taong nag-authorize ng pinakamalaking transfer ay hindi kay Rafael.
Hindi rin kay Danica.
Kundi sa aking ama.
Nang ipakita ko ang dokumento sa kanya, biglang nawala ang kulay ng kanyang mukha.
– Papa, saan napunta ang perang ito?
Hindi siya sumagot.
– Papa, may kinalaman ba kayo sa utang ni Rafael?
Dahan-dahan siyang napaupo.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangungusap na tuluyang nagwasak sa natitira kong tiwala.
– Natalia… kung hindi natin siya tutulungan, may posibilidad na mawala pati ang bahay ng pamilya natin.