Isang Gabi ng Kalasingan, Hindi Ko Sinasadyang Mawalan ng Kontrol ang Malamig Kong Kuya-Kuyahan; Nabunyag ang Lihim Kong Pagiging Omega—Akala Ko Napagkamalan Lang Niya Ako, Hanggang sa Isang Lumang Medical File na May Pirma Niya ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Isang Gabi ng Kalasingan, Hindi Ko Sinasadyang Mawalan ng Kontrol ang Malamig Kong Kuya-Kuyahan; Nabunyag ang Lihim Kong Pagiging Omega—Akala Ko Napagkamalan Lang Niya Ako, Hanggang sa Isang Lumang Medical File na May Pirma Niya ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Bahagi 1
Nagising ako mula sa kalasingan eksaktong sandaling yumuko ang lalaking nasa harapan ko papunta sa leeg ko.
Halos punuin ng pheromone niya ang buong silid.
Mapait.
Parang sinunog na balat ng dalandan.
Sobrang bigat ng amoy na halos umikot ang paningin ko.
Agad kong itinulak ang dibdib niya gamit ang dalawang kamay.
“Tumigil ka!”
Hindi siya gumalaw.
Mas lalo akong kinabahan.
“Rafael, tumingin ka nang mabuti! Ako ’to!”
Namumula ang mga mata niya dahil nasa gitna siya ng sensitive period.
Tinitigan niya ako nang ilang segundo habang mahigpit pa rin ang hawak sa pulsuhan ko.
Pagkatapos, binanggit niya ang pangalan ng ibang tao.
“Camille…”
Nanigas ako.
Siyempre.
Kahit wala na siya sa sarili, siya pa rin ang babaeng iniisip niya.
Hindi ako.
Napakagat ako sa ngipin.
“Maling tao ako.”
Lumapit pa siya.
Dumaan sa gilid ng tainga ko ang mainit niyang hininga at agad nanigas ang buong katawan ko.
“Huwag kang umalis.”
Tatlong salita lang.
Pero biglang nagwala na naman ang tibok ng puso ko.
Bwisit.
Talaga namang wala akong silbi.
Walong taon ko nang gusto ang isang tao.
At kahit ibang pangalan ang tawag niya sa akin ngayon, lumalambot pa rin ako.
Buong lakas ko siyang itinulak.
Pero sa sandaling iyon, bahagyang natuklap ang patch sa batok ko.
Isang mahinang amoy ng pomelo ang biglang kumalat.
Natigilan si Rafael.
Natigilan din ako.
Biglang naging napakatahimik ng buong silid.
Makalipas ang dalawang segundo, namutla ako.
Tapos na.
Ang lihim na itinago ko nang mahigit isang taon…
nabunyag na.
Hindi ako Beta.
Noong labing-walong taong gulang ako, sumailalim ako sa pangalawang differentiation.
At naging Omega ako.
Pero walang nakakaalam.
Hindi dahil ayaw kong maging Omega.
Kundi dahil nang hawakan ko ang resulta ng pagsusuri noon…
ang unang taong pumasok sa isip ko ay si Rafael.
Isang S-class Alpha.
Ang lalaking nakasama ko sa iisang bubong nang halos sampung taon.
Hindi ko siya tunay na kapatid.
Wala kaming dugong magkaugnay.
Pero matapos mamatay ang tatay ko, ang pamilya niya ang kumupkop sa akin ayon sa huling bilin nito.
Mula noon, si Rafael na halos ang namahala sa lahat ng bagay tungkol sa akin.
Noong unang araw na kinaladkad ko ang maleta ko papasok sa malaking bahay sa labas ng lungsod, siyam na taong gulang pa lang ako.
Sampu siya.
Nakatayo ako sa tabi ng pinto, mahigpit na hawak ang strap ng backpack ko hanggang sa mamuti ang mga daliri ko.
Magiliw na hinaplos ng nanay niya ang ulo ko.
“Mula ngayon, isipin mong tahanan mo na rin ito.”
Namumula ang mga mata kong tumango.
Pagkatapos, tumingin ako kay Rafael.
Mas mataas siya sa akin nang kalahating ulo noon.
Malamig lang niya akong tinitigan.
Mahina kong sabi,
“Hello, kuya.”
Kumunot ang noo niya.
“Huwag mo akong tawaging kuya.”
Natigilan ako.
Pero kinuha rin niya ang maleta sa kamay ko.
“Ang tanda pakinggan.”
Tumalikod siya.
“Tara. Nasa taas ang kwarto mo.”
Masama ang bibig niya.
Pero siya rin ang nag-ayos ng kwarto ko.
Siya ang nakakaalala na allergic ako sa seafood.
At nang magka-lagnat ako sa kalagitnaan ng gabi, siya rin ang nagbuhat sa akin papunta sa emergency room.
Dati, iniisip ko…
baka mahalaga talaga ako kay Rafael.
Hanggang sa maglabinlimang taong gulang siya.
Noong araw na iyon, pag-uwi ko galing eskuwela, kakaiba agad ang pakiramdam ng bahay.
Nakatayo ang mayordomo sa dulo ng hallway.
Halatang balisa.
Sa sala sa ibaba, maraming bisita.
Karamihan ay mula sa mayayamang pamilya.
Kasama nila ang mga anak nilang nag-differentiate bilang Omega.
Nagtaka ako.
“May party ba ngayon?”
Agad umiling ang mayordomo.
“Maagang pumasok sa sensitive period si Sir Rafael.”
Napakurap ako.
“Delikado ba?”
“S-class Alpha siya. Kapag nawalan siya ng kontrol, halos hindi umepekto ang ordinaryong suppressant.”
Tumingin ang mayordomo sa mga tao sa ibaba bago hinaan ang boses.
“Nabalitaan nila ang nangyari kaya nagpunta sila rito.”
“Gusto nilang ialok ang Omega nila para pakalmahin si Sir Rafael… at sabay na magkaroon ng koneksyon sa pamilya.”
Tumingin ako pababa.
Isang babaeng elegante ang halos itulak ang maganda niyang anak papunta sa nanay ni Rafael.
Agad namang sumingit ang isa pang pamilya.
Parang auction ang buong sala.
Napakunot ang noo ko.
“Pumayag si Rafael?”
Napatawa ang mayordomo.
“Nagkulong siya sa kwarto simula pa kaninang hapon.”
“Ayaw niyang palapitin ang kahit sinong Omega.”
Hindi ko alam kung bakit…
pero bigla akong nakahinga nang maluwag.
Kinuha ko ang tray ng pagkain mula sa mayordomo.
“Ako na ang magdadala.”
Hindi pa siya nakakapigil nang umakyat na ako.
Sa labas pa lang ng kwarto ni Rafael, sobrang kapal na ng pheromone ng Alpha niya.
Kahit ordinaryong tao ay mahihirapang huminga.
Pero noong panahong iyon, hindi pa ako nagdi-differentiate.
Wala akong naaamoy.
Kumatok ako.
“Rafael?”
Walang sumagot.
Kumatok ulit ako.
“May dala akong pagkain.”
May narinig akong bagay na bumagsak sa loob.
Nagulat ako at agad binuksan ang pinto.
Madilim ang kwarto.
Nakasara ang mga kurtina.
Nakaupo si Rafael sa sahig, nakasandal sa gilid ng kama.
Bukas ang dalawang butones ng polo niya.
May dugo sa likod ng kamay niya mula sa basong nabasag niya.
Agad akong tumakbo papunta sa kanya.
“Nasugatan ka!”
Bigla siyang tumingala.
Nakakatakot ang tingin niya.
“Lumabas ka.”
Natigilan ako.
“Pero ang kamay mo—”
“Lumabas ka!”
Namula ang mga mata ko sa sigaw niya.
Pero yumuko pa rin ako para pulutin ang gamot sa sahig.
“Uminom ka muna.”
Sa susunod na segundo, bigla niyang hinawakan ang pulsuhan ko.
Hinila niya ako palapit.
Sa sobrang kaba, hindi ako makahinga.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos, biglang kumunot ang noo niya.
“Ang weird.”
“Ano?”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang batok ko.
“Bakit kapag malapit ka…”
“kumakalma ako?”
Noong panahong iyon, hindi ko maintindihan.
Hindi rin maintindihan ng mayordomo.
Sabi ng doktor, baka dahil matagal na kaming magkasama kaya nasanay na si Rafael sa amoy ko.
Unti-unting nakalimutan ang pangyayaring iyon.
Hanggang sa ika-labingwalong kaarawan ko.
Nagkaroon ako ng second differentiation.
Ayon sa resulta, isa akong bihirang uri ng Omega.
At ang compatibility ko sa mga S-class Alpha…
ay hindi pangkaraniwan ang taas.
Itinago ko ang resulta.
Itinago ko ang gland sa batok ko.
Itinago ko ang pheromone ko.
At itinago ko rin ang nararamdaman ko para kay Rafael.
Dahil noong panahong iyon, kasama niya na si Camille.
Isang Omega mula sa prominenteng pamilya.
Maganda.
Mahinhin.
At sabi ng lahat, bagay na bagay silang dalawa.
Pinaniwalaan ko iyon nang mahigit isang taon.
Hanggang ngayong gabi.
Natuklap ang patch sa batok ko.
Kumalat ang amoy ng pomelo.
Si Rafael, na kanina pa wala sa sarili, ay biglang tumigil.
Tumingin siya sa akin.
Hindi na niya tinawag ang pangalan ni Camille.
Agad kong inayos ang patch.
“Mali lang ang nakita mo.”
Pero hinawakan niya ang kamay ko.
“Bakit may pheromone ka?”
Nanlamig ang batok ko.
“Rafael…”
Nakatingin siya nang diretso sa leeg ko.
Unti-unting bumabalik ang linaw sa mga mata niya.
Saktong sandaling iyon, malakas na nag-vibrate ang cellphone sa mesa.
Umilaw ang screen.
May mensahe mula kay Camille.
“Hindi mo pa rin ba sinabi sa kanya?”
May sumunod agad na mensahe.
“Na ang taong ilang taon mo nang pinasusuri sa ospital para sa compatibility…”
“siya mismo?”
Nanigas ako.
Dahan-dahan akong lumingon kay Rafael.
“Magpaliwanag ka.”
Pero bago pa siya makapagsalita…
biglang tumunog ang sarili kong cellphone.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Isang larawan lang ang laman.
Larawan iyon ng medical record ko mula mahigit isang taon na ang nakaraan.
Sa ibabang bahagi ng dokumento, may pirma ng taong tumanggap ng resulta.
Rafael Villanueva.
At sa tabi nito, may isang sulat-kamay na note:
“Huwag na huwag ninyong ipaalam sa kanya na alam ko na.”
Bahagi 2
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.
Tinitigan ko ang larawan sa cellphone.
Isang taon na ang petsa.
Ibig sabihin…
mula pa noong araw na nalaman kong Omega ako, alam na rin iyon ni Rafael.
Mas nauna pa siyang nakahawak sa katotohanan kaysa sa pagkakataong nagkaroon ako ng lakas ng loob para tanggapin iyon.
Dahan-dahan akong tumingala.
“Gaano katagal?”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Mas lalo akong nanginig.
“Gaano katagal mo nang alam?”
“Simula noong araw na lumabas ang resulta.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Napatawa ako.
Pero walang saya iyon.
“Napakagaling.”
“Ako, halos isang taon akong nabubuhay sa takot na baka malaman mo.”
“Samantalang ikaw…”
“nakatayo ka lang sa tabi ko at pinapanood akong magsinungaling araw-araw?”
“Hindi ganoon.”
“E ano?”
Lumapit siya.
Napaatras ako.
“Lumayo ka.”
Agad siyang tumigil.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong parang may takot sa mga mata ni Rafael.
Hindi takot dahil sa sensitive period.
Takot na mawala ako.
“Hindi ko kinuha ang medical record mo nang walang dahilan.”
“Talaga?”
Napangiti ako nang mapait.
“Kung ganoon, sabihin mo sa akin kung anong klaseng dahilan ang kailangan para pakialaman ang pribadong medical record ng isang tao.”
Mahigpit niyang ipinikit ang mga mata.
“May tumawag sa akin mula sa clinic.”
“Ano?”
“May nagtanong kung maaari nilang ibigay sa ibang pamilya ang compatibility data mo.”
Nanigas ako.
Nagpatuloy siya.
“Rare Omega ka. Mataas ang compatibility mo sa ilang Alpha. Kung lumabas ang impormasyon, magiging target ka ng mga pamilyang naghahanap ng genetic match.”
“Ginamit ko ang pangalan ng pamilya para i-lock ang record.”
“Hindi para kontrolin ka.”
“Para pigilan silang gamitin ka.”
Hindi ako nakapagsalita.
Pero hindi pa rin nawawala ang galit ko.
“At bakit kailangan mong ipasuri ang compatibility natin?”
Tumahimik siya.
Iyon ang katahimikang mas masakit kaysa sa anumang sagot.
“Ano, Rafael?”
“Sabihin mo.”
Nang muli siyang tumingin sa akin, wala na ang karaniwang lamig sa mukha niya.
“Dahil noong labinlimang taon ako, nalaman kong ikaw lang ang nakakakalma sa akin.”
“Hindi ko alam kung bakit.”
“Kaya nang lumabas ang record mo, pinasuri ko.”
Humigpit ang dibdib ko.
“Resulta?”
Bahagyang gumalaw ang panga niya.
“99.8 percent.”
Parang tumigil ang puso ko.
Halos imposibleng numero iyon.
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Camille.
Namumutla.
Sa likod niya, nakatayo ang ina ni Rafael.
At sa kamay ng matandang babae…
may isa pang folder.
“Rafael.”
Malamig ang boses niya.
“Kung ayaw mong sabihin sa kanya ang buong katotohanan…”
“ako na ang magsasabi.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi aksidente ang pagkamatay ng ama mo.”
Nanigas ang buong katawan ko.
“At ang dahilan kung bakit ka dinala sa pamilyang ito…”
“ay may kinalaman sa pheromone compatibility ninyong dalawa.”
Bahagi 3
Hindi ako agad nakahinga.
Parang biglang lumiit ang silid.
Si Rafael ang unang gumalaw.
“Mama.”
Isang salita lang.
Pero sapat para marinig ko ang babala sa boses niya.
Hindi siya pinansin ng ina niya.
Sa halip, inilapag niya ang folder sa mesa.
“Tingnan mo mismo.”
Ayokong lumapit.
Pero parang may sariling isip ang mga paa ko.
Binuksan ko ang folder.
May mga lumang dokumento.
Hospital records.
Mga sulat.
At isang kasunduan na pirmado ng tatay ko at ng ama ni Rafael.
Nanginginig ang daliri ko habang binabasa iyon.
Hindi pala namatay ang tatay ko dahil sa simpleng aksidente.
Dati siyang researcher sa isang pribadong laboratoryo na nag-aaral ng rare secondary differentiation.
Natuklasan niyang may mga kompanyang bumibili ng genetic at pheromone data ng mga batang posibleng maging rare Omega o Alpha.
Kasama sa listahan ang pangalan ko.
Pati kay Rafael.
Nang malaman ng tatay ko na may naglalabas ng impormasyon, sinubukan niyang isara ang proyekto.
Ilang linggo pagkatapos noon, namatay siya sa isang insidenteng idineklarang aksidente.
“Hindi…” mahina kong sabi.
Parang wala akong marinig kundi ang sarili kong tibok ng puso.
“Tatay…”
Lumapit si Rafael.
Pero bago niya ako mahawakan, umatras ako.
“Alam mo rin ito?”
Namula ang mga mata niya.
“Hindi lahat.”
“Kailan mo nalaman?”
“Dalawang taon na ang nakalipas.”
Napatawa ako ulit.
Mas masakit ngayon.
“Dalawang taon.”
“Rafael, ang dami mong alam tungkol sa buhay ko na ako mismo hindi ko alam.”
Wala siyang masagot.
At iyon ang pinakamasakit.
Lumapit si Camille sa akin.
“Hindi siya ang nagpadala sa akin para lokohin ka.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kayo ba?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Mula pa noong una, wala kaming relasyon.”
Nanigas ako.
“Ano?”
Napabuntong-hininga siya.
“Kaibigan ko siya.”
“At isa ako sa iilang taong nakakaalam na may sinusubaybayan siyang lumang network na konektado sa laboratoryong pinasukan ng tatay mo.”
“Ginamit namin ang tsismis tungkol sa amin para ilayo ang atensyon sa’yo.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o sisigaw.
“Kaya hinayaan ninyong isipin kong kayo?”
Si Camille ang unang yumuko.
“Pasensya na.”
“Akala namin mas ligtas ka kapag hindi ka napapansin.”
“Hindi namin naisip kung gaano kasakit iyon para sa’yo.”
Tumingin ako kay Rafael.
“Hindi mo naisip?”
Hindi siya umiwas.
“Hindi.”
Diretso niyang sinabi iyon.
“At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”
“Akala ko basta ligtas ka, sapat na.”
“Akala ko kung hindi ko sasabihin ang nararamdaman ko, hindi ka masasangkot sa buhay ko.”
“Akala ko kung magmumukha akong may ibang gusto…”
“makakalayo ka.”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
“Pero bakit mo ako hinayaang manatili sa bahay ninyo?”
“Dahil hindi ko kayang paalisin ka.”
Tahimik.
Walang dramatic na sigaw.
Pero mas tumama sa akin ang simpleng sagot na iyon.
“Mula pa noong bata tayo, bawat plano kong lumayo sa’yo…”
“ako rin ang unang sumisira.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
Hindi ako umatras.
“Kapag may sakit ka, hindi ako makatulog.”
“Kapag gabi ka nang umuuwi, naghihintay ako sa sala kahit nagpapanggap akong may ginagawa.”
“Kapag may nagkakagusto sa’yo, galit ako nang ilang araw kahit wala akong karapatang magalit.”
“Kapag naamoy ko ang pomelo sa unang pagkakataon…”
Napahinto siya.
Humigpit ang panga niya.
“alam kong ikaw iyon.”
“Kahit nakatakip.”
“Kahit suppressed.”
“Kahit isang segundo lang.”
Napatitig ako sa kanya.
“Kaya hindi mo ako pinaniwalaang Beta.”
“Hindi.”
“At si Camille?”
“Siya ang tumulong sa akin na itago ang medical file mo.”
“Pero bakit tinawag mo ang pangalan niya kanina?”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay napapikit.
“Dahil bago ako umakyat sa kwarto, siya ang huling kausap ko.”
“Ano?”
“Tinawagan niya ako para sabihing may taong nagpadala sa kanya ng kopya ng file mo.”
“Pinipilit kong manatiling gising habang lumalala ang sensitive period.”
“Ang huling pangalan na nasa isip ko bago ako tuluyang mawalan ng kontrol…”
“sa kasamaang palad, sa kanya.”
Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo.
Pagkatapos, sa kabila ng lahat, napatawa ako.
Isang maikli, galit, pagod na tawa.
“Napakawalanghiya mo.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Alam ko.”
“Ako halos mamatay sa selos.”
“Alam ko na ngayon.”
“Walong taon, Rafael.”
Nawala ang ngiti niya.
“Alam ko.”
“Walong taon akong nag-isip na para sa’yo, bata lang akong pinatira sa bahay ninyo.”
“Hindi.”
Bigla siyang lumapit.
Ngunit huminto siya sa distansyang kaya kong tanggapin.
“Hindi kita kailanman tiningnan bilang kapatid.”
Napalunok ako.
“Tanda mo noong sinabi kong huwag mo akong tawaging kuya?”
Tumango ako.
“Ano naman?”
“Dahil kahit sampung taong gulang pa lang ako…”
“ayokong masanay kang kapatid ang tingin sa akin.”
Napatitig ako sa kanya.
“Rafael Villanueva.”
“Oo.”
“Ang kapal ng mukha mo.”
“Oo.”
Napahawak ako sa noo.
Hindi ko alam kung iiyak ba ako o sasapakin siya.
Pero bago pa ako makapili, biglang tumunog ang cellphone ni Camille.
Tiningnan niya iyon at agad nagbago ang mukha.
“Nakita na nila na na-access natin ang archive.”
“Ano?”
“May gumagalaw sa dating laboratory network.”
Nagkatinginan sina Rafael at ang ina niya.
Mabilis nilang inilabas ang iba pang dokumento.
Doon ko lamang nalaman na sa loob ng dalawang taon, lihim na nakikipagtulungan si Rafael sa mga abogado at imbestigador para tipunin ang ebidensya tungkol sa ilegal na pagbebenta ng medical data.
Hindi lang pala tungkol sa akin.
Mahigit tatlumpung batang Alpha, Beta at Omega ang nadamay.
May mga pamilya pang binantaan.
May ilan ding pinilit pumasok sa arranged pairing batay sa genetic compatibility.
At ngayon, kumpleto na ang ebidensya.
Ang kulang lang…
ang orihinal na file na iniwan ng tatay ko.
“Nasaan?” tanong ko.
Tumingin sa akin ang ina ni Rafael.
“Sa dati mong bahay.”
Kinabukasan, pumunta kami roon.
Matagal nang walang nakatira.
Makapal ang alikabok.
Amoy kahoy at lumang papel.
Sa dati kong kwarto, halos wala nang natira.
Pero naalala ko ang isang bagay.
Noong bata pa ako, may kahong kahoy ang tatay ko na lagi niyang tinatago sa likod ng aparador.
Nang alisin namin ang sirang panel, naroon pa rin iyon.
Sa loob ay may lumang flash drive.
At isang sulat.
Para sa akin.
Hindi ko agad mabuksan.
Si Rafael ang nakatayo sa tabi ko.
Hindi niya ako hinawakan.
Naghintay lang siya.
Sa sulat, isang linya ang paulit-ulit kong binasa.
“Kung dumating ang araw na malaman mong naiiba ka, huwag mong hayaang ibang tao ang magdesisyon kung kanino ka dapat mapunta.”
Napaluha ako.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi dahil pakiramdam ko iniwan ako.
Kundi dahil naintindihan kong hanggang huling sandali, sinubukan akong protektahan ng tatay ko.
Ang laman ng flash drive ang naging huling piraso ng ebidensya.
Makalipas ang ilang linggo, opisyal na nagsimula ang imbestigasyon.
Nagsara ang dating laboratory network.
Ilang opisyal at negosyante ang kinasuhan.
Ang medical data ng mga biktima ay isinailalim sa legal protection.
At sa wakas, ang pangalan ng tatay ko ay nalinis.
Hindi aksidente ang ginawa niya.
Hindi siya naging pabaya.
Namatay siyang sinusubukang pigilan ang isang bagay na mali.
Noong araw na inilabas ang opisyal na resulta, umulan.
Nakatayo ako sa labas ng courthouse.
Si Rafael ay nasa likod ko.
“Tapos na,” sabi niya.
Umiling ako.
“Hindi pa.”
Tumingin siya sa akin.
Humarap ako.
“May utang ka pang walong taong paliwanag.”
Napabuntong-hininga siya.
“Mukhang mas mahirap pa iyon kaysa sa kaso.”
“Dapat lang.”
“May chance ba akong mabayaran iyon?”
Pinagmasdan ko siya nang matagal.
Pagkatapos ay itinuro ko ang sarili ko.
“Una, hindi mo na puwedeng itago ang kahit anong bagay tungkol sa akin.”
Tumango siya.
“Pangalawa, hindi ka puwedeng gumawa ng desisyon para sa akin dahil lang iniisip mong pinoprotektahan mo ako.”
Tumango ulit.
“Pangatlo…”
“Ano?”
“Kapag may babaeng gagamitin mo ulit na pekeng girlfriend…”
Nagtaas siya ng kamay.
“Hindi na mauulit.”
Napatawa ako.
“Siguraduhin mo.”
Lumapit siya nang kaunti.
“May pang-apat?”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Meron.”
“Ano?”
“Kung may gusto kang sabihin…”
“sabihin mo nang diretso.”
Napatigil siya.
Pagkatapos, sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita kong namula ang isang S-class Alpha.
“Gusto kita.”
Napakurap ako.
“Mahina.”
Huminga siya nang malalim.
“Mahal kita.”
Tumigil ang mundo ko.
“Matagal na.”
“Mas matagal pa sa gusto kong aminin.”
“Pero ayokong gamitin ang compatibility natin bilang dahilan.”
“Kung ayaw mo sa akin, tatanggapin ko.”
“Kung gusto mong umalis sa bahay, tutulungan kita.”
“Kung gusto mong hindi na ako makita…”
Tumigil siya nang hawakan ko ang manggas niya.
“Ang daldal mo.”
Natigilan siya.
“Rafael.”
“Oo?”
“99.8 percent daw?”
“Oo.”
Ngumiti ako.
“Sayang kung hindi natin susubukan.”
Hindi siya gumalaw nang ilang segundo.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Hindi iyong malamig na ngiti na nakasanayan ko.
Kundi isang ngiting parang sampung taon niyang itinago.
Makalipas ang anim na buwan, lumipat ako sa sarili kong apartment.
Hindi dahil lumayo ako sa kanya.
Kundi dahil gusto kong matutong pumili para sa sarili ko.
At si Rafael?
Halos araw-araw pa rin siyang dumadalaw.
Minsan may dalang pagkain.
Minsan gamot.
Minsan walang dahilan.
Isang gabi, binuksan ko ang pinto at nakita ko siyang may hawak na dalawang paper bag.
“Ano na naman ’yan?”
“Dinner.”
“Hindi ako nag-order.”
“Ako ang nag-order para sa sarili ko.”
“Bakit dito?”
Tahimik niya akong tiningnan.
“Dahil nandito ka.”
Napailing ako.
“Ang kapal talaga ng mukha mo.”
“Sinabi mo na ’yan.”
Pumasok siya.
Habang inaayos ko ang pagkain sa mesa, naramdaman kong bahagya niyang hinawakan ang kamay ko.
Hindi mahigpit.
Hindi mapilit.
Parang nagtatanong.
Ako mismo ang nagsingit ng mga daliri ko sa pagitan ng mga daliri niya.
At sa pagkakataong iyon, wala nang lihim.
Walang medical file.
Walang pekeng Beta.
Walang pekeng girlfriend.
Walang compatibility percentage na magdidikta kung ano ang dapat naming maramdaman.
Dahil sa dulo, hindi 99.8 percent ang dahilan kung bakit pinili ko si Rafael.
Pinili ko siya dahil pagkatapos ng lahat ng pagkakamali, natuto siyang huminto sa pagdedesisyon para sa akin.
At pinili niya ako…
hindi dahil Omega ako.
Kundi dahil ako ako.
Bago kami kumain, biglang nag-vibrate ang cellphone niya.
Napatingin ako.
May mensahe mula kay Camille.
“Sabihin mo kay Adrian na kasal na ako next month. At huwag kayong mag-away sa reception.”
Napakunot ang noo ko.
“Adrian?”
Natigilan si Rafael.
Mabilis niyang inagaw ang cellphone.
Masyadong mabilis.
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Sino si Adrian?”
“Wala.”
“Rafael.”
“Hindi importante.”
Tumayo ako.
“RAFAEL.”
Agad siyang tumakbo papunta sa pinto.
At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng drama, habulan at sikreto…
tumawa ako hanggang sumakit ang tiyan ko.
Dahil alam kong sa pagkakataong ito, kahit anong sikreto pa ang matuklasan ko bukas…
hindi na ako natatakot.
May bahay akong sarili.
May buhay akong sarili.
May mga desisyong ako mismo ang gumagawa.
At may isang lalaking walong taon kong minahal…
na sa wakas, hindi na kailangang magtago para manatili sa tabi ko.
