Pitong Taon Akong Tumakas sa Lalaking Kailanman Ayaw Akong Kilalanin, Ngunit Muli Ko Siyang Nakaharap sa Marangyang Piging Habang Punit ang Damit Ko—Hanggang Ilapag Niya ang Lumang Dokumento at Isang Pangungusap Tungkol sa Pagkamatay ni Papa ang Nagpatahimik sa Buong Silid
Pitong Taon Akong Tumakas sa Lalaking Kailanman Ayaw Akong Kilalanin, Ngunit Muli Ko Siyang Nakaharap sa Marangyang Piging Habang Punit ang Damit Ko—Hanggang Ilapag Niya ang Lumang Dokumento at Isang Pangungusap Tungkol sa Pagkamatay ni Papa ang Nagpatahimik sa Buong Silid
Bahagi 1
Noong gabing iyon, sobrang dami kong nainom kaya hindi ko na malaman kung alin ang baso ko at alin ang sa kliyente.
Bago tuluyang bumagsak ang ulo ko sa mesa, nagawa ko pang kunin ang cellphone ko mula sa bag at isiksik iyon sa kamay ng may-ari ng kumpanyang kausap namin.
“Pakihawakan muna.”
Napatitig siya sa akin.
“Bakit?”
Mahigpit kong hinawakan ang pulsuhan niya, seryosong-seryoso na para bang ipinagkakatiwala ko sa kanya ang huling habilin ko.
“Kahit umiyak ako, lumuhod, o mangakong dodoblehin ko ang halaga ng kontrata… huwag na huwag mong ibibigay sa akin ang cellphone ko para tawagan si Rafael Villanueva.”
Biglang lumiwanag ang mga mata niya.
“Ex-boyfriend mo?”
Napatawa ako.
Pero hindi ko alam kung bakit biglang kumirot ang ilong ko at namuo ang luha sa mga mata ko.
“Boyfriend?”
“Ni minsan nga, hindi niya inaming naging akin siya.”
Kinabukasan, nagising ako na parang nasagasaan ng jeepney ang ulo ko.
Pero sa sandaling makita ko ang unang mensahe sa cellphone, tuluyan akong natauhan.
“Approved na ang kontrata. May isa pa akong investor na gusto kong ipakilala sa iyo mamayang hapon.”
Halos isang minuto kong tinitigan ang screen.
Tatlong buwan nang nasa bingit ng pagkabangkarote ang events company na itinayo ko.
Dalawa sa pinakamalaki naming kliyente ang inagaw ng kakumpitensya.
Dalawang linggo na lang ang natitirang bayad sa renta ng opisina.
At hindi ko pa alam kung saan kukunin ang pasahod sa mga empleyado sa susunod na buwan.
Kaya hindi ko maintindihan kung bakit ang lalaking halos walang interes sa akin kagabi ay biglang gustong ipakilala ako sa isang malaking investor.
Nang marinig iyon ng best friend kong si Camille, iisa lang ang sinabi niya.
“May gusto sa iyo ’yan.”
Naglalagay ako ng lipstick nang matawa ako.
“Anak siya ng pamilyang may hawak ng maraming luxury hotel. Sa tingin mo ba mauubusan siya ng magagandang babae?”
Nakatiklop ang mga braso ni Camille habang pinagmamasdan ako.
“Pero hindi lahat ng magagandang babae ay nakapagtayo ng sariling kumpanya mula sa wala.”
Hindi pa ako nakakasagot nang bigla niyang nasabi:
“Noon nga, si Rafael, dahil sa iyo—”
“Huwag mo siyang banggitin.”
Biglang natahimik ang buong silid.
Pitong taon na.
Nagpalit ako ng numero.
Lumipat ng lungsod.
Iniwasan ko ang lahat ng event kung saan maaari kong makasalubong ang mga taong mula sa mundong kinalakihan niya.
At sa loob ng pitong taon, halos hindi ko kailanman hinayaang malasing ang sarili ko.
Dahil alam ko—
kapag wala na akong kontrol sa sarili ko, siya pa rin ang unang taong gusto kong tawagan.
Kinagabihan, dumating ako sa isang marangyang hotel malapit sa baybayin.
Ang lalaking nagpakilala sa akin sa event mismo ang sumalubong sa akin sa lobby.
Mahina niyang sinabi:
“Maraming importanteng tao rito ngayong gabi. Kapag tama ang taong nakausap mo, maliligtas ang kumpanya mo.”
Mahigpit kong hinawakan ang bag ko.
“Ano ang kailangan kong gawin?”
“Magpakitang-gilas ka lang.”
Pero pagpasok ko pa lang sa ballroom, naramdaman ko nang may mali.
Walang nag-uusap tungkol sa investment.
Sa tabi ng bar, may grupo ng mga mayayamang binata na paulit-ulit akong sinusulyapan habang may makahulugang ngiti.
May isa pang biglang nagtanong:
“Ikaw ba ’yung babaeng binanggit si Rafael kagabi?”
Nanlamig ang likod ko.
“Sino’ng nagsabi sa iyo?”
Hindi pa siya nakakasagot nang biglang magkagulo sa buong ballroom.
Isa-isang inalis ng staff ang alak.
Tinanggal ang mga baso ng champagne.
Isinara ang cocktail bar.
Pinalitan iyon ng kape, mainit na tsaa at bottled water.
Narinig ko pang mahigpit na bilin ng manager:
“Bawal manigarilyo sa buong palapag.”
Napakunot ang noo ko.
“May darating ba?”
Umiling lang ang waiter.
Pero sa tensyon sa mukha ng lahat, alam kong hindi ordinaryong bisita ang hinihintay nila.
Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang malalaking pinto.
Tatlong lalaki ang pumasok.
Ang nasa gitna ay nakasuot ng itim na long-sleeved shirt, walang kurbata.
Mas matangkad siya nang bahagya sa mga kasama niya.
Kalmado ang mukha.
Malamig.
At sa mismong sandaling pumasok siya, kusang tumabi ang mga taong kanina lamang ay maingay at masayang nagtatawanan.
Isang bahagi lang ng mukha niya ang nakita ko.
Pero parang tumigil ang tibok ng puso ko.
Hindi maaari.
Tumalikod ako agad para umalis.
Pero bago pa ako makalayo, may babaeng biglang humawak sa braso ko.
“Hindi ba sinabi mong kilala mo si Rafael?”
Hindi pa ako nakakareaksyon nang malakas niya akong hilahin.
Sumabit ang takong ko sa gilid ng carpet.
Nawalan ako ng balanse.
Isang malakas na tunog ng pagkapunit ang umalingawngaw.
Napunit ang zipper sa likod ng damit ko.
Biglang natahimik ang buong ballroom.
Isang kamay ang mahigpit kong nakahawak sa damit habang dahan-dahan kong itinataas ang ulo ko.
At doon ko sinalubong ang mga mata ni Rafael Villanueva.
Pitong taon.
Halos hindi siya nagbago.
Mas matalim lang ang kanyang tingin.
Mas malamig.
Maraming beses kong inisip noon kung paano kami muling magkikita.
Akala ko, kapag nangyari iyon, magiging maganda ako.
Matagumpay.
Kalmado.
Pero ngayon, nakaluhod ako sa harap niya, habang halos bumagsak ang damit mula sa balikat ko.
Gusto kong lamunin ako ng lupa.
Agad naghubad ng coat ang lalaking katabi ni Rafael.
Pero bago niya iyon maipatong sa balikat ko, kinuha iyon ni Rafael mula sa kamay niya.
Siya mismo ang nagbalot ng coat sa katawan ko.
Hindi niya ako tiningnan.
Malamig lang niyang sinabi:
“Dalhin siya sa private lounge.”
Agad nagbulung-bulungan ang buong ballroom.
Tumayo ako.
Hindi ko na siya nilingon.
Pitong taon na ang nakalipas, ako mismo ang nagsabi:
“Mula ngayon, kahit mamatay tayo, huwag na tayong magkita ulit.”
Noon, tagapagmana si Rafael ng isang napakayamang pamilya.
Samantalang ako ay anak lang ng isang babaeng nagtitinda ng pagkain sa gilid ng kalsada.
Nagkakilala kami nang umuwi siya sa probinsya para magbakasyon.
Hinahatid niya ako sa school.
Tinulungan niya si Mama sa hospital bills.
Tuwing gabi, naghihintay siya sa labas ng maliit naming tindahan hanggang magsara kami.
Lahat ng tao, sinasabing kami na.
Si Rafael lang ang hindi kailanman umamin.
Minsan, tinanong ko siya:
“Ano ba ako sa iyo?”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Huwag mo nang itanong.”
Ilang buwan ang lumipas, may dumating mula sa pamilya niya.
Isang tiyahin niya ang naglagay ng sobre ng pera sa harap ko.
“Si Rafael ay magpapakasal sa babaeng nararapat para sa kanya.”
Hindi ko kinuha ang pera.
Pero nang gabi ring iyon, tinanong ko siya sa huling pagkakataon.
“Kung sasama ako sa iyo, kaya mo bang sabihin sa lahat na girlfriend mo ako?”
Pumikit si Rafael.
“Hindi ko kaya.”
Sinampal ko siya.
At pagkatapos noon, tuluyan akong nawala sa buhay niya.
Akala ko hindi niya ako minahal.
Hanggang ngayong gabi.
Bandang ala-una ng madaling-araw nang magising ako sa private lounge ng hotel.
Nakaupo sa tapat ko ang kaibigan ni Rafael.
Pinagmamasdan niya ako na para bang may kakaibang nilalang siyang nakita.
“Ikaw nga talaga ’yung babaeng iyon.”
Napatitig ako.
“Anong babae?”
Napangiti siya.
“Pitong taon na ang nakalipas, pinilit ako ni Rafael na magmaneho buong gabi papunta sa probinsya ninyo.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Bakit siya pumunta roon?”
“Hindi ko alam. Pagdating namin, ayaw naman niyang bumaba ng sasakyan.”
Sumandal siya sa sofa.
“At pagkatapos noon, taon-taon, sa eksaktong parehong araw, bumabalik ang baliw na ’yon doon.”
Nanigas ako.
“Hindi maaari.”
May sasabihin pa sana siya nang biglang bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Rafael.
Sapat ang malamig niyang tingin para agad tumayo ang kaibigan niya.
“Okay. Aalis na ako.”
Sumara ang pinto.
Kami na lang dalawa.
Mahigpit kong hinawakan ang coat na nakabalot sa katawan ko.
“Ang nangyari ngayong gabi ay aksidente lang. Hindi na ako muling magpapakita sa harap mo.”
Matagal akong tinitigan ni Rafael.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumapit.
“Pitong taon.”
Napaatras ako.
Lumapit pa siya.
“Pinalitan mo ang numero mo.”
Isa pang hakbang paatras.
“Lumipat ka ng bahay.”
Lumapit ulit siya.
“Ibinalik mo lahat ng ipinadala ko.”
Tumama ang likod ko sa pader.
Wala na akong atrasan.
Tumingala ako.
Pinilit kong manatiling kalmado.
“Ikaw mismo ang nagsabi noon na hindi tayo maaaring magsama.”
Natahimik si Rafael.
Pagkatapos, may kinuha siyang lumang sobre mula sa bulsa ng coat niya.
Kupas na ang mga gilid.
Inihagis niya iyon sa mesa.
Nakita ko ang pangalan ko.
Iyon mismo ang sobre na dinala ng pamilya niya pitong taon na ang nakalipas.
Pero walang pera sa loob.
Isang kopya ng medical records.
At sa pinakailalim—
ang pirma ni Rafael.
Dalawang linya pa lang ang nababasa ko nang tuluyang manigas ang buong katawan ko.
Sa araw na naghiwalay kami—
nagparehistro si Rafael bilang donor para kay Mama.
At ang taong lihim na nagbayad ng lahat ng hospital bills niya noon…
si Rafael din.
Bigla akong napatingin sa kanya.
“Ikaw…”
Sa unang pagkakataon, namula ang mga mata niya.
“Gusto mong malaman kung bakit hindi kita kayang tawaging girlfriend noon?”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang bumukas nang malakas ang pinto.
Pumasok ang lalaking nag-imbita sa akin sa party.
Maputla ang mukha niya.
“Rafael, may problema.”
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos ay tila pinilit niyang sabihin ang susunod na salita.
“Dumating na ang dating case file tungkol sa aksidente.”
“Ang taong dahilan kung bakit namatay ang tatay niya…”
“Hindi ’yung driver na umamin.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Dahan-dahang lumingon si Rafael.
Lumunok ang lalaki.
“At ang tunay na responsable…”
“ay isang tao mula sa pamilya mo.”
