Binawasan Ko ang 40 Kilo Para Makilala ang Lalaking Minahal Ko Online Sa Loob ng Isang Taon, Ngunit Isang Araw Bago ang Aming Pagkikita Natuklasan Kong Ipinagbibili Niya Ako Online Dahil Hindi Niya Nagustuhan ang Hitsura Ko. Nang Dumating Ako na Ibang Tao Na, Isang Lihim ang Nagpatahimik sa Kanya
Binawasan Ko ang 40 Kilo Para Makilala ang Lalaking Minahal Ko Online Sa Loob ng Isang Taon, Ngunit Isang Araw Bago ang Aming Pagkikita Natuklasan Kong Ipinagbibili Niya Ako Online Dahil Hindi Niya Nagustuhan ang Hitsura Ko. Nang Dumating Ako na Ibang Tao Na, Isang Lihim ang Nagpatahimik sa Kanya
Bahagi 1
Akala ko noon, iyon na ang araw na magsisimula ang bagong kabanata ng buhay ko.
Walang nakakaalam kung gaano ako lumaban para makarating sa araw na iyon.
Dalawang taon kong hinarap ang sarili ko.
Mula sa isang babaeng dating mahigit 85 kilo, na laging nakayuko kapag naglalakad sa labas dahil natatakot sa mga tingin ng ibang tao, pinilit kong baguhin ang sarili ko.
Araw-araw akong nag-ehersisyo.
Binago ko ang pagkain ko.
Natuto akong alagaan ang sarili ko.
Hanggang sa bumaba ang timbang ko sa 52 kilo.
Natuto akong mag-makeup.
Pumili ng damit na mas bagay sa akin.
Nagpalit ako ng hairstyle.
Mula sa babaeng palaging tinatawag na “chubby girl”, nagsimula akong makatanggap ng mga papuri.
Sinasabi nila na mas gumanda ako.
Pero ang pinakamasaya sa akin ay hindi ang mga papuri ng ibang tao.
Kundi ang katotohanang sa wakas…
Nagkaroon ako ng lakas ng loob na makilala ang lalaking isang taon nang nasa tabi ko.
Ang pangalan niya ay Ethan.
Nagkakilala kami sa isang online game.
Gusto niyang makinig sa mga kuwento ko gabi-gabi.
Sabi niya, ang boses ko raw ang nagbibigay sa kanya ng kapayapaan.
Minsan sinabi niya sa akin:
“Hindi mahalaga sa akin kung ano ang itsura mo. Ang gusto ko ay kung sino ka bilang tao.”
Pinaniwalaan ko ang mga salitang iyon.
Hanggang sa isang araw bago ang una naming pagkikita…
Hindi ko sinasadyang makita ang isang post sa social media.
[Ipinapasa ko na ang online relationship na ito. Mabait siyang babae, maalaga, madaling kausap, at palaging nandiyan kapag malungkot ako. Kung may interesado, mag-message lang.]
Nagtaka ako at pinindot ang post.
Walang totoong larawan ang nag-post.
Pero nang makita ko ang username…
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil iyon ang account ni Ethan.
May nag-comment:
[Kung ganoon siya kabuti, bakit mo siya iiwan?]
Sumagot siya:
[Alamin niyo muna ang buong impormasyon. Iba pala siya sa inaasahan ko sa totoong buhay. Mahalaga sa akin ang pisikal na anyo.]
May isa pang nagtanong:
[Paano kayo naging magkasintahan kung ganoon?]
Sumagot siya:
[Online lang naman iyon. Maganda ang boses niya kaya masyado akong nag-imagine. Hindi ko inakala na iba pala siya sa personal.]
Tinitigan ko ang screen.
Nanginginig ang mga daliri ko.
Dahil ang petsa ng post…
Ay tatlong buwan na ang nakalipas.
Tatlong buwan na ang nakalipas nang biglang magbago si Ethan.
Mas kaunti na siyang mag-message.
Mas bihira na siyang tumawag.
Minsan sinabi pa niya:
“Baka hindi talaga tayo bagay.”
Umiyak ako nang maraming gabi.
Akala ko pagod lang siya.
Akala ko may pinagdadaanan siya.
Sinubukan kong iligtas ang relasyon namin.
Pagkatapos noon, bumalik siya sa pagiging mabait.
Sinabi niya:
“Kailangan ko lang ng panahon para mag-isip. Mahal pa rin kita.”
Napaniwala niya ako.
Akala ko masuwerte ako.
Hindi ko alam…
Na baka naghihintay lang siya ng ibang babae.
Ibinaba ko ang screen at binasa ang mga komento.
May isang tao ang sumulat:
[Kung totoong mahalaga sa kanya ang babae, parang mali naman ang ginagawa niya.]
Sumagot si Ethan:
[Mabuti siyang tao, pero hindi sapat ang kabutihan para magustuhan ko siya.]
Sa sandaling iyon, nag-ilaw ang cellphone ko.
May bagong mensahe mula kay Ethan.
“Love, kinakabahan ako para bukas.”
“Gusto na kitang makita nang personal.”
Matagal kong tinitigan ang mga salitang iyon.
Sa unang pagkakataon matapos ang isang taon…
Hindi ko alam kung ang kausap ko ba ay ang lalaking minahal ko…
O isang taong mahusay lamang gumanap bilang boyfriend.
Kinabukasan, dumating ang matalik kong kaibigan na si Mika.
Pagkakita niya sa akin, matagal siyang nanahimik.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“May kailangan kang malaman…”
Iniabot niya ang kanyang cellphone.
May nakita siyang usapan sa grupo ni Ethan at ng mga kaibigan nito.
May nagtanong:
“Ethan, bakit hindi na namin nakikitang online ang girlfriend mo?”
Sumagot siya:
“Mukhang matatapos na rin iyon.”
May nagtanong:
“Bakit? Akala namin okay kayo.”
Nagpadala si Ethan ng isang larawan.
Larawan ko iyon.
Ang lumang larawan na ipinadala ko sa kanya noon.
Nakasuot ako ng maluwag na damit.
Bilugan ang mukha ko.
Hindi pa ako pumapayat.
At may caption siya:
“Noong una, dahil sa boses niya, akala ko okay siya.”
“Pero nang malaman ko ang totoong hitsura niya, medyo nagulat ako.”
Nagsimulang magbiro ang mga tao sa grupo.
May nagsabi:
“Naloko ka pala.”
May nagsabi:
“Delikado talaga ang online love.”
Akala ko masasaktan ako.
Pero nakakagulat…
Kalmado lang ako.
Dahil napagtanto ko ang isang bagay.
Hindi ako ang minahal ni Ethan.
Ang minahal niya ay ang imaheng ginawa niya sa isip niya tungkol sa akin.
Galit na sinabi ni Mika:
“Alam mo ba kung gaano ka kaganda ngayon?”
“Siguradong magsisisi siya.”
Hindi ako sumagot.
Tiningnan ko lamang ang pinakabagong larawan na ipinadala ni Ethan sa grupo.
Isang magandang babae ang nakatayo sa tabi niya sa isang party.
Nakasuot ito ng puting damit.
Mahaba ang buhok.
At may mahinahong ngiti.
Nakilala ko siya.
Siya ang babaeng sinabi noon ni Ethan na “ordinaryong kaibigan lang.”
Kaya pala…
Habang ako ay nagsisikap baguhin ang sarili ko para makilala siya…
May ibang babae na siyang hinahanap.
Nang gabing iyon, mag-isa akong naglakad sa isang mataong kalsada.
Mabilis na nagsimulang bumagsak ang mahinang ulan.
Tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin ng isang tindahan.
Ang babaeng nakikita ko roon ay ibang-iba na sa dating ako.
Naalala ko ang mga taon na lagi akong pinagtatawanan.
Ang mga pagkakataong narinig ko:
“Maganda sana siya kung pumayat lang.”
Ang mga araw na hindi ako nagsusuot ng damit na gusto ko dahil natatakot ako sa tingin ng iba.
Akala ko noon…
Kapag naging maganda ako, mas mamahalin ako ng mga tao.
Pero ngayon naiintindihan ko na.
May mga taong kahit anong pagbabago ang gawin mo…
Hindi pa rin nila makikita ang halaga mo.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
Tumatawag si Ethan.
Matagal kong tinitigan ang screen bago ko sinagot.
Pareho pa rin ang malambing niyang boses.
“Love, magkikita tayo bukas, ha?”
“Excited na talaga akong makita ka.”
Tahimik ako.
Tumawa siya nang mahina.
“Nakakakaba ba? Kinakabahan ka rin?”
Tiningnan ko ang damit na inihanda ko para sa kanya.
Ang regalong ilang araw kong pinag-isipan.
Pagkatapos ay binuksan ko muli ang post na iyon.
At bigla…
May nakita akong bagong komento.
Isang hindi kilalang account ang sumulat:
[Alam ko kung sino ang babaeng ito.]
[At alam ko rin kung anong klaseng tao si Ethan sa totoong buhay.]
Sa ibaba ay may isang mensahe lamang:
[Huwag mo siyang puntahan bukas. Hindi siya pupunta para humingi ng tawad… pupunta siya para malaman kung nagbago ka nga ba talaga.]
Nanigas ako.
Kasabay noon, nagpadala ulit ng mensahe si Ethan.
“May sorpresa ako para sa’yo bukas.”
Tinitigan ko ang screen.
May kakaibang lamig na dumaloy sa katawan ko.
Dahil sa unang pagkakataon…
Napagtanto ko na baka hindi ako ang kailangang maghanda para sa pagkikita namin bukas.
Kundi si Ethan.
Bahagi 2
Hindi ako natulog nang maayos nang gabing iyon.
Hindi dahil natatakot akong makita si Ethan.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoong mukha ng taong isang taon kong pinagkatiwalaan.
Ang pinakamasakit ay hindi dahil hindi niya nagustuhan ang hitsura ko noon.
Ang pinakamasakit…
Ay ang ginawa niya habang nakangiti siya sa akin at sinasabing mahal niya ako.
Habang ako ay nag-eehersisyo araw-araw.
Habang umiiyak ako sa harap ng salamin dahil nahihirapan akong tanggapin ang sarili ko.
Habang iniisip ko na balang araw, kapag nakita niya ako, magiging proud siya sa akin…
Siya naman pala ay pinagtatawanan ako sa likod ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Inayos ko ang sarili ko nang mabuti.
Hindi para kay Ethan.
Kundi para sa sarili ko.
Isinuot ko ang puting damit na matagal kong itinago sa aparador.
Hindi ito mamahalin.
Hindi rin ito galing sa sikat na brand.
Pero ito ang unang damit na binili ko matapos kong matutong mahalin ang sarili ko.
Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.
Dati, ang unang pumapasok sa isip ko kapag tumitingin ako sa salamin ay:
“Hindi pa rin sapat.”
Pero ngayon…
“Hindi na ako ang dating ako.”
Nagkita kami ni Ethan sa isang café sa Makati.
Pagpasok ko pa lamang, nakita ko na siya.
Nakaupo siya sa isang sulok.
May hawak na cellphone.
Madalas niyang tingnan ang pinto.
Siguro iniisip niya kung ano ang magiging hitsura ko.
Huminga ako nang malalim.
At naglakad papunta sa kanya.
Pagkakita niya sa akin…
Natigilan siya.
Halos mabitawan niya ang hawak niyang tasa.
“Excuse me…”
Mahina niyang sabi.
“May hinihintay akong tao.”
Ngumiti ako.
“Ethan.”
Biglang namutla ang mukha niya.
Hindi siya makapagsalita.
“Ako ito.”
Ilang segundo siyang nakatitig sa akin.
Parang sinusubukan niyang hanapin ang dating babaeng nasa isip niya.
“Lia?”
Tumango ako.
“Hindi ka ba natutuwa na sa wakas nagkita na tayo?”
Napatingin siya sa paligid.
Parang gusto niyang siguraduhin na walang nakakakita.
“Hindi ko alam…”
“Hindi ko inaasahan na…”
Tumigil siya.
Hindi niya natapos ang sasabihin.
Pero alam ko na.
Hindi niya inaasahan na magiging ganito ako.
Umupo ako sa harap niya.
“Ethan.”
“Tatanungin kita ng isang bagay.”
Napalunok siya.
“Ano iyon?”
“Kung hindi ako pumayat… kung dumating ako dito na katulad ng dati kong katawan…”
“Makikipagkita ka pa rin ba sa akin?”
Natahimik siya.
At ang katahimikang iyon ang sagot.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako sumigaw.
Dahil sa wakas…
Hindi ko na kailangang pilitin ang isang tao na makita ang halaga ko.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Binuksan ko ang post na ginawa niya.
Inilagay ko ito sa mesa.
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Lia…”
“Makinig ka muna.”
Mahina ang boses ko.
“Isang taon kitang pinakinggan kapag malungkot ka.”
“Alam ko ang mga pangarap mo.”
“Alam ko ang mga problema mo.”
“Pero ikaw…”
Hindi mo man lang sinubukang kilalanin ako.”
Napayuko siya.
“Hindi ko sinadyang masaktan ka.”
Napangiti ako nang mapait.
“Pero ginawa mo pa rin.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Ethan.
May tumatawag.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
Claire.
Ang babaeng nasa larawan.
Hindi niya sinagot.
Pero huli na.
Alam kong tama ang hinala ko.
Tumayo ako.
“Salamat dahil dumating ka ngayon.”
Nagulat siya.
“Aalis ka na?”
“Oo.”
“Pero bakit?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil ang gusto kong makilala ngayon ay hindi ikaw.”
“Kundi ang sarili kong taong muntik ko nang mawala dahil sa isang taong katulad mo.”
At iniwan ko siya roon.
Hindi ko alam na ang pag-alis ko sa café na iyon…
Ang magiging simula pala ng pagbagsak ng lahat ng kasinungalingan ni Ethan.
Dahil may isang taong naghihintay sa labas.
Ang taong nag-comment sa post niya.
At ang taong matagal nang nakakakilala sa kanya.
Bahagi 3
Paglabas ko ng café, hindi ko inakala na may hahabol sa akin.
“Lia.”
Huminto ako.
Isang babae ang nakatayo sa harapan ko.
Mga ilang taon lang ang tanda niya sa akin.
May hawak siyang folder.
“Pasensya na kung ginulo kita.”
“Ako si Claire.”
Nanlaki ang mata ko.
Ang babaeng nasa larawan.
Ang babaeng akala ko ay pinili ni Ethan.
Huminga siya nang malalim.
“Alam kong masakit ang malaman ang lahat.”
“Pero kailangan mong malaman ang buong katotohanan.”
Hindi ako nagsalita.
Iniabot niya ang folder.
Binuksan ko iyon.
At doon ko nakita ang mga screenshot.
Mga mensahe ni Ethan.
Hindi lamang tungkol sa akin.
Kundi pati tungkol sa kanya.
“Akala ko ba kayo?”
Mahina kong tanong.
Umiling si Claire.
“Hindi kami.”
“Matagal ko nang sinusubukan siyang layuan.”
“Pero ginagamit niya ang pangalan ko para magmukhang may ibang babae siyang pagpipilian.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Napangiti siya nang mapait.
“Dahil ganoon siya.”
“Mahilig siyang gumawa ng kuwento kung saan siya ang kawawa.”
“Kapag may babaeng hindi niya gusto, sinisiraan niya para hindi siya ang masamang tao.”
Nanlamig ako.
Dahil bigla kong naalala ang mga sinabi niya noon.
Palagi niyang sinasabi:
“Maraming babae ang hindi nakakaintindi sa akin.”
“Palagi akong nasasaktan.”
“Lagi akong inaapi.”
Akala ko noon, mabuti siyang tao na maraming pinagdaanan.
Hindi ko alam…
Na ginagamit niya ang pagiging mabait ko.
“Bakit mo ako tinulungan?”
Tanong ko kay Claire.
Tahimik siya sandali.
“Dahil dati, ako rin ang naging katulad mo.”
“May isang taon din akong naniwala sa kanya.”
“Akala ko espesyal ako.”
“Hanggang sa nakita ko kung paano siya magsalita tungkol sa ibang babae.”
Napayuko siya.
“Hindi ko gusto na may ibang taong masaktan dahil sa kanya.”
Samantala, sa café…
Hindi umalis si Ethan.
Nakaupo lamang siya habang tinitingnan ang pintuan kung saan ako nawala.
Siguro umaasa siyang babalik ako.
Siguro iniisip niyang mapapatawad ko siya.
Pero hindi niya alam…
Na ang pinakamahirap gawin ay hindi ang mawalan ng isang tao.
Kundi tanggapin na mali ang taong minahal mo.
Lumapit ang isang babae sa mesa.
Si Claire.
Nagulat siya.
“Claire?”
Tiningnan niya ito.
“Ano ang ginagawa mo rito?”
Hindi sumagot si Claire agad.
Inilagay niya ang folder sa harapan niya.
“Tapusin na natin ito, Ethan.”
Namutla siya.
“Ano ito?”
“Ang katotohanan.”
Mula sa araw na iyon, nagsimulang lumabas ang lahat.
Ang mga post niya.
Ang mga pribadong mensahe niya.
Ang paraan kung paano niya kinukuwento ang ibang tao para magmukhang siya ang biktima.
Hindi ko hiniling na mapahiya siya.
Hindi ko rin hiniling na bumagsak siya.
Ang gusto ko lamang…
Ay hindi na muling manahimik.
Lumipas ang anim na buwan.
Maraming bagay ang nagbago.
Hindi dahil bigla akong naging perpekto.
Kundi dahil natuto akong tanggapin ang sarili ko.
Nagbukas ako ng maliit na negosyo tungkol sa healthy food at fitness journey ko.
Maraming babae ang sumubaybay sa akin.
Hindi dahil pumayat ako.
Kundi dahil ibinahagi ko ang totoong kuwento ko.
Ang tungkol sa isang babaeng dati ay naghahanap ng pagmamahal mula sa ibang tao.
Hanggang sa natutunan niyang ibigay iyon sa sarili niya.
Isang araw, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Ethan.
Matagal kong tinitigan bago ko binuksan.
“Lia, alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.”
“Pero gusto kong sabihin na nagsisi ako.”
“Nang mawala ka, saka ko napagtanto kung ano ang nawala sa akin.”
Tahimik akong nakatingin sa screen.
Dati, ang isang mensahe niya lang ay kayang sirain ang buong araw ko.
Pero ngayon…
Wala na itong kapangyarihan sa akin.
Sumagot ako:
“Ethan, sana matutunan mong pahalagahan ang tao habang nasa tabi mo pa siya.”
“Pero ang buhay ko ngayon ay hindi na umiikot sa kung pipiliin mo ba ako.”
“Pinili ko na ang sarili ko.”
At pagkatapos noon…
Hindi na ako muling tumingin sa likod.
Makalipas ang isang taon, may isang lalaki akong nakilala.
Hindi niya ako hinanap dahil sa pagbabago ng katawan ko.
Hindi niya ako pinuri dahil lamang sa hitsura ko.
Ang unang sinabi niya sa akin ay:
“Gusto kong malaman ang kuwento ng babaeng nasa likod ng ngiting iyan.”
At doon ko naintindihan.
Ang tamang tao…
Hindi darating kapag naging sapat ka na para sa kanya.
Darating siya kapag hindi mo na kailangan patunayan ang halaga mo.
Minsan, iniisip ko pa rin ang dating ako.
Ang babaeng 85 kilo na umiiyak sa harap ng salamin.
Ang babaeng natatakot lumabas.
Ang babaeng naniniwala na kailangan niyang baguhin ang sarili para mahalin.
Kung makakausap ko siya ngayon, sasabihin ko:
“Salamat dahil hindi ka sumuko.”
“Pero sana alam mo noon…”
“Hindi mo kailangang maging ibang tao para maging karapat-dapat mahalin.”
Dahil ang pinakamalaking pagbabago sa buhay ko…
Hindi ang pagkawala ng 40 kilo.
Hindi ang bagong itsura ko.
Hindi ang araw na nagulat si Ethan nang makita niya ako.
Ang pinakamalaking pagbabago…
Ay nang tumigil akong humingi ng pagmamahal sa taong hindi marunong magbigay nito.
At sa wakas…
Natagpuan ko ang taong matagal ko nang hinahanap.
Ang sarili ko.
