Nakilala ko ang isang lalaking blonde online, binigyan niya ako ng mamahaling regalo at malaking halaga ng pera, pero nang malaman kong hinahanap siya ng mga pulis, natuklasan ko ang laman ng misteryosong itim na bag na nagpakita kung sino talaga ang kanyang tunay na target.
Nakilala ko ang isang lalaking blonde online, binigyan niya ako ng mamahaling regalo at malaking halaga ng pera, pero nang malaman kong hinahanap siya ng mga pulis, natuklasan ko ang laman ng misteryosong itim na bag na nagpakita kung sino talaga ang kanyang tunay na target.
Bahagi 1
[Paalalang pang-emergency: Hinahanap ng mga awtoridad ang isang binatang sangkot sa serye ng panlilinlang at pagkuha ng malaking halaga ng pera. Karaniwan niyang nilalapitan ang mga kabataang babae online at gumagamit ng pekeng pagkakakilanlan upang makuha ang kanilang tiwala. Palatandaan: lalaking nasa edad 20, matangkad, may mapusyaw na kulay ng buhok, at madalas makitang may suot na mamahaling relo.]
Tinitigan ko ang screen ng cellphone ko, saka dahan-dahang itinaas ang aking tingin.
Nandoon pa rin ang lalaking kaharap ko.
Nakaupo siya habang nakangiti, bahagyang magulo ang kulay gintong buhok, suot ang maluwag na jacket, at may mukha ng isang taong walang pakialam sa mundo.
Nakakatakot dahil halos tugma siya sa nakita ko sa babala.
Napabuntong-hininga ako at pilit pinakalma ang sarili.
— “Sandali… ilang taon ka na nga ulit?”
Tinaasan niya ako ng kilay.
— “Nakalimutan mo na ba? Sinabi ko na sa’yo. Kakaabot ko lang sa tamang edad.”
Ngumiti ako nang pilit.
— “Pwede ko bang makita ang ID mo?”
Inilapat niya ang baba sa kanyang kamay habang nakatingin sa akin.
— “Bakit bigla kang interesado sa edad ko?”
Mabilis akong nag-isip ng dahilan.
— “Unang pagkikita natin. Normal lang naman na mas makilala natin ang isa’t isa.”
Napatawa siya.
— “Ang ingat mo naman.”
Ingat?
Hindi lang ako nag-iingat.
Sinisikap kong malaman kung ligtas pa ba ako.
Tatlong oras bago iyon, akala ko isa akong masuwerteng babae.
Isang lalaki na nakilala ko sa isang online app ang biglang nagyaya na magkita kami.
Nagpadala siya ng mga larawan kung saan nakatayo siya sa tabi ng mamahaling sasakyan, suot ang marangyang relo, at sinabing galing siya sa pamilyang may malaking negosyo.
Hindi ako agad naniwala.
Hanggang sa araw na iyon.
Pagkakita pa lang namin, nagpadala agad siya ng malaking halaga sa account ko.
Hindi pa doon nagtapos.
Inilabas niya ang isang maliit na kahon na balot ng mamahaling tela.
Nang buksan niya ito…
Isang pares ng mamahaling bracelet ang nasa loob.
— “Para sa’yo. Hindi ko binibili ang damdamin mo. Gusto ko lang mapasaya ka.”
Noong sandaling iyon, halos matunaw ang puso ko.
Sino ba naman ang hindi maaakit sa isang lalaking gwapo, mabait, at mapagbigay?
Pero ngayon…
Matapos kong makita ang babala…
Ang gusto ko na lang ay umalis.
Palihim kong tiningnan ang relo niya.
Pagkatapos ay ang mamahaling sasakyan sa labas.
Masyadong perpekto ang lahat.
At kadalasan…
Ang sobrang perpekto ang pinaka-mapanganib.
Ibinaba ko ang cellphone ko.
— “Ano ba talaga ang trabaho mo?”
Uminom siya ng tubig bago sumagot.
— “May mga negosyo ako.”
— “Anong klase?”
Sandali siyang natahimik.
— “Maraming bagay.”
Mas lalo akong kinabahan.
Sinimulan kong pagmasdan ang paligid.
Kakaiba ang restaurant na iyon.
Walang halos ibang customer.
At paulit-ulit na nakatingin sa amin ang mga staff.
Mahina akong nagtanong:
— “Bakit parang walang tao rito ngayon?”
Kalma niyang sagot:
— “Pinaupahan ko ang buong lugar.”
Halos mabilaukan ako.
Buong restaurant?
Isang batang lalaki na simple lang manamit pero kayang gawin iyon?
O baka…
Iniiwasan niya lang na may makakita sa kanya?
Mabilis kong binuksan ang cellphone ko.
Plano kong ibalik ang perang ipinadala niya.
Pero bago ko pa mapindot ang kumpirmasyon…
May kamay na biglang humawak sa pulso ko.
Napatingin ako sa kanya.
Nakatingin siya sa screen.
— “Ibabalik mo ang pera?”
Pinilit kong ngumiti.
— “Oo.”
— “Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
— “Ayoko ng pakiramdam na may utang ako sa isang tao.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
— “Iba ka sa mga nauna.”
Napatigil ako.
Mga nauna?
Pinilit kong itanong:
— “Sino ang mga nauna?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa labas ng salamin.
Pagkaraan ng ilang segundo, mahina niyang sinabi:
— “Naniniwala ka ba na may taong maaaring mapagbintangan kahit wala siyang kasalanan?”
Hindi ako nakasagot.
Nagpatuloy siya:
— “Hindi lahat ng nakikita ng mga tao ay ang tunay na katotohanan.”
Bahagya akong napaisip.
Pero biglang umilaw ang cellphone niya.
May lumabas na mensahe.
“Nakumpirma na ang lokasyon. Nasa restaurant ang hinahanap na tao.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Nagkatinginan kami.
Biglang naging mabigat ang hangin sa paligid.
Hindi pa ako nakakapagsalita nang tumayo siya.
— “Makinig ka sa akin.”
Iba na ang boses niya.
Wala na ang yabang.
Ang natira ay seryosong mukha ng isang taong may tinatagong malaking problema.
— “Kapag may nagtanong mamaya, huwag mong sabihin na nakita mo ako.”
Napatitig ako sa kanya.
— “Bakit?”
Tumingin siya diretso sa mga mata ko.
— “Dahil kapag nalaman mo ang buong katotohanan… baka kamuhian mo ako.”
Sa sandaling iyon…
Bumukas ang pinto ng restaurant.
Tatlong lalaki na nakasuot ng madilim na damit ang pumasok.
May isang humawak ng cellphone at tumingin sa paligid.
At pagkatapos…
Tumigil ang kanyang mga mata sa direksyon namin.
Hinawakan ako ni Marco sa kamay.
— “Tumakbo tayo.”
Nataranta ako.
— “Ikaw ba talaga ang hinahanap nila?”
Hindi siya sumagot.
Hinila niya ako papunta sa likurang daanan.
Pero habang dumadaan kami sa isang mesa malapit sa pintuan…
May nakita akong bagay na nagpahinto sa aking mga paa.
Isang itim na bag.
May bahagyang nakalabas na dokumento mula rito.
At nang makita ko ang laman…
Parang tumigil ang mundo ko.
Larawan ko iyon.
At sa ilalim ng larawan ay may nakasulat:
“Susunod na target.”
Napatayo ako roon na parang nawalan ng lakas.
Lumingon si Marco sa akin.
Makikita sa mga mata niya ang sakit at takot.
— “Lia…”
— “Ang totoo…”
— “Ikaw ang taong gusto kong protektahan mula pa noong una.”
Bahagi 2
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatayo roon habang nakatitig sa sarili kong larawan sa loob ng itim na bag.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Ang mga yabag ng mga taong papalapit.
Ang tunog ng mga baso sa mesa.
Ang mabilis na tibok ng puso ko.
Isa lang ang malinaw sa isip ko.
Bakit ako ang target?
Tumingin ako kay Marco.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
Hindi takot para sa sarili niya.
Takot para sa akin.
— “Sabihin mo sa akin ang totoo.”
Nanginginig ang boses ko.
— “Sino ka talaga?”
Hindi agad sumagot si Marco.
Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako sa isang maliit na silid sa likod ng restaurant.
Pagkasara ng pinto, huminga siya nang malalim.
— “Ang pangalan ko talaga ay Marco Reyes.”
— “Hindi ako magnanakaw.”
— “At hindi ako ang taong hinahanap nila.”
Napatawa ako nang mapait.
— “Hindi ko alam kung maniniwala pa ako sa iyo.”
Tumango siya.
Parang inaasahan na niya iyon.
— “Tama ka. Kung ako rin ang nasa lugar mo, matatakot din ako.”
Inilabas niya ang kanyang cellphone.
May ipinakita siyang mga larawan.
Hindi ng mamahaling sasakyan.
Hindi ng pera.
Kundi mga dokumento.
Mga pangalan.
Mga rekord.
At isang litrato ng isang lalaking halos kapareho niya.
Pero mas matanda.
— “Ito ang tunay na taong hinahanap ng mga pulis.”
Napatingin ako.
— “Kung ganoon… bakit ikaw ang kahawig niya?”
Nanahimik si Marco.
Pagkatapos ay sinabi niya ang katotohanang matagal niyang tinatago.
— “Kapatid ko siya.”
Nanlaki ang mga mata ko.
— “May kambal ka?”
Tumango siya.
— “Oo.”
— “Pero mula nang bata kami, lagi siyang ginagamit ng mga taong nasa likod ng mga krimen na iyon.”
— “At noong sinubukan niyang tumakas… ako ang naging kapalit.”
Unti-unti kong naintindihan.
Ang mga mamahaling regalo.
Ang malaking pera.
Ang pekeng imahe ng isang mayamang lalaki.
Lahat iyon ay hindi para lokohin ako.
Kundi para ilapit ako sa isang bagay na matagal na niyang hinahanap.
— “Bakit ako?”
Mahina kong tanong.
Tumingin siya sa akin.
— “Dahil ikaw ang huling taong nakausap niya bago siya mawala.”
Nanlamig ako.
— “Ano?”
— “May ipinadala siyang mensahe sa akin bago siya mawala.”
Ipinakita niya ang isang lumang chat.
Isang pangalan.
Ang pangalan ko.
Lia Santos.
— “Sinabi niya na may isang babaeng hindi niya kayang saktan.”
— “At kailangan kong hanapin ka bago sila makarating sa iyo.”
Biglang bumukas ang pinto.
Narinig namin ang malalakas na yabag sa labas.
Dumating na sila.
Hinawakan ni Marco ang kamay ko.
— “Kailangan nating umalis.”
Pero bago pa kami makagalaw…
May boses na nanggaling sa labas.
— “Marco Reyes. Alam naming nandiyan ka.”
Napatigil ako.
Hindi na ako makagalaw.
Dahil sa susunod na sinabi ng lalaki sa labas…
Mas lalo akong natakot.
— “At kasama mo ang babaeng nasa litrato.”
Tumingin ako kay Marco.
At doon ko napagtanto…
Hindi pala ako ang target dahil kilala nila ako.
Ako ang target dahil may alam ako sa isang lihim na maaaring magpabagsak sa kanila.
At ang lihim na iyon…
Ay nasa loob mismo ng aking alaala.
Bahagi 3
Noong gabing iyon, tumakbo kami ni Marco sa isang madilim na eskinita sa likod ng restaurant.
Hindi ko na alam kung sino ang dapat kong katakutan.
Ang lalaking kasama ko?
O ang mga taong sumusunod sa amin?
Dati, ang tingin ko kay Marco ay isang misteryosong lalaking may pera at kakaibang ugali.
Ngayon…
Nakikita ko na ang isang taong ilang taon nang tumatakbo mula sa kasinungalingang hindi naman niya ginawa.
Huminto kami sa isang lumang gusali.
Doon niya ako pinapasok.
Sa loob ay may isang maliit na kwarto.
Walang mamahaling gamit.
Walang luho.
Walang bakas ng isang taong mayaman.
Sa dingding ay puro litrato at dokumento.
Parang isang taong naghahanap ng katotohanan.
— “Ito ang tunay kong buhay.”
Mahina niyang sinabi.
— “Hindi ako mayaman, Lia.”
— “Yung perang ipinadala ko sa iyo…”
Huminto siya.
— “Iyon ang perang naipon ko para ilabas ang katotohanan tungkol sa kapatid ko.”
Napatingin ako sa kanya.
— “Bakit mo ibinigay sa akin?”
Ngumiti siya nang bahagya.
— “Dahil gusto kong malaman kung may taong pipili sa akin kahit wala akong pera.”
Natahimik ako.
Sa unang pagkikita namin, akala ko nilalaro niya lang ako.
Pero ngayon…
Naalala ko ang bawat maliit na detalye.
Kung paano niya ako pinagtawanan.
Kung paano niya ako pinakinggan.
Kung paano siya natakot nang makita niyang nasa panganib ako.
Hindi pala siya ang halimaw na nasa balita.
May ibang taong gustong gawin siyang ganoon.
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang mensahe.
“Nahanap na namin ang lugar.”
Nagkatinginan kami.
Mabilis niyang kinuha ang isang maliit na kahon.
— “Kailangan mong makita ito.”
Binuksan niya.
Sa loob ay may isang lumang USB at isang sulat.
— “Ito ang dahilan kung bakit hinahabol nila kami.”
Binuksan ko ang sulat.
At doon ko nakita ang pirma.
Pirma ng taong hindi ko inaasahan.
Isang taong matagal ko nang pinagkakatiwalaan.
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa pagkabigla.
Ang taong nasa likod ng lahat…
Ay isang taong palaging nagpapanggap na tumutulong sa akin.
— “Hindi maaari…”
Bulalas ko.
Tumango si Marco.
— “Alam kong mahirap paniwalaan.”
— “Pero ikaw lang ang makakapagturo kung saan nagsimula ang lahat.”
Biglang bumukas ang ilaw sa buong gusali.
May mga taong nasa labas.
Napapaligiran na kami.
Akala ko tapos na.
Akala ko mahuhuli na kami.
Pero biglang lumapit si Marco sa akin.
At inilagay niya sa kamay ko ang USB.
— “Lia, makinig ka.”
— “Kapag hindi ako nakalabas dito…”
— “Dalhin mo ito sa mga taong mapagkakatiwalaan mo.”
Umiling ako.
— “Hindi kita iiwan.”
Ngumiti siya.
Sa unang pagkakataon, hindi iyon ngiti ng isang lalaking nagtatago.
Kundi ng isang taong sa wakas ay may dahilan para lumaban.
— “Noong una kitang makilala, akala ko kailangan kitang gamitin para mahanap ang katotohanan.”
— “Pero nagkamali ako.”
Tumingin siya sa akin.
— “Ikaw pala ang dahilan kung bakit gusto kong mabuhay pagkatapos nito.”
Bago pa ako makasagot…
Isang malakas na tunog ang umalingawngaw.
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang mga taong humahabol sa amin.
Ngunit sa halip na tumakbo…
Tumayo si Marco sa harapan ko.
Pinoprotektahan ako.
At doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
Ang lalaking tinatawag nilang kriminal…
Ang lalaking kinatatakutan ng lahat…
Siya mismo ang nagsakripisyo para iligtas ako.
Lumapit ang isang lalaki at ngumiti.
— “Tapos na ang laro, Marco.”
Ngunit biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang bagong mensahe.
Mula sa hindi kilalang numero.
Binuksan ko ito.
At nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil ang mensahe ay galing sa taong akala naming nawawala na.
“Lia, huwag kang maniwala kay Marco.”
“Siya ang tunay na dahilan kung bakit nagsimula ang lahat.”
Napatingin ako kay Marco.
At sa unang pagkakataon…
Hindi ko alam kung sino ang dapat kong paniwalaan.
Ang lalaking nagligtas sa akin…
O ang katotohanang maaaring tuluyang magpabago sa lahat.
Dahil sa likod ng kwentong ito…
May isang tao pang hindi pa nagpapakita.
At siya ang tunay na may hawak ng pinakamadilim na lihim.
