Ang Gusto Ko Lang ay Bumili ng Murang Pagkain Pauwi sa Dormitoryo, Ngunit Hindi Ko Inasahang Makikilala Ko ang Pinakasikat na Lalaki sa Paaralan Dahil sa Isang Bola ng Kapalaran, Hanggang sa Isang Larawan sa Kanyang Telepono ang Nagbunyag ng Sikretong Nagpayanig sa Akin
Ang Gusto Ko Lang ay Bumili ng Murang Pagkain Pauwi sa Dormitoryo, Ngunit Hindi Ko Inasahang Makikilala Ko ang Pinakasikat na Lalaki sa Paaralan Dahil sa Isang Bola ng Kapalaran, Hanggang sa Isang Larawan sa Kanyang Telepono ang Nagbunyag ng Sikretong Nagpayanig sa Akin
Bahagi 1
Akala ko noon…
Isa lang ang araw na iyon na puno ng malas.
Nahuli ako sa klase.
At dahil ayaw kong gumastos nang sobra, tumakbo ako sa maliit na daan sa likod ng dormitoryo para bumili ng pagkaing naka-sale bago magsara ang tindahan.
Habang naglalakad ako, iniisip ko pa kung kakainin ko ba agad ang buong pagkain o magtitira para sa almusal kinabukasan.
Pero bago pa ako makarating…
May isang bola na biglang lumipad papunta sa direksyon ko.
Sa isang iglap…
Tinamaan ako ng malakas na puwersa at natumba sa lupa.
Bumagsak ang lalagyan ng pagkain mula sa kamay ko.
Pumikit ako.
At ang unang pumasok sa isip ko ay hindi kung nasaktan ba ako.
Kundi…
“Hindi naman sana nasira ang hapunan ko…”
Pero ilang segundo ang lumipas…
Wala akong naramdamang sakit.
Dahil may isang kamay na agad humawak sa akin at humila palayo para hindi ako tuluyang bumagsak.
Pagmulat ko ng mata…
May isang lalaki akong nakita na nakayuko sa harapan ko.
Suot niya ang pang-sports na damit.
Magulo nang kaunti ang buhok niya dahil tila galing siya sa laro.
May mga patak pa ng pawis sa noo niya.
Pero ang unang bagay na napansin ko…
Hindi ang gwapo niyang mukha.
Kundi ang pagkain ko.
Nandoon pa rin ito.
Hindi natapon.
Hindi nasira.
Agad akong umupo at niyakap ang bag ng pagkain na parang isang mahalagang bagay.
Napatingin siya sa akin nang may pagtataka.
“Hindi mo ba unang titingnan kung may sugat ka?”
Tiningnan ko ang mga kamay at tuhod ko.
“Okay lang ako.”
Pagkatapos noon, binuksan ko ulit ang lalagyan ng pagkain.
“Salamat naman…”
Napatawa siya nang mahina.
“Mas iniisip mo pa ang pagkain kaysa sarili mo?”
Seryoso akong tumango.
“Oo naman. Halos isang oras akong pumila para lang makabili nito.”
Hindi niya napigilan ang pagtawa.
Pagkatapos ay iniabot niya ang kamay niya at tinulungan akong tumayo.
“Pasensya na. Ako ang nakahagis ng bola kanina.”
“Walang problema.”
Pinagpag ko ang alikabok sa damit ko at aalis na sana.
Pero tinawag niya ako.
“Sandali.”
Lumingon ako.
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Magpalitan tayo ng contact. Kung sakaling may maramdaman kang sakit pagkatapos nito, makontak mo ako.”
Noong oras na iyon…
Ang nasa isip ko lang ay makauwi agad.
Baka lumambot na ang pagkain ko.
Kaya mabilis kong in-scan ang QR code niya at umalis.
Hindi ko napansin na…
Nagkaroon pala ng problema ang internet.
Hindi kailanman naipadala ang request ko.
Akala ko isa lang siyang estranghero.
Isang taong minsan ko lang makikilala.
Isang simpleng aksidente.
Hindi ko alam na makikita ko siyang muli makalipas ang ilang araw…
Sa mas nakakahiya pang sitwasyon.
Ang roommate kong si Camille ang humila sa akin para manood ng isang malaking laro sa campus.
“May sikat daw na atleta na maglalaro ngayon!”
Tiningnan ko siya.
“May alam ka ba sa kanya bukod sa gwapo siya?”
Nag-isip siya ng ilang segundo.
“Wala.”
Napabuntong-hininga ako.
Ganito talaga si Camille.
Para sa kanya, ang gwapong lalaki ay halos kasinghalaga ng pagkain at pera.
Pagdating namin sa court…
Halos puno na ang lugar.
Malakas ang sigawan ng mga estudyante.
Gusto ko sanang tumayo lang sa likod at umuwi agad.
Pero hinila niya ako papasok sa gitna ng mga tao.
“Magtiwala ka sa akin. Magandang pwesto ito.”
Hindi pa ako nakakasagot nang magsimula ang laro.
Habang tumatagal…
Mas dumadami ang tao.
Unti-unti kaming naiipit papunta sa harapan.
Nagsimula na akong mainis.
Hihilahin ko na sana si Camille palabas nang may nakita akong taong nakatingin sa akin.
Siya iyon.
Ang lalaki noong araw na tinamaan ako ng bola.
Nang makita niyang nakilala ko siya…
Agad siyang lumapit.
At doon ako kinabahan.
Hindi dahil kinikilig ako.
Kundi dahil kilala ko si Camille.
Kapag nakita niya ito…
Sigurado akong gagawa na naman siya ng buong love story sa isip niya.
At baka isang buwan niya akong asarin.
Kaya agad akong tumalikod para umalis.
Pero bago pa ako makalayo…
May malakas na nagtulak mula sa likod.
Nawalan ako ng balanse.
At sa mismong sandaling iyon…
May isang bola na mabilis na lumipad mula sa court.
Diretso sa akin.
Pumikit ako.
“Siguro ito na talaga ang katapusan…”
Pero may isang taong mabilis na sumugod.
Hinampas niya palayo ang bola gamit ang kamay niya.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang balikat ko at hinila ako palayo.
Biglang natahimik ang paligid.
Tumingin siya sa mga taong nagsisiksikan.
“Hindi ito lugar para manulak ng ibang tao.”
Hindi malakas ang boses niya.
Pero sapat iyon para tumahimik ang lahat.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Ayos ka lang ba?”
Tumango ako.
“Oo.”
Pero halatang gusto pa rin niyang siguraduhin.
Maya-maya ay nagtanong siya:
“Noong isang araw… nagpadala ka ba ng friend request sa akin?”
Nagulat ako.
“Ano?”
Ipinakita niya ang cellphone niya.
“Wala akong natanggap.”
Tiningnan ko rin ang cellphone ko.
At doon ko lang napansin…
Hindi pala talaga kami naging magkaibigan.
Nahihiya akong ngumiti.
“Akala ko kasi nagawa ko na…”
Napangiti siya.
“Ibig sabihin, dalawang beses na tayong nagkita pero hindi pa rin tayo magkakilala?”
Tumango ako.
Sa pagkakataong iyon, siya na mismo ang nag-scan ng account ko.
Lumabas ang pangalan niya sa screen.
Ethan.
Binasa ko ito nang mahina.
Pagkatapos ay tiningnan din niya ang pangalan ko.
Mia.
Hindi ko alam kung bakit…
Pero sa gitna ng maingay na court…
Parang biglang bumagal ang lahat.
Naglakad kami pauwi habang nag-uusap.
Sinabi niyang siya ang team captain ng sports club ng campus.
Sinabi ko naman na isa lang akong ordinaryong estudyante na kayang tumakbo nang malayo para lang makatipid ng ilang piso sa pagkain.
Tawanan siya nang tawanan dahil doon.
Pero hindi ko alam…
Nang gabing iyon, pagbalik ko sa dormitoryo…
May naghihintay na sa akin.
Si Camille.
Nakaupo siya sa gitna ng kwarto habang nakahalukipkip.
“Okay.”
“Sabihin mo lahat.”
Napatingin ako sa kanya.
“Sabihin ang ano?”
Iniabot niya ang cellphone niya sa akin.
Sa screen…
May isang post na kumakalat sa buong campus.
Isang larawan.
Makikita roon si Ethan na hawak ang balikat ko habang inililigtas ako sa gitna ng laro.
Libo-libong estudyante ang nagkomento.
“Sinong babae iyon?”
“Hindi pa natin nakita si Ethan na gumawa niyan para sa iba.”
“Bagong girlfriend ba niya?”
Hindi ko pa napoproseso ang lahat nang biglang tumingin sa akin si Camille.
Pero hindi ang mga komento ang nagpabigat sa dibdib ko.
Kundi ang bagong mensaheng dumating sa cellphone ko.
Mula sa isang hindi kilalang account.
Isang pangungusap lang ang nakasulat:
“Lumayo ka kay Ethan. Hindi mo alam ang tunay niyang dahilan kung bakit siya lumapit sa iyo.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
At sa unang pagkakataon…
Naisip ko…
Ang pagkikita ba namin ni Ethan ay talagang isang aksidente lang?
O may isang bagay siyang matagal nang itinatago sa akin?
Bahagi 2
Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa mensaheng iyon.
Isang simpleng pangungusap lang.
Pero sapat para guluhin ang lahat ng iniisip ko tungkol kay Ethan.
Sa totoo lang…
Wala naman akong dahilan para agad maniwala sa isang taong hindi ko kilala.
Pero may isang bagay na hindi ko maipaliwanag.
Bakit parang may kakaibang takot akong naramdaman habang binabasa ko iyon?
Parang may bahagi sa akin na nagsasabing…
May bagay talaga siyang hindi sinasabi.
“Ano ‘yan?”
Napatingin ako kay Camille na nakasilip na pala sa balikat ko.
“May nag-message sa’yo?”
Mabilis kong pinatay ang screen.
“Wala.”
Pero huli na.
Kilala ako ni Camille nang sobra.
“Hindi ka marunong magsinungaling. Kapag sinasabi mong wala, ibig sabihin may malaking problema.”
Napabuntong-hininga ako at ipinakita sa kanya ang mensahe.
Pagkatapos niyang basahin…
Hindi siya agad nagsalita.
At iyon ang unang pagkakataon na hindi ko nakita ang pagiging palabiro niya.
“Mia…”
“Alam mo ba kung sino talaga si Ethan?”
Umiling ako.
“Alam ko lang na sikat siya sa campus.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Hindi lang siya sikat.”
“Bago siya lumipat dito, may isang malaking balita tungkol sa kanya.”
Napatigil ako.
“Anong balita?”
Huminga nang malalim si Camille.
“May isang babae raw na palaging kasama niya noon.”
“Maraming nagsabi na espesyal iyon sa kanya.”
“Pero isang araw, bigla na lang nawala ang babae.”
“Pagkatapos noon, nagbago si Ethan.”
Hindi ko alam kung bakit…
Pero nang marinig ko iyon, biglang sumagi sa isip ko ang unang pagkikita namin.
Ang paraan ng pagtawa niya.
Ang paraan ng pagtitig niya sa akin.
Hindi siya mukhang taong may mabigat na tinatagong nakaraan.
Kinabukasan…
Hindi ko inaasahan na makikita ko siya.
Pero habang papunta ako sa klase…
Nandoon siya.
Nakatayo sa ilalim ng puno malapit sa building.
Nang makita niya ako, ngumiti siya.
“Mia.”
Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong naging ilang.
“Hi.”
Napansin niya agad.
“Mukhang may iniisip ka.”
“Wala.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Pareho kayo ni Camille. Parehong hindi marunong magsinungaling.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo si Camille?”
Tumawa siya.
“Kilalang-kilala siya ng buong campus.”
Sandaling natahimik kami.
Gusto kong itanong ang tungkol sa mensahe.
Gusto kong malaman kung ano ang tinatago niya.
Pero natakot ako.
Paano kung totoo ang sinabi ng taong iyon?
Paano kung ang lahat ng kabaitan niya ay may dahilan?
Bago pa ako makapagsalita…
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang notification.
Hindi ko naman sinasadya.
Pero nakita ko ang lumabas sa screen.
Isang larawan.
Isang babae.
At sa tabi nito…
Si Ethan.
Pareho silang nakangiti.
Pero ang mas nagpatigil sa akin…
Ang babae sa larawan ay may suot na kuwintas na kapareho ng hawak ni Ethan sa bulsa niya.
Nang mapansin niyang nakita ko iyon…
Agad niyang pinatay ang screen.
“Mia…”
Hindi ko alam kung bakit.
Pero sa sandaling iyon…
Parang may pader na biglang lumitaw sa pagitan namin.
“Siya ba yung babaeng sinasabi ng mga tao?”
Tahimik siya.
At ang katahimikan na iyon ang mas sumagot kaysa salita.
Umalis ako bago pa niya maipaliwanag.
Buong araw…
Hindi ko siya pinansin.
Hindi dahil galit ako.
Kundi dahil natatakot akong malaman ang totoo.
Pero nang gabing iyon…
May kumatok sa pintuan ng dormitoryo.
Pagbukas ko…
Si Ethan ang nakita ko.
May hawak siyang isang lumang sobre.
At ang unang sinabi niya…
“Mia, kailangan mong malaman ang dahilan kung bakit kita unang nilapitan.”
Napatigil ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumingin siya sa akin nang seryoso.
“Hindi aksidente ang pagkikita natin noong araw na iyon.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Ano?”
At inilabas niya mula sa sobre ang isang lumang larawan.
Isang larawan…
Na may mukha ko.
Ngunit hindi ako ang nasa litrato.
Ang babae sa larawan…
Ay kamukhang-kamukha ko.
Bahagi 3
Hindi ko agad naintindihan ang nakita ko.
Paulit-ulit kong tiningnan ang larawan.
Isang babae.
Halos kapareho ng mukha ko.
Parehong mata.
Parehong ngiti.
Parehong maliit na marka sa gilid ng labi.
Pero hindi ako iyon.
“Ethan…”
Nanginginig ang boses ko.
“Sino siya?”
Matagal siyang natahimik.
Parang hinahanap niya ang tamang salita.
“Ang pangalan niya ay Elena.”
“Siya ang taong pinakamahalaga sa akin noon.”
Napatingin ako sa kanya.
“At bakit may larawan siya na parang ako?”
Umupo siya sa upuan sa tabi ng pinto.
“Dahil may isang dahilan kung bakit kita napansin noong araw na iyon.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
“Kaya ka lumapit sa akin dahil kamukha ko siya?”
Agad siyang umiling.
“Hindi.”
“Mia, pakinggan mo muna ako.”
“Kung dahil lang sa mukha mo, hindi kita hahayaan na makilala ako.”
Tahimik akong nakinig.
Ikinuwento niya ang lahat.
Si Elena ang unang taong tumulong sa kanya noong pinakamahirap na panahon ng buhay niya.
Noong bago pa siya maging sikat na atleta, isa lang siyang ordinaryong estudyante na halos mawalan ng pag-asa dahil sa problema sa pamilya.
Si Elena ang naging dahilan kung bakit siya nagpatuloy.
Pero isang araw…
Isang aksidente ang nangyari.
At nawala siya.
Walang malinaw na paliwanag.
Walang pagkakataong magpaalam.
Ang tanging naiwan sa kanya ay ang lumang larawan.
“At bakit mo dala ang larawan niya?”
Tanong ko.
Yumuko siya.
“Dahil may gusto akong malaman.”
“Ano?”
“Tungkol sa nangyari sa kanya.”
Doon ko naintindihan.
Hindi niya ako hinahanap.
Hindi niya ako ginagamit.
May hinahanap lang siyang sagot.
Pero may isa pa siyang sinabi na hindi ko inaasahan.
“May isang bagay akong hindi sinabi sa iyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Noong araw na tinamaan ka ng bola…”
“Hindi lang pagkain mo ang napansin ko.”
“May nakita akong bracelet sa kamay mo.”
Tumingin ako sa pulso ko.
Ang lumang bracelet na bigay sa akin ng nanay ko.
“May ganito rin si Elena.”
Napatigil ako.
“Sandali…”
“Hindi ko ito nakuha sa kanya.”
“Matagal na itong nasa akin.”
Biglang nagkaroon ng bagong tanong sa isip ko.
Bakit pareho kami ng bracelet?
At bakit parang may koneksyon ang lahat?
Kinabukasan…
Nagpasya kaming alamin ang katotohanan.
Kasama si Camille, hinanap namin ang mga lumang tala tungkol kay Elena.
At doon namin natuklasan ang isang bagay na hindi namin inaasahan.
Ang babaeng nasa larawan…
Ay hindi basta kaibigan ni Ethan.
Siya ang nawawalang anak ng isang pamilyang matagal nang naghahanap sa kanya.
At ang pinakanakakagulat…
Ang apelyido niya…
Ay pareho ng apelyido ng pamilya ng aking ina.
Hindi ako nakapagsalita.
Parang biglang nagdugtong-dugtong ang mga piraso.
Ang mga lumang kuwento ng nanay ko.
Ang dahilan kung bakit ayaw niyang pag-usapan ang nakaraan.
Ang lumang kahon na palagi niyang itinatago.
Lahat.
Nang gabing iyon, kinausap ko ang nanay ko.
At nang makita niya ang larawan ni Elena…
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Mia…”
“Kung saan mo nakuha ang larawang ito?”
Nanginginig ang boses niya.
Sinabi ko ang lahat.
At pagkatapos ng ilang segundo…
Umiyak siya.
“Akala ko hindi na babalik ang araw na malalaman mo ang katotohanan.”
Hindi ako makagalaw.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Lumapit siya sa isang lumang kabinet.
Inilabas niya ang isang kahon.
Sa loob nito…
May mga lumang sulat.
Mga larawan.
At isang dokumento.
Binuksan ko ito.
At doon ko nakita ang pangalan.
Elena.
Pero ang sumunod na linya ang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Magkapatid na babae…”
Hindi ko natapos basahin.
Hindi ko kaya.
Dahil ang ibig sabihin noon…
Si Elena ay hindi lang isang babaeng kamukha ko.
Siya ay…
Ang kapatid na hindi ko kailanman nalaman na mayroon ako.
At si Ethan…
Ang lalaking akala ko ay isang simpleng estranghero na nakilala ko dahil sa isang bola…
Ay ang taong matagal nang nagdadala ng sakit na konektado pala sa sarili kong pamilya.
Kinabukasan, pumunta ako kay Ethan.
Hindi ko alam kung paano sasabihin.
Pero bago pa ako magsalita…
May isa siyang inilabas.
Isang sulat.
“Natanggap ko ito kahapon.”
Tiningnan ko ang pangalan ng nagpadala.
Nanlamig ako.
Dahil ang sulat ay galing kay…
Elena.
“Imposible…”
Bulalas ko.
“Buhay siya?”
Hindi sumagot si Ethan.
Binuksan niya ang sulat.
At sa unang linya pa lang…
Pareho kaming natigilan.
“Ethan, huwag kang maniwala kay Mia. Hindi niya alam ang tunay na dahilan kung bakit siya naging bahagi ng buhay mo…”
Nang mabasa ko iyon…
Parang tumigil ang mundo.
Dahil sa ibaba ng sulat…
May isang pirma.
At ang pangalan na nakasulat doon…
Ay pangalan ko.
