SA LOOB NG EROPLANONG LUMILIPAD MULA MAYNILA PAPUNTANG CEBU, TAHIMIK KONG NAKITA ANG ASAWA KONG MAY KATABING IBANG BABAE NA TINATAWAG NIYANG “MAHAL”… PERO HINDI NIYA ALAM NA ISANG TAWAG LANG ANG WAWAKAS SA BUONG MUNDO NA MAINGAT NIYANG BINUO SA KASINUNGALINGAN
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Sa taas ng tatlumpung libong talampakan, habang tahimik na lumilipad ang eroplano mula Maynila papuntang Cebu, doon natapos ang walong taon naming pagsasama—nang walang eksenang ginawa, nang walang nagtataas ng boses.
Ako si Isabelle Mendoza, tatlumpu’t dalawang taong gulang, Operations Director ng isang construction company na may malalaking proyekto sa Visayas.
Ang asawa ko, si Adrian Villanueva, tatlumpu’t limang taong gulang, ay Regional Sales Manager ng isang international logistics company sa Bonifacio Global City.
Sa tingin ng lahat, kami ang ideal na mag-asawa.
May condominium sa BGC.
Dalawang bagong SUV.
Bakasyon sa El Nido tuwing tag-init.
Weekend coffee dates sa Tagaytay.
At social media na puno ng masasayang litrato.
Pero anim na buwan bago ang araw na iyon, unti-unti nang nagbabago ang lahat.
Palaging may business trip si Adrian.
Minsan Cebu.
Minsan Davao.
Minsan Iloilo.
Palagi siyang may paliwanag.
“Biglang may meeting.”
“Emergency ang kliyente.”
“Kailangan kong pumirma ng kontrata.”
Hindi ako naging babaeng mahilig manghalungkat ng cellphone.
Hindi ako nagseselos nang walang dahilan.
Pinili kong magtiwala.
Hanggang sa may isang pangalan na paulit-ulit kong naririnig.
Bianca.
Personal assistant niya.
Dalawampu’t anim na taong gulang.
Tahimik.
Maganda.
At masyadong komportable kay Adrian.
Noong Christmas party ng kumpanya, halos hindi sila magkahiwalay.
Kapag tumatawa si Adrian, siya ang unang tumatawa.
Kapag nagsasalita si Adrian, siya ang unang tumitingin.
Minsan pa nga, nakita kong inayos niya ang kuwelyo ng polo ng asawa ko.
Pag-uwi namin, sinabi ko ang nararamdaman ko.
Ngumiti lang si Adrian.
“Love, sobra ka lang mag-isip.”
Pagkatapos ay idinagdag niya ang linyang paulit-ulit kong narinig sa mga sumunod na buwan.
“Parang ang insecure mo na nitong mga nakaraan.”
Sinubukan kong maniwala.
Dahil iyon ang ginagawa ng mga taong ayaw masira ang sarili nilang tahanan.
Martes ng umaga.
May emergency meeting ako sa Cebu dahil sa problema sa delivery ng structural steel.
Tatlong oras lang ang tulog ko.
Bumili ako ng mahal na kape sa NAIA at halos hindi ko na napansin ang paligid habang papunta sa Gate 18.
Sinabi ni Adrian na papunta siya ng Davao.
Bago ako sumakay, nag-message ako.
“Ingat sa biyahe. Love you.”
Halos agad siyang sumagot.
“Love you too. Boarding na ako papuntang Davao.”
Ngumiti pa ako.
Akala ko, normal na araw lang iyon.
Nasa Row 15 ang upuan ko.
Window seat.
Pagkaupo ko, ipinikit ko ang mga mata ko.
Hanggang sa may narinig akong pamilyar na boses.
“Ikaw na sa may bintana, baby.”
Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Dahan-dahan akong sumilip sa aisle.
Business Class.
At doon ko siya nakita.
Si Adrian.
Ipinapasok ang maliit niyang maleta sa overhead compartment.
Kasunod niya si Bianca.
Nakasuot ng puting blazer.
Nakangiti.
Hindi ngiting empleyado.
Ngiting babaeng sanay nang alagaan.
Tahimik lang akong nakatingin.
Umupo sila.
Hinawakan niya ang kamay ni Bianca.
Parang matagal na nila iyong ginagawa.
Maya-maya, hinubad ni Bianca ang sapatos niya.
Tinakpan siya ni Adrian ng kumot.
Ilang minuto pa, ipinatong ng babae ang ulo niya sa balikat ng asawa ko.
Hindi siya umiwas.
Sa halip, hinaplos pa niya ang buhok nito.
Parang iyon ang pinakanatural na bagay sa mundo.
Mas masakit iyon kaysa kahit anong sigawan.
Mas masakit kaysa aminin niyang may iba siya.
Dahil malinaw na mahal niya ang ginagawa niya.
Pagkaraan ng ilang sandali, lumapit ang flight attendant.
“Sir, gusto po ba ng wife ninyo ng isa pang unan?”
Ngumiti si Adrian.
“Yes, please.”
Hindi niya itinama.
Hindi niya sinabing assistant lang iyon.
Hindi niya sinabing hindi niya asawa ang babaeng katabi niya.
Sa mismong sandaling iyon…
may kung anong namatay sa loob ko.
Hindi na galit.
Hindi na lungkot.
Kundi katahimikan.
Tumayo ako.
Inayos ko ang blazer ko.
Naglakad ako papunta sa Business Class.
Napansin lang ako ni Adrian nang nasa tabi na niya ako.
Biglang namutla ang mukha niya.
Si Bianca naman ay mabilis na umupo nang maayos.
Ngumiti ako.
Tahimik.
Magalang.
Pero malamig.
“Ang bata naman pala ng bago mong asawa.”
Walang sumagot.
Hinugot ko ang cellphone ko.
Pinindot ko ang isang numero.
Isang tawag na matagal ko nang ipinagpaliban.
Nang may sumagot sa kabilang linya, malinaw kong sinabi—
“Attorney Santos… simulan na natin.”
At doon lamang tunay na nagbago ang ekspresyon sa mukha ni Adrian.
PARTE2
“…Attorney Santos… simulan na natin.”
Hindi na ako nagsalita pa.
Pinatay ko ang tawag.
Tahimik ang buong Business Class.
Maging ang flight attendant ay hindi alam kung ano ang gagawin.
Tumayo si Adrian.
“Belle… makinig ka muna.”
Ngumiti lang ako.
“Anim na buwan kitang pinakinggan.”
“Tama na.”
Namutla si Bianca.
“Ate… hindi po ito—”
Hindi ko siya pinatapos.
“Hindi ikaw ang kausap ko.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Ang tanong ko lang… ilang beses mo akong ginawang tanga?”
Hindi siya makasagot.
Tahimik lang.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong wala siyang maisip na kasinungalingan.
Bumalik ako sa upuan ko.
Hindi na ako lumingon.
Sa natitirang isang oras ng biyahe, wala na akong naramdaman.
Paglapag namin sa Mactan-Cebu International Airport, may naghihintay na.
Hindi pulis.
Hindi media.
Kundi ang legal team ng kumpanya ng pamilya namin.
Hindi alam ng karamihan na ang construction firm na pinagtatrabahuhan ko ay pag-aari ng pamilya Mendoza.
Ako ang nagpatakbo ng operasyon.
Pero isa rin akong pangunahing shareholder.
At dahil sa ilang investment ni Adrian na pinondohan gamit ang pinagsamang ari-arian namin, kailangan nang kumilos ang abogado bago pa niya maitago ang mga asset.
Lumapit si Adrian.
“Belle, please.”
“Hindi ko intensyon na saktan ka.”
Tinignan ko siya.
“Pero ginawa mo.”
“Walang araw na hindi mo ginawa.”
Ilang hakbang pa lang ay lumapit si Attorney Santos.
“Ma’am, na-freeze na po ang lahat ng joint investment accounts ayon sa temporary court order.”
Tumango ako.
“Salamat.”
Napaatras si Adrian.
“Ano?”
Hindi pa roon natapos.
Inabot ng abogado ang isa pang folder.
“Nakapag-file na rin po tayo ng petition para sa annulment at accounting ng conjugal assets.”
Napahawak si Adrian sa noo.
“Belle… huwag naman ganito.”
Ngayon lang siya natakot.
Hindi dahil nawala ako.
Kundi dahil nawawala ang kontrol niya.
Sa loob ng mga sumunod na linggo, isa-isang lumabas ang katotohanan.
Hindi lang pala si Bianca.
May mga hotel booking.
Private resort reservations.
Mga airline tickets.
Mga reimbursement na ipinasa bilang business expenses.
Lahat dokumentado.
Mas masakit pa roon, nalaman kong ginagamit niya ang pangalan ko para makakuha ng mas malaking kredibilidad sa mga kliyente.
Habang ako ang nagtatrabaho para palaguin ang negosyo, siya naman ang unti-unting sinisira ang tiwalang binuo namin.
Tinawagan ako minsan ni Bianca.
Humihingi ng tawad.
Hindi raw niya alam na patuloy pa ring ipinapakita ni Adrian sa iba na maayos ang aming pagsasama.
Tahimik akong nakinig.
Pagkatapos ay sinabi ko lang,
“Pareho tayong niloko.”
Hindi ko siya sinisi.
Dahil ang taong may pananagutan ay ang lalaking nangakong mamahalin ako habambuhay.
Makalipas ang walong buwan, pinal na ang lahat.
Nabenta ang condominium.
Nahati ang mga ari-arian ayon sa batas.
Nawala rin sa kumpanya si Adrian matapos magsagawa ng internal investigation ang kanilang head office tungkol sa maling paggamit ng travel reimbursements.
Nag-umpisa akong muli.
Hindi madali.
Pero payapa.
Isang taon matapos ang nangyari, muli akong sumakay ng eroplano.
Parehong ruta.
Maynila papuntang Cebu.
Parehong window seat.
Pero ibang tao na ako.
Habang nakatingin ako sa ulap, may batang babae sa katabing upuan ang ngumiti.
“Tita, hindi ba kayo natatakot lumipad?”
Napangiti ako.
“Hindi.”
“Bakit po?”
Saglit akong tumingin sa labas.
“Dahil minsan, ang pinakamagandang destinasyon ng buhay natin ay nagsisimula pagkatapos ng pinakamabigat na biyahe.”
Ngumiti ang bata.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…
Ngumiti rin ako nang totoo.
Mensahe para sa mga mambabasa:
Ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa mga larawang magaganda sa social media o sa matatamis na salita. Nasusukat ito sa katapatan, paggalang, at pagpiling maging tapat kahit walang nakakakita. Kapag may taong paulit-ulit na sinisira ang tiwala mo, tandaan mong hindi kabawasan sa pagkatao ang umalis. Minsan, ang pinakamatapang na desisyon ay ang piliing iligtas ang sarili upang magkaroon ng pagkakataong magsimulang muli.
