GINAWAN AKO NG PAMILYA NG AKING FIANCÉ NG BITAG PARA MAKIPAGKITA SA EX KO UPANG SUBUKAN ANG AKING KATAPATAN

Akala nila isa lang akong mahirap na babaeng habol ang pera

Hanggang sa isang anonymous na mensahe ang naglantad sa pinakakakila-kilabot nilang sikreto…

 

Sa Pilipinas, may kasabihan:

“Ang pinakanakakatakot sa pag-ibig ay hindi ang lokohin ka…

Kundi ang gawing libangan ng buong pamilya nila ang paghusga sa’yo araw-araw.”

Isang araw bago ang kasal namin, biglang nag-message ang ex-boyfriend ko.

 

“Maeve… narinig kong ikakasal ka na.”

 

“Pwede ba kitang makita kahit isang beses lang?”

 

“May mahalaga akong gustong sabihin.”

 

Matagal akong nakatitig sa screen ng cellphone ko.

 

Sa labas, malakas ang ulan sa Maynila. Ang mga dilaw na ilaw sa Makati ay nagre-reflect sa basang kalsada na parang natutunaw na gintong guhit.

 

Sa huli, pumunta pa rin ako.

 

Ang hotel ay malapit sa BGC, kung saan nakatakdang idaos kinabukasan ang engrandeng kasal namin ng fiancé kong si Adrian Castillo.

 

Ilang segundo akong tumayo sa harap ng room 1708 bago kumatok.

 

Pero hindi ang ex-boyfriend ko ang nagbukas ng pinto.

 

Kundi si Adrian.

 

Madilim ang mukha niya.

 

At sa likod niya ay si Sofia — ang adopted sister niyang palaging malambing na tumatawag ng “Kuya Adrian” gamit ang sobrang matamis na boses.

 

Nakasandal siya sa dingding habang nakapulupot ang mga braso at may mapanuyang ngiti.

 

“Sabi ko na nga ba.”

 

“Siguradong pupunta siya.”

 

“Bukas na ang kasal pero palihim pa ring nakikipagkita sa ibang lalaki… talagang hindi disenteng babae.”

 

Natigilan ako nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay natawa.

 

Na naman.

 

Isa na namang “pagsubok.”

 

Lumapit si Adrian at mahigpit na hinawakan ang pulso ko.

 

“Magpaliwanag ka.”

 

“Bakit ka nandito?”

 

Tumingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.

 

Kalmado ang boses ko na kahit ako ay nagulat.

 

“Dahil ayoko nang pakasalan ka.”

 

Biglang nanigas ang ngiti sa mukha ni Sofia.

 

At si Adrian naman ay tuluyang natulala.

 

Tumingin ako diretso sa kanya.

 

“Pang-siyam na beses na ito.”

 

“Siyam na beses ninyo akong sinubukan ni Sofia.”

 

“Pagod na ako.”

 

Mula sa hallway ng hotel ay narinig ang maingay na pagdaan ng service cart.

 

Sobrang tahimik ng paligid na halos hindi ako makahinga.

 

Kumunot ang noo ni Adrian.

 

“Nagsisimula ka na naman gumawa ng drama?”

 

“Halatang makikipagkita ka sa ex mo nang palihim.”

 

“Tapos ngayon kami pa ni Sofia ang sisisihin mo?”

 

Matagal ko siyang tinitigan.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan kong hinila pababa ang kuwelyo ko.

 

At lumitaw ang mahabang peklat malapit sa collarbone ko.

 

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.

 

Umiwas siya ng tingin.

 

Pero si Sofia ay ngumisi lang.

 

“Naku naman.”

 

“Ilalabas mo na naman ba iyang lumang drama mo?”

 

Malamig akong natawa.

 

Tatlong taon na ang nakalipas…

 

Dahil din sa isang “pagsubok.”

 

Nagpanggap si Sofia na nurse at tumawag sa akin hatinggabi.

 

Umiiyak siyang nagsabing naaksidente raw si Adrian sa EDSA at nasa critical condition.

 

Nag-panic ako at agad na sumakay ng motor sa gitna ng malakas na ulan mula Quezon City papuntang ospital.

 

Pero ang totoo…

 

Sa madilim na bahagi malapit sa Guadalupe Bridge, naglagay sila ng bakal na alambre sa gitna ng kalsada.

 

Para lang “subukan” kung totoong nag-aalala ako kay Adrian.

 

Nasugatan ang leeg ko.

 

Tumilapon ako sa motor.

 

Naligo sa dugo ang damit ko.

 

Pitong tahi ang ginawa sa akin.

 

At habang hindi ko maitaas ang ulo ko sa hospital bed…

 

Nakatayo pa si Sofia sa tabi ko habang nakangiting parang baliw.

 

“Congratulations ate, pumasa ka sa test ng pamilya Castillo.”

 

Noong gabing iyon, niyakap ako ni Adrian habang umiiyak at paulit-ulit na humihingi ng tawad.

 

Sinabi niyang hindi na iyon mauulit.

 

Pero pagkatapos noon…

 

May pagkakataong ginamit ni Sofia ang cellphone niya para mag-text sa akin hatinggabi.

 

“May ibang babaeng katabi si Adrian ngayon.”

 

Para lang tingnan kung magseselos ako.

 

May pagkakataon ding nagpanggap silang nalugi para subukan kung iiwan ko ba siya.

 

Pati ang nanay ni Adrian, pinapirma ako ng kontrata para isuko ko ang karapatan ko sa mga ari-arian nila pagkatapos ng kasal sa unang family dinner pa lang namin.

 

Dahil lang mas mahirap ako kaysa sa kanila.

 

Tumingin ako kay Sofia.

 

“Alam mo ba kung ano ang pinakanakakatawa?”

 

“Akala ko noon… kapag naging sapat kang tapat, mamahalin ka rin nang maayos.”

 

Umirap si Sofia.

 

“Anong masama kung maging maingat ang isang mayamang pamilya tulad ng pamilya Castillo?”

 

“Mga babaeng mahihirap na gustong makaahon sa buhay, kahit ano kayang gawin.”

 

“Siyempre kailangan kayong subukan.”

 

Tumango ako.

 

“Tama ka.”

 

“Mabuti na lang at natauhan na ako ngayon.”

 

Tinanggal ko ang engagement ring sa daliri ko.

 

Ang diamond ring na iniluhod ni Adrian sa harap ng daan-daang tao sa Greenbelt para isuot sa akin.

 

Noong araw na iyon, umiyak ako.

 

Akala ko ako na ang pinakamasayang babae sa Maynila.

 

Pero ngayon…

 

Pakiramdam ko isa lang itong posas.

 

Diretso kong ibinato ang singsing sa dibdib ni Adrian.

 

“Tapos na tayo.”

 

“Maghanap ka ng babaeng mahilig sa mga larong tulad nito.”

 

“Hindi ko na kaya.”

 

Namutla si Adrian.

 

“Maeve…”

 

“Huwag ka nang magdrama.”

 

“Bukas na ang kasal natin.”

 

Iaabot sana niya ang kamay niya para pigilan ako.

 

Pero sa mismong sandaling iyon—

 

Nag-vibrate ang cellphone ko.

 

May bagong message mula sa unknown number.

 

Binuksan ko iyon.

 

At biglang nanlamig ang buong katawan ko.

 

May video sa loob.

 

Video iyon nina Adrian at Sofia na magkayakap sa isang madilim na condo unit.

 

At may kasamang mensahe:

 

“Sigurado ka bang magkapatid lang talaga ang tingin nila sa isa’t isa?”

Nanginginig ang mga daliri ko habang hawak ang cellphone.

Pakiramdam ko biglang lumamig ang buong hallway ng hotel.

Sa video, malinaw na malinaw sina Adrian at Sofia.

Magkayakap.

Napakalapit.

Masyadong malapit para sa dalawang taong tinatawag ang isa’t isa na “magkapatid.”

Huminga ako nang mabigat.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong tinaas ang tingin.

Nakatayo pa rin si Adrian sa harap ko.

“Anong problema?”

“Ano iyang tinitingnan mo?”

Hindi ako sumagot.

Tahimik kong iniabot ang cellphone.

Pagkakita niya sa screen, literal na nawalan ng kulay ang mukha niya.

“Maeve—”

Mabilis niyang sinubukang agawin ang cellphone ko.

Pero mas mabilis akong umatras.

Si Sofia naman ay biglang nataranta.

“Hindi totoo ’yan!”

“Edited lang ’yan!”

“May naninira lang sa amin!”

Natawa ako nang mahina.

Edited?

Nakilala ko agad ang condo sa video.

Condo iyon ni Adrian sa Ortigas.

Ang condo na ilang beses niyang ipinagbawal na pasukin ko dahil “private space” raw niya iyon para sa trabaho.

Pero sa video…

Nakasuot si Sofia ng oversized shirt ni Adrian habang nakaupo sa sofa.

At sa bandang dulo ng clip—

Malinaw na malinaw ang halik.

Tahimik na halik.

Sanay na halik.

Hindi aksidente.

Hindi biro.

Hindi pagkakamali.

Parang may malaking kamay na biglang dumurog sa puso ko.

Limang taon.

Limang taon kong ipinaglaban ang lalaking iyon laban sa pangmamaliit ng pamilya niya.

Limang taon akong nagtiis sa bawat “pagsubok.”

At ngayong gabi…

Saka ko lang na-realize.

Hindi nila ako sinusubukan dahil gusto nilang protektahan si Adrian.

Sinusubukan nila ako dahil alam nilang may tinatago sila.

Biglang humawak si Adrian sa buhok niya habang humihinga nang mabilis.

“Maeve, makinig ka muna—”

“Hindi ito ang iniisip mo.”

Tumango ako.

“Alam ko.”

“Mas malala pa.”

Namula ang mata ni Sofia.

“Ate Maeve, please—”

“Huwag mo akong tawaging ate.”

Malamig ang boses ko.

“Kadiri.”

Biglang napataas ang boses ni Adrian.

“Tama na!”

Napalingon kaming lahat sa kanya.

Halatang nagpa-panic na siya.

“Hindi kami ni Sofia—”

“Hindi ganoon!”

“Lumaki lang kaming magkasama!”

“Close lang kami!”

Muli akong natawa.

“Close?”

“Ganito ba ka-close ang magkapatid sa pamilya niyo?”

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Maging ang tunog ng ulan sa labas ay parang humina.

Pagkatapos ay biglang nagsalita si Sofia.

Mahina.

Pero malinaw.

“Kasalanan mo rin naman ito.”

Napatingin ako sa kanya.

Namumula ang mga mata niya habang nakatitig kay Adrian.

“Kung hindi ka dumating sa buhay ni Kuya Adrian…”

“Hindi sana nagkagulo ang lahat.”

Parang may kung anong pumutok sa utak ko.

Dahan-dahang lumingon si Adrian kay Sofia.

“Sofia, tumahimik ka.”

Pero huli na.

Tumulo na ang luha ni Sofia.

“Ano bang mali kung mahal ko siya?!”

“Hindi naman kami totoong magkadugo!”

“Bakit ikaw pa ang pipiliin niya?!”

Literal na nanigas ako.

Kahit si Adrian ay hindi agad nakapagsalita.

Parang tuluyang nabasag ang maskara nilang dalawa.

Humakbang ako paatras.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pakiramdam ko nasusuka ako.

Lahat ng alaala naming tatlo biglang bumalik sa isip ko.

Ang sobrang pagkapit ni Sofia kay Adrian sa tuwing may family gathering.

Ang mga tinging hindi ko maintindihan noon.

Ang paraan ng pagngiti ni Adrian tuwing umiiyak si Sofia.

Ang bawat pagkakataong ako ang pinagdudahan pero siya ang pinoprotektahan.

Hindi pala ako baliw.

Hindi pala ako insecure.

May mali talaga.

At alam iyon ng buong pamilya nila.

Biglang tumunog ang elevator sa dulo ng hallway.

Pagkabukas nito—

Lumabas ang nanay ni Adrian kasama ang dalawang security guard.

Mukhang galit na galit siya.

“Anong kaguluhan ito?!”

Pagkakita niya sa akin, agad siyang lumapit.

“Maeve, tama na ang drama.”

“Bukas na ang kasal.”

“Anuman ang nakita mo, pwede natin pag-usapan bilang pamilya.”

Pamilya.

Halos matawa ako.

“Talaga po ba?”

“Tinuturing niyo pala akong pamilya?”

Nanahimik siya.

Dahan-dahan kong tinaas ang cellphone ko.

“At alam din po ba ninyong ganito magmahalan ang mga anak ninyo?”

Pagkakita niya sa video—

Biglang natigilan ang babae.

Literal na nawalan siya ng balanse.

“Adrian…”

“Anong ibig sabihin nito?”

Namutla si Adrian.

“Mama, makinig muna kayo—”

Pero bago pa siya makatapos—

Biglang nagsalita si Sofia habang umiiyak.

“Mahal namin ang isa’t isa!”

“Matagal na!”

“Hindi ko kasalanan kung hindi ako tunay na anak sa pamilya!”

Parang sasabog ang buong hallway.

Napaatras ang dalawang security guard.

At ang nanay ni Adrian—

Diretsong sinampal si Sofia.

“Tumahimik ka!”

Umalingawngaw ang sampal sa buong corridor.

Pero si Sofia ay parang tuluyan nang nawalan ng kontrol.

“Bakit ako ang sinasampal ninyo?!”

“Kayo naman ang nagsabi noon na kailangan kong manatili sa tabi ni Adrian para hindi siya maagaw ng ibang babae!”

“Kayong lahat ang gumawa ng halimaw na ito!”

Nawala ang kulay sa mukha ng nanay ni Adrian.

At doon ko naintindihan ang lahat.

Hindi lang pala nila alam.

Sila mismo ang dahilan.

Sa sobrang obsession nilang kontrolin si Adrian…

Hindi nila namalayang pinalaki nilang abnormal ang relasyon ng dalawa.

Napapikit ako.

Pagod na pagod na ako.

Ayoko na.

Ayoko nang marinig pa.

Tahimik kong kinuha ang maleta kong naiwan sa gilid ng hallway.

Pagkatapos ay dumaan ako sa pagitan nilang lahat.

“Maeve!”

Sigaw ni Adrian.

Huminto ako sandali.

“Please.”

“Hindi kita kayang mawala.”

Pumikit ako.

Noon, baka umiyak pa ako sa mga salitang iyon.

Pero ngayon…

Wala na akong maramdaman.

Dahan-dahan akong lumingon.

“At ako?”

“Kaya mo ba akong mahalin nang hindi ako sinusubukan?”

Hindi siya nakasagot.

Doon pa lang, alam ko na.

Tapos na talaga.

Tuluyan na akong sumakay ng elevator.

Habang pababa ito—

Unti-unting bumigat ang dibdib ko.

At saka ako tuluyang umiyak.

Hindi dahil iniwan ko si Adrian.

Kundi dahil ngayon ko lang narealize na matagal na palang walang totoong pagmamahal sa relasyong iyon.

Paglabas ko ng hotel, malakas pa rin ang ulan.

Huminto ang isang taxi sa harap ko.

Pero bago ako makasakay—

May isang payong na biglang sumilong sa ulo ko.

Napalingon ako.

At halos mapahinto ang paghinga ko.

“Lucas…?”

Ang ex-boyfriend ko.

Siya mismo.

Basang-basa ang buhok niya habang hawak ang cellphone.

“Sorry.”

“Ako iyong nag-text sa’yo.”

Natulala ako.

“Ikaw?”

Tumango siya.

“Matagal ko nang alam.”

“May kaibigan ako sa building ni Adrian.”

“Hindi ko lang alam paano sasabihin sa’yo.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay mahina siyang ngumiti.

“Noong narinig kong ikakasal ka bukas…”

“Na-realize kong kapag hindi ko sinabi ang totoo ngayon, habambuhay ko nang pagsisisihan.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Sa unang pagkakataon ngayong gabi…

May taong tumingin sa akin nang walang pagdududa.

Walang pagsusulit.

Walang kondisyon.

Humalo ang ulan sa mga luha ko habang napapatawa akong umiiyak.

At sa likod ng hotel na iyon…

Unti-unting nagsisimulang gumuho ang pamilyang minsang nagpamukhang mababa at walang halaga sa akin.

Samantalang ako—

Sa wakas…

Malaya na rin.