AKALA KO NOON ANG TRANSFER STUDENT AY GUSTO LANG AGAWIN ANG PWESTO KO BILANG NUMBER ONE SA ESKWELA…

Hanggang sa unti-unti niyang nakuha ang loob ng lahat ng tao sa school.

At pagkatapos, isang tawag sa kalagitnaan ng gabi ang tuluyang sumira sa buong mundo ko.

 

Tahimik na tahimik ang auditorium ng Saint Augustine High School sa Makati.

 

Sampung minuto pa lang nagsisimula ang orientation para sa Grade 12.

 

Nasa pinakaunang hanay ako ng mga honor students, katabi ng malaking gintong board kung saan nakaukit ang pangalan ko sa loob ng tatlong magkakasunod na taon.

 

“Top 1 Overall — Daniela Reyes.”

 

Nagsasalita pa lang ang principal nang biglang bumukas ang pinto ng auditorium.

 

Isang babaeng estudyante na bagong-bago ang uniporme ang pumasok.

 

Napakaganda niya.

 

Maputi ang balat, mahaba ang kulot na buhok, at matalim ang mga matang parang handang hamunin ang lahat ng tao sa paligid niya.

 

Kasunod niya ang bago naming adviser.

 

“Pasensya na sa pagka-late. Siya si Sofia Castillo, transfer student mula Cebu.”

 

Biglang nagbulungan ang buong auditorium.

 

Dahil hindi basta-basta nakakapasok sa Saint Augustine.

 

Lalo na kapag senior year na.

 

Kinuha ng babae ang mikropono.

 

Hindi siya nagpakilala tulad ng normal na estudyante.

 

Diretso siyang tumingin sa gitna ng mga tao hanggang sa tumapat ang tingin niya sa akin.

 

“Ako si Sofia Castillo.”

 

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

 

“At iisa lang ang dahilan kung bakit ako nandito.”

 

Biglang nag-iba ang atmosphere sa buong auditorium.

 

“Narinig kong alamat daw ng school na ito si Daniela Reyes.”

 

“Kaya ang tanging goal ko… ay pabagsakin siya mula sa pagiging number one.”

 

Parang sumabog ang buong auditorium.

 

May sumigaw.

 

May napa-wow.

 

May nagpalakpakan pa.

 

Nanatili akong nakaupo.

 

Hindi galit.

 

Hindi rin naiinis.

 

Kundi excited.

 

Sa wakas, may isang taong may lakas ng loob na hamunin ako sa harap ng buong school.

 

Tatlong taon na akong nananalo nang napakadali.

 

Sobrang dali na nakakabagot na.

 

Dahan-dahan kong isinara ang English book ko.

 

Pagkatapos ay tumingin ako sa kanya.

 

“Sige.”

 

“Hihintayin kita.”

 

—

 

Mula nang lumipat si Sofia sa klase namin, unti-unting nagbago ang lahat.

 

Hindi tulad ko na tahimik lang at laging nag-aaral sa sulok ng classroom.

 

Napakadaling pakisamahan ni Sofia.

 

Sa loob lang ng isang linggo, halos kilala na niya ang buong batch.

 

Pati si Lucas Mendoza, naging malapit sa kanya.

 

Si Lucas ang kapitbahay ko mula pagkabata.

 

Ang lalaking iniisip ng buong school na “childhood sweetheart” ko.

 

Kahit kailan, hindi ko naman inamin iyon.

 

Simula elementary pa lang, mahilig na talagang sumunod sa akin si Lucas.

 

Minsan sinabi pa niya na kapag hindi raw kami nagkapareho ng school, lilipat daw siya kung nasaan ako.

 

Noong Grade 10, araw-araw siyang sumasakay sa kotse namin papasok kahit hindi ko inaaya.

 

Tuwing umaga, naghihintay pa siya sa gate namin na may dalang tinapay para sa akin.

 

Pero nitong mga nakaraang araw, hindi na ako ang kasama niya sa cafeteria.

 

Si Sofia na.

 

Sabay silang nagla-lunch.

 

Sabay pumupunta sa library.

 

Minsan pa nga, naririnig ko silang nagtatawanan sa hallway.

 

Wala akong pakialam.

 

At least noong una.

 

Hanggang sa lumabas ang resulta ng unang monthly exam.

 

Pagkadikit pa lang ng scores sa bulletin board, nagsiksikan agad ang mga estudyante sa hallway.

 

Rank 1: Daniela Reyes — 701.

 

Rank 2: Sofia Castillo — 699.

 

Dalawang puntos lang ang pagitan.

 

Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, may taong halos makahabol sa akin.

 

Matagal akong nakatayo sa harap ng bulletin board.

 

Hindi dahil kinakabahan ako.

 

Kundi dahil nasasabik ako.

 

Parang kumulo ang dugo ko.

 

Magaling.

 

Sa wakas, may totoong kalaban na.

 

Pero nang pabalik na sana ako sa classroom, may narinig akong hikbi sa likuran ko.

 

Umiiyak si Sofia.

 

Nakatakip ang dalawang kamay niya sa mukha habang nanginginig ang balikat niya sa pag-iyak.

 

Agad siyang pinalibutan ng mga kaklase namin.

 

“Okay lang ’yan, Sofia. Dalawang puntos lang naman.”

 

“Ang galing mo pa rin.”

 

“Sigurado akong malalampasan mo si Daniela next time.”

 

Nandoon din si Lucas.

 

Punong-puno ng disappointment ang tingin niya sa akin.

 

“Daniela.”

 

“Bakit ba lagi kang napakalamig?”

 

Napakunot-noo ako.

 

“Anong ibig mong sabihin?”

 

“Umiiyak na si Sofia. Hindi ka man lang makapagsabi ng maayos na salita?”

 

Napatawa ako.

 

“Kung mababa score mo, mag-aral ka ulit.”

 

“Madadagdagan ba ang puntos kapag umiyak?”

 

Biglang nanahimik ang paligid.

 

Namumula ang mga mata ni Sofia habang nakatingin sa akin.

 

“Daniela, anong silbi ng pagiging top 1 mo?”

 

“Takot naman sa ’yo ang lahat.”

 

“Walang totoong may gusto sa ’yo.”

 

Sumimangot din si Lucas.

 

“Alam mo ba kung bakit wala kang kaibigan?”

 

Tiningnan ko silang dalawa.

 

Pagkatapos ay tumingin ako sa mga estudyanteng naghihintay ng magiging reaksyon ko.

 

Saka ako kalmadong nagsalita.

 

“Kung sino ang gusto ninyo, problema ninyo na ’yon.”

 

“Pero ang pagiging number one…”

 

“Hindi ko ibibigay.”

 

—

 

Kinahapunan, buong klase pinag-uusapan ako.

 

May nagsabing mayabang daw ako.

 

May nagsabing wala raw akong puso.

 

May nag-post pa anonymously sa school confession page.

 

“Si Daniela Reyes puro grades lang ang alam.”

 

“Walang puso.”

 

Libo-libong reacts agad ang nakuha ng post.

 

At si Lucas pa ang unang nag-share nito.

 

Wala akong pakialam.

 

Hanggang makalipas ang isang linggo.

 

Pagkatapos ng klase, napadaan ako sa basketball court sa likod ng school.

 

Nandoon sina Lucas at Sofia sa bleachers.

 

Hinahangin ng malamig na hangin ng Maynila ang buhok ni Sofia.

 

Napakaganda ng ngiti niya.

 

At ang tingin ni Lucas sa kanya…

 

Parehong tingin na dati niyang ibinibigay sa akin.

 

“Gusto mo talaga talagang talunin si Daniela?” tanong ni Lucas.

 

Tahimik si Sofia nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

 

“Hindi ko lang gustong talunin siya.”

 

“Gusto kong maramdaman niya kung paano mawalan ng lahat.”

 

Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa likod ng pader.

 

Nagtanong ulit si Lucas.

 

“Bakit?”

 

Yumuko si Sofia.

 

Pagkatapos ay inilabas niya ang cellphone niya.

 

Umilaw ang screen.

 

At sa isang iglap, nakita ko ang larawan ng isang babae.

 

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

 

Dahil ang babaeng nasa larawan…

 

Ay ang mama ko.

 

Mahigpit na hinawakan ni Sofia ang cellphone niya.

 

Nanginginig sa galit ang boses niya.

 

“Ang mama ko dati ang pinakamahusay na teacher sa Saint Augustine.”

 

“Hanggang sa inagaw ng mama ni Daniela ang lahat sa kanya.”

 

“Mula sa pangalan…”

 

“Hanggang sa lalaking mahal niya.”

 

Natigilan si Lucas.

 

“Hindi ako lumipat dito dahil sa ’yo.”

 

“Lumipat ako rito para sirain ang pamilya ni Daniela Reyes.”

 

Parang nagyelo ang buong katawan ko.

 

At eksaktong sandaling iyon—

 

Tumunog ang cellphone ko.

 

Si Mama ang caller.

 

Pagkasagot ko, nanginginig ang boses ng matandang kasambahay namin sa kabilang linya.

 

“Miss Daniela…”

 

“May nangyari po kay Ma’am…”

 

“May babaeng pumunta rito sa bahay…”

 

“Sinasabi niya po… may nawawala raw anak na babae si Sir…”

 

Nanlambot ang buong katawan ko.

 

Kasabay noon—

 

Dahan-dahang lumingon si Sofia mula sa bleachers.

 

Diretso siyang tumingin sa direksyon ko.

 

Unti-unting umangat ang sulok ng labi niya.

 

“Sa wakas…”

 

“Ikaw naman ang mawawalan ng lahat, Daniela.”

Nanigas ako sa gitna ng basketball court.

Parang biglang nawalan ng hangin ang buong paligid.

Naririnig ko pa ang mahinang ingay ng trapiko mula sa EDSA sa labas ng school, ang tunog ng sapatos ng mga estudyanteng pauwi na, at ang mahihinang tawanan sa hallway.

Pero sa sandaling iyon, iisang bagay lang ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko.

“May nawawala raw anak na babae si Sir…”

Unti-unting bumaba ang cellphone mula sa tenga ko.

Nanlalamig ang mga daliri ko.

Sa bleachers, tahimik akong tinitigan ni Sofia.

Walang kahit anong awa sa mga mata niya.

Para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling masira ako.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Naramdaman kong natatakot ako.

—

Pagdating ko sa bahay namin sa Dasmariñas Village, puno na ng sasakyan ang driveway.

May dalawang black SUV sa labas.

Bukas ang malaking pinto ng mansion.

Pagpasok ko pa lang, narinig ko agad ang sigawan.

“Hindi mo pwedeng itanggi si Sofia!”

“Dalawampung taon akong nanahimik!”

“Ngayon, gusto ko lang makuha ng anak ko ang nararapat sa kanya!”

Huminto ako sa gitna ng sala.

At nakita ko siya.

Isang babaeng nasa early forties, eleganteng nakasuot ng cream-colored dress, pero halatang pagod na pagod na ang mukha.

Katabi niya ang mama ko.

Namumutla si Mama habang nakahawak sa gilid ng sofa.

At sa gitna nilang dalawa…

Nakatayo si Papa.

Tahimik.

Mabigat ang mukha.

Parang isang taong unti-unting nawawalan ng hininga.

“Daniela…”

Biglang lumingon si Mama sa akin.

Nanginginig ang boses niya.

“Anak…”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Hindi ko alam kung sino ang dapat kong tanungin.

Hanggang sa nagsalita ang babae.

“Ako si Veronica Castillo.”

“Ako ang dating fiancée ng papa mo.”

Parang may humampas sa ulo ko.

Humigpit ang hawak ko sa bag ko.

“Anong gusto mong sabihin?”

Napangiti siya nang mapait.

“Si Sofia ang tunay niyang unang anak.”

Tahimik ang buong sala.

Maging ang mga kasambahay namin ay hindi makagalaw.

At pagkatapos—

Tumulo ang luha ni Mama.

Hindi malakas.

Hindi dramatic.

Tahimik lang.

Pero iyon ang unang beses sa buong buhay ko na nakita kong umiiyak ang mama ko.

Doon ako tuluyang nasaktan.

Hindi dahil kay Sofia.

Hindi dahil sa posibleng iskandalo.

Kundi dahil nakita kong nasasaktan ang taong buong buhay kong hinangaan.

Lumapit agad ako kay Mama.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Mama…”

Pero bago pa siya makapagsalita, biglang umalingawngaw ang malamig na boses ni Papa.

“Hindi anak ko si Sofia.”

Napatingin kaming lahat sa kanya.

Maging si Veronica ay natigilan.

Mahigpit ang panga ni Papa habang nakatingin sa kanya.

“Alam mo ’yan.”

Namutla si Veronica.

“Adrian—”

“Dalawampung taon na kitang pinatahimik.”

“Hindi dahil guilty ako.”

“Kundi dahil naaawa ako sa batang walang kasalanan.”

Pakiramdam ko ay mas lalong gumulo ang lahat.

Tumawa si Veronica nang pilit.

“May DNA results ako.”

“Peke.”

Diretso ang sagot ni Papa.

Pagkatapos ay may inilabas siyang folder mula sa mesa.

“Ito ang tunay na DNA test.”

Ibinalik niya ang tingin kay Veronica.

“At alam mong hindi ako ang ama ni Sofia.”

Nanginginig ang kamay ni Veronica nang buksan niya ang folder.

Unti-unting nawala ang kulay ng mukha niya.

Parang biglang gumuho ang lahat ng kumpiyansa niya.

“Impossible…”

“Impossible ’to…”

At eksaktong sandaling iyon—

May tumakbong paa mula sa may pintuan.

Huminto si Sofia sa entrance ng sala.

Pawis na pawis siya, halatang nagmamadaling sumunod.

“Mama?”

Pagkakita niya sa hawak na folder ni Veronica, agad siyang namutla.

“Mama… anong nangyayari?”

Tahimik na tumingin sa kanya si Papa.

Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.

“Hindi kita anak.”

Parang tumigil ang oras.

Biglang napaatras si Sofia.

“No…”

“No, nagsisinungaling ka!”

“Hindi totoo ’yan!”

Napahagulgol si Veronica.

“Ayaw ko sanang gawin ’to…”

“Pero kailangan natin ng pera…”

Napasandal si Sofia sa pader.

Nanlalaki ang mga mata niya.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Biglang napa-upo si Veronica sa sahig habang umiiyak.

“May sakit ako…”

“Stage four cancer…”

“At paubos na lahat ng pera natin…”

Nanigas si Sofia.

Unti-unti siyang napailing.

Parang hindi niya matanggap ang lahat ng naririnig niya.

“Hindi…”

“Sabi mo si Daniela ang sumira sa buhay natin…”

“Sabi mo inagaw nila lahat…”

Humagulhol si Veronica.

“Hindi…”

“Ako ang sumira sa buhay ko…”

Tahimik ang buong sala.

At sa unang pagkakataon…

Nakita kong unti-unting nababasag ang galit sa mga mata ni Sofia.

—

Lumipas ang mga araw na parang bangungot.

Kinabukasan, kumalat sa buong Saint Augustine ang balita.

May anak daw sa labas ang papa ko.

May DNA scandal.

May confrontation sa mansion namin.

Lahat ng estudyante pinag-uusapan iyon.

May mga nagpo-post pa sa confession page.

Pero makalipas ang dalawang araw, lumabas din ang totoong DNA results.

Hindi anak si Sofia.

At mas lalong naging magulo ang lahat.

Maraming nagsimulang umatras.

Maraming nagsimulang mag-delete ng posts.

Pati si Lucas, tahimik na biglang umiwas kay Sofia.

At doon ko unang na-realize.

Napakadaling kumampi ng mga tao sa drama.

Pero kapag lumabas na ang totoo, mabilis din silang mawala.

—

Isang gabi, nadatnan ko si Sofia mag-isa sa rooftop ng school.

Mahangin.

Tahimik.

Nakaupo siya sa sahig habang nakatingin sa ilaw ng Makati skyline.

Wala na iyong dating mayabang na transfer student na unang dumating sa auditorium.

Mukha na lang siyang pagod na pagod na bata.

Narinig niya ang yabag ko.

Pero hindi siya lumingon.

“Napunta ka rito para pagtawanan ako?”

Mahina ang boses niya.

Lumapit ako.

Pagkatapos ay umupo sa tabi niya.

“Hindi.”

Tahimik ulit.

Makalipas ang ilang segundo, napatawa siya nang mapait.

“Alam mo bang mula pagkabata, pinalaki ako ni Mama na galit sa pamilya mo?”

“Tinanong ko pa dati kung bakit wala akong tatay.”

“Ang sagot niya… ninakaw daw kayo sa amin.”

Tahimik lang akong nakinig.

“Ginawa kong goal sa buhay ang talunin ka.”

“Tapos bigla kong nalaman na kasinungalingan pala lahat.”

Unti-unting tumulo ang luha niya.

“Hindi ko na alam kung sino ako.”

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan…

Nawala ang tingin ko sa kanya bilang kalaban.

Dahil sa totoo lang, pareho lang kaming naging biktima.

Biktima ng mga kasalanan ng matatanda.

Dahan-dahan kong inilabas ang panyo mula sa bulsa ko.

Pagkatapos ay iniabot ko sa kanya.

Nagulat siya.

“Bakit mo ’ko tinutulungan?”

Napatingin ako sa city lights.

Pagkatapos ay mahina akong sumagot.

“Kasi pagod na rin akong lumaban mag-isa.”

Matagal niya akong tinitigan.

At pagkatapos…

Unti-unti siyang natawa habang umiiyak.

—

Makalipas ang ilang linggo, nagsimula ang final rankings para sa national scholarship exams.

Buong school nakatutok sa magiging laban namin.

Daniela Reyes laban kay Sofia Castillo.

Top 1 laban sa transfer student.

Maging teachers namin tense na tense.

Pero ngayong pagkakataon…

Iba na ang lahat.

Dahil sa unang pagkakataon, sabay kaming nag-aaral sa library.

Sabay kumakain sa cafeteria.

At kahit awkward sa umpisa…

Unti-unti ring naging okay.

Isang gabi habang nagre-review kami sa study hall, napabuntong-hininga si Sofia.

“Alam mo, dati gusto talaga kitang pabagsakin.”

Hindi ako umangat ng tingin sa reviewer ko.

“Alam ko.”

“Pero ngayon…”

Huminto siya.

Ngumiti nang maliit.

“Feeling ko imposible pala talaga.”

Napatawa ako nang mahina.

“At least aware ka.”

Binato niya ako ng eraser.

At doon kami parehong natawa.

—

Dumating ang araw ng awarding ceremony.

Punong-puno ang auditorium.

Halos pareho noong unang araw na dumating si Sofia sa school.

Pero ngayon, magkatabi kaming nakaupo.

Magkahawak ng kaba.

Tinawag ng principal ang pangalan ng top students.

“National Academic Excellence Award…”

Huminto siya sandali.

Ngumiti.

“Daniela Reyes.”

Palakpakan ang buong auditorium.

Tumayo ako.

Pero bago ako tuluyang makaakyat sa stage, may biglang tumulak sa likod ko.

Si Sofia.

“Bilisan mo,” bulong niya.

“Tinatamad na ’ko pumalakpak.”

Napailing ako habang natatawa.

Pag-akyat ko sa stage, nasilaw ako sa ilaw.

At sa gitna ng malakas na palakpakan…

Bigla kong nakita sina Mama at Papa sa audience.

Pareho silang nakangiti.

Kasama nila si Veronica.

Mahina na ang katawan nito dahil sa chemotherapy.

Pero nakangiti rin.

At sa tabi niya…

Si Sofia.

Palakpak nang palakpak habang nakatingin sa akin.

Sa sandaling iyon, doon ko na-realize.

Hindi lahat ng laban kailangang may matalo.

Minsan…

May mga taong dumarating para sirain ang mundo mo.

Pero sa huli, sila rin pala ang magtuturo sa ’yo kung paano muling buuin iyon.