Nag-live on air ang sikat na aktres, umiiyak at inakusahan akong nagtulak sa kanya na magpakamatay, pagkatapos ay bigla na lang nawala nang gabing iyon.

Hinila ako ng kasintahan niya papunta sa libing at pinilit akong lumuhod at umamin sa harap ng daan-daang tao.

Hanggang sa biglang lumabas ang boses niya sa sound system, sa harap mismo ng lahat.

 

Pagpasok ko pa lang sa funeral hall sa Makati, isang basong salamin agad ang ibinato sa paanan ko.

 

“Mamamatay-tao!”

Sigaw iyon ng foster mother ni Aubrey habang siksikan ang mga reporter at fans sa labas ng punerarya.

 

Nakasulat sa malaking LED screen sa harap ng lamay ang pangalan ko.

 

ANG BABAENG NAGTULAK KAY AUBREY DELA CRUZ PARA MAGPAKAMATAY.

 

Tahimik akong tumingin doon nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay tumingin ako sa puting kabaong na nasa gitna ng hall.

 

Mahigpit itong nakasara mula pa kanina.

 

Walang pinapayagang magbukas.

 

Walang pinapayagang lumapit.

 

Punong-puno ng pekeng iyakan at amoy ng liryo ang buong lugar hanggang halos hindi na ako makahinga.

 

Lumapit si Elias Vergara sa harapan ko.

 

Ang lalaking minsang nangakong pakakasalan ako sa susunod na taon ngayon ay nakatingin sa akin na para bang ako ang pinakamaruming bagay sa mundo.

 

Mahigpit niyang hinawakan ang pulsuhan ko.

 

“Liana.”

 

“May kapal ka pang pumunta rito?”

 

Tiningnan ko siya diretso sa mata.

 

“Bakit hindi?”

 

Namumula ang mga mata niya.

 

“Patay na si Aubrey.”

 

“Maliwanag ang sinabi niya sa video.”

 

“Sinira mo ang career niya.”

 

“Ginamit mo ang pera at kapangyarihan mo para wasakin siya.”

 

Lalong lumakas ang iyakan sa paligid.

 

Humagulgol ang manager ni Aubrey.

 

“Nagmakaawa siya sa’yo…”

 

“Hindi na raw niya kaya…”

 

“Pero hindi ka pa rin tumigil…”

 

Tahimik akong tumingin sa kanila sandali.

 

Pagkatapos ay isang tanong lang ang binitiwan ko.

 

“Nasaan ang death certificate?”

 

Biglang nanahimik ang buong funeral hall.

 

Nakunot ang noo ni Elias.

 

“Nababaliw ka na ba?”

 

“Inaayos ko lang ang tanong ko.”

 

Tumingin ako diretso sa kanya.

 

“Saang ospital siya dineklarang patay?”

 

“Sinong doktor ang pumirma?”

 

“Nasaan ang turnover papers ng bangkay?”

 

Biglang sumigaw ang manager ni Aubrey.

 

“May puso ka pa ba?!”

 

“Patay na si Aubrey tapos gusto mo pa siyang gambalain?!”

 

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.

 

“Nakita mo bang namatay si Aubrey?”

 

Natigilan siya.

 

“Nakita ng buong livestream!”

 

“Ang tanong ko, ikaw mismo ba ang nakakita?”

 

Nanginginig ang labi niya.

 

Hindi siya makasagot.

 

Humakbang ako palapit sa kabaong.

 

“Anong nangyari pagkatapos mamatay ang camera?”

 

“Anong ambulansya ang dumating?”

 

“Sino ang nag-confirm ng identity?”

 

“Sigurado ba kayong si Aubrey talaga ang nasa kabaong na ’yan?”

 

Biglang tumahimik ang lahat.

 

Namutla ang foster mother ni Aubrey.

 

Napaatras nang bahagya ang manager.

 

Si Elias lang ang nanatiling malamig ang tingin sa akin.

 

“Liana.”

 

“Huwag mong lampasan ang hangganan.”

 

Napatawa ako.

 

“Kayo ang unang humila sa akin dito.”

 

“Kayo ang naglabas ng suicide video.”

 

“Kayo ang nagpakalat sa media na mamamatay-tao ako.”

 

“Ngayon, gusto ko lang magpaimbestiga.”

 

“Bakit takot na takot kayo?”

 

Eksaktong sandaling iyon, umugong ang sirena ng pulis sa labas.

 

Nayanig ang buong lamay.

 

Biglang lumingon si Elias sa akin.

 

“Tumawag ka ng pulis?”

 

“Nagreklamo ako ng paninirang-puri.”

 

Ipinakita ko ang cellphone ko.

 

“At humingi rin ako ng imbestigasyon tungkol sa pagkamatay ni Aubrey.”

 

Pumasok ang isang babaeng pulis kasama ang dalawang imbestigador.

 

“Nakatanggap kami ng report tungkol sa isang kahina-hinalang pagkamatay.”

 

Napatingin siya sa kabaong sa gitna.

 

“Nasaan ang pamilya ng namatay?”

 

Mabilis na sumagot ang manager ni Aubrey.

 

“Nasa Cebu pa po ang mga magulang niya.”

 

“Sino ang nag-confirm ng bangkay?”

 

Walang sumagot.

 

Kumunot ang noo ng pulis.

 

“Nasaan ang official death certificate?”

 

Mabilis na naglabas ng folder ang abogado ng pamilya Vergara.

 

“May preliminary documents kami—”

 

“Official death confirmation ang kailangan ko.”

 

“…Inaayos pa po kasi ang proseso.”

 

Napatawa ako nang malamig.

 

“Anim na oras nang ‘patay’ ang isang sikat na artista.”

 

“Nakapagpatayo na kayo ng lamay.”

 

“Nakapagpakalat na ng balita.”

 

“Nakapag-viral na ang suicide video.”

 

“Pero hanggang ngayon wala pa ring death certificate?”

 

Biglang dumilim ang mukha ni Elias.

 

Tumingin ang pulis sa kanya.

 

“Kayo po ba ang unang nakakita sa biktima?”

 

“…Oo.”

 

“Anong emergency service ang tinawagan ninyo?”

 

“Private hospital ng Vergara Group.”

 

“Tumawag ba kayo sa 911?”

 

Dalawang segundo siyang natahimik.

 

“Hindi.”

 

“Bakit?”

 

“Mas mabilis ang private response.”

 

Dahan-dahan akong nagsalita.

 

“Oo nga naman.”

 

“Sobrang bilis.”

 

“Masyadong mabilis para magkaroon ng rescue records.”

 

“Walang police report.”

 

“Walang death confirmation.”

 

“Pero kompleto agad ang media coverage.”

 

Lalong lumamig ang hangin sa loob.

 

Mas lumakas ang iyak ng manager ni Aubrey.

 

“Huwag mong baluktutin ang lahat!”

 

“Nag-iwan si Aubrey ng suicide video!”

 

“Pangalan mo mismo ang sinabi niya!”

 

Tumingin ako sa malaking screen na paulit-ulit na nagpapatugtog ng huling video ni Aubrey.

 

Sa video, umiiyak siya nang nanginginig.

 

“Pagod na pagod na ako…”

 

“Kapag namatay ako… huwag ninyong sisihin si Elias…”

 

“Si Liana ang sisihin ninyo…”

 

Pagkatapos ay natapos ang video sa isang nakakakilabot na sigaw.

 

Humagulgol ulit ang buong funeral hall.

 

Pero hindi ako nagtanggal ng tingin sa screen.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan akong nagsalita.

 

“Edited ang video na ’yan.”

 

Sabay-sabay napatingin sa akin ang lahat.

 

Mabilis na lumapit si Elias.

 

“Ano’ng sinabi mo?”

 

Tumingin ako diretso sa kanya.

 

“Tatlong beses nagbago ang background audio sa dulo.”

 

“Iba-iba ang tunog ng air conditioner.”

 

“Pabago-bago rin ang ilaw sa likod niya.”

 

“Ibig sabihin, inedit ang video.”

 

Biglang namutla ang manager ni Aubrey.

 

Agad na nagsalita ang babaeng pulis.

 

“Kukunin namin ang original devices.”

 

“Kabilang ang cellphone ng namatay.”

 

Nagsimulang tumulo ang pawis sa noo ng manager.

 

At eksaktong sandaling iyon—

 

Biglang tumakbo papasok ang isang empleyado ng funeral home.

 

“Sir Elias…”

 

“May problema po…”

 

Biglang lumingon si Elias.

 

“Ano iyon?”

 

Namumutlang sumagot ang empleyado.

 

“Yung sasakyan pong naghatid ng bangkay…”

 

“…may nagbukas po mula sa loob.”

 

Nanigas ang buong funeral hall.

 

Biglang tumayo ang babaeng pulis.

 

“Nasaan ang bangkay?”

 

Nanginginig ang boses ng empleyado.

 

“Yung kabaong po…”

 

“…walang laman.”

 

Parang huminto ang mundo.

 

At sa mismong sandaling iyon—

 

Biglang namatay ang lahat ng LED screen sa loob.

 

Kasunod noon ay isang pamilyar na boses ang umalingawngaw mula sa speakers.

 

“Nagulat ba kayo, Elias?”

 

Sunod-sunod ang malalakas na hingal ng mga tao sa paligid.

 

Dahil malinaw na malinaw iyon.

 

Boses iyon ni Aubrey Dela Cruz.

 

At si Elias…

 

Sa isang iglap, namutla siya na parang nakakita ng multo.

At si Elias…

Sa isang iglap, namutla siya na parang nakakita ng multo.

Nagkatinginan ang lahat sa loob ng funeral hall.

May ilang fans ni Aubrey ang napasigaw.

“Imposible…”

“Boses ni Aubrey ’yon…”

Humigpit ang hawak ng babaeng pulis sa radyo niya.

“Saan nanggagaling ang audio?”

Biglang nagkagulo ang mga staff ng funeral home.

Nagpatayan ng ilaw.

May mga reporter na halos matumba habang pilit na inilalabas ang cellphone para mag-record.

Pero ako…

Hindi ako gumalaw.

Tahimik lang akong nakatingin kay Elias.

Dahil sa unang pagkakataon buong gabing iyon, nakita kong nawalan siya ng kontrol.

“Patayin n’yo ’yan!”

Sigaw niya habang mabilis na lumingon sa sound technician.

“Patayin n’yo agad!”

Pero bago pa makalapit ang technician sa control panel, muling nagsalita ang boses ni Aubrey.

Mas malinaw.

Mas malamig.

“At hanggang ngayon… nagsisinungaling ka pa rin.”

Parang nanigas ang hangin sa buong silid.

Dahan-dahang umatras si Elias.

“Aubrey…”

Halos pabulong niyang nasabi ang pangalan nito.

Tumawa ang boses sa speaker.

Isang mahinang tawa.

Pero sapat para mangilabot ang lahat.

“Natatakot ka ba ngayon?”

Biglang bumukas ang malaking LED screen sa gitna ng hall.

At sa mismong harapan ng lahat—

Lumabas ang live video ni Aubrey.

Humiyaw ang buong funeral hall.

Dahil malinaw na malinaw ang mukha niya sa screen.

Buhay.

Nakasuot siya ng itim na hoodie.

Maputla.

Pero buhay na buhay.

May maliit na sugat sa noo niya at halatang ilang oras na siyang hindi natutulog.

Tumulo agad ang luha ng foster mother niya.

“Aubrey…”

“Diyos ko… anak…”

Pero malamig lang ang tingin ni Aubrey.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita.

“Pasensya na sa lahat.”

“Kailangan kong gawin ito.”

“Dahil kung hindi…”

“…ako talaga ang susunod na papatayin.”

Parang sumabog ang buong lugar.

“Ano?!”

“Ano’ng ibig niyang sabihin?!”

Mabilis na sumigaw si Elias.

“Aubrey!”

“Anong kalokohan ’to?!”

Pero hindi siya pinansin ni Aubrey.

Diretso siyang nakatingin sa camera.

“At gusto kong sabihin sa harap ng lahat…”

“Walang kasalanan si Liana.”

Biglang napatingin sa akin ang buong funeral hall.

Parang sabay-sabay silang nawalan ng boses.

Huminga nang malalim si Aubrey.

“Hindi ako pinilit ni Liana.”

“Hindi niya sinira ang career ko.”

“Hindi niya ako tinakot.”

“Ang totoo…”

“…si Elias ang may pakana ng lahat.”

Parang may sumabog na bomba sa loob ng hall.

“Aubrey!”

Sigaw ni Elias.

Namumula ang mukha niya habang mabilis na lumapit sa screen.

“Tumigil ka!”

Pero ipinagpatuloy ni Aubrey ang pagsasalita.

“Tatlong buwan na niya akong kinokontrol.”

“Lahat ng kontrata ko, siya ang may hawak.”

“Lahat ng bank account ko, siya ang may access.”

“Kapag tumatanggi ako sa gusto niya…”

“…sinasaktan niya ako.”

Sunod-sunod ang hikbi sa paligid.

Napaatras ang manager ni Aubrey habang nanginginig.

At doon ko lang napansin—

Namumutla siya hindi dahil sa takot.

Kundi dahil alam niyang tapos na silang lahat.

Biglang naglabas ng isa pang video si Aubrey sa screen.

Security footage.

Mula sa penthouse ni Elias sa BGC.

Makikitang galit na galit si Elias habang binabato si Aubrey ng wine glass.

Rinig na rinig ang sigaw niya.

“Wala kang career kung wala ako!”

“Kapag iniwan mo ako, sisirain kita!”

Humiyaw ang buong funeral hall.

Mabilis na napalingon ang mga reporter kay Elias.

Sunod-sunod ang flash ng camera.

At doon tuluyang nawalan ng kontrol si Elias.

“Kasinungalingan ’yan!”

“Edited ang video!”

“Liana!”

Bigla niya akong tinuro.

“Siya ang may gawa nito!”

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Pagkatapos ay ngumiti ako nang bahagya.

“Hindi mo pa rin ba naiintindihan?”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Ano?”

Dahan-dahan akong humakbang palapit.

“Matagal ko nang alam na may ginagawa ka kay Aubrey.”

“Pero ayaw niya akong paniwalaan noon.”

“Hanggang sa isang linggo na ang nakalipas…”

“…nang lihim siyang humingi ng tulong sa akin.”

Parang nawalan ng hangin ang dibdib ni Elias.

“Ano’ng sinasabi mo…”

“Kami ni Aubrey ang nagplano nito.”

Tuluyang nanahimik ang buong funeral hall.

Pati ang babaeng pulis ay napatingin sa akin.

Nagpatuloy ako.

“Alam naming gagamitin mo ang media.”

“Alam naming gusto mong palabasing unstable si Aubrey para makontrol mo pa rin siya.”

“Kaya hinayaan naming isipin mong nagtagumpay ka.”

“Tanging paraan para ilabas mo ang tunay mong mukha…”

“…ay paniwalain kang patay na siya.”

Mabilis na umiling si Elias.

Hindi siya makapaniwala.

“Hindi…”

“Hindi…”

Biglang nagsalita muli si Aubrey sa screen.

“At ang pinakamalaking pagkakamali mo…”

“…ay ang pagpilit mong ilibing ako agad.”

Dahan-dahang inilabas ng video ang isang dokumento.

Mga transfer records.

Mga bank transaction.

Mga kontratang pirmado gamit ang forged signature ni Aubrey.

Kasunod noon ang audio recordings.

Boses ni Elias.

“Kapag tuluyang nawala si Aubrey, mapupunta sa akin lahat ng shares niya.”

“Pagkatapos nito, wala nang makakapigil sa Vergara Media Group.”

Parang gumuho ang buong mundo ni Elias sa isang iglap.

Maging ang sarili niyang abogado ay dahan-dahang umatras palayo sa kanya.

Humigpit ang boses ng babaeng pulis.

“Mr. Elias Vergara.”

“Kailangan ninyo pong sumama sa amin.”

Biglang nagwala si Elias.

“Huwag ninyo akong hawakan!”

Mabilis niyang itinulak ang isang pulis at pilit na tumakbo palabas.

Pero bago pa siya makarating sa pintuan—

Sunod-sunod na pumasok ang mga armadong pulis mula sa labas.

Napatigil siya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong nanginginig ang mga kamay niya.

Tahimik siyang tumingin sa screen.

Kay Aubrey.

Namumuo ang luha sa mga mata niya.

“Aubrey…”

“Mahal kita…”

Pero malamig lang ang tingin ni Aubrey mula sa video.

“Hindi mo ako minahal.”

“Minahal mo lang ang kontrol na meron ka sa akin.”

Parang tuluyang nadurog si Elias.

Habang posasan siya ng mga pulis, biglang nagsigawan ang reporters sa labas.

Naglabasan ang breaking news alerts sa cellphone ng lahat.

VERGARA MEDIA HEIR INVOLVED IN MASSIVE FRAUD AND ABUSE SCANDAL.

At sa gitna ng kaguluhan—

Dahan-dahang bumukas ang malaking pinto ng funeral hall.

Sabay-sabay napalingon ang lahat.

At doon…

Nakatayo si Aubrey.

Totoo.

Buhay.

Nakasuot ng simpleng puting hoodie at baseball cap.

Namumugto ang mga mata niya pero nakangiti siya nang mahina.

Biglang napahagulgol ang foster mother niya habang tumatakbo palapit dito.

“Aubrey!”

Mahigpit niya itong niyakap.

At sa unang pagkakataon buong gabing iyon…

Tunay na iyak na ang narinig ko sa loob ng funeral hall.

Tahimik lang akong nakatayo sa gilid.

Hanggang sa maramdaman kong may lumapit sa akin.

Si Aubrey.

Huminto siya sa harapan ko.

Namumula ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“Salamat.”

Mahina niyang sabi.

“Kung hindi dahil sa’yo…”

“…baka hindi na talaga ako buhay ngayon.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Pagkatapos ay ngumiti nang bahagya.

“Sabi ko sa’yo.”

“Hindi lahat ng tao sa paligid mo ay kakampi mo.”

Napaluha siya lalo.

At ilang segundo kaming tahimik na magkatitigan habang nagkakagulo pa rin ang buong paligid.

Sa labas ng funeral hall—

Patuloy pa ring bumubuhos ang ulan sa Makati.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang gabi…

Pakiramdam ko humihinga ulit ako nang maayos.