Pinagtaksilan Ako ng Boyfriend Ko at ng Pinakamatalik Kong Kaibigan Kaya Tinanggap Ko ang Trabahong Yaya ng Pinakamayamang Pamilya sa Pilipinas…
Hanggang Sa Sandaling Pumasok sa Mansyon ang Amo Ko at Natigilan Nang Makita Ako
At Biglang Isiniwalat ng Munting Anak Niya ang Isang Nakakatakot na Sikreto…

Tatlong milyong piso kada buwan, libre ang tirahan at pagkain, aalagaan lang ang isang limang taong gulang na bata.

Napatitig ako nang matagal sa job post sa cellphone ko habang nakaupo sa maliit na café malapit sa ospital sa Quezon City.

Tatlong milyon.

Hindi tatlumpung libo.

Hindi tatlong daang libo.

Kundi tatlong milyon.

Dalawang araw pa lang ang nakakalipas mula nang palayasin ako ng may-ari ng inuupahan kong apartment sa Pasay dahil tatlong buwan na akong hindi nakakabayad.

At ang ex-boyfriend kong si Adrian Valdez?

Tinangay pa niya ang huling ipon ko para sana sa pangarap kong bakery.

Niyakap niya mismo ang matalik kong kaibigan sa harap ko sa isang mall sa Makati saka malamig na sinabi:

— “Mira, mahirap ka lang. Ano bang maibibigay mong future sa akin?”

Hindi ako umiyak.

Dahil noong oras na iyon, ang nanay ko ay nakaratay pa rin sa Jose Reyes Hospital para sa dialysis.

Araw-araw, pera ang kailangan.

Napakaraming pera.

Tinawagan ko ang numerong nasa anunsyo.

Isang mahinahon at propesyonal na boses ng babae ang sumagot.

— “Hello, De La Cruz Family ito sa Tagaytay. Tumatawag ka ba tungkol sa nanny position?”

— “Opo.”

— “May experience ka na ba sa pag-aalaga ng bata?”

Mahigpit kong hinawakan ang paper cup ng kape.

— “Nag-aral po ako ng Child Psychology sa University of Santo Tomas. Dati rin po akong assistant teacher sa isang center para sa autistic children.”

Biglang natahimik ang kabilang linya.

Pagkaraan ng ilang segundo—

— “Bukas ng alas nuwebe ng umaga, pumunta ka sa Monteverde Estate sa Tagaytay. May susundo sa iyo sa gate.”

Tiningnan ko ang kupas kong jeans at lumang sneakers.

Bahala na.

Hindi naman ako sasali sa beauty pageant.

Mag-aapply lang naman akong yaya.

Kinabukasan.

Makulimlim at malamig ang Tagaytay.

Pagkababa ko pa lang ng jeepney sa harap ng estate, literal akong natigilan.

Hindi ito simpleng mansyon.

Parang pribadong resort ng isang bilyonaryo.

Mahabang driveway na napapaligiran ng pine trees.

Mga fountain.

Harding perpektong inaalagaan.

At sa malayo, may sarili pang horse stable.

Isang lalaking naka-itim na suit ang naghihintay sa gate.

— “Ikaw si Mira?”

— “Opo.”

— “Ako si Ramon, ang head butler. Sumunod ka sa akin.”

Habang naglalakad kami paloob, hindi ako makapaniwalang may mga taong ganito kayaman.

Yung chandelier pa lang sa main hall, parang kaya nang bayaran lahat ng gastusin ng nanay ko habambuhay.

Dinala ako ni Ramon sa second floor.

— “Nasa playroom si Young Miss.”

Pagkabukas ng pinto—

Isang napakagandang batang babae ang nakaupo sa sahig habang maingat na inaayos ang mga domino.

Mahaba ang buhok.

Maputi.

Mukhang manika.

Pero malamig ang mga mata.

Hindi parang normal na bata.

— “Young Miss Luna, nandito na ang bagong yaya.”

Ni hindi siya lumingon.

Mahinang sabi ni Ramon:

— “Mula noong aksidente noong isang taon, halos hindi na siya nagsasalita sa kahit sino.”

Dahan-dahan akong umupo sa di kalayuan.

Hindi lumapit.

Hindi pinilit kausapin.

Kumuha lang ako ng isang domino at inilagay sa dulo ng pila.

Biglang kumunot ang noo ni Luna.

Pagkatapos—

Tinulak niya lahat.

Kalansing—

Bumagsak ang buong domino line.

Napabuntong-hininga si Ramon.

— “Ganyan niya pinaaalis ang lahat ng previous nannies.”

Hindi ako nagsalita.

Tahimik ko lang pinulot isa-isa ang domino.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa gumawa ako ng maliit na araw sa sahig.

Napatingin si Luna.

Pagkatapos ay kumuha siya ng dilaw na domino at inilagay iyon sa tabi ng ginawa ko.

Ngumiti ako.

— “Mas maganda na ang araw.”

Hindi siya nagsalita.

Pero hindi na niya sinira ulit.

Napatingin si Ramon sa akin na para bang may kakaiba siyang nakita.

Kinagabihan.

Habang tumutulong ako sa kusina, may narinig kaming tunog ng sasakyan sa labas.

Biglang tumahimik ang buong mansion.

Lumapit si Ramon.

— “Dumating na si Sir Sebastian.”

Hindi pa ako nakakahinga nang maayos nang may pumasok na lalaki sa main hall.

At sa unang tingin ko pa lang sa kanya—

Parang tumigil ang oras.

Masyado siyang gwapo.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

At sobrang lamig ng aura.

Parang artista sa pelikula.

Tinanggal niya ang leather gloves niya saka iniabot kay Ramon.

Pagkatapos ay napatingin siya sa akin.

At biglang natigilan.

Nanigas din ako.

Dahil kilala ko siya.

Sebastian De La Cruz.

Ang lalaking nagligtas sa akin limang taon na ang nakakalipas noong nasunog ang dormitoryo namin sa unibersidad.

Ang lalaking inakala kong hindi ko na muling makikita.

At malinaw na…

Nakilala rin niya ako.

Bahagyang nagbago ang malamig niyang ekspresyon.

— “Ikaw?”

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang—

KRAASH!

Basag na salamin ang umalingawngaw sa buong mansion.

Lahat kami napalingon.

Nakatayo si Luna sa hagdanan sa second floor.

Namumutla ang maliit niyang mukha.

Nakatitig siya sa akin habang nanginginig.

Pagkatapos ay halos umiiyak na sinabi—

— “Siya iyon…”

Natigilan ang lahat.

Namutla si Ramon.

— “Young Miss… nagsalita ka?”

Pero hindi siya pinansin ni Luna.

Nakatingin lang siya sa akin na parang sobrang takot.

At pagkatapos ay tuluyan siyang napaiyak.

— “Siya ang babaeng nasa litrato kasama ni Mommy bago siya namatay…”

Natahimik ang buong mansion.

Tanging hikbi lang ni Luna ang maririnig sa napakalawak na bulwagan.

Mahigpit na nakakapit ang maliit niyang kamay sa railing ng hagdan habang nanginginig ang buong katawan niya.

— “Siya… siya ang kasama ni Mommy sa picture…”

Napatingin sa akin si Sebastian.

Ang malamig niyang mukha kanina ay biglang naging mabigat at puno ng pagdududa.

Pakiramdam ko, biglang nawalan ng hangin ang paligid.

— “Anong ibig sabihin niya?” malamig niyang tanong.

Napailing ako agad.

— “Hindi ko alam.”

Pero bago pa ako makapagsalita nang maayos, mabilis na tumakbo pababa si Luna saka nagtago sa likod ni Sebastian.

Mahigpit niyang niyakap ang binti ng ama.

— “Daddy… natatakot ako…”

Unang beses kong makita ang ekspresyon ni Sebastian na ganoon.

Parang may pumunit sa matigas niyang pagkatao.

Mabilis niyang binuhat si Luna.

— “Shh… Daddy’s here.”

Pero hindi inaalis ng bata ang tingin sa akin.

Parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya mailabas.

Tumikhim si Ramon.

— “Sir… baka po pagod lang si Young Miss…”

— “Hindi.”

Mariing putol ni Sebastian.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

— “Sumama ka sa study.”

Halos hindi ako makahinga habang sumusunod sa kanya.

Pagkapasok namin sa study room, isinara niya agad ang pinto.

Tahimik.

Napakatahimik.

Naririnig ko pa ang tibok ng puso ko.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita.

— “Nakilala mo ba ang asawa ko?”

Napakunot-noo ako.

— “Hindi.”

— “Sigurado ka?”

— “Oo.”

Matagal niya akong tinitigan.

Parang sinusubukan niyang alalahanin ang isang bagay.

Pagkatapos ay may kinuha siyang picture frame mula sa drawer.

At nang makita ko iyon—

Literal akong nanlamig.

Nasa picture ako.

Ako.

Kasama ang isang napakagandang babae.

Nakangiti kami pareho habang may hawak na coffee cups.

Naka-uniform pa ako noon sa university.

Hindi ako makahinga.

— “Impossible…”

Mabilis kong kinuha ang larawan.

At doon ko naalala.

Limang taon na ang nakakalipas.

May isang babae akong natulungan sa Baguio noong college pa ako.

Malakas ang ulan noon.

Nasiraan siya ng sasakyan sa tabi ng kalsada.

Pinatuloy ko siya sa dormitoryo namin dahil gabi na.

Nagkuwentuhan kami buong gabi.

Mabait siya.

At sobrang lungkot ng mga mata niya.

Kinabukasan, nagpa-picture siya sa akin bago umalis.

Yun lang.

Hindi ko na siya nakita ulit.

Hanggang ngayon.

Nanlaki ang mata ko.

— “Siya…”

Mahinang nagsalita si Sebastian.

— “Asawa ko siya. Si Elena.”

Biglang bumigat ang hangin.

— “Patay na siya.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

— “Anong… nangyari?”

Tahimik siyang tumingin sa picture frame.

— “Sinabi ng lahat na aksidente.”

“Pero hindi ako naniwala.”

Unti-unti siyang napaupo.

At sa unang pagkakataon, nakita kong pagod na pagod pala ang lalaking ito.

— “Noong gabing namatay si Elena, may tinatawagan siya.”

“Paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ng isang babaeng nagligtas sa kanya noong panahon na gusto na niyang wakasan ang buhay niya.”

“Mula noon, hinanap kita.”

Natigilan ako.

— “Ako?”

Tumango siya.

— “Hindi alam ni Elena… pero ikaw ang dahilan kung bakit siya lumaban ulit.”

Pakiramdam ko biglang nanikip ang dibdib ko.

Hindi ko akalaing yung simpleng gabing iyon ay may ganitong epekto sa isang tao.

Pero kasunod noon—

Mas bumigat ang mukha ni Sebastian.

— “At bago siya namatay… may iniwan siyang voice recording.”

Bigla akong kinabahan.

Binuksan niya ang isang lumang cellphone.

At maya-maya—

Isang mahinang boses ng babae ang umalingawngaw sa study room.

“Sebastian… kapag may nangyari sa akin… huwag mong pagkatiwalaan si Victor.”

Napatayo ako.

Victor.

Hindi ba’t iyon ang pangalan ng business partner niya?

Nagpatuloy ang recording.

“May kinalaman siya sa aksidente ng sasakyan…”

“Pinapirma niya ako sa mga dokumento…”

“Please… alagaan mo si Luna…”

Biglang natapos ang recording dahil sa malakas na static noise.

Nanginginig ang kamay ni Sebastian.

— “Tatlong taon ko nang iniimbestigahan ang pagkamatay niya.”

“Pero wala akong sapat na ebidensya.”

Napatingin siya sa akin.

— “Hanggang sa dumating ka.”

Kinabukasan.

Mas naging malapit sa akin si Luna.

Hindi pa rin siya madaldal.

Pero sinusundan niya ako saanman ako pumunta.

Kapag nagluluto ako, tahimik siyang nakaupo sa kitchen counter.

Kapag nagbabasa ako ng medical books, sumisiksik siya sa tabi ko.

At tuwing gabi—

Ayaw niyang matulog hangga’t hindi ko siya kinakantahan.

Unti-unti ring nagbago si Sebastian.

Dati, malamig siya.

Laging trabaho.

Laging seryoso.

Pero kapag kasama si Luna…

At kapag nakikita niya kaming nagtatawanan…

May kung anong lumalambot sa mga mata niya.

Hanggang isang gabi.

Habang natutulog si Luna sa sofa matapos naming manood ng movie—

Mahina niyang sinabi:

— “Masaya siyang kasama ka.”

Napangiti ako.

— “Mabait lang talaga siya.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

— “Hindi.”

“Matagal na siyang hindi ngumingiti nang ganiyan.”

Hindi ko alam bakit…

Pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Lumipas ang dalawang linggo.

At doon nagsimula ang totoong bangungot.

Isang gabi, biglang nawalan ng malay ang nanay ko sa ospital.

Mabilis akong umuwi ng Maynila.

Pero pagdating ko—

May mga taong naghihintay na sa labas ng hospital room.

Kasama si Adrian.

At ang dati kong matalik na kaibigan.

Nakangisi si Adrian habang may hawak na folder.

— “Mira, may utang pa pala ang nanay mo.”

Nanlaki ang mata ko.

— “Ano?”

— “Pinirmahan mo ito noon, di ba?”

Mabilis kong inagaw ang folder.

At halos mawalan ako ng lakas.

Peke.

Pineke nila ang pirma ko.

Ginamit nila ang identity ko para umutang.

At ngayon—

Ako ang hinahabol.

Ngumisi ang babae.

— “Kapag hindi ka nagbayad ngayong gabi, kukunin ng bangko ang lahat.”

— “Pati treatment ng nanay mo.”

Nanginig ako sa galit.

Pero bago pa ako makapagsalita—

May malamig na boses ang biglang sumingit sa likod.

— “Subukan ninyo.”

Lahat kami napalingon.

At halos mawalan ng kulay si Adrian.

Nakatayo si Sebastian sa hallway.

Kasama ang dalawang abogado.

At sa likod niya—

May mga pulis.

Mabagal siyang lumapit.

Napakalamig ng tingin niya.

— “Forgery. Identity theft. Financial fraud.”

“Tatlong kaso agad.”

Biglang namutla si Adrian.

— “Sir… misunderstanding lang po ito—”

— “Shut up.”

Isang salita lang iyon.

Pero sapat para manginig silang dalawa.

At doon ko unang naintindihan…

Kung gaano kapanganib ang isang De La Cruz kapag nagalit.

Akala ko tapos na ang lahat.

Hindi pa pala.

Kinagabihan ding iyon, may natanggap na tawag si Sebastian.

Naaksidente si Victor.

Pero bago siya mamatay—

May iniwan siyang confession video.

At doon tuluyang nabunyag ang lahat.

Si Victor pala ang may pakana ng “aksidente” ni Elena.

Dahil gusto niyang maagaw ang shares ng kumpanya.

At noong gabing iyon—

Nakita pala ni Luna ang lahat.

Kaya tumigil siyang magsalita.

Kaya natrauma siya.

Kaya takot siya sa mga estranghero.

At ang dahilan kung bakit natigilan siya nang makita ako…

Ay dahil nakita niya ang picture ko noon sa gamit ng mommy niya.

Ako ang babaeng huling nagpasaya kay Elena bago ito namatay.

Pagkatapos lumabas ang confession video—

Tuluyang bumagsak si Victor.

At sa wakas…

Nabigyan ng hustisya si Elena.

Pagkaraan ng anim na buwan.

Tuluyan nang gumaling si Luna.

Makulit na siya.

Maingay.

At sobrang clingy.

Tuwing umaga, tumatakbo siya papunta sa kwarto ko para manggulo.

— “Miraaaa! Gising na!”

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon—

Narinig ulit ng mansion ang tunay na tawanan ng bata.

Ang nanay ko naman ay unti-unti ring bumuti ang kondisyon.

Lahat ng treatment niya, si Sebastian ang sumagot.

Isang gabi sa Tagaytay—

Habang pinapanood namin ang sunset sa veranda—

Biglang nagsalita si Sebastian.

— “Mira.”

— “Hmm?”

— “Alam mo bang binago mo ang buong bahay na ito?”

Napangiti ako.

— “Talaga?”

Tumango siya.

— “Noong dumating ka… parang patay ang mansion na ito.”

“Ngayon… pakiramdam ko bahay na ulit siya.”

Tahimik akong napatingin sa kanya.

At sa unang pagkakataon—

Hindi na malamig ang mga mata niya.

Kundi puno ng lambing.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

— “Pwede bang huwag ka nang umalis?”

Bago pa ako makasagot—

May biglang sumigaw mula sa loob.

— “Daddy!”

Tumakbo si Luna palabas habang may hawak na drawing.

— “Tingnan ninyo!”

Paglapit niya sa amin, sabay niyang ipinakita ang papel.

Tatlong stick figures.

Ako.

Si Sebastian.

At siya.

May malaking puso sa gitna.

At sa itaas, nakasulat gamit ang magulong sulat-kamay:

“MY FAMILY.”

Biglang uminit ang mga mata ko.

Tahimik akong napaiyak.

Habang mahigpit akong niyayakap ni Luna…

At dahan-dahang hinahaplos ni Sebastian ang buhok ko sa ilalim ng malamig na hangin ng Tagaytay.

Sa wakas…

Pagkatapos ng lahat ng pagtataksil, sakit, at pagkawala—

Natagpuan din namin ang tahanang matagal naming hinahanap.