Ang bagong yaya ko ay palaging nangingialam sa love life at paraan ng pamumuhay ko.
Perpekto niyang alagaan ang anak ko… hanggang sa nagsimula akong kabahan.
Ngunit ang tunay na bangungot ay nagsimula nang gawing bihag ang anak ko sa harap mismo ng mga mata ko.

Kumuha ako ng bagong yaya para alagaan ang anak kong lalaki habang umuwi sa Cebu ang dati naming nanny para alagaan ang may sakit niyang ina.

Noong una, napakabait niya.

Masipag.

Maayos kumilos.

Akala ko talaga nakahanap ako ng perpektong tao.

Hanggang sa araw na pinalayas ko siya…

ngumiti siya nang malamig at sinabi na siya raw ang magiging biyenan ko balang araw.

Agad kong tinawagan ang boyfriend ko para komprontahin siya.

Akala ko matutulala siya at tatawag ng:

— Mama…

Pero nang makita niya ang babae…

parang nawalan siya ng dugo sa mukha at dalawang salita lang ang lumabas sa bibig niya:

— Tita?!

Namutla siya nang husto.

— Imposible…

— Buhay ka pa?

Ako si Isabella Reyes, dalawampu’t siyam na taong gulang, nakatira sa isang mamahaling condominium sa Bonifacio Global City, Taguig.

Marketing director ako ng isang malaking cosmetic company sa Makati.

Sobrang abala ng trabaho ko.

Minsan apat na oras lang ang tulog ko sa isang linggo.

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang makipaghiwalay ako sa dati kong asawa.

Mag-isa kong pinalalaki ang apat na taong gulang kong anak na si Ethan.

Ang tanging malaking tulong ko noon ay ang matagal naming nanny na si Aling Mercy.

Siya ang nag-alaga kay Ethan mula noong sanggol pa ito.

Pero noong nakaraang buwan…

na-stroke ang nanay niya sa Cebu.

Kinailangan niyang umuwi ng dalawang buwan.

Wala akong choice kaya naghanap ako ng bagong yaya sa isang agency sa Quezon City.

Doon nila ipinadala si Lydia Santos.

Mga limampung taong gulang.

Simple manamit.

Mukhang mabait.

Mahinahon magsalita.

Sa unang araw pa lang ng trial niya…

sobrang humanga na agad ako.

Si Ethan ay hindi madaling lumapit sa mga estranghero.

Pero ilang oras lang…

parang matagal na silang magkakilala.

Pinapatawa niya si Ethan.

Masarap siyang magluto.

Malinis maglinis ng bahay.

At marunong pa siyang magkuwento ng mga alamat sa Pilipinas bago matulog si Ethan.

Naisip ko pa noon…

kapag hindi na bumalik si Aling Mercy…

baka siya na ang permanenteng kunin ko.

Pero wala pang dalawang linggo…

nagsimula nang maging kakaiba ang lahat.

Isang gabi, late akong umuwi galing trabaho.

Pagpasok ko sa bahay…

nakatayo si Lydia sa may pinto habang nakatiklop ang mga braso niya.

Seryoso ang mukha niya.

— Ms. Isabella, kagabi alas-dose ka na umuwi, tama ba?

Nagulat ako.

— Oo… bakit?

Nakasimangot siya.

— Hindi dapat umuuwi nang ganoon ka-late ang isang ina.

Akala ko mali ang narinig ko.

— Excuse me?

— Kailangan ni Ethan ng mabuting ehemplo. Kung puro trabaho, party, at lalaki ang inuuna mo… magiging masama ang bata.

Biglang kumulo ang dugo ko.

— Lydia, yaya lang kita.

— Huwag mong lampasan ang limitasyon mo.

Agad siyang humingi ng tawad.

Sinabi niyang nag-aalala lang daw siya kay Ethan.

Pinabayaan ko na lang.

Dalawang araw matapos iyon…

magde-date sana kami ng boyfriend ko.

Ang pangalan niya ay Gabriel Cruz.

CEO siya ng isang malaking hotel chain sa Manila.

Halos isang taon na kaming magkarelasyon.

Nakasuot ako ng pulang dress.

Maayos ang makeup ko.

Habang pababa ako…

biglang napasigaw si Lydia.

— Ganyan ang suot mo para makipagkita sa lalaki?

Natigilan ako.

— Anong problema?

Galit siyang sumagot:

— Ang babaeng may anak dapat marunong magpigil sa sarili.

— Ang mayayamang lalaki hindi seryoso.

— Lalaruin ka lang nila!

Hindi ko na kinaya.

— Tama na!

Tinuro ko ang pinto.

— Huwag ka nang bumalik bukas.

Biglang nagbago ang mukha niya.

Pero ang mas nakakatakot…

hindi siya nagmakaawa.

Ngumiti pa siya nang kakaiba.

— Sigurado ka ba?

— Kapag pinalayas mo ako ngayon…

— ikaw mismo ang luluhod para pakiusapan akong bumalik.

Napatawa ako sa galit.

— Baliw ka ba?

Lumapit siya.

Malamig ang boses niya.

— Isabella…

— Ako ang magiging biyenan mo.

Nanigas ang katawan ko.

— Ano?!

Ngumiti siya.

— Anak ko si Gabriel.

Nabitawan ko ang hawak kong baso.

Nabasag iyon sa sahig.

— Imposible.

Matagal nang patay ang nanay ni Gabriel.

Dinala pa niya ako noon sa puntod nito sa Manila Memorial Park.

Nanginginig akong nagsalita.

— Sinungaling ka.

Ngumiti lang siya.

— Kung ayaw mong maniwala…

— tawagin mo si Gabriel.

Pagkalipas ng tatlumpung minuto…

dumating si Gabriel nang galit at nag-aalala.

Akala niya may nangyari sa akin.

Pero nang makita niya si Lydia sa sofa…

parang tinamaan siya ng kidlat.

Nahulog ang susi ng Ferrari niya sa sahig.

Namutla siya.

Nanginginig ang labi niya.

Hinawakan ko siya.

— Gabriel…

— sabihin mo sa akin…

— nanay mo ba siya?

Tahimik ang buong bahay.

Halos marinig ko ang tibok ng puso ko.

Akala ko tatawagin niya itong mama.

Pero hindi.

Tinitigan niya si Lydia na parang multo ito.

Unti-unti siyang umatras.

— Tita…

paos niyang sabi.

— Imposible…

— Ako mismo ang nakakita nang ilibing ka sa Palawan labinlimang taon na ang nakalipas…

Nanlamig ako.

Dahan-dahang tumayo si Lydia.

Ngumiti siya nang nakakatakot.

Pagkatapos ay inilabas niya mula sa bag niya…

ang isang lumang litrato na kalahating sunog.

Sa litrato…

may batang umiiyak nang malakas.

Katabi nito…

isang babaeng duguan at walang buhay.

At ang lalaking may hawak na bakal na matulis na may dugo…

ay ang ama ni Gabriel.

Tumingin si Lydia kay Gabriel.

— Panahon na para malaman mo…

— kung sino talaga ang pinatay ng ama mo noong gabing iyon.

At eksaktong sandaling iyon…

sinipa ng mga pulis ang pintuan.

— Walang gagalaw!

Isang pulis ang sumigaw habang nakatutok ang baril kay Lydia.

— Inaaresto ka namin dahil sa kaso ng pagdukot ng mga bata sa loob ng dalawampung taon!

Hindi pa ako nakakareact…

nang marinig ko ang sigaw ni Ethan mula sa taas.

— Mommy!!!

Tumingala ako…

at nakita ko ang anak ko sa gilid ng second-floor balcony.

At sa likod niya…

isang lalaking naka-maskara ang nakahawak sa kanyang leeg gamit ang isang matalim na bakal.

Tumawa siya nang baliw.

— Kung gusto ninyong mabuhay ang bata…

— ibigay ninyo sa akin ang babaeng iyon ngayon din!

Nanlambot ang tuhod ko nang makita ko si Ethan na umiiyak sa gilid ng balcony.

Halos tumigil ang mundo ko.

— Mommy! Tulungan mo ako!

Parang pinupunit ang puso ko sa bawat sigaw ng anak ko.

Ang lalaking naka-maskara ay mas lalong humigpit ang hawak sa leeg ni Ethan gamit ang matalim na bakal.

— Isang hakbang pa ng kahit sino…

— itutulak ko ang bata pababa!

— Huwag!

Napasigaw ako habang halos mawalan ng hininga.

Si Gabriel ay agad lumapit ngunit pinigilan siya ng mga pulis.

— Sir, delikado!

Ngunit nakita ko ang galit sa mga mata ni Gabriel.

At ang matinding takot.

Dahil hindi lang buhay ni Ethan ang nakataya.

Pati ang lahat ng katotohanan.

Ngumiti si Lydia habang nakaposas.

Parang matagal na niyang inaasahan ang lahat ng ito.

— Dumating ka rin, Mateo…

Napalingon kaming lahat sa lalaking naka-maskara.

Mabagal nitong tinanggal ang maskara niya.

At sabay-sabay kaming napasinghap.

Siya si Mateo Cruz.

Nakababatang kapatid ni Gabriel.

At ang lalaking matagal nang idineklarang patay sampung taon na ang nakalipas matapos ang isang yacht accident sa Palawan.

Nanlaki ang mata ni Gabriel.

— Hindi…

— Hindi maaari…

Tumawa si Mateo.

— Miss mo ba ako, kuya?

Parang nawalan ng lakas si Gabriel.

— Ikaw ang dahilan kung bakit namatay si mama!

Galit na sigaw ni Mateo.

— At si Lydia ang nagligtas sa akin matapos akong itapon ng sarili nating ama!

Lalong lumalim ang kaguluhan.

Unti-unting ibinunyag ni Lydia ang buong katotohanan.

Dalawampung taon na ang nakalipas…

ang ama nina Gabriel at Mateo na si Eduardo Cruz ay nagkaroon ng relasyon sa kapatid ng sarili niyang asawa.

Si Lydia.

Nabuntis si Lydia kay Mateo.

Nang malaman ito ng legal na asawa ni Eduardo…

nagkaroon ng matinding komprontasyon.

Sa gabing iyon…

aksidenteng napatay ni Eduardo ang kanyang asawa habang sinusubukang patahimikin ito.

Nasaksihan iyon ng batang si Gabriel.

Upang protektahan ang pangalan ng pamilya Cruz…

pinalabas nilang namatay si Lydia.

At itinago si Mateo sa ibang bansa.

Ngunit habang lumalaki si Mateo…

pinuno siya ni Lydia ng galit at paghihiganti.

Naniniwala siyang si Gabriel ang paboritong anak.

Habang siya ay itinago na parang kahihiyan.

Kaya bumalik sila.

Para wasakin ang lahat.

At ginamit nila ako.

Ginamit nila si Ethan.

Humagulhol ako habang nakatingin sa anak ko.

— Pakiusap…

— Huwag mong saktan ang anak ko.

Tumitig si Mateo kay Ethan.

At sa unang pagkakataon…

nakita kong nanginginig ang mga mata niya.

— Hindi ko gustong saktan ang bata.

— Gusto ko lang maramdaman ni Gabriel ang sakit na naramdaman ko.

Biglang nagsalita si Gabriel.

Mabagal.

Kalma.

Pero puno ng emosyon.

— Mateo…

— Kung gusto mong maghiganti…

ako na lang.

— Pakawalan mo si Ethan.

— Hindi kasalanan ng bata ang kasalanan ng matatanda.

Napaluha si Mateo.

— Tumahimik ka!

Bigla niyang hinila si Ethan.

Nadulas si Ethan sa gilid ng balcony.

— MOMMY!!!

Napahiyaw ako nang buong lakas.

Ngunit sa loob ng isang segundo…

sumugod si Gabriel.

Tumalon siya paakyat sa hagdan habang hinahabol ng mga pulis.

Pagdating niya sa taas…

sinugod niya si Mateo.

Nag-agawan sila.

Nahulog ang matalim na bakal.

Tumama iyon sa sahig.

Napakapit si Ethan sa railings habang umiiyak.

Tumakbo ako pataas kahit pinipigilan ako ng pulis.

Wala akong pakialam.

Anak ko iyon.

Nang makarating ako…

nakita kong muntik nang mahulog si Gabriel kasama si Mateo sa balcony.

At sa huling sandali…

si Mateo mismo ang bumitaw.

Ngumiti siya habang lumuluha.

— Pagod na ako…

At bumagsak siya pababa.

Ngunit mabilis siyang nasalo ng inflatable rescue cushion ng mga pulis sa ibaba.

Agad siyang inaresto.

Si Lydia naman ay tuluyang dinala ng mga pulis.

Habang dinadala siya…

sumigaw siya kay Gabriel.

— Ginawa ko lahat para sa anak ko!

Ngunit tumalikod si Gabriel.

— Hindi iyon pagmamahal.

— Kasakiman iyon.

Lumipas ang ilang buwan.

Napatunayang guilty si Eduardo Cruz sa pagpatay sa kanyang asawa matapos muling buksan ang kaso.

Habambuhay siyang nakulong.

Si Mateo ay ipinadala sa rehabilitation facility matapos mapatunayang manipulated siya ni Lydia sa loob ng maraming taon.

Unti-unti siyang nagsimulang magbago.

Minsan nagpapadala siya ng mga sulat kay Gabriel.

At sa kalaunan…

pinatawad siya ng kapatid niya.

Si Lydia naman ay nanatili sa kulungan.

At doon niya ginugol ang natitirang buhay niya.

Ako naman…

nag-resign sa dati kong trabaho.

Nagtayo ako ng sarili kong skincare brand sa Makati.

Mas hawak ko na ang oras ko.

Mas marami na akong panahon kay Ethan.

Unti-unti ring gumaling ang trauma ng anak ko.

Isang taon matapos ang lahat…

nasa beach kami sa Boracay.

Tahimik ang paglubog ng araw.

Masayang naglalaro si Ethan sa buhangin.

Biglang lumuhod si Gabriel sa harap ko.

May hawak siyang singsing.

Napaiyak ako agad.

Ngumiti siya.

— Isabella…

— Hindi ko maipapangakong magiging perpekto ang buhay natin.

— Pero ipinapangako kong mamahalin kita at si Ethan habang buhay.

Lumapit si Ethan habang tumatawa.

— Mommy, say yes!

Humagulgol akong tumawa.

— Yes…

— Yes, I will.

Masayang nagsigawan ang mga tao sa paligid namin.

Lumapit si Ethan at niyakap kami pareho.

Habang hawak ko silang dalawa…

napatingin ako sa langit.

Sa lahat ng sakit…

lahat ng takot…

lahat ng pagtataksil…

nakarating din kami sa dulo.

At sa wakas…

ligtas na kami.

Makalipas ang dalawang taon…

isinilang ko ang isang malusog na baby girl.

Pinangalanan namin siyang Hope.

Dahil iyon ang simbolo ng bagong buhay namin.

Isang gabi…

habang pinapatulog ko si Hope at si Ethan…

mahigpit akong niyakap ni Gabriel mula sa likod.

— Masaya ka ba?

Ngumiti ako habang pinapanood ang mga anak namin.

— Sobrang saya.

Hinalikan niya ang noo ko.

— Tapos na ang bangungot.

Tumingin ako sa aming pamilya.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

naniniwala na akong totoo ang habang-buhay.