Tatlong taon akong minata ng mayamang pamilya dahil hindi raw ako karapat-dapat.
Akala ko kapag sapat ang pagmamahal ko, mababago ko ang lahat.
Pero nang gabing iyon… nakita ko ang babaeng totoong mahal niya, at muntik akong himatayin nang malaman ko kung sino talaga siya.

Humingi ako ng isang buwang leave sa pribadong ospital kung saan ako nagtatrabaho.

Pinutol ko ang lahat ng komunikasyon sa mga tao sa Maynila.

Mag-isa akong lumipad papuntang Cebu para ipalaglag ang anak ko.

Wala akong pinagsabihan.

Wala rin akong iniwang mensahe.

Sampung linggo na ang dinadala ko.

Anak ito ng lalaking kilala ng buong Pilipinas.

Si Major General Rafael Villanueva.

Ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamakapangyarihang pamilya militar sa Makati.

Ang lalaking lumuhod noon sa gitna ng ulan sa labas ng maliit kong apartment sa Quezon City at nangakong pakakasalan ako kahit tutol ang buong mundo.

At ako…

Nakahiga ngayon sa malamig na operating table.

Sarili kong kamay ang pumirma sa papel para isuko ang anak namin.

Paglabas ko ng ospital sa Cebu, nanlalambot pa ang katawan ko dahil hindi pa tuluyang nawawala ang epekto ng anesthesia…

Biglang dumating ang convoy ng mga itim na sasakyang militar.

Huminto nang malakas ang SUV sa harapan ko.

Bumukas ang pinto.

Bumaba si Rafael.

Suot pa rin niya ang kanyang military uniform mula sa bagong balik na operasyon sa Mindanao.

Kumikinang ang mga medalya niya sa ilalim ng araw.

Napakalamig ng mukha niya.

Diretso siyang lumapit sa akin.

— Bakit mo pinalaglag ang anak natin?

Mahigpit kong pinisil ang discharge papers sa kamay ko.

— May karapatan ka pa bang magtanong?

Nanginginig ang mga mata niya.

— Isabella…

— Huwag mong banggitin ang pangalan ko.

Tumingin ako sa kanya habang pinipigilan ang pag-iyak.

— Ikaw ang pride ng pamilya Villanueva.

— Ikaw ang bayani ng bansang ito.

— Ako? Isa lang akong doktor na nasangkot sa iskandalo sa St. Luke’s sa BGC.

— Hindi tayo dapat magkasama sa iisang larawan, lalo na sa kasal.

Humigpit ang panga niya.

Lumabas ang mga ugat sa kanyang kamay.

At sa isang iglap…

Binuhat niya ako sa balikat niya.

Napahiyaw ako habang nagpupumiglas.

— Rafael! Baliw ka ba?! Ibaba mo ako!

Mababa ang boses niya.

— Isilang mo ang batang iyon.

— Pakakasalan kita.

Pero sa Pilipinas…

Alam ng lahat kung gaano kapowerful ang pamilya Villanueva.

Dating Secretary of Defense ang lolo niya.

Senador ang ama niya.

Ang ina niya ay mula sa makapangyarihang political clan sa Cebu.

Ang kasal ng nag-iisang tagapagmana nila ay hindi kailanman personal na desisyon.

Dalawang taon siyang nagsumite ng marriage request.

Dalawang taon din itong tinanggihan.

At iisa lang ang dahilan.

Ako.

Nilabanan niya ang pamilya niya.

Hinarap niya ang media.

Tinanggap niya ang mga panghuhusga ng lipunan.

At hindi niya ako binitawan.

Hanggang sa ikatlong taon…

Ako na ang sumuko.

Pumunta ako sa mansion ng pamilya Villanueva sa Forbes Park, Makati.

Gusto kong patunayan na hindi ako babaeng gaya ng sinasabi ng media.

Na mahal ko talaga si Rafael.

Na karapat-dapat ako.

Pero pagdating ko sa pintuan…

May biglang nabasag na mamahaling vase sa loob.

Kasunod noon ang galit na sigaw ng ina niya.

— Rafael! Alam mo ba ang ginagawa mo?!

— Hindi kailanman tatanggapin ng pamilya natin ang babaeng gaya ni Isabella Cruz!

— Nagkunwari kang buntis siya para pilitin kami!

— Hindi ba ginagamit mo lang siya para gantihan kami dahil hindi namin pinayagang pakasalan mo si Gabriela Santiago?!

Nanlamig ang buong katawan ko.

Gabriela Santiago?

Sino siya?

At pagkatapos…

Narinig ko ang boses ni Rafael.

At bawat salita niya ay parang kutsilyong tumarak sa puso ko.

— Tama si Mama.

Huminto ang mundo ko.

— Mas mabuti si Gabriela kaysa kay Isabella sa lahat ng bagay.

— Siya ang anak ng isang heneral.

— Siya lang ang babaeng gusto kong pakasalan.

— Kung hindi ninyo siya tatanggapin…

— Magpapakasal ako sa babaeng pinakaayaw ninyo para pagsisihan ninyo habang buhay.

Parang nabingi ako.

Tatlong taon ng pagmamahal.

Tatlong taon ng paninira.

Tatlong taon ng pagdurusa.

At isa lang pala akong kasangkapan.

Tumakbo ako palabas.

Nandoon pa ang kotse niya.

Nilapitan ko ang driver niya.

— Sabihin mo sa akin kung sino si Gabriela!

Namutla siya.

Hindi makapagsalita.

Sinindihan ko ang lighter ko.

— Kapag hindi ka nagsalita, susunugin ko ang kotse na ito ngayon din.

Nataranta siya.

— Si Miss Gabriela ang childhood sweetheart ng sir!

— Namatay ang ama niya sa isang operasyon sa Mindanao tatlong taon na ang nakalipas!

— Tumutol ang pamilya Villanueva sa relasyon nila!

— Si Miss Gabriela mismo ang nakipaghiwalay at lumipad papuntang Amerika!

— Hindi siya nakalimutan ni sir kahit kailan!

Parang nadurog ang puso ko.

Humagulgol ako.

At itinapon ko ang lighter sa loob ng kotse.

Agad itong nagliyab.

Nagkagulo ang buong mansion.

At nang tumakbo palabas si Rafael…

Tinitigan ko siya nang diretso.

— Rafael Villanueva! Tapos na tayo!

— Mula ngayon, kapag nandiyan ka… wala ako!

Nang gabing iyon…

Nagpalipat-lipat ako ng bar sa Bonifacio Global City.

Sa ikalimang baso ko…

Napadaan ako sa Shangri-La Hotel.

May engrandeng party sa pinakamataas na palapag.

Narinig ko ang pamilyar na pangalan.

— Gabriela… sa wakas nakabalik ka na rin.

— Tatlong taon kang hinintay ni Rafael.

— Walang laban sa’yo ang babaeng gaya ni Isabella.

Natigilan ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

Sa ilalim ng kumikislap na chandelier…

May babaeng naka-red gown na nakangiting may hawak na wine glass.

At nang makita ko ang mukha niya…

Halos mawalan ako ng malay.

Dahil siya ang kapatid kong babae na sampung taon nang pinaniniwalaang patay.

Ang kapatid na iniyakan namin sa sariling burol niya.

At nang makita niya ako…

Nabitawan niya ang wine glass.

Nabasag iyon sa sahig.

Namutla siya.

Nanginginig siyang umatras.

At sinabi niya ang isang bagay na nagpatahimik sa buong ballroom.

— Hindi maaari…

— Dapat namatay ka kasama ni Mama sa ferry accident sa Cebu sampung taon na ang nakalipas…

Nanigas ang buong katawan ko.

Parang tumigil ang oras sa loob ng ballroom.

Lahat ng tao ay napatingin sa amin.

Ang tunog ng nabasag na baso sa marmol na sahig ay tila paulit-ulit na umalingawngaw sa tenga ko.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapagsalita.

Nakatingin lang ako sa babaeng kaharap ko.

Sa kapatid kong inilibing namin sampung taon na ang nakalipas.

— Ate…?

Basag ang boses ko.

Napaatras siya lalo.

Namumutla.

Halatang gusto niyang tumakas.

Pero bago pa siya makakilos, may humawak sa braso niya.

Si Rafael.

Katatapos lang niyang dumating sa party.

Nanlilisik ang mata niya nang makita ako.

— Isabella…

Ngunit hindi ko siya pinansin.

Nakatingin lang ako sa kapatid ko.

— Buhay ka?

Tumulo ang luha ko.

— Buhay ka buong panahong ito habang sina Mama at Papa halos mabaliw sa pagkawala mo?

Nanginig ang labi niya.

— Hindi ganoon kasimple…

Biglang sumigaw ang isa sa mga kaibigan niya.

— Gabriela! Huwag kang magsalita!

Doon ko napansin.

Lahat ng tao sa paligid nila ay mula sa pinakamayayamang pamilya sa bansa.

Mga politiko.

Mga negosyante.

Mga militar.

At tila alam nilang lahat ang sikreto.

Ako lang ang tanga.

Ako lang ang walang alam.

Tumawa ako habang umiiyak.

— Ano ito? Isang malaking biro?

Biglang lumuhod si Gabriela sa harap ko.

Umiyak siya nang malakas.

— Sorry…

— Sorry, Bella…

Napaatras ako na parang nasunog.

— Huwag mo akong tawaging Bella!

Humagulhol siya.

— Hindi ko gustong iwan kayo noon.

— Pinilit nila ako.

Nanlaki ang mata ko.

— Sino?!

Bago pa siya sumagot…

Isang malamig na boses ang sumingit mula sa likod.

— Ako.

Biglang natahimik ang buong ballroom.

Lumingon kami.

At nakita ko ang lola ni Rafael.

Si Doña Esperanza Villanueva.

Mabagal siyang naglakad papasok habang hawak ang tungkod.

Malamig ang tingin niya sa akin.

— Ang ina mo ang dahilan kung bakit namatay ang anak ko.

Nayanig ako.

— Ano?

Tumawa siya nang mapait.

— Sampung taon na ang nakalipas… ang ina mo ay isang investigative journalist.

— Natuklasan niya ang ilegal na armas deal na kinasasangkutan ng ilang mataas na opisyal.

Napatingin siya kay Rafael.

Nanigas ang mukha nito.

— Kasama roon ang ama ni Rafael.

Nagkagulo ang buong ballroom.

Hindi makapaniwala ang lahat.

Nagpatuloy siya.

— Bago mailabas ng ina mo ang ebidensya, nasunog ang ferry.

Nanlaki ang mata ko.

— Sinasabi mong hindi aksidente iyon?

Tahimik siya.

At sapat na ang katahimikang iyon para durugin ako.

Umiyak si Gabriela.

— Iniligtas nila ako noon dahil nakita ko ang lahat.

— Kinuha nila ako.

— Pinalitan ang pangalan ko.

— At ginamit ako para kontrolin si Rafael.

Napatingin ako kay Rafael.

Mukha siyang nawalan ng dugo sa mukha.

— Hindi ko alam…

Bulong niya.

— Isabella… hindi ko alam ang ginawa ng pamilya ko.

Sumigaw ako.

— Pero ginamit mo rin ako!

Napayuko siya.

— Oo.

Tumulo ang luha niya.

— At iyon ang pinakamalaking kasalanan ko.

Tahimik ang buong lugar.

Lumuhod si Rafael sa harap ko.

Sa unang pagkakataon…

Nakita kong wasak siya.

— Mahal kita.

— Totoo iyon.

— Noong una ginamit kita para saktan sila.

— Pero ako ang unang nasaktan nang totoong mahalin kita.

Humagulgol ako.

— Huli na ang lahat.

Dahan-dahan akong umatras.

At tumakbo palabas ng hotel.

Habang tumatakbo ako sa gitna ng ulan sa BGC…

May malakas na busina ang narinig ko.

Paglingon ko—

Isang truck ang mawalan ng kontrol.

Diretso itong paparating sa akin.

May sumigaw.

— Isabella!!!

Biglang may yumakap sa akin nang mahigpit.

At tumilapon kami sa gilid ng kalsada.

BUMANGGA ang truck sa poste.

Nagliyab ito.

Nang imulat ko ang mata ko…

Nakita ko si Rafael.

Punong-puno ng dugo ang likod niya dahil siya ang sumalo sa akin.

— Rafael!!!

Ngumiti siya nang mahina.

— At least… nailigtas kita.

Umiyak ako nang hysterical.

— Tumawag kayo ng ambulansya!

Sa ospital…

Anim na oras ang operasyon niya.

Anim na oras akong lumuhod sa chapel ng ospital.

Kasama ang kapatid ko.

Pareho kaming umiiyak.

Doon niya sinabi ang buong katotohanan.

Na ang ama ni Rafael ang totoong mastermind sa pagkamatay ng nanay namin.

Na may ebidensya pa ring nakatago ang nanay namin bago siya namatay.

At alam niya kung nasaan iyon.

Pagkatapos ng ilang linggo…

Isinumite namin ang lahat ng ebidensya sa NBI.

Naaresto ang ama ni Rafael.

Kasama ang ilang corrupt generals at politicians.

Bumagsak ang buong pamilya Villanueva.

Si Doña Esperanza ay na-stroke matapos ang iskandalo.

At si Gabriela…

Nagdesisyong bumalik sa pamilya namin.

Lumuhod siya sa puntod ni Mama araw-araw.

Humingi ng tawad.

Hindi naging madali ang pagpapatawad.

Pero unti-unti…

Naghilom kami.

Tatlong buwan matapos magising si Rafael mula sa pagkawala ng malay…

Nagpunta siya sa bahay namin sa Quezon City.

Payat siya.

May peklat sa katawan.

Wala na siyang ranggo.

Wala na siyang kapangyarihan.

Pero dala niya ang paborito kong champorado.

Katulad noong unang date namin.

Lumuhod siya sa harap ko.

Umiiyak.

— Wala na akong maiaalok kundi sarili ko.

— Pero kung bibigyan mo ako ng pagkakataon…

— Gugugulin ko habang buhay ko para bumawi.

Tahimik akong umiyak.

At inilagay ang kamay niya sa tiyan ko.

Nanlaki ang mata niya.

— Isabella…

Mahina akong ngumiti habang umiiyak.

— Hindi natuloy ang abortion noon.

— Nagising ako bago matapos ang procedure.

Tuluyan siyang napaluhod habang umiiyak nang mas malakas.

Pagkalipas ng isang taon…

Sa isang simpleng simbahan sa Cebu…

Ikinasal kami.

Walang politicians.

Walang media.

Walang mayayamang bisita.

Tanging pamilya lang.

At ang anak naming babae ang flower girl.

Habang hawak ko ang kamay ni Rafael sa altar, bumulong siya.

— Salamat sa pangalawang buhay.

Ngumiti ako habang pinupunasan ang luha niya.

— Siguraduhin mong hindi mo sasayangin ang pangatlo.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming bagyo…

Hindi na sakit ang laman ng puso ko.

Kundi kapayapaan.