NAKIPAGHIWALAY AKO SA BOYFRIEND KONG MAHIRAP DAHIL AKALA KO NAGLOLOKO SIYA

Hindi ko inasahang makakakita ako ng mga misteryosong komentong nagsasabi ng hinaharap

At doon ko nalaman na ang lalaking palalayasin ko sana ay tunay palang tagapagmana ng isang napakayamang pamilya

Mariin kong ibinagsak ang cellphone ko sa mesa.

Nakabukas pa rin ang screen.

Kitang-kita ang larawang kakapadala lang sa akin.

Sa larawan, nakaupo ang boyfriend kong si Adrian Reyes sa isang mamahaling café kasama ang isang magandang babae na nakasuot ng mamahaling mga damit.

Matamis itong nakangiti.

Samantalang si Adrian naman ay nakayuko at nakatingin sa kanyang telepono, na para bang wala siyang kaalam-alam na may kumukuha ng litrato sa kanya.

Mahigpit kong kinuyom ang kamao ko.

Tatlong taon.

Tatlong taon kaming nagsama sa isang maliit at masikip na inuupahang apartment.

Dalawang trabaho ang pinapasukan ko.

Sa umaga, empleyado ako sa isang opisina.

Sa gabi naman, nagbebenta ako online.

Halos lahat ng kinikita ko ay napupunta sa renta, mga bayarin sa bahay, at sa pagsuporta sa pangarap niyang negosyo.

Pero ngayon…

Kasama pala niya ang ibang babae.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

Nang makita niya ang malamig kong mukha, bahagya siyang nagtaka.

“May problema ba?”

Agad kong itinulak ang cellphone sa harap niya.

“Tingnan mo ito.”

Yumuko siya upang tingnan ang litrato.

Kaagad na nagsalubong ang kanyang mga kilay.

“Sinusundan mo ba ako?”

Napatawa ako nang mapait.

“Iyon ba talaga ang pinakaimportante sa iyo ngayon?”

“Sino siya?”

Ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos ay maikling sumagot.

“Business partner.”

“Business partner?” malamig kong sabi. “Anong klaseng business partner ang kumakapit sa braso mo nang ganyan?”

Lalong lumamig ang kanyang tingin.

“Kung ayaw mong maniwala, wala akong magagawa.”

Biglang sumabog ang galit ko.

“Hindi maniwala?”

“Hanggang kailan mo inaasahang maniwala ako sa iyo?”

“Tatlong taon na!”

“Tatlong taon akong nagtitiis kasama mo!”

“Tatlong taon akong naniwalang may mararating tayo!”

“Pero ano ang resulta?”

“Wala kang ipon.”

“Wala kang bahay.”

“Wala kang maayos na kinabukasan.”

“At ngayon may babae pang kasama!”

Itinuro ko ang pinto.

“Tapos na tayo.”

Biglang nanahimik ang buong silid.

Hindi gumalaw si Adrian.

Namutla ang mukha niya.

Pagkaraan ng ilang segundo, marahan siyang tumango.

“Sige.”

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung bakit biglang sumakit ang dibdib ko.

Pero sa mismong sandaling iyon—

May mga kakaibang salita na biglang lumitaw sa harapan ko.

【Naku! Nakipaghiwalay talaga siya!】

【Naloko na naman ang kontrabida.】

【Pinsan ng bida ang babaeng nasa litrato!】

【Akala niya mahirap ang bida? Apo siya ng nagtatag ng pinakamalaking conglomerate sa bansa!】

【Bukas mahahanap na siya ng kanyang tunay na pamilya.】

【Pagkalipas ng ilang buwan, siya na ang magiging nag-iisang tagapagmana.】

【Samantalang ang kontrabida ay mabubuntis at iiwan nang mag-isa matapos siyang lokohin ng bidaeng babae.】

Parang tumigil ang mundo ko.

Tagapagmana?

Tunay na pamilya?

Buntis?

Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla nang ilabas ni Adrian ang isang maleta mula sa sulok ng kuwarto.

Nagulat ako.

“Ano’ng ginagawa mo?”

Yumuko siya.

Paos ang boses niya.

“Tama ka.”

“Hindi ko maibibigay ang buhay na gusto mo.”

“Mas mabuting magkahiwalay muna tayo.”

Pagkasabi niya noon, hinila niya ang maleta patungo sa pinto.

Agad akong humarang.

“Hindi pwede!”

Tumingin siya sa akin.

Napakalamig ng kanyang mga mata.

“Bakit hindi pwede?”

Nabingi ako sa sariling katahimikan.

Paano ko sasabihing nakita ko ang hinaharap?

Paano ko sasabihing alam kong isa pala siyang tagapagmana ng bilyonaryong pamilya?

Habang naguguluhan ako—

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Hindi kilalang numero.

Hindi niya agad sinagot.

Pero muling tumawag.

At muli.

Sa ikatlong pagkakataon, napilitan siyang sagutin.

“Hello?”

Hindi ko alam kung ano ang sinabi ng nasa kabilang linya.

Pero agad na nagbago ang mukha niya.

“Sino po?”

Nakikita kong bahagyang nanginginig ang kamay niyang may hawak ng telepono.

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahang nagtanong.

“Sigurado po ba kayo?”

Parang nagyelo ang hangin sa paligid.

Nakatitig lang ako sa kanya.

Samantalang ang mga misteryosong salita ay muling lumitaw.

【Dumating na!】

【Natagpuan na siya ng kanyang pamilya!】

【Kapag lumabas siya sa pintong iyan, magbabago ang buong kapalaran niya!】

【Pero paparating na rin ang tunay na bida.】

【Kung malalaman lang ng kontrabida na ang nagpadala ng litrato ay ang bida mismo, mababaliw siya.】

【Nakakalungkot. Hindi pa niya alam kung ano ang laman ng tubig na ininom niya.】

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Tubig?

Ano’ng meron sa tubig?

Napatingin ako sa basong nasa mesa.

At eksakto sa sandaling iyon—

Tumunog ang doorbell.

Ding dong…

Ding dong…

Ding dong…

Paulit-ulit.

Sunod-sunod.

Kababang-kaba kong nilingon ang pinto.

Kakababa lang ni Adrian ng telepono.

At sa labas ng pinto—

Nakatayo ang babaeng nasa litrato.

Nakasuot siya ng elegante at mamahaling damit.

Ngumiti siya sa akin.

Ngiting may kakaibang kahulugan.

Pagkatapos ay marahan siyang nagsalita.

“Pasensya na sa abala.”

“Sinundo ko si Adrian para umuwi na.”

Kasabay noon—

Parang sumabog ang lahat ng mga salita sa harapan ko.

【Tapos na!】

【Mas maagang kumilos ang bida kaysa sa orihinal na kuwento!】

【Hindi pa rin alam ng kontrabida na mali ang tubig na nainom niya!】

【At ang sanggol sa kanyang sinapupunan…】

Nanigas ako.

Dahan-dahan kong ipinatong ang kamay ko sa tiyan ko.

Samantalang ang babae sa pintuan ay ngumiti nang mas malalim.

“Sa tingin ko…”

“May ilang bagay kang dapat malaman bago maging huli ang lahat.”

Wakas ng Bahagi 1.
…

Hindi ako makapagsalita.

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa babaeng nasa pintuan.

Siya ang babaeng kasama ni Adrian sa litrato.

At siya rin ang dahilan kung bakit halos masira ang relasyon namin.

Ngunit sa halip na ngumiti nang may pagmamataas, bigla siyang yumuko.

“Pasensya ka na.”

Napakurap ako.

“Ano?”

Huminga siya nang malalim.

“Ako ang nagpadala ng litrato.”

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

Tama pala ang mga misteryosong salitang nakikita ko.

Siya nga.

Siya ang nagpadala.

Nakita kong kumunot ang noo ni Adrian.

“Ikaw?”

Tumango ang babae.

“Ako si Sophia.”

“Totoo na pinsan mo ako.”

“At totoo ring ipinahanap ka na ng pamilya.”

Nagulat si Adrian.

Hindi siya agad nakapagsalita.

Ngunit hindi pa doon natapos.

Muling nagsalita si Sophia.

“Pero hindi ako ang may pakana sa nangyari.”

“Ako rin ang sumusubok pigilan ang taong gumawa nito.”

Unti-unting lumamig ang ekspresyon ni Adrian.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Naglabas siya ng cellphone.

Pagkatapos ay ipinakita sa amin ang isang video.

Sa video ay malinaw na makikita ang isa pang babae.

Maganda.

Maayos manamit.

At nakangiti habang may inilalagay sa isang baso.

Bigla akong napaatras.

Iyon ang basong ininom ko kanina.

Nanginginig ang boses ko.

“Sino siya?”

“Samantha.”

Saglit siyang tumigil.

“Siya ang fiancée na itinakda para kay Adrian ng matandang chairman noon.”

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat ng nakita kong mga salita.

Ang babaeng bida.

Ang taong paulit-ulit na binabanggit.

Siya pala iyon.

Malamig akong napaupo sa sofa.

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas.

Ngunit mas lalong nanlamig si Adrian.

“Saan mo nakuha ang video?”

“May taong tapat pa rin sa pamilya.”

“At nalaman nilang gumagawa na ng hakbang si Samantha nang malaman niyang natagpuan ka na.”

Tahimik ang buong silid.

Pagkatapos ay tumingin sa akin si Sophia.

“May kailangan tayong gawin ngayon din.”

Makalipas ang dalawang oras.

Nasa ospital na kami.

Halos hindi ako makahinga habang hinihintay ang resulta.

Mahigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.

Hindi niya ito binitiwan kahit isang segundo.

Sa unang pagkakataon mula nang mag-away kami, muli kong naramdaman ang init ng palad niya.

At doon ko napagtanto kung gaano ko siya kamahal.

Makalipas ang ilang sandali ay lumabas ang doktor.

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Kumusta po?”

Ngumiti ang doktor.

“Wala kayong dapat ikabahala.”

Parang nabunutan ako ng tinik.

“Totoo po?”

Tumango siya.

“Oo.”

“At may isa pa kaming magandang balita.”

Napakurap ako.

“Ano po iyon?”

Mas lalo siyang ngumiti.

“Congratulations.”

“You’re pregnant.”

Parang tumigil ang mundo.

Napahawak ako sa tiyan ko.

Nangingilid ang luha sa mga mata ko.

Katabi ko, tila hindi rin makapaniwala si Adrian.

“Magiging tatay na ako?”

Tumango ang doktor.

Pagkaalis nito ay bigla akong niyakap ni Adrian.

Mahigpit.

Napakahigpit.

Parang natatakot siyang mawala ako.

Humagulhol ako sa balikat niya.

“Sorry.”

Paulit-ulit kong sinabi.

“Sorry.”

“Nagkamali ako.”

“Pinagdudahan kita.”

Narinig kong nanginginig din ang boses niya.

“Ako rin.”

“Dapat mas maaga kong sinabi ang totoo.”

Napaatras ako nang bahagya.

“Ano’ng totoo?”

Nagkatinginan kami.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Matagal ko nang alam na may hinahanap akong pamilya.”

Nagulat ako.

“Ano?”

Tumango siya.

“Alam kong ampon ako.”

“Pero hindi ko sinabi dahil ayokong umasa.”

“At ayoko ring isipin mong may hinihintay akong mana.”

Mas lalo akong naiyak.

Dahil sa loob ng tatlong taon, hindi niya kailanman ginamit iyon para mangarap ng madaliang yaman.

Patuloy siyang nagsumikap.

Patuloy siyang lumaban.

Pagkaraan ng ilang araw.

Opisyal na nakumpirma ang pagkakakilanlan ni Adrian.

Siya nga ang nawawalang apo ng pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.

Nagulantang ang buong media.

Halos araw-araw siyang laman ng balita.

Ngunit higit na nagulat ang lahat nang tumanggi siyang lumipat agad sa mansyon ng pamilya.

Mas pinili niyang manatili sa apartment naming dalawa.

Sa lugar kung saan kami nagsimulang mangarap.

Isang gabi, habang magkasama kaming kumakain ng hapunan, hindi ko napigilang magtanong.

“Hindi ka ba nagsisisi?”

“Tungkol saan?”

“Sa akin.”

Ngumiti siya.

Pagkatapos ay inilapag ang kubyertos.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Noong wala akong pera.”

“Nandiyan ka.”

“Noong walang naniniwala sa akin.”

“Nandiyan ka.”

“Noong akala ng buong mundo wala akong halaga.”

“Nandiyan ka.”

Bahagya siyang tumawa.

“Isang beses ka lang nagkamali.”

“At muntik mo lang akong hiwalayan.”

Napanguso ako.

“Muntik lang?”

Tumawa siya.

“Oo.”

“Dahil kahit sabihin mong sampung beses tayong maghiwalay, babalik pa rin ako.”

Napaluha na naman ako.

Makalipas ang anim na buwan.

Nabunyag ang lahat ng ginawa ni Samantha.

Ang pagpapadala ng litrato.

Ang paninira.

Ang pagtatangkang saktan ako.

Naharap siya sa kaso at tuluyang nawala sa mundo ng negosyo.

Samantala, unti-unting naging maayos ang lahat.

Muling lumago ang kumpanyang itinatag ni Adrian.

Ginamit niya ang kanyang bagong posisyon hindi para maghiganti kundi para tumulong.

Nagbigay siya ng scholarship.

Nagtayo ng mga programa para sa mahihirap.

At lalo siyang minahal ng mga tao.

Pagkaraan ng ilang buwan pa.

Dumating ang araw ng kasal namin.

Simple lang.

Hindi engrande.

Hindi marangya.

Pero puno ng pagmamahal.

Habang naglalakad ako papunta sa altar, hindi ko napigilang maalala ang gabing muntik ko na siyang mawala.

Ang gabing naniwala ako sa kasinungalingan.

Ang gabing akala ko tapos na ang lahat.

Ngunit ngayon.

Nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.

Nakangiti.

At naghihintay sa akin.

Paglapit ko sa kanya ay agad niyang pinunasan ang luha ko.

“Tumitiyak ka pa rin ba?”

bulong niya.

Tumawa ako habang umiiyak.

“Hindi na.”

“Dahil alam ko na.”

“Ano iyon?”

Mahigpit kong hinawakan ang kanyang kamay.

“Na kahit mawalan ka ng lahat ng yaman sa mundo…”

“Ikaw pa rin ang pipiliin ko.”

Namilog ang mga mata niya.

Pagkatapos ay hinalikan niya ang noo ko.

At sa harap ng lahat ng taong mahal namin, sabay naming sinabi:

“I do.”

Makalipas ang apat na buwan.

Isang malusog na sanggol na lalaki ang isinilang.

Habang karga-karga ni Adrian ang aming anak, hindi niya mapigilang mapaluha.

“Kamukha mo siya.”

Natatawa kong sabi.

“Hindi.”

Umiling siya.

“Kamukha niya ang pinakamahalagang tao sa buhay ko.”

At habang nakatingin ako sa aming maliit na pamilya, naisip ko ang isang bagay.

Minsan, isang maling larawan.

Isang maling hinala.

At isang maling desisyon.

Ang halos sumira sa pinakamagandang bagay na dumating sa buhay ko.

Buti na lamang at nabigyan kami ng pangalawang pagkakataon.

At sa pagkakataong iyon, pinili namin ang isa’t isa.

Habambuhay.