Umalis ako sa isang malaking tech company na may bitbit na tatlong bagay: resume, tahimik na galit, at isang makapal na binder na ako mismo ang gumawa.

Ang pamagat ng binder?

“Manual sa Pagkilala sa Malalambing na Ahas at Tamang Pagkontra.”

Nang makita iyon ni Señora Camila Soriano, asawa ng isa sa pinakamayamang negosyante sa Makati, hindi siya natawa.

Tumayo siya.

Hinampas niya ang mesa.

At sinabi niya, “Doble ang sahod mo. Magsimula ka ngayon.”

Ako si Mara Ledesma, dating project manager sa isang kilalang internet company sa Bonifacio Global City. Sanay ako sa deadlines, crisis meetings, budget na milyun-milyon, at mga boss na akala mo hari dahil may sariling parking slot.

Pero ang trabahong inaplayan ko noon ay ibang klase.

Full-time private assistant ng isang alta-sosyedad na misis.

Sa interview, nakaupo sa harap ko si Camila Soriano. Naka-tailored cream blazer siya, may simpleng perlas sa leeg, at may mukha ng babaeng sanay ngumiti kahit may digmaan sa loob ng bahay.

Tinignan niya ang resume ko, lalo na ang nakasulat sa expected salary.

“Two hundred eighty thousand pesos a month?” mahinahon niyang tanong. “Miss Ledesma, dati kang project manager. Bakit mo iniisip na bagay ka bilang private assistant?”

Inilabas ko ang binder mula sa bag ko at inilapag sa ibabaw ng antigong mesa.

“Dahil, Ma’am Camila,” sabi ko, “ang totoong project management ay hindi lang tungkol sa tao, pera, at timeline.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Minsan tungkol din ito sa pag-alis ng mga babaeng mahilig magpanggap na inosente habang unti-unting nilalason ang buhay-may-asawa.”

Dahan-dahan niyang binasa ang title ng binder.

“Manual sa Pagkilala sa Malalambing na Ahas at Tamang Pagkontra,” bulong niya.

Binuklat niya ang unang pahina.

Nakasulat doon:

Uri 1: Ang Kawawang Bata. Palaging nanghihingi ng tulong, palaging nadadapa sa tamang oras, palaging nagpaparamdam na siya ay mahina upang gumising ang proteksiyon ng lalaking target.

Huminto ang daliri ni Camila sa pahina.

“Tuloy,” sabi niya.

“May labingwalong uri, Ma’am,” paliwanag ko. “May pa-inosente, may pa-best friend, may pa-muse, may pa-trauma, may pa-loyal employee. May mga babaeng hindi direktang umaagaw. Mas delikado sila, dahil pinapaniwala nila ang lalaki na siya ang kusang lumalapit.”

Nanatili siyang tahimik, pero nakita ko ang bahagyang pagbigat ng hinga niya.

“Hindi ako eskandalosa,” dagdag ko. “Hindi ako sisigaw sa lobby. Hindi ako mananabunot. Ang gagawin ko, susuriin ko ang galaw, dokumento, schedule, regalo, gastos, at koneksyon. Kung kailangan silang alisin, gagawin ko iyon gamit ang HR policy, company protocol, at legal procedure.”

Tumingin siya sa akin.

“Saan nanggagaling ang kumpiyansa mo?”

“Sa dati kong kumpanya, tatlong babaeng empleyado ang gumamit ng personal na relasyon para makakuha ng promotion. Ang isa, halos nawasak ang pamilya ng department head namin.”

“Halos?”

“Opo,” sabi ko. “Dahil bago tuluyang masira ang lahat, ako ang naglabas ng ebidensya. Ang department head ang natanggal. Hindi ang asawa niya.”

Tatlong segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos—

BANG.

Hinampas niya ang mesa.

“One year salary, double,” sabi niya. “Five hundred sixty thousand pesos a month. Sumama ka sa akin. Ngayon din.”

Makalipas ang apatnapung minuto, nasa loob na ako ng itim na Bentley niya, papunta sa headquarters ng Soriano Meridian Holdings sa Ayala Avenue.

Iniabot niya sa akin ang isang black card at isang manipis na folder.

“Lahat ng gastos mo para sa trabaho, sagot ko,” sabi niya. “Pero ito ang unang target.”

Binuksan ko ang folder.

Larawan ng isang batang babae. Siguro bente tres. Maaliwalas ang mukha, malinis ang ngiti, parang anak ng mabait na kapitbahay.

Pangalan: Bianca Villamor.
Posisyon: Executive Office Intern.
Background: Alumna ng parehong university ni Don Rafael Soriano.

“Junior niya sa Ateneo,” malamig na sabi ni Camila. “Noong unang araw niya sa internship, si Rafael mismo ang sumundo sa kanya sa lobby. Ngayon, araw-araw na siyang nasa opisina ng asawa ko.”

Isinara ko ang folder.

“Naiintindihan ko.”

Huminto ang sasakyan sa harap ng mataas na gusali. Salamin ang buong harapan, malamig at makintab, parang walang kasalanang nagaganap sa loob.

Hindi bumaba si Camila. Ibinaba lang niya ang bintana.

“Mula ngayon, Special Assistant ka ng CEO. Direkta kang magre-report sa kanya.”

Tumingin siya sa akin.

“At sa akin.”

Tumango ako.

“Gusto ko,” sabi niya, “sa loob ng isang buwan, mawala si Bianca Villamor sa mundo ng asawa ko.”

“Noted, Ma’am Camila.”

Pagpasok ko sa lobby, agad akong hinarang ng receptionist.

“Ma’am, may appointment po ba kayo?”

Tinawagan ko ang internal number na ibinigay ni Camila.

“Sir Rafael, Mara Ledesma po. Bagong assistant na ipinadala ni Ma’am Camila. Nasa lobby ako.”

Saglit na katahimikan.

Pagkatapos ay isang mababang boses.

“Papuntahin mo.”

Pagbukas ng elevator sa top floor, naroon siya.

Don Rafael Soriano.

Matangkad, malinis ang suot na navy suit, at may matang sanay magdesisyon kung sino ang mahalaga at sino ang sagabal.

“Anong bagong laro ito ni Camila?” tanong niya.

Iniabot ko ang resume ko.

“Mas mabuti pong tingnan muna ninyo ang trabaho ko, Sir.”

Hindi pa siya nakakasagot nang may lumapit na babae bitbit ang tasa ng kape.

“Kuya Raf, coffee mo.”

Kuya Raf.

Tinignan ko siya.

Si Bianca Villamor.

Nang makita niya ako, nagulat siya nang kaunti. Tapos biglang nanginig ang kamay niya. Ilang patak ng kape ang tumalsik sa maputing balat niya.

“Ay…”

Namula ang likod ng kamay niya.

Pero agad siyang ngumiti kay Rafael.

“Okay lang, Kuya Raf. Hindi naman mainit. Mag-meeting ka na, baka ma-late ka pa.”

Tumalikod siya na parang martir.

Bago siya makalayo, nagsalita ako.

“Miss Villamor, sandali.”

Huminto siya.

“Ang hot water dispenser sa pantry ay naka-set sa ninety-five degrees Celsius,” sabi ko. “Kung totoong natapunan ka, kailangan mong banlawan ng malamig na tubig nang sampung minuto para hindi paltos ang abutin mo.”

Tumingin ako kay Rafael.

“For employee safety, Sir, I suggest she treats it immediately.”

Napatigil si Rafael, saka tumango.

“Bianca, gawin mo.”

Nanigas ang ngiti ni Bianca.

Sa isang iglap, nawala ang inosenteng tingin niya.

At nakita ko ang totoong laman nito.

Galit.

Tahimik akong umupo sa desk sa labas ng opisina ng CEO. Mula roon, tanaw ko ang pinto ni Rafael, pantry, elevator, at ang mesa ni Bianca.

Binigyan ako ni Rafael ng sandamakmak na industry reports.

“Basahin mo muna iyan,” malamig niyang utos.

Classic power move.

Hindi ako umangal.

Pero habang nagbabasa, binusisi ko ang calendar niya. May tatlong social dinners sa susunod na linggo. Lahat, hindi kailangan. Lahat, kasama si Bianca.

Note sa tabi ng pangalan niya:

“For learning exposure.”

Alas-singko y medya, nag-uwian na ang lahat.

Si Bianca lang ang naiwan.

Bitbit ang folder, kumatok siya sa opisina ni Rafael.

“Kuya Raf, may project proposal po ako. Pwede patingin?”

“Pasok,” sagot niya.

Sumara ang pinto.

Alas-sais y medya, lumabas si Bianca. Mamula-mula ang mata, parang umiyak. Nang makita niya ako, nagulat siya.

“Ma’am Mara, hindi pa po kayo uuwi?”

“May report pa ako.”

Ngumiti siya nang pilit.

“Ingat po kayo. Huwag masyadong magpagod.”

Pagkaalis niya, pumunta ako sa pantry.

Sa basurahan, nakita ko ang paper cup na ginamit niya. May malinaw na marka ng lipstick sa gilid.

Kinuhaan ko ng litrato at ipinadala kay Camila.

“Lipstick: YSL Rouge Volupté, limited shade. Sold out sa Manila counters. Presyo: humigit-kumulang ₱4,000.”

Mabilis siyang nag-reply.

“Intern siya. Saan siya kumukuha ng ganyan?”

Sumagot ako.

“Hindi iyon ang punto. Ang punto: may gift box ng parehong lipstick shade sa mesa ni Sir Rafael ngayong hapon.”

Tumawag agad si Camila.

“Tinanggap niya?”

“Opo. Nasa tabi ng pen holder niya.”

“Pupunta ako diyan ngayon.”

“Huwag.”

Napahinto siya.

“Kapag pumunta kayo ngayon, kayo ang magmumukhang selosa at walang kontrol. Iyon ang gusto niya.”

“Kung ganoon, ano ang gagawin ko?”

“Sa tatlong social dinner next week, kayo ang sasama. Hindi si Bianca.”

“Paano?”

“Bilang tunay na asawa.”

Tahimik siya.

“Ang pinakamataas na anyo ng pag-angkin, Ma’am Camila, ay hindi iskandalo. Kalmadong presensya.”

Pagkatapos ng tawag, napansin ko ang paper shredder sa sulok.

Parang bagong gamit.

Binuksan ko ang lalagyan. Punô ng ginupit na papel.

Inilatag ko ang mga piraso sa mesa.

Sampung minuto kong pinagdugtong-dugtong ang mga ito.

Hanggang mabuo ang kalahating resibo.

Quindio Luxury Menswear.
Item: Silk Necktie.
Amount: ₱68,888.
Purchase Date: Last Thursday.

Kinuhanan ko ng litrato.

Ipinadala ko kay Camila.

“May nakita akong resibo sa shredder. Regalong necktie.”

Isang salita lang ang reply niya.

“Alamin mo.”

Kinuha ko ang bag ko at lumabas ng opisina.

Pero bago ako makapasok sa elevator, bumukas ang pinto ng CEO office.

Lumabas si Rafael.

Suot niya ang parehong necktie sa resibo.

At sa dulo ng hallway, nakatayo si Bianca, hawak ang cellphone niya, umiiyak habang sinasabi:

“Kuya Raf… buntis po ako.”

PARTE2

Napatigil ako sa harap ng elevator.

Hindi dahil nabigla ako sa salitang “buntis.”

Nabigla ako dahil eksakto ang timing.

Alas-siyete y medya ng gabi. Walang ibang tao sa executive floor. Nandoon si Rafael, nandoon ako, at nandoon si Bianca na parang eksenang matagal na niyang inensayo sa harap ng salamin.

Namumutla ang mukha ni Rafael.

“Ano’ng sinabi mo?” mahina niyang tanong.

Humihikbi si Bianca. Ang kamay niya ay nakahawak sa tiyan, kahit wala pang halata roon.

“Hindi ko po alam ang gagawin ko, Kuya Raf. Natatakot ako. Ayokong sirain ang pamilya mo. Pero hindi ko rin kayang mag-isa.”

Kung ibang babae ang makakarinig noon, baka sumugod na kay Bianca.

Kung ibang asawa ang tatawagan, baka sa loob ng sampung minuto ay may iskandalo na sa lobby.

Pero hindi ako ibang babae.

At lalong hindi si Camila Soriano ang uri ng misis na padadala sa unang luha.

Hindi ako nagsalita. Inilabas ko lang ang cellphone ko at pinindot ang record.

Hindi para ipahiya siya.

Kundi para protektahan ang katotohanan.

Lumapit si Rafael ng isang hakbang.

“Bianca, malinawin natin ito. Kailan? Paano?”

Mas lumakas ang iyak niya.

“Kuya Raf, huwag mo na akong pahirapan. Alam mo naman kung gaano kita hinangaan noon pa. Hindi ko hinihingi na iwan mo si Ate Camila. Gusto ko lang… panagutan mo kami ng baby.”

Kami.

Isang salitang kay liit, pero kay bigat.

Doon na ako nagsalita.

“Miss Villamor, bago pa lumala ang usapan, kailangan natin itong idaan sa HR at legal counsel.”

Bigla siyang tumingin sa akin.

“Nakikialam ka na naman.”

“Trabaho ko iyon.”

“Hindi mo naiintindihan,” nanginginig niyang sabi. “Hindi lahat nadadaan sa policy.”

“Tama,” sagot ko. “Pero lahat ng accusation na maaaring makasira sa buhay ng tao ay kailangang may ebidensya.”

Napasinghap siya, parang ako ang walang puso.

“Kuya Raf, naririnig mo siya? Pinapahiya niya ako.”

Tumingin si Rafael sa akin. Sa unang pagkakataon, hindi inis ang nasa mukha niya.

Takot.

“Miss Ledesma,” sabi niya, “tumawag ka ng company lawyer.”

“Opo, Sir.”

Pero bago ako makatawag, may narinig kaming tunog ng elevator.

Pagbukas ng pinto, lumabas si Camila Soriano.

Hindi siya sumugod. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nanginginig.

Nakasuot siya ng itim na dress, maayos ang buhok, at kalmado ang mukha.

Parang hindi niya narinig ang salitang kayang gumiba ng buong pamilya.

Lumapit siya.

“Bianca,” mahinahon niyang sabi. “Narito ako. Sabihin mo sa harap ko.”

Napaatras si Bianca.

“Ate Camila…”

“Hindi ako ate mo,” sagot ni Camila. “Pero bilang asawa ni Rafael at bilang board director ng kumpanyang ito, may karapatan akong marinig kung ano ang inaakusa mo.”

Kumapit si Bianca sa manggas ni Rafael.

“Kuya Raf, ayoko dito…”

Dahan-dahang inalis ni Rafael ang kamay niya.

“Sabihin mo, Bianca. Kung totoo, haharapin natin.”

Doon kumislap ang mata ni Bianca.

Hindi na iyon takot.

Galit na iyon.

“Fine,” sabi niya, pinahid ang luha. “Buntis ako. At ikaw ang ama.”

Tahimik ang hallway.

Tumingin si Camila kay Rafael.

“May nangyari ba sa inyo?”

Huminga nang malalim si Rafael.

“Wala.”

“Never?”

“Never.”

Hindi sumagot agad si Camila.

At iyon ang pinakamasakit na katahimikan.

Dahil sa isang kasal, minsan hindi ang pagsisinungaling ang unang pumapatay sa tiwala.

Kundi ang mga taon ng maliliit na lihim.

Ang pagsundo sa intern.

Ang private coffee.

Ang regalong tinanggap.

Ang pinto ng opisina na isinasara pagkalipas ng office hours.

Tumango si Camila.

“Kung ganoon, magpapa-test tayo.”

Nanlaki ang mata ni Bianca.

“Ano?”

“Medical test. Legal documentation. HR report. Kung buntis ka, aalagaan ka ng kumpanya ayon sa batas. Kung may pananagutan ang asawa ko, haharapin namin. Pero kung nagsisinungaling ka…”

Hindi tinapos ni Camila ang pangungusap.

Hindi na kailangan.

Biglang namutla si Bianca.

“Hindi n’yo ako pwedeng pilitin.”

“Walang pipilit,” sabi ko. “Pero kung gagamitin mo ang pregnancy claim para makakuha ng pera, posisyon, o personal advantage, ibang usapan na iyon.”

Nanginginig ang labi niya.

Tapos biglang tumunog ang cellphone niya.

Hindi niya sinagot.

Ngunit nakita ko ang pangalan sa screen bago niya ito naitago.

Dino.

Isang pangalan lang, pero agad kong naalala ang resibo.

Quindio Luxury Menswear.

₱68,888.

Hindi pang-intern.

Kinabukasan, nagsimula ang totoong trabaho.

Hindi ako naghabol kay Bianca. Hindi ako nakipagtalo. Hindi rin ako nagpakalat ng tsismis.

Ang una kong ginawa ay i-check ang access logs ng executive floor. Nakita ko na madalas pumasok si Bianca pagkatapos ng office hours, pero hindi palaging mag-isa.

May isang visitor pass na paulit-ulit na lumalabas sa records.

Pangalan: Dino Alvarez.

Supplier representative.

Company: Alvarez Premium Events.

Nang makita ko iyon, hinanap ko ang connection.

Lumabas na ang Alvarez Premium Events ang organizer ng tatlong social dinners sa calendar ni Rafael.

At sa tatlong dinners na iyon, laging kasama sa guest list si Bianca.

Masyadong malinis para maging coincidence.

Sumunod, pinasuri ko sa finance ang reimbursements. May nakita akong ilang “client courtesy expenses” na pinadaan sa petty cash ng executive office.

Luxury lipstick.

Imported perfume.

Silk necktie.

Lahat walang official recipient.

Pero lahat ay may petsang tugma sa mga araw na naka-duty si Bianca.

Tinawagan ko si Camila.

“Ma’am, hindi lang po ito tungkol sa asawa ninyo.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“May gumagamit kay Bianca para makalapit sa CEO. Posibleng supplier manipulation.”

Tahimik siya.

“Si Rafael ba ang nagbibigay ng regalo?”

“Hindi sigurado. Pero may taong nagpapakitang galing iyon sa kanya.”

Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang paghinga niya.

“Akala ko babae lang ang kalaban ko.”

“Hindi, Ma’am,” sabi ko. “Minsan ang ‘traydor’ ay hindi naghahabol ng asawa. Naghahabol ng kontrata.”

Nang gabing iyon, ginanap ang unang social dinner sa isang private dining room sa BGC.

Karaniwan, si Bianca dapat ang kasama bilang “learning exposure.”

Pero pagdating ni Rafael, si Camila ang nasa tabi niya.

Eleganteng simple ang suot niya. Walang sigaw ng kayamanan. Walang desperasyon.

Umupo siya sa tabi ng asawa niya, ngumiti sa guests, at tinawag ang bawat investor sa pangalan.

Habang si Bianca, nakaupo sa kabilang dulo ng mesa, halos hindi makakibo.

Dumating si Dino Alvarez pagkalipas ng ilang minuto.

Gwapo, makinis magsalita, at masyadong kumpiyansa para sa isang supplier.

Nang makita niyang katabi ni Rafael si Camila, bahagyang nawala ang ngiti niya.

Doon ko nakuha ang unang kumpirmasyon.

May plano sila.

Sa gitna ng dinner, napansin kong paulit-ulit na tumitingin si Bianca sa cellphone niya. Pagkatapos ay tumayo siya.

“Excuse me po.”

Sumunod ako ilang segundo matapos siyang lumabas.

Sa hallway, narinig ko ang boses niya.

“Dino, hindi ito ang usapan natin. Sabi mo kapag sinabi kong buntis ako, matatakot si Kuya Raf at pipirma agad sa renewal.”

Huminto ako sa likod ng malaking haligi.

“Hindi ko kaya ito. Nandito si Ate Camila.”

Narinig ko ang boses ng lalaki, mahina pero malinaw.

“Tiisin mo. Kapag nakuha natin ang five-year events contract, tapos na ang problema natin. Bibigyan kita ng condo, di ba iyon ang gusto mo?”

Namutla ako sa galit.

Hindi dahil nagulat ako.

Kundi dahil mas marumi pa pala kaysa sa inaasahan ko.

Inilabas ko ang phone ko.

Naka-record na.

Pagbalik ko sa private room, binulungan ko si Camila.

“Ma’am, may payoff na.”

Hindi siya gumalaw. Ngumiti pa rin siya sa kausap na investor.

Pero nakita kong humigpit ang hawak niya sa wine glass.

Makalipas ang sampung minuto, tumayo si Rafael para pirmahan ang preliminary renewal agreement sa Alvarez Premium Events.

Bago pa niya mahawakan ang pen, nagsalita si Camila.

“Rafael, bago ka pumirma, pakinggan muna natin ito.”

Tahimik ang buong silid nang ipatugtog ko ang recording.

Boses ni Bianca.

Boses ni Dino.

Ang salitang buntis.

Ang salitang kontrata.

Ang condo.

Ang lahat.

Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Dino.

Si Bianca naman ay parang estatwang nabasag ang loob.

“Fake iyan,” sabi ni Dino, pero basag ang boses niya.

Tumayo si Rafael. Mabagal, pero mabigat.

“Get out.”

“Sir Rafael, misunderstanding ito—”

“I said get out.”

Lumapit si Bianca kay Rafael.

“Kuya Raf, please. Ginawa ko lang kasi—”

“Dahil gusto mo ng condo?” malamig niyang tanong.

Napaluha siya.

“Hindi mo alam ang buhay ko. Hindi mo alam gaano kahirap—”

Biglang nagsalita si Camila.

“Mahirap ang buhay ng maraming tao, Bianca. Pero hindi lahat naninira ng pamilya para makaahon.”

Tumahimik siya.

Kinabukasan, pormal na sinuspinde si Bianca habang iniimbestigahan ng HR at legal. Si Dino Alvarez at ang kumpanya niya ay na-blacklist sa lahat ng subsidiaries ng Soriano Meridian Holdings. Ang pregnancy claim ni Bianca ay hindi na niya itinuloy. Sa harap ng abogado, inamin niyang wala siyang patunay at ginamit lang niya iyon dahil iyon ang pinayo ni Dino.

Pero ang pinakamasakit na pagharap ay hindi sa boardroom.

Nangyari iyon sa bahay ng mga Soriano.

Naroon ako bilang witness sa naging investigation. Pero matapos kong ibigay ang final report, tumayo na sana ako para umalis.

“Stay,” sabi ni Camila.

Naupo ako.

Matagal na tahimik si Rafael bago nagsalita.

“Hindi ako nagtaksil,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin noon wala akong kasalanan.”

Tumingin siya kay Camila.

“Tinanggap ko ang atensyon niya dahil flattering. Tinawag niya akong Kuya Raf, humingi siya ng tulong, pinuri niya ako. Akala ko harmless. Akala ko kaya kong kontrolin.”

Namasa ang mata ni Camila, pero hindi siya umiyak.

“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?” tanong niya. “Hindi iyong muntik kang maagaw. Kundi iyong kinailangan ko pang mag-hire ng ibang tao para makita mo ang dapat ikaw mismo ang nagprotekta.”

Yumuko si Rafael.

“I’m sorry.”

“Hindi sapat ang sorry.”

“Alam ko.”

Inilapag niya ang cellphone niya sa mesa.

“Full transparency. Passwords, schedules, meetings, lahat. At kung papayag ka, couple counseling.”

Tumingin si Camila sa kaniya nang matagal.

Hindi ito fairytale. Hindi isang yakap lang, maayos na ang lahat.

Ang tiwala, kapag nabasag, hindi basta bumabalik dahil nagsisi ang isang tao.

Pero minsan, may mga relasyong hindi pa patay.

Nasugatan lang.

At kailangan ng dalawang taong parehong handang maglinis ng sugat, kahit masakit.

Makalipas ang isang buwan, nasa opisina pa rin ako.

Hindi na para bantayan si Bianca.

Kundi para ayusin ang executive protocol ng buong kumpanya.

Bawal na ang undocumented gifts. Bawal na ang private after-hours meetings na walang record. Bawal na ang “learning exposure” kung ginagamit lang para gawing palamuti ang isang batang empleyado sa tabi ng makapangyarihang lalaki.

Isang hapon, dumaan si Camila sa desk ko.

“Miss Ledesma,” sabi niya, “akala ko ang kailangan ko ay isang taong magtataboy ng babae.”

Ngumiti ako.

“At ano po ang nakuha ninyo?”

“Isang taong nagpakita sa akin na hindi babae ang tunay na kalaban.”

Tumango ako.

“Ang tunay na kalaban, Ma’am, ay ang mga hangganang hinahayaan nating mabura.”

Sa huli, hindi ko sinasabing lahat ng taong mabait ay may masamang intensyon. Hindi rin lahat ng babaeng malapit sa asawa ng iba ay kaaway.

Pero sa mundo kung saan maraming marunong magpanggap na inosente, mahalagang matutong kumilala ng kilos, hindi lang salita.

Dahil ang pamilyang matatag ay hindi nabubuo sa selos o pagbabantay. Nabubuo ito sa respeto, malinaw na hangganan, at tapang na harapin ang katotohanan bago pa ito maging sugat na hindi na maghilom.