Tirik na tirik ang araw sa Barangay Putik.

Ito ang pinakahihintay na Inauguration Day ng ipinagmamalaking proyekto ni Mayor Pogi Dimagiba—ang “Tulay ng Pag-asa”.

Nakabihis ang Mayor ng all-white na suit, kumikinang ang gintong relo, at amoy expensive perfume na humahalo sa medyo maasim na amoy ng estero sa ilalim ng tulay.

Ang entablado ay napapalamutian ng makukulay na lobo at bulaklak.

Nakapwesto sa gitna ang ribbon na kulay pula.

Sa likod ng Mayor ay ang kanyang apat na dambuhalang bodyguards na naka-barong at shades kahit gabi lang dapat sinusuot ’yun.

Sa ibaba naman ay ang Brass Band ng bayan na handang tumugtog ng victory march.

“Mga kababayan!” sigaw ni Mayor Pogi sa mikropono, halos pumiyok sa taas ng energy.

“Tignan niyo ang tulay na ito! Ito ay simbolo ng aking honesty at integrity! Walang overpricing dito! Ang sementong ginamit dito ay imported pa mula sa Europe! Ang bakal dito ay kasing-tibay ng aking paninindigan!”

Palakpakan ang mga tao, bagaman ang ilan ay nagbubulungan.

“Tibay ng paninindigan daw? Eh balimbing ’yan eh,” bulong ni Aling Marites sa kumare niya.

“At anong imported? Nakita ko kahapon, hinaluan lang nila ng buhangin galing sa pampang ’yung semento,” sagot naman ni Mang Tomas.

Pero tuloy ang yabang ni Mayor.

“Upang patunayan sa inyo na matibay ang pundasyon ng ating proyekto,” sigaw ni Mayor, “Tatalon ako dito sa entablado! Dahil ang entabladong ito ay kasing-tibay ng tulay na ito!”

Nagsimulang tumalon-talon si Mayor Pogi.

THUD! THUD! THUD!

Sumabay din ang kanyang apat na bodyguards sa pagtalon bilang suporta.

Ang bigat nilang lima ay tinatayang nasa 500 kilos.

Ang hindi alam ni Mayor, dahil sa pagtitipid (a.k.a. kickback), ang contractor ay gumamit lang ng 1/4 inch na plywood para sa sahig ng entablado.

Pininturahan lang ito ng gray para magmukhang semento.

At ang mas malala, ang kahoy na ginamit ay galing sa lumang bodega na inanay na ng sampung taon.

Habang tumatalon si Mayor at sumisigaw ng “Matibay! Matibay!”, may narinig silang tunog na hindi maganda.

CRACK… KRRRRR…

Tumigil sa pagtalon ang mga bodyguards.

Nagkatinginan sila.

“Mayor, parang may lumalagutok,” bulong ng Head Security.

“Wala ’yan! Tunog lang ’yan ng tagumpay!” sigaw ni Mayor.

Itinaas niya ang gunting para sa ribbon cutting.

“Sa bilang ng tatlo! Isa! Dalawa! Tatl—”

Sa huling bagsak ng paa ni Mayor, sumuko na ang mga anay.

CRASH!!!!!!

Sa isang iglap, nawala ang sahig sa ilalim nila.

Parang magic trick sa perya.

Ang Mayor, ang apat na bodyguards, ang stand ng mikropono, at ang tray ng pagkain ay sabay-sabay na nahulog sa butas.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Ang masaklap, ang entablado ay itinayo mismo sa ibabaw ng Estero de Baho—ang kanal kung saan dumadaloy ang drainage ng buong palengke.

Kulay itim ang tubig, malapot, at puno ng kangkong at plastik.

SPLASH!!! PLOK! PLOK!

Bumagsak sila sa putik.

Ang all-white suit ni Mayor Pogi ay naging all-black.

Ang kanyang mukha ay nalublob sa burak.

Ang mga bodyguards niya ay nagmistulang mga Swamp Thing na umaahon mula sa lusak.

Tumahimik ang buong barangay.

Ilang segundong shock.

Tapos, dahan-dahang umahon si Mayor.

May nakasabit na diaper sa balikat niya at may dahon ng saging sa ulo.

“Pwe! Pwe! Ang baho!” sigaw ni Mayor habang dinudura ang tubig-kanal.

Nang makita ng mga tao ang itsura ng Mayor na parang nag-facial mask ng putik, sumabog ang tawanan!

“BWAHAHAHA! Ayan ang project reveal!” sigaw ng isang tambay.

“Ang galing ni Mayor! Nag-swimming exhibition pa!”

Sa gitna ng tawanan, nataranta ang Band Master.

Hindi niya alam kung anong tutugtugin.

Alangan naman victory song pa rin?

Dahil likas na mapagbiro ang mga musiko, sumenyas ang conductor.

One, two, three, four!

Biglang tumugtog ang banda.

Ang kanta? “PUSONG BATO.”

“Di mo alam dahil sa’yo…
ako’y di makakain…
Di rin makatulog…
buhat ng iyong lokohin…”

Sakto ang kanta!

Para bang kinakanta ng taong-bayan kay Mayor dahil sa panloloko niya sa pondo ng tulay.

Ang mga tao, na may hawak na confetti at flower petals na dapat isasaboy kapag nag-cut ng ribbon, ay hindi na napigilan.

Sa sobrang hype at tawa, isinaboy nila ang confetti sa butas ng entablado!

Nag-ulan ng makukulay na papel at bulaklak sa ibabaw ng lumalangoy na Mayor at mga bodyguards.

Para silang nasa parade, pero nasa imburnal.

“Tulong! Hilahin niyo kami!” sigaw ng bodyguards habang pilit na inaabot ang gilid ng plywood na inaanay.

Pero tuwing kakapit sila, napipigtas lang ang kahoy dahil marupok.

Si Mayor Pogi naman ay nagpupumilit tumayo, pero madulas ang slime sa ilalim.

Dulas. Bagsak.

Dulas. Bagsak.

Ang media na nagko-cover ng event ay tuwang-tuwa.

Click! Click! Click!

Flash ng camera dito, Live streaming doon.

“Mayor! Tingin po dito! Smile naman dyan sa putikan!” sigaw ng reporter.

Nag-trend agad sa social media ang hashtag at 

Sa huli, kinailangang gumamit ng hagdan na kawayan para maiahon sila.

Umuwi si Mayor Pogi na amoy nabulok na isda at sira ang dignidad.

Ang tulay na ipinagmamalaki niya ay ipinasara muna ng DPWH para sa inspection dahil kung ang entablado ay plywood, baka ang tulay ay styrofoam lang.

Ito ang naging pinaka-masayang inauguration sa kasaysayan ng probinsya.

Hindi dahil may bagong tulay, kundi dahil nakita nila na kahit gaano kataas ang lipad ng isang agila (o politiko), kapag bulok ang tinutungtungan, sigurado ang bagsak sa kangkungan.

At ang banda?

Ayun, sila ang naging MVP dahil sa napakagandang background music na “Pusong Bato” habang naliligo sa burak ang mga kurakot.