Bahagi 3 — Sa Likod ng Katahimikan ng Kapatid Ko, May Utang at Kasulatang Nakatago
Bahagi 3 — Sa Likod ng Katahimikan ng Kapatid Ko, May Utang at Kasulatang Nakatago
Hindi ko agad sinigawan si Nico.
Mas masakit pala kapag hindi ka na kailangang sumigaw.
Tinitigan ko lang siya.
“May utang ka ba?”
“Ate…”
“May utang ka ba?”
Mabagal siyang tumango.
Umupo si Mama.
Parang nanghina ang tuhod niya.
“Magkano?”
“Hindi pa naman final lahat.”
“Magkano, Nico?”
“Mga… six hundred.”
“Six hundred ano?”
“Thousand.”
Napapikit ako.
Anim na raang libong piso.
Humawak si Mama sa dibdib.
“Diyos ko, Nico…”
Mabilis na lumapit si Nico.
“Ma, huwag kang mag-alala. Kaya naman bayaran—”
“Galing saan?”
Ako ang sumabat.
Tumigil siya.
“Casa Amihan.”
Nakatitig lang siya sa sahig.
Iyon na ang sagot.
“Magkano ang kinikita ng homestay kada buwan?”
“Depende.”
“Average.”
“Mga one hundred twenty to one fifty gross.”
“At net?”
Hindi siya sumagot.
Alam ko ang sagot.
Dahil ako ang gumawa ng unang accounting system.
Kung maayos ang occupancy at gastos, nasa pagitan ng animnapu hanggang walumpung libo ang maaaring maiwan.
Hindi sapat para basta-basta magbayad ng anim na raang libong utang, lalo na kung may operating expenses pa.
“Bakit ka nangutang?”
Nagkatinginan si Nico at Bianca.
Doon ako kinabahan.
“Bakit?”
Si Bianca ang sumagot.
“Investment.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong investment?”
“Event styling.”
Ipinaliwanag niya na gusto raw niyang magtayo ng event styling at party rental business.
May suppliers na raw.
May equipment package.
May potential clients.
Napansin kong masyado siyang komportable habang nagpapaliwanag.
Parang pera na niya ang perang hindi pa niya hawak.
“Six hundred thousand para sa event styling?”
“Kasama ang studio.”
“Saan?”
“Sa building ng tito ko.”
“May kontrata?”
“Pinag-uusapan pa.”
“Supplier quotations?”
“Meron.”
“Business registration?”
“Processing.”
“Market study?”
Hindi sumagot.
“Existing clients?”
“May interested.”
Napatawa ako nang mahina.
“Sa madaling salita, wala pa.”
Biglang tumaas ang boses ng nanay niya.
“Hindi naman kailangang hamakin mo ang pangarap ng anak namin!”
“Hindi ko hinahamak.”
Tinuro ko si Nico.
“Ang tinatanong ko, bakit ginagamit ng kapatid ko ang perang hindi naman niya pag-aari para pondohan ang pangarap ng anak ninyo?”
“Ate, babayaran naman namin!”
“Paano?”
“Kapag kumita.”
“At kapag hindi?”
Tahimik.
Iyon lagi ang problema sa mga taong madaling gumastos ng pera ng iba.
Napakalinaw ng plano kapag kikita.
Walang plano kapag nalugi.
Pumasok ako sa office.
Sinundan ako ni Mama.
Binuksan ko ang computer at nag-login sa accounting dashboard.
May hiwalay akong access dahil kahit si Nico ang manager, hindi ko kailanman ibinigay ang full ownership ng financial account.
Sa unang tingin, walang kakaiba.
Pero nang i-download ko ang transaction history ng nakaraang walong buwan, may napansin ako.
Maraming cash withdrawals.
Dalawampung libo.
Tatlumpung libo.
Labinlimang libo.
May ilang transfer sa personal account ni Nico.
Normal sana iyon kung reimbursement.
Pero walang matching receipts.
“Liza.”
Lumapit ang caretaker.
“Ibigay mo sa akin ang petty cash folder.”
Kinuha niya.
Isa-isa naming tiningnan.
May kulang.
Marami.
“Nasaan ang ibang resibo?”
Namumutla si Nico.
“Baka nawala.”
“Tatlong buwan na magkakasunod?”
Hindi siya sumagot.
Doon ako tumingin kay Bianca.
Sa pulso niya, may bagong smartwatch.
Sa kamay niya, bagong cellphone.
Naalala ko ang kuwento ni Mama dalawang buwan ang nakalipas.
Bumili raw si Nico ng bagong refrigerator.
Hindi para sa homestay.
Para sa bahay nina Bianca.
“Magkano ang naibigay mo sa pamilya nila?”
“Ate…”
“Magkano?”
“Hindi ko alam.”
“Estimate.”
Tahimik.
Ako na ang nag-compute.
May transfers sa account na may apelyidong Serrano.
₱28,000.
₱35,000.
₱18,500.
₱42,000.
₱60,000.
May isa pang halos ₱90,000.
“Para saan ito?”
Sumagot si Bianca.
“Reservation sa wedding venue.”
Napalingon ako.
“Pera ng negosyo?”
“Pera rin naman ni Nico iyon!”
“Hindi.”
Mariin ang boses ko.
“Hindi iyon pera ni Nico.”
Biglang tumayo ang tatay ni Bianca.
“Ano bang gusto mong palabasin? Alila mo ang kapatid mo?”
Huminga ako.
“May buwanang management salary si Nico. May free housing. Wala siyang binabayarang utilities dito. May sasakyan siyang ginagamit. At kapag maganda ang taon, binibigyan ko pa siya ng bonus.”
Binalingan ko ang kapatid ko.
“Magkano ang salary mo?”
Mahina niyang sagot.
“Forty-five.”
“Forty-five thousand kada buwan.”
Tahimik ang lahat.
Hindi iyon maliit na halaga para sa probinsya, lalo na’t halos wala siyang sariling housing expenses.
“Kung gusto mong gastusin ang sweldo mo kay Bianca, wala akong pakialam.”
Tinuro ko ang screen.
“Pero ito, hindi mo sweldo.”
Pumasok si Liza na may isa pang envelope.
“Ma’am… baka kailangan ninyo rin po ito.”
Kinuha ko.
Delivery receipts.
May dalawang sound system.
Party tables.
Folding chairs.
Artificial flower walls.
Lahat naka-deliver sa address ng kamag-anak ni Bianca.
Pero ang buyer name—
Casa Amihan.
Tumingin ako kay Nico.
“Ginamit mo ang business account natin para bumili ng inventory ng negosyo niya?”
Hindi siya sumagot.
“Sabihin mo.”
“Oo.”
Parang may bagay na tuluyang naputol sa loob ko.
Hindi na ito simpleng pagiging tanga sa pag-ibig.
Misuse na ito ng business funds.
“Magkano lahat?”
“Mga two hundred twenty.”
“Plus iyong withdrawals?”
Tahimik.
Binuksan ko ang calculator.
Mabilis akong nag-compute.
Kapag pinagsama ang undocumented transfers, equipment purchases, venue deposit at cash withdrawals, mahigit apat na raang libong piso ang kailangang ipaliwanag.
Hindi pa kasama ang personal loan niyang anim na raang libo.
“Mara.”
Mahina ang boses ni Mama.
“Pwede bang pag-usapan natin ito nang tayo-tayo?”
Bago ako sumagot, narinig ko si Bianca na tumawa.
“Exactly.”
Napalingon ako.
“Nakakahiya na pinapahiya mo si Nico sa harap namin.”
Hindi ko napigilan.
“Sa harap ninyo?”
Tumayo ako.
“Kayo ang dahilan kung bakit may apat na raang libong nawawala sa negosyo.”
“Hindi nawawala. Nagamit.”
“Walang authorization.”
“Pamilya na kami ni Nico!”
“Hindi pa kayo kasal.”
“At kahit kasal kayo, hindi ibig sabihin may karapatan ka sa kumpanya ko.”
Biglang lumapit ang nanay ni Bianca.
“Napakamadamot mong babae.”
Tahimik si Mama.
Pero nakita kong nangingilid ang luha niya.
Iyon ang hindi ko kinaya.
Hindi dahil sa insulto sa akin.
Kundi dahil ang nanay kong ilang dekadang nagtipid para mapalaki kami ay nakatayo ngayon sa sariling bahay habang sinasabihan kaming madamot ng mga taong kumukuha ng pera sa negosyong hindi kanila.
Tumingin ako kay Nico.
“May dalawang pagpipilian ka.”
“Ate…”
“Hindi ako tapos.”
Tahimik siya.
“Una, ibalik ninyo ang perang kinuha sa negosyo. Cancel ninyo ang anumang financing application na gumagamit ng Casa Amihan. Walang pipirmahang document gamit ang business name ko. At mula ngayon, hindi magkakaroon ng access si Bianca o kahit sinong kamag-anak niya sa office records.”
Namula si Bianca.
“Hindi mo ako puwedeng pagbawalan!”
“Puwede.”
“Bakit?”
“Dahil akin ang property.”
Tahimik.
“Pangalawa,” pagpapatuloy ko, “habang inaayos natin ang accounting, temporary kang suspended bilang manager.”
Parang biglang natauhan si Nico.
“Ano?!”
“Suspended.”
“Ate, sobra na iyan!”
“Sobra?”
Tumawa ako.
“Nico, may daan-daang libong pisong hindi maipaliwanag!”
“Babayaran ko!”
“Paano?”
“Maghahanap ako ng paraan!”
“Anong paraan? Isa pang loan?”
Hindi siya makasagot.
“Hindi ko sisirain ang Casa Amihan para pondohan ang kasal ninyo.”
Doon biglang sumigaw si Bianca.
“Hindi mo matanggap na hindi ka na ang pinakamahalagang babae sa buhay niya!”
Napatingin ako sa kanya.
“Huwag mong gawing teleserye ito.”
“Control freak ka!”
“At least hindi ako nagnanakaw ng business documents.”
“Nagnanakaw?”
Lumapit siya.
“Nico invited me!”
“Ang office ay hindi sa kanya.”
“Pero siya ang nagpapatakbo!”
“Bilang empleyado.”
Nakita kong napasinghap si Nico.
Iyon ang salitang ayaw niyang marinig.
Empleyado.
Siguro sa mga kuwento niya kay Bianca, siya ang may-ari.
Siya ang negosyante.
Siya ang successful na lalaking may homestay at bagong sasakyan.
At ako?
Baka ginawa niyang kapatid na nasa Maynila lang.
Biglang nagsalita ang tatay ni Bianca.
“Nico, tara na. Hindi natin kailangan ang taong nanunumbat.”
Pero hindi umalis ang kapatid ko.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
At iyon ang sandaling halos umasa akong sa wakas, tatayo siya para sa tama.
“Ate…”
Huminga siya.
“Pagod na rin ako.”
Napatigil ako.
“Sa ano?”
“Sa pakiramdam na lahat ng meron ako, galing sa iyo.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Kapag may kotse ako, sasabihin mong ikaw bumili.”
“Dahil ako ang bumili.”
“Kapag may negosyo ako, sasabihin mong iyo.”
“Dahil akin ang titulo.”
“Exactly!”
Tumaas ang boses niya.
“Wala bang puwedeng maging akin?”
Parang sinuntok ako sa dibdib.
“Binigyan kita ng pagkakataong magpatakbo ng negosyo.”
“Pero sa pangalan mo!”
“Dahil pera ko ang puhunan.”
“Hindi mo naiintindihan.”
Napailing siya.
“Gusto ko lang magkaroon ng sarili kong buhay.”
Sa likod niya, bahagyang ngumiti si Bianca.
Doon ko naintindihan.
Hindi na ito usapin ng pera.
Matagal nang kinukumbinsi ng babae ang kapatid ko na ang tulong ko ay kontrol.
Ang pag-iingat ko ay panunumbat.
Ang mga bagay na binili ko para gumaan ang buhay nila ay patunay daw na wala siyang sariling pag-aari.
Masakit.
Pero kailangan kong marinig.
“Sige.”
Mahina ang boses ko.
“Kung gusto mong sariling buhay, bibigyan kita.”
Nag-angat siya ng ulo.
“Effective today, hindi mo na gagamitin ang business bank account.”
“Ate—”
“Hindi mo na gagamitin ang sasakyan hangga’t hindi tapos ang audit.”
Namutla siya.
“At mula bukas, may bagong temporary manager ang Casa Amihan.”
Biglang sumigaw si Bianca.
“Hindi mo magagawa iyon!”
“Ginawa ko na.”
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang accountant namin.
Pagkatapos, ang insurance agent.
Pagkatapos, ang bank relationship officer.
Hindi ako nag-freeze ng perang hindi akin.
Inalis ko lang ang management access ni Nico sa business accounts na nakapangalan sa aking kumpanya.
Habang ginagawa ko iyon, umiiyak si Mama.
Si Nico naman ay nakatayo lang.
Para siyang taong hindi makapaniwalang may consequence pala ang pagpili.
Nang matapos ako, binalingan ko si Liza.
“Palitan ang office lock ngayong gabi.”
Tumango siya.
“Back up lahat ng CCTV.”
“Opo.”
Si Bianca ay nanginginig na sa galit.
“Akala mo nanalo ka na?”
Hindi ako sumagot.
Dahan-dahan niyang binuksan ang bag niya.
May inilabas siyang isang puting envelope.
“Hindi lang ikaw ang may dokumento.”
Ibinato niya iyon sa reception desk.
“Basahin mo.”
Kinuha ko.
Isang notarized deed.
Nakasaad doon na ilang buwan na ang nakalipas, diumano’y inilipat ko kay Nico ang apatnapung porsiyento ng interes ko sa Casa Amihan bilang “family settlement and compensation for years of management.”
May pirma sa ilalim.
Pangalan ko.
Pirma ko.
Pero hindi ako ang pumirma.
Nanigas ang kamay ko.
Ngumiti si Bianca.
“Kaya bago mo paalisin ang future husband ko sa negosyong sa tingin mo ay ikaw lang ang may-ari…”
Itinuro niya ang papel.
“…baka ikaw ang kailangang umalis.”
