Isang Lihim Na Ilang Taon Itinago Ang Nabunyag, At Doon Nagsimulang Mabuwag Ang Pader Na Matagal Nang Naghihiwalay Sa Isang Pamilya
BAHAGI 4 — Isang Lihim Na Ilang Taon Itinago Ang Nabunyag, At Doon Nagsimulang Mabuwag Ang Pader Na Matagal Nang Naghihiwalay Sa Isang Pamilya
Tahimik ang buong sala.
Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Don Ernesto.
Mahigpit niyang hawak ang makapal na brown envelope habang dahan-dahan siyang pumasok sa loob ng apartment.
Hindi ko pa kailanman nakita ang biyenan kong lalaki na ganoon kaseryoso.
Kahit si Rafael ay tila nagulat.
— Papa… bakit nandito kayo?
Hindi agad sumagot si Don Ernesto.
Inilapag muna niya ang envelope sa mesa.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Doña Remedios.
Hindi galit.
Hindi rin malamig.
Pagod.
Sobrang pagod.
— Ilang taon na kitang pinakiusapan na tigilan mo na ang pagdadala ng sakit ng kahapon sa mga bata.
Nanigas ang mukha ni Doña Remedios.
— Huwag mong simulan iyan.
— Hindi ako ang nagsimula.
Tahimik ang lahat ng naroon.
Maging ang mga kapatid ni Doña Remedios ay hindi makatingin nang diretso sa kanya.
Huminga nang malalim si Don Ernesto.
— Noong bata pa si Rafael, sobrang higpit mo rin sa kanya.
Napayuko si Rafael.
Parang may mga alaalang biglang bumalik.
— Kapag siyamnapu’t lima ang grado niya, tinatanong mo kung nasaan ang limang puntos.
— Kapag pangalawa siya sa klase, sinasabi mong wala siyang silbi dahil may mas magaling.
— Kapag umiiyak siya, sinasabihan mo siyang mahina.
Tahimik pa rin si Doña Remedios.
Pero unti-unti nang nanginginig ang mga kamay niya.
Nagpatuloy si Don Ernesto.
— Ilang beses kitang pinakiusapan noon na huwag mong gawin iyon.
— Hindi mo ako pinakinggan.
Tumingin siya kay Rafael.
— Anak… alam kong matagal mo nang nakakalimutan ang marami sa mga nangyari noong bata ka.
— Pero hindi nakalimutan ng puso mo.
Napaupo si Rafael.
Napatakip siya ng mukha.
Marahan siyang nagsalita.
— Kaya pala…
Napatingin kaming lahat sa kanya.
— Kaya pala takot na takot akong magkamali noon.
Tahimik siyang napangiti.
Pero puno ng lungkot.
— Hanggang pagtanda ko, pakiramdam ko lagi akong kulang.
Lumapit ako sa kanya.
Marahan kong hinawakan ang kamay niya.
Ngayon ko lang lubos na naunawaan kung bakit napakahirap para sa kanya ang sumalungat sa sariling ina.
Lumaki siyang naniniwalang ang pagmamahal ay kailangang pagtrabahuhan.
Na kailangan mo munang maging perpekto bago ka maging sapat.
Maya-maya, nagsalita si Don Ernesto.
— At ngayon… pareho mong ginawa kay Lia.
Biglang tumayo si Doña Remedios.
— Ginusto ko lang na maging mahusay ang apo ko!
— Hindi ko siya sinaktan!
Tahimik akong lumapit sa mesa.
Kinuha ko ang maliit na notebook ni Lia.
Binuksan ko ang huling pahina.
May mga guhit doon.
Isang simpleng drawing.
Tatlong tao.
Ako.
Si Rafael.
At si Lia.
Sa isang sulok, may iginuhit siyang isang matandang babae.
May malaking pulang ekis.
Hindi marunong magsinungaling ang mga bata sa kanilang mga guhit.
Tahimik kong iniabot ang notebook kay Doña Remedios.
Unti-unti niyang binuklat.
Hanggang sa makita niya ang drawing.
Sa ibaba nito, nakasulat sa maliliit na letra:
“Ayokong matakot sa bahay.”
Biglang natigilan si Doña Remedios.
Unti-unti siyang naupo.
Hindi siya umiiyak.
Pero wala na rin siyang masabi.
Lumapit ang isa niyang kapatid.
Mahina itong nagsalita.
— Ate… baka kailangan na talagang humingi ng tawad.
Matagal na walang nagsalita.
Maya-maya, lumabas si Lia mula sa kanyang kuwarto.
Bitbit niya ang maliit niyang stuffed rabbit.
Huminto siya nang makita ang lahat.
Awtomatikong kumapit siya sa kamay ko.
Lumuhod si Rafael sa harap niya.
— Anak…
Ngumiti nang bahagya si Lia.
— Papa.
— May gusto akong itanong.
Tumango siya.
— Ano ang gusto mong mangyari mula ngayon?
Hindi siya agad sumagot.
Tumingin muna siya sa akin.
Pagkatapos ay sa ama niya.
At saka kay Doña Remedios.
Mahina siyang nagsalita.
— Gusto ko pong may bahay na hindi ako natatakot magkamali.
Parang may bumagsak na mabigat sa buong silid.
Napayuko si Rafael.
Napatakip ng bibig ang isa sa mga tiyahin.
Maging si Don Ernesto ay napapikit.
Lumipas ang ilang sandali bago muling nagsalita si Rafael.
Matatag ang boses niya.
— Simula ngayon, iyon ang magiging tahanan natin.
— Walang sisigaw.
— Walang mananakot.
— Walang magpaparamdam sa anak natin na kulang siya.
Tumayo siya.
Humarap sa kanyang mga magulang.
— Mahal ko kayo.
— Pero mas tungkulin kong protektahan ang anak ko.
Tahimik na tumango si Don Ernesto.
Samantalang si Doña Remedios ay nanatiling nakayuko.
Pagkaraan ng ilang minuto, dahan-dahan siyang tumayo.
Hindi na siya nakipagtalo.
Hindi na rin siya nagsisigaw.
Bago siya lumabas ng apartment, huminto siya sa pintuan.
Lumingon siya kay Lia.
Parang may gustong sabihin.
Ngunit walang salitang lumabas.
Tahimik siyang umalis.
Akala naming iyon na ang katapusan ng lahat.
Ngunit makalipas ang tatlong araw, tumunog ang telepono ni Rafael habang naghahapunan kami.
Pagkabasa niya sa mensahe, bigla siyang napatayo.
Namutla ang mukha niya.
— Maribel…
Napatingin ako sa kanya.
— Ano’ng nangyari?
Iniabot niya sa akin ang cellphone.
Mensahe iyon mula kay Don Ernesto.
“Na-stroke ang Mama mo. Bago siya mawalan ng malay, iisa lang ang paulit-ulit niyang sinabi… gusto niyang makita si Lia.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)