Habang Akala Nila Isang Maliit Na Pagtatalo Lang Ang Lahat, Isa-Isang Lumabas Ang CCTV, Access Log, At Ang Lihim Na Matagal Nang Itinatago Ni Enzo
BAHAGI 2 — Habang Akala Nila Isang Maliit Na Pagtatalo Lang Ang Lahat, Isa-Isang Lumabas Ang CCTV, Access Log, At Ang Lihim Na Matagal Nang Itinatago Ni Enzo
Tumigil ang buong sala sa iisang sandali.
Walang nagsalita.
Ang kaninang maingay na tawanan ay napalitan ng nakakabinging katahimikan.
Nakatayo si Mama sa pintuan.
Sa tabi niya ang building administrator na si Ginoong Ramirez at dalawang security personnel.
Nasa kamay ni Ginoong Ramirez ang tablet na ginagamit sa monitoring ng buong condominium.
Mahinahon ang kanyang boses.
— Good afternoon. May natanggap po kaming report tungkol sa unauthorized access sa unit na ito.
Hindi agad nakasagot si Enzo.
Kanina pa siya matapang.
Ngayon, tila natuyuan ng laway.
Si Bianca naman ay kusang lumayo ng ilang hakbang mula sa sofa.
Parang bigla niyang naalala na hindi pala siya nakatira rito.
Lumapit si Mama sa akin.
Hinawakan niya ang kamay ko.
— Anak, ayos ka lang ba?
Tumango ako.
Hindi ako iiyak.
Hindi sa harap ng dalawang taong ilang linggo akong ginawang katawa-tawa.
Napatingin si Ginoong Ramirez kay Enzo.
— Sir, maaari po bang malaman kung paano ninyo nakuha ang access card ng unit?
Napakamot si Enzo.
— Boyfriend po ako ng may-ari.
— Boyfriend lamang?
— Opo.
Tumango ang administrator.
— Ibig sabihin, wala po kayong written authorization bilang permanent occupant.
Hindi sumagot si Enzo.
Muli niyang sinubukang ngumiti.
— Maliit na misunderstanding lang ito.
Pamilya naman kami halos.
Hindi gumanti ng ngiti ang administrator.
Binuksan niya ang tablet.
— Naiintindihan ko po. Pero ang condominium policy ay hindi nakabatay sa relasyon.
Ipinakita niya ang screen.
Sunod-sunod na petsa.
Mga oras.
Mga record ng pagpasok.
Nanlaki ang mga mata ko.
Halos araw-araw.
May mga araw pa na tatlo o apat na beses nagagamit ang access card habang nasa klase ako.
Ibig sabihin…
Hindi lang ngayon nangyari ito.
Matagal na.
Mas lalong nanlamig ang katawan ko nang makita ko ang pangalan.
Temporary Visitor:
Bianca Salazar
Paulit-ulit.
Mahigit apatnapung beses sa loob lamang ng dalawang buwan.
Napahawak ako sa likod ng upuan.
Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.
Tahimik akong tumingin kay Enzo.
— Ilang buwan na?
Hindi siya sumagot.
— Enzo… ilang buwan mo na silang ginagamit ang condo ko?
Napayuko siya.
Si Bianca ang unang nagsalita.
— Hindi po kasalanan ni Enzo.
Napalingon kaming lahat sa kanya.
— Ako ang may gusto…
Napapikit ako.
Hindi dahil naniwala ako.
Kundi dahil alam kong magsisimula na naman ang drama.
At hindi nga ako nagkamali.
Humagulgol siya.
— Hirap na hirap na po kasi ako sa dorm. Anim kaming magkakasama sa isang maliit na kwarto. Minsan wala pa kaming tubig. Kaya sabi ni Enzo, puwede raw akong magpahinga rito kapag wala si Ate Mira.
“Ate Mira.”
Kanina lang, parang siya ang reyna ng bahay.
Ngayon, biglang “Ate.”
Napabuntong-hininga si Mama.
— Kung nanghingi ka sana ng pahintulot, baka naintindihan ka pa ng anak ko.
Tahimik si Bianca.
Pero si Enzo, biglang tumigas ang mukha.
— Tita, hindi naman po namin sinisira ang unit.
Naglinis kami.
Nag-ingat kami.
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Nag-ingat?
Seryoso ba siya?
Lumapit ako sa kwarto.
Binuksan ko ang cabinet.
Kinuha ko ang isang maliit na kahon.
Pagbukas ko nito, wala na roon ang relo na regalo ng yumao kong Lolo noong high school graduation ko.
Hindi iyon mamahalin.
Pero iyon na lang ang natitirang alaala ko sa kanya.
Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.
Isa pang drawer.
Wala na rin ang fountain pen ni Mama.
Napalingon ako kay Enzo.
— Nasaan ang relo ko?
Napatigil siya.
— Anong relo?
— Iyong nasa kahon.
Tahimik.
— Enzo.
Mas bumaba ang boses ko.
— Nasaan.
Ang.
Relo.
Hindi siya makatingin sa akin.
Si Bianca naman ay biglang napakagat sa labi.
Napansin iyon ni Mama.
Doon niya unang naramdaman na may mali.
— Bianca.
Mahinahon ang tanong niya.
— May alam ka ba?
Umiling agad ito.
Pero huli na.
Nakita na namin ang takot sa kanyang mukha.
Mabilis na nagsalita si Enzo.
— Baka nailipat lang.
Pero bago pa siya makatayo, nagsalita si Ginoong Ramirez.
— Sir, huwag muna po kayong gagalaw.
Napatigil si Enzo.
— Bakit?
— Dahil bahagi na po ito ng incident report.
Lalong namutla ang mukha niya.
Inilabas ng administrator ang isa pang dokumento.
— May isa pa po kaming concern.
Tatlong linggo na ang nakalipas, may reklamo ang housekeeping staff.
May residenteng nag-request ng duplicate visitor pass gamit ang pangalan ng unit owner.
Hindi raw matawagan ang owner kaya ipinakita ang screenshot ng chat.
Napakunot ang noo ko.
— Screenshot?
Ibinigay niya ang tablet sa akin.
Pagkakita ko, halos mawalan ako ng hininga.
Conversation iyon.
Gamit ang account ni Enzo.
“Yes, fiancée ko ang owner. Busy siya sa exams. Ako na bahala.”
Napapikit ako.
Fiancée.
Hindi ko man lang alam na ginagamit na pala niya ang pangalan ko para kumuha ng access.
Hindi pa roon natapos.
May isa pang mensahe.
“Pakibigyan din ng temporary pass ang pinsan ng girlfriend ko.”
Napatingin ako kay Bianca.
— Pinsan?
Namutla siya.
Mahina niyang sinabi.
— Hindi po ako pinsan…
Sumagot ang administrator.
— Alam po namin.
Dahil ayon sa CCTV, kayo rin po ang gumagamit ng pass.
Huminga nang malalim si Mama.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagalit.
Mas nakakatakot pala ang isang taong kalmado.
— Mr. Ramirez.
— Yes, Ma’am?
— Pakicancel lahat ng access na hindi nakapangalan sa anak ko.
— Done na po.
— At mula ngayon, huwag nang papasukin ang dalawang ito sa property.
— Opo.
Biglang lumapit si Enzo.
— Mira!
Huwag naman ganito!
Nagkamali lang ako!
Hindi ko na napigilang matawa.
— Nagkamali?
Isang beses?
Dalawang beses?
O apatnapung beses?
Hindi siya nakasagot.
Tahimik ang buong sala.
Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Bianca.
Isang tawag.
Mula sa kanyang ina.
Pagkasagot niya, agad itong napaluha.
— Bianca!
Nasaan ka?
May pumunta rito sa bahay!
May naghahanap sa’yo tungkol sa mga gamit na ibinenta online!
Parang tinamaan ng kidlat si Bianca.
Unti-unti siyang napaupo.
Napatingin ako sa kanya.
— Anong ibig sabihin ng “mga gamit na ibinenta”?
Hindi siya sumagot.
Pero sa pagkakataong iyon…
Napansin ko ang suot niyang relo.
Simpleng leather watch lang iyon.
Ngunit nakilala ko agad ang maliit na gasgas sa gilid.
Hindi iyon relo ni Bianca.
Hindi rin iyon kay Enzo.
Iyon…
Ang relo ng Lolo ko.
At sa sandaling nagtama ang aming mga mata, alam naming dalawa na hindi na ito simpleng pagtataksil lamang.
May mas mabigat pa silang itinatago.
(Itutuloy sa Bahagi 3…)