Bride na Hindi Sumakay sa Bridal Car
Bahagi 2: Ang Bride na Hindi Sumakay sa Bridal Car
Nanatiling tahimik ang buong bahay.
Parang walang sinumang makahinga matapos marinig ang voice message.
Hindi ko alam kung ilang segundo ang lumipas.
Ang alam ko lang, unti-unti kong hinubad ang belo sa ulo ko.
Napansin iyon ni Nanay.
— Anak…
Mahina ang boses niya.
Hindi siya umiiyak.
Mas masakit pa nga iyon kaysa sa pag-iyak.
Lumapit si Jessa at marahang hinawakan ang kamay ko.
— Ano ang gusto mong gawin?
Hindi ako agad sumagot.
Mula sa bintana, nakita kong nagsisimula nang magbulungan ang mga kamag-anak.
May ilan nang naglalabas ng cellphone.
May ilan namang pilit na pinapakalma ang ibang bisita.
Biglang tumunog ang telepono ko.
Siya na naman.
Hindi ko sinagot.
Sunod-sunod ang tawag.
Pagkatapos ay dumating ang mensahe.
— Babe, limang minuto lang. Papunta na kami.
Isa pa.
— Huwag mo nang palakihin ito.
Isa pa.
— Lahat ng bisita naghihintay.
Tiningnan ko ang screen.
Wala ni isang salitang “sorry.”
Wala ni isang tanong kung kumusta ako.
Parang ako pa ang may obligasyong iligtas ang sitwasyong siya mismo ang gumawa.
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay tumingin kay Tatay.
Tahimik siyang nakatayo.
Ngunit malinaw sa mga mata niyang hinihintay niya ang magiging desisyon ko.
— Tay…
Ngumiti siya nang bahagya.
— Anuman ang piliin mo, kasama mo kami.
Parang may mabigat na batong naalis sa dibdib ko.
Kinuha ko ang cellphone.
Nag-type ako sa group chat.
“Lahat po ng bisita, humihingi ako ng paumanhin sa abalang naidulot ngayong umaga. May mahalaga lamang pong pangyayaring kailangang malinawan bago kami tumuloy sa simbahan. Maraming salamat po sa inyong pang-unawa.”
Pagkapadala ko nito, halos sabay-sabay ang pagpasok ng mga reply.
May nagtanong kung ano ang nangyari.
May nagsabing kalmado lang.
May ilan ding nagsimulang maghinala.
Makalipas ang isang minuto, tumigil ang bridal car sa harap ng bahay.
Narinig namin ang busina.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
Walang bumaba.
Parang hinihintay nilang ako ang lumabas.
Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng sasakyan.
Naunang bumaba ang fiancé ko.
Maayos pa rin ang suot niyang tuxedo.
Nakasuot pa rin ng boutonniere.
Parang walang nangyari.
Pagkakita niya sa mga kamag-anak, agad siyang ngumiti.
— Pasensya na po. Medyo naipit lang sa biyahe.
Hindi pa man siya nakakatuntong sa hagdan, bumukas ang kabilang pinto ng sasakyan.
At bumaba rin ang babaeng kasama niya.
Tahimik ang paligid.
Hindi na kailangan ng kahit sinong magsabi kung sino siya.
Nakilala siya ng lahat.
May hawak pa siyang maliit na bouquet.
Suot ang mamahaling damit na halos kapareho ng kulay ng motif ng kasal.
May ilan sa mga tiyahin ko ang napatingin sa isa’t isa.
Narinig kong may bumulong.
— Bakit magkasama silang dumating?
Hindi pa rin nagsasalita si Tatay.
Habang papalapit ang fiancé ko, ngumiti siya sa akin na parang walang mali.
— Tara na. Male-late na tayo.
Hindi ako gumalaw.
Napansin niyang wala akong balak lumapit.
Unti-unting nawala ang ngiti niya.
— Ano na naman?
Tahimik kong itinuro ang babaeng nakatayo sa likod niya.
— Siya ba ang unang isinakay ng bridal car?
Napatingin siya sa paligid.
Maraming mata ang nakatingin sa kanya.
— Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan iyan.
— Kailan ang tamang oras?
Hindi siya sumagot.
Ako ang nagpatuloy.
— Ilang buwan na kitang pinapakinggan.
“Kaibigan lang.”
“Parang kapatid.”
“Walang ibang maaasahan.”
Ngayon, sa mismong araw ng kasal natin, siya pa ang unang isinakay mo sa sasakyang inilaan para sa nobya.
Napansin kong namutla ang mukha niya.
— Hindi mo naiintindihan—
— Tama.
Hindi ko na talaga naiintindihan.
Kung bakit sa tuwing may pagpipilian ka…
Hindi ako ang unang pinipili.
Biglang sumingit ang babae.
— Ate… kasalanan ko po. Huwag na po ninyong sisihin siya.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
— Hindi kita kinakausap.
Napatigil siya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.
Lumapit ang wedding coordinator.
Halatang kinakabahan.
— Ma’am… limampung minuto na lang po ang reservation natin sa simbahan.
Hindi ako sumagot.
Sa halip, yumuko ako sa harap ng mga magulang ko.
Mahigpit kong niyakap si Nanay.
Ramdam kong nanginginig siya.
Marahan kong kinuha ang maliit na kahong kahoy sa kamay niya.
Binuksan ko iyon.
Naroon pa rin ang liham.
Naroon pa rin ang maliit na relong balak niyang iregalo sa magiging manugang.
Tahimik kong isinara ang kahon.
Iniabot ko iyon kay Nanay.
— Itago muna natin.
Hindi pa ito para sa tamang tao.
Biglang namuo ang katahimikan.
Lahat ay tila natigilan sa sinabi ko.
Ngunit bago pa makapagsalita ang fiancé ko, isang itim na SUV ang mabilis na huminto sa harap ng bahay.
Tatlong lalaki ang sabay-sabay na bumaba.
Isa sa kanila ay diretso agad lumapit sa babaeng kasama ng fiancé ko.
Maputlang-maputla ang mukha nito.
Pagkatapos ay sinabi ang mga salitang nagpayanig sa lahat.
— Miss… nalaman na po ng asawa ninyo kung nasaan kayo.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)