Akala ng Online Boyfriend Ko Pangit Ako—Pero Nang Maling Babae ang Nilagawan Niya sa Unibersidad, Isang Lihim ang Nagbago sa Lahat
Sa loob ng tatlong buwan, naniwala ang online boyfriend ko na hindi ako maganda.
Hindi ko siya itinama.
Kaya nang makita kong nililigawan niya sa campus ang pinakamatalik kong kaibigan—dahil akala niya iyon ako—ang una kong ginawa ay hindi ang magselos.
Binlock ko siya.
Ang pangalan ko ay Mikaela Reyes, first-year student sa isang pribadong unibersidad sa Quezon City.
At bago magsimula ang klase, may boyfriend akong hindi ko pa nakikita nang personal.
Nakilala ko si Adrian Villareal noong bakasyon.
Noon, halos gabi-gabi akong nakikipagtalo sa kuya kong si Marco. Simula nang mawala ang mga magulang namin sa isang aksidente, siya na ang tumayong guardian ko.
Mahal niya ako.
Pero minsan, sobrang higpit niya.
Isang gabi, pagkatapos naming mag-away, hindi ako makatulog kaya napadpad ako sa isang livestreaming app.
May isang lalaking gumagamit lamang ng pangalan na Ari.
Hindi niya ipinapakita ang mukha niya.
Boses lang.
Mahinahon, malamig nang kaunti, pero kakaibang nakakapagpakalma.
Nagbabasa siya ng mga kuwento hanggang sa makatulog ang viewers.
Nagpadala ako ng virtual gifts na nagkakahalaga ng halos ₱3,000.
Kinabukasan, nagulat ako nang i-message niya ako.
“Student ka pa, ’di ba?”
“Oo.”
“Bakit ka gumagastos nang ganyan?”
Maya-maya, ibinalik niya sa akin ang halaga.
Dinagdagan pa niya.
Hindi ko tinanggap.
Nagalit siya.
“Kung gusto mong makinig, makinig ka lang. Huwag kang magsayang ng allowance.”
Doon kami nagsimulang mag-usap.
Sa una, maiikli lang ang replies niya.
“Okay.”
“Kumain ka na.”
“Matulog ka nang maaga.”
Pero habang lumilipas ang mga linggo, humahaba ang mga usapan namin.
Kapag galit ako kay Kuya Marco, sa kanya ako nagrereklamo.
Kapag pagod siya, ako naman ang nakikinig.
Isang gabi, isang linggo siyang hindi nag-live.
Nag-alala ako at nag-message.
Bandang alas-dose, nag-reply siya gamit ang voice message.
“May sakit lang ako. Babalik ako kapag okay na.”
Paos ang boses niya.
Hindi ko namalayang napakagat ako sa labi.
“May maitutulong ba ako?”
Biglang tumunog ang phone ko.
Incoming call.
Kinabahan ako.
Katabi ko noon ang best friend kong si Jasmine Cruz, na natutulog sa bahay namin.
“Sagutin mo!” bulong niya.
Pagkapindot ko, narinig ko ang mahinang tawa ni Adrian.
“Mika?”
“Hmm?”
“Pwede bang kantahan mo ako?”
Nanigas ako.
Problema?
Kapag kumakanta ako, parang may nag-aaway na dalawang pusa.
Tinakpan ko ang microphone at nakiusap kay Jasmine.
“Please. Ikaw na.”
Napatawa siya.
Pero pumayag.
Ang pinili pa niyang kanta ay isang romantic song.
Pagkatapos, pinatay ko agad ang call.
“Jasmine!”
“Ano? Baka kailangan ng konting tulak ng lovelife mo.”
Makalipas ang tatlong araw, nag-confess si Adrian.
At ako naman, kahit hindi ko pa nakikita ang mukha niya, umoo.
Doon nagsimula ang relasyon namin.
May couple profile picture kami.
Good morning message araw-araw.
Kahit nasa meeting daw siya, magme-message siyang:
“Lunch na. Kumain ka.”
Kapag gabi:
“Hindi mo kailangang ayusin lahat ng problema mo sa isang araw.”
Unti-unti akong nahulog.
Hanggang sa nagkamali ako.
May dalawa akong social media accounts.
Sa private account ko kami magka-follow ni Adrian.
Isang gabi, nag-upload ako ng litrato namin ni Jasmine.
Si Jasmine ang nasa gitna ng picture.
Ako naman, halos kalahati lang ng mukha ang kita sa gilid.
Si Jasmine ay malaking babae—mahigit siyamnapung kilo—at mula pagkabata, madalas siyang pagtawanan dahil sa katawan niya.
Pagkatapos kong mag-upload, saka ko napansing maling account pala ang nagamit ko.
Hindi ko pa nabubura ang post nang mag-comment si Adrian.
“Ang cute mo. Huwag kang kabahan, hindi mahalaga sa akin ang itsura.”
Napakurap ako.
Akala niya si Jasmine ako.
Gusto kong itama.
Pero bago ko magawa, sumagot si Jasmine sa tabi ko:
“Hayaan mo na muna. Tingnan natin kung hanggang saan ang pagiging ‘hindi tumitingin sa mukha’ ng boyfriend mo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko siya itinama.
Marahil dahil nahihiya rin akong makipag-video call.
Marahil dahil gusto kong malaman kung mamahalin pa rin niya ako kahit hindi siya naaakit sa iniisip niyang itsura ko.
Dumating ang pasukan.
At sa unang linggo pa lang, may isang pangalan nang pinag-uusapan sa campus.
Adrian Villareal.
Anak ng isa sa pinakamalaking real estate families sa Metro Manila.
Senior sa Business Management.
Tahimik.
Gwapo.
At halos hindi sumasali sa school events.
Nang makita ko ang litrato niya sa student council page, halos mahulog ang cellphone ko.
Si Adrian.
Ang boyfriend ko.
Ang lalaking never nag-on cam.
Bago pa ako makapagdesisyon kung paano ko siya haharapin, may dumating na mas malaking problema.
Isang hapon, paglabas namin ni Jasmine sa library, may itim na sasakyan sa tapat.
Bumukas ang pinto.
Lumabas si Adrian.
Diretso siyang lumapit sa amin.
Hindi niya man lang ako tiningnan.
Sa halip, huminto siya sa harap ni Jasmine.
“Jasmine, tama?”
Napatingin sa akin ang best friend ko.
Tumango siya.
Ngumiti si Adrian.
Hindi iyong malamig na ngiting nakikita ko sa pictures niya.
Kundi iyong ngiting pamilyar sa akin mula sa tono ng voice messages niya.
“Pwede ba kitang ihatid?”
Sa loob ng dalawang linggo, halos araw-araw siyang nasa paligid ni Jasmine.
May dalang kape.
May payong kapag umuulan.
May notes kapag absent siya.
At isang araw, sa harap mismo ng cafeteria, sinabi niya:
“Gusto kita.”
Nag-ingay ang mga estudyante.
Namula si Jasmine.
Sabi ng isang babae sa likod ko:
“Seriously? Si Jasmine?”
Sagot naman ng isa:
“Ang unusual ng taste ni Adrian.”
Narinig iyon ni Adrian.
Agad siyang lumingon.
“Hindi ko sinusukat ang halaga ng tao sa itsura.”
Natahimik ang lahat.
Nakita kong namuo ang luha sa mata ni Jasmine.
Nang gabing iyon, niyakap niya ako.
“Mika… sa unang pagkakataon, parang may lalaking totoong nakakita sa akin.”
Hindi ko alam kung paano sasabihin:
Hindi ikaw ang hinahanap niya.
Bago ko pa magawa, may kakaibang mga salitang lumitaw sa harapan ko.
Parang floating comments sa hangin.
【Sabihin mo na ang totoo, Mika! Ikaw ang totoong female lead!】
Napaatras ako.
Isa pang linya ang lumitaw.
【Akala ni Adrian si Jasmine ang online girlfriend niya dahil siya ang nasa litrato at siya rin ang kumanta noon!】
At kasunod:
【Kapag sinabi ni Mika ang totoo, mababash si Jasmine dahil sa ‘pagpapanggap.’】
Nanlamig ang mga kamay ko.
Lumabas ang huling linya.
【Sa original na ending, hindi kakayanin ni Jasmine ang public humiliation. Aakyat siya sa rooftop ng ika-44 na palapag.】
Napatigil ako.
Hindi ko na pinag-isipan pa.
Binuksan ko ang private account.
Pinindot ko ang pangalan ni Adrian.
At—
BLOCK.
Nag-log out ako.
At nangako akong hindi ko na bubuksan ang account na iyon.
Akala ko roon na matatapos ang lahat.
Pero makalipas ang tatlong araw, pagpasok ko sa classroom, tahimik ang buong klase.
Nakatayo si Jasmine sa harap ng desk ko.
Namumugto ang mga mata niya.
Hawak niya ang cellphone niya.
Sa screen ay nakabukas ang lumang private account ko.
At sa likod niya…
nakatayo si Adrian.
Maputla.
Galit.
At nakatingin diretso sa akin.
“Mika,” sabi niya.
“Bakit boses mo ang nasa lahat ng voice messages ng girlfriend ko?”
PARTE2
Hindi ako nakasagot.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa classroom.
Si Jasmine ang unang nagsalita.
“Mika… sabihin mong hindi totoo.”
Lumapit si Adrian.
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami sa totoong buhay, tinitigan niya ako nang diretso.
“Yung account na ‘M’… sa iyo ba?”
Hindi ako makapagsinungaling.
“Oo.”
Napalunok si Jasmine.
“Kung gano’n… ikaw…”
“Ako iyong ka-chat niya.”
Tumulo ang luha niya.
“Pati iyong tawag noong may sakit siya?”
Napapikit ako.
“Ang kanta, ikaw. Pero lahat ng usapan bago at pagkatapos noon… ako.”
Parang sinampal ko siya.
Napaatras siya.
“Alam mong akala niya ako iyon.”
“Jasmine—”
“Alam mo!”
Lumakas ang boses niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatingin ang mga kaklase namin.
Hinawakan ni Adrian ang braso ni Jasmine.
“Hindi mo kasalanan.”
Pero bigla siyang umiwas.
“Huwag.”
Nabigla si Adrian.
“Jasmine—”
“Huwag mo muna akong hawakan.”
Lumabas siya ng classroom.
Gusto kong sundan.
Pero humarang si Adrian.
“Bakit mo ako binlock?”
“Dahil ayokong masaktan siya.”
“Pero nasaktan pa rin siya.”
“Alam ko.”
“Nasaktan mo rin ako.”
Napatingin ako sa kanya.
Nagpatuloy siya.
“Tatlong araw akong naghanap ng paraan para makontak ka. Akala ko may nangyari sa ’yo.”
“Pero nandiyan si Jasmine.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Akala mo siya ako. Kaya wala nang problema, hindi ba?”
Biglang tumigas ang mukha niya.
“Mika, hindi tao ang pinapalitan na parang maling delivery.”
“Pero niligawan mo siya.”
“Dahil naniwala akong siya ang babaeng kausap ko!”
Mas masakit palang marinig kapag diretsahang sinabi.
Kahit ako ang nagdesisyong lumayo, nanginig pa rin ang dibdib ko.
“Exactly. At naging masaya siya.”
“Paano naman tayo?”
Wala akong sagot.
Lumabas akong classroom.
Hinabol ko si Jasmine hanggang sa likod ng university chapel.
Nandoon siya, nakaupo sa hagdan, umiiyak.
Umupo ako sa tabi niya.
“Sorry.”
Hindi siya sumagot.
Maya-maya, sinabi niya:
“Alam mo ba kung bakit ko hinayaan siyang ligawan ako?”
Tumingin ako sa kanya.
“Buong high school, ako iyong laging joke. Kapag may lalaking kakausap sa akin, pustahan lang. Kapag may magbibigay ng flowers, prank.”
Pinunasan niya ang luha niya.
“Tapos dumating si Adrian. Hindi ako tinatago. Hindi siya nahihiya sa akin. Kapag may tumitingin nang masama, siya pa ang galit.”
Mas lalo akong nakonsensya.
“Hindi ko gustong agawin siya.”
“Pero hindi mo rin sinabi ang totoo.”
“Oo.”
Iyon ang bahagi na hindi ko maipagtatanggol.
Hindi naman talaga si Adrian ang pinoprotektahan ko.
At hindi rin buong-buo si Jasmine.
May bahagi sa akin na natakot.
Natakot akong baka kapag nalaman ni Adrian kung ano talaga ang itsura ko, magbago rin ang tingin niya.
Natakot akong baka ang pagmamahal niya ay para lang sa misteryosong babaeng nabuo niya sa isip.
Kaya hinayaan kong tumagal ang maling pagkakaintindi.
At ngayon, kami-kami rin ang nasaktan.
“Jasmine,” mahina kong sabi, “kung galit ka sa akin, tatanggapin ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Galit ako.”
Masakit.
Pero tumango ako.
“Pero mas galit ako sa sarili ko.”
“Bakit?”
“Dahil noong nalaman kong boyfriend mo pala siya…”
Napatigil ako.
Alam niya?
Namutla siya.
“Dalawang araw bago ka niya niligawan, nakita ko ang couple profile picture sa lumang phone mo. Pareho iyon ng avatar na ipinakita niya sa akin.”
Nanlaki ang mata ko.
“Jasmine…”
“Alam kong may possibility na ikaw iyong hinahanap niya.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatawa siya nang mapait.
“Kasi gusto kong maranasan kahit sandali na ako naman iyong pinipili.”
Pareho kaming natahimik.
Doon ko naintindihan.
Hindi siya kontrabida.
Hindi rin ako inosente.
Dalawang babaeng natakot lang mawala ang isang bagay na unang beses naming naramdaman.
Kinabukasan, hindi pumasok si Jasmine.
Pagkatapos noon, dalawang araw ulit.
Naalala ko ang floating comments.
Ika-44 na palapag.
Biglang bumalik ang takot ko.
Tinawagan ko siya.
Patay ang phone.
Pinuntahan ko ang condo nila sa Ortigas.
Wala siya roon.
Tinawagan ko ang nanay niya.
“Mika? Akala ko kasama mo siya. Umalis siya kaninang umaga.”
Nanlamig ako.
Binuksan ko agad ang social media.
Doon ko nakita.
May anonymous university confession page na nag-post:
“Girl pretended to be rich heir’s online girlfriend, gets exposed.”
May litrato ni Jasmine.
May screenshots.
May comments.
“Delusional.”
“Ginamit ang awa card.”
“Akala niya hindi malalaman?”
Nagsimulang manginig ang kamay ko.
Hindi ko alam kung sino ang naglabas ng screenshots.
Pero alam kong ito na iyon.
Ang sinasabi ng mga komentong nakita ko.
Tinawagan ko si Adrian.
Unang ring pa lang, sinagot niya.
“Nasaan si Jasmine?”
“Hinahanap ko rin siya.”
“Adrian, iyong post—”
“Pinapabura ko na.”
“May alam ka bang lugar na pupuntahan niya?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos:
“Sinabi niya minsan na kapag sobrang bigat ng lahat, pumupunta siya sa building ng kuya niya sa BGC.”
Napatayo ako.
“Anong building?”
Ibinigay niya ang pangalan.
Pagdating namin, sinalubong kami ng guard.
“May babae ba kayong nakita, ganito—”
Hindi pa ako tapos nang sabihin ng guard:
“Ma’am, may isang umakyat sa rooftop.”
Nanghina ang tuhod ko.
“Anong floor?”
“Forty-four.”
Tumakbo ako.
Sa elevator, hindi ako makahinga.
Pagbukas ng pinto sa rooftop level, sumugod kami sa hagdan.
Naroon si Jasmine.
Nakatayo malapit sa railing.
Hindi siya nakatingin sa baba.
Pero sapat na iyon para halos tumigil ang puso ko.
“Jasmine!”
Lumingon siya.
Namamaga ang mukha niya sa kakaiyak.
“Huwag kayong lumapit.”
Huminto kami.
Si Adrian ang unang nagsalita.
“Wala kang kailangang patunayan sa mga taong iyon.”
Tumawa siya nang mahina.
“Madaling sabihin kapag buong buhay mong hindi kailangang magmakaawa para maging sapat.”
Tahimik si Adrian.
Ako ang nagsalita.
“Tama ka.”
Napatingin siya sa akin.
“Tama ka, Jasmine. Hindi ko alam kung gaano kasakit iyong pinagdaanan mo.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Pero alam kong mali rin ako.”
“Mika…”
“Hinayaan kitang manatili sa isang sitwasyong alam kong mali dahil duwag ako.”
Umiyak na rin ako.
“Akala ko kapag sinabi ko ang totoo, mawawala sa ’yo iyong unang taong nagpahalaga sa ’yo.”
“Pero siya pala iyong gusto mo.”
“Oo.”
Hindi ko na itinago.
“Mahal ko siya.”
Napapikit siya.
“Pero mahal din kita.”
Napatingin siya sa akin.
“At kung kailangan kong mawala sa buhay ni Adrian para hindi mawala ang best friend ko, gagawin ko.”
Napalingon sa akin si Adrian.
Pero hindi ko binawi.
“Hindi ko kailangan ng boyfriend kapalit ng buhay mo.”
Tuluyang napahagulgol si Jasmine.
“Pagod na pagod na ako, Mika.”
“Alam ko.”
“Pakiramdam ko kahit saan ako pumunta, katawan ko ang unang nakikita.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Kung gano’n, umuwi tayo. Galit ka sa akin kung gusto mo. Murahin mo ako. Huwag mo akong kausapin ng isang buwan.”
Iniabot ko ang kamay ko.
“Pero huwag mong hayaan na ang pinakamasasamang taong hindi ka naman kilala ang magdesisyon kung paano matatapos ang kuwento mo.”
Matagal bago siya gumalaw.
Pagkatapos…
hinawakan niya ang kamay ko.
Nang mahila ko siya palayo sa railing, pareho kaming napaluhod.
Niyakap ko siya nang mahigpit.
Sa likod namin, tahimik lang si Adrian.
Ilang araw pagkatapos noon, nalaman namin kung sino ang naglabas ng screenshots.
Isang babaeng matagal nang may gusto kay Adrian.
Nakakuha siya ng access sa lumang group chat ng isang kaklase at pinagsama-sama ang mga litrato at tsismis.
Dahil menor de edad pa ang ilan sa mga estudyanteng sangkot sa harassment, kinausap ng university ang kanilang mga magulang at pinatanggal ang mga post.
Naglabas din si Adrian ng maikling public statement.
Hindi niya pinahiya si Jasmine.
Hindi rin niya isiniwalat ang private messages namin.
Sinabi lang niya:
“Walang sinuman ang may karapatang yurakan ang isang tao dahil sa katawan, mukha o maling desisyon niya. Ang harassment ay hindi entertainment.”
Pagkatapos noon, tumigil siya sa panliligaw kay Jasmine.
Hindi dahil nalaman niyang hindi pala siya ang online girlfriend.
Kundi dahil kinausap niya ito nang maayos.
“Sana,” sabi niya sa kanya, “sa susunod na may magmahal sa ’yo, maniwala kang karapat-dapat ka roon kahit walang pagkakamali o maling pagkakakilanlan.”
Umiyak si Jasmine.
Pero ngumiti rin.
Ako naman, iniwasan ko si Adrian nang halos isang buwan.
Hindi niya ako hinabol sa campus.
Hindi siya nagpadala ng flowers.
Hindi niya ako pinilit.
Isang gabi, may dumating lang na email.
Subject: Hindi kita pipilitin.
Isang linya lang:
Kapag handa ka nang magpakilala sa akin bilang ikaw mismo, nandito lang ako.
Hindi ako sumagot agad.
Dahil bago ko muling mahalin si Adrian, kailangan ko munang matutong hindi magtago.
Kailangan ko ring ayusin ang friendship namin ni Jasmine.
Makalipas ang dalawang buwan, kami ulit ang magkasama sa canteen.
Si Jasmine ang unang nagsabi:
“Uy, iyong boyfriend mong kawawa, hanggang ngayon single.”
“Hindi ko boyfriend.”
“Pero gusto mo.”
“Manahimik ka.”
Tumawa siya.
Iyon ang unang pagkakataong nakatawa kaming dalawa tungkol doon.
Kinagabihan, binuksan ko ang lumang private account.
Nandoon pa rin ang chat history namin.
Good morning messages.
Voice recordings.
Mga reklamo ko kay Kuya Marco.
Mga random na litrato ng pagkain.
At sa pinakadulo, ang system notification:
You blocked this contact.
Huminga ako nang malalim.
In-unblock ko siya.
Hindi pa lumilipas ang isang minuto nang mag-message siya.
Adrian: “Ikaw ba talaga ’yan?”
Napatawa ako.
Ako: “Oo.”
Adrian: “Sure ka?”
Nag-selfie ako.
Walang filter.
Magulo ang buhok.
Naka-old T-shirt lang.
Ipinadala ko.
Matagal siyang hindi sumagot.
Kinabahan ako.
Pagkatapos, dumating ang reply.
“Finally.”
“Ano?”
“Ngayon ko lang nakita nang maayos iyong babaeng dalawang buwan kong pinagalitan dahil hindi kumakain sa oras.”
Napangiti ako.
“Disappointed?”
Nag-ring ang phone.
Video call.
Sa unang pagkakataon, pinindot ko ang accept.
Lumitaw ang mukha niya.
Ngumiti siya.
“Hi, Mika.”
“Hi.”
“May itatanong ako.”
“Ano?”
“Pwede ba kitang ligawan ulit?”
Napatawa ako.
“Hindi ba parang pangatlong beses mo na iyong panliligaw?”
“Una, maling babae. Pangalawa, binlock ako.”
“Kasalanan mo iyong una.”
“Kasalanan mo rin.”
“Fair.”
Natawa siya.
Pagkatapos naging seryoso.
“Ngayong alam ko na lahat, gusto kong magsimula sa simula.”
Hindi ako agad sumagot.
Dati, akala ko kailangan kong subukan kung mamahalin niya ako kahit pangit ang tingin niya sa akin.
Pero mali pala ang tanong ko.
Ang totoong pagmamahal ay hindi nasusukat kung kaya ka bang mahalin ng isang tao habang mali ang pagkakakilala niya sa iyo.
Nasusukat ito sa kung kaya ka niyang piliin pagkatapos niyang malaman kung sino ka talaga—kasama ang mga pagkakamali, insecurities at katotohanang pilit mong itinatago.
Ngumiti ako.
“Okay.”
Nagliwanag ang mukha niya.
“Okay na tayo?”
“Hindi.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ligawan mo muna ako nang maayos.”
Napatawa siya.
“Yes, ma’am.”
Mula noon, mabagal kaming nagsimula.
Walang sikreto.
Walang maling litrato.
Walang pagpapanggap.
At si Jasmine?
Makalipas ang isang taon, siya ang naging vice president ng isang student organization na lumalaban sa online bullying.
May nagtanong minsan sa kanya sa isang forum:
“Paano mo natutunang mahalin ang sarili mo?”
Ngumiti siya.
“Hindi ko natutunan sa isang araw. At hindi isang lalaki ang nagturo sa akin.”
Napatingin siya sa akin mula sa stage.
“Natuto ako noong naintindihan kong hindi ko kailangang maging maganda sa paningin ng lahat para maging karapat-dapat mabuhay nang buong-buo.”
Pumalakpak ang buong auditorium.
At sa tabi ko, dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
Sa pagkakataong iyon, wala nang maling pagkakakilanlan.
Wala nang pagtatago.
Wala nang kailangang patunayan.
Tatlong taong nasaktan dahil takot nilang mawala ang pagmamahal.
At tatlong taong natutong ang tunay na pagmamahal—romantic man o pagkakaibigan—ay nagsisimula lamang kapag may lakas kang ipakita kung sino ka talaga.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA
Minsan, hindi ang ating itsura ang pinakamalaking dahilan kung bakit tayo nasasaktan, kundi ang paniniwala nating kailangan muna nating maging “sapat” bago tayo karapat-dapat mahalin. Huwag hayaang ang opinyon ng ibang tao, social media, o sariling insecurity ang magtakda ng halaga mo. Ang tunay na pagmamahal ay hindi humihingi ng perpektong mukha o perpektong pagkatao—hinihingi lamang nito ang katapatan, respeto, at tapang na maging tunay.
